เจียงมั่วรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที เธอพยายามคิดหาเหตุผลส่งเดชเพื่อตอบปัดกู้โย่วให้พ้น ๆ ไป แต่ยังไม่ทันไร เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน
กู้โย่วหรี่ตามองด้วยความสงสัยอยู่พักใหญ่ จากนั้นก็ยื่นโทรศัพท์มือถือส่งคืนให้เธอ "เอ็กซ์ทีคนนี้คือนักสืบเอกชนที่เธอจ้างมาเหรอ? ทำไมถึงคิดจะสืบเื่เมื่อห้าปีก่อนล่ะ?"
เจียงมั่วถึงกับงงเป็ไก่ตาแตก แล้วสวนกลับทันควัน "หา? พี่พูดเื่อะไรน่ะ? ฉันไม่เห็นเข้าใจสักนิด"
แต่พอรับโทรศัพท์มาดู เจียงมั่วก็ต้องชะงักเมื่อเห็นข้อความจากคนที่ชื่อเอ็กซ์ทีซึ่งส่งมาหาเธอ [เื่ที่เธอให้สืบได้เื่แล้วนะ ตอนนั้นมีคนรับใช้ของตระกูลกู้บังเอิญถ่ายคลิปเหตุการณ์เอาไว้ได้พอดี ฉันส่งวิดีโอเข้าเครื่องเธอแล้ว ขอให้เคลียร์ใจกับพวกพี่ชายได้เร็ว ๆ นะ]
เจียงมั่วได้แต่เงียบไป พลางคิดในใจว่า ระบบวางแผนจัดการให้เธอเสร็จสรรพเลยจริง ๆ
ขณะเดียวกัน สีหน้าของกู้โย่วก็เริ่มอ่อนลง เขาจ้องมองเจียงมั่ว แล้วก็เพิ่งนึกสังเกตเห็นว่า น้องสาวแท้ ๆ ของเขาคนนี้หน้าตาสวยสะดุดตาไม่ด้อยไปกว่ากู้หลิงเยว่เลยแม้แต่น้อย เพียงแต่ตอนนี้เธอผอมเกินไปหน่อยจนแก้มตอบ ทำให้ดูโฉบเฉี่ยวจนดูดุดันไปบ้าง
พอคิดถึงเื่แย่ ๆ สารพัดที่ตัวเองเคยทำไว้กับเธอก่อนหน้านี้ กู้โย่วก็รู้สึกผิดเต็มอก ตอนนั้นเขาคิดอะไรอยู่กันแน่ถึงได้หน้ามืดตามัวไล่น้องสาวแท้ ๆ ออกจากบ้านตระกูลกู้?
แต่ถึงจะโดนทำร้ายขนาดนั้น เจียงมั่วกลับไม่ถือสาหาความเื่เก่า ๆ แถมยังยอมเหน็ดเหนื่อยช่วยเขาสืบหาความจริงเื่เมื่อห้าปีก่อนอีก น้องสาวแสนดีขนาดนี้จะไปหาจากที่ไหนได้อีก? กู้โย่วรู้สึกว่าตัวเองในอดีตไม่ใช่แค่ตาบอด แต่โง่จนไม่มีสมองเลยด้วยซ้ำ
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วขยับเข้าไปหาเจียงมั่ว แอบมองเธออย่างระวัง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ต่อไปนี้พี่ขอเรียกเธอว่า... มั่วมั่วนะ? ส่วนเธอจะเรียกพี่ว่าพี่รองหรือพี่กู้โย่วก็ได้ เื่ก่อนหน้านี้ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ พี่มันโง่เอง มั่วมั่ว... ต่อไปถ้าเจอเื่อะไรก็มาหาพี่ได้เลยนะ พี่จะเป็ผู้สนับสนุนที่มั่นคงที่สุดให้เธอในบ้านตระกูลกู้เอง!"
กู้เหลียนเดินเข้ามาดึงตัวกู้โย่วออกไปพลางแค่นหัวเราะ "พอเถอะน่า ไม่คิดบ้างเลยหรือไงว่า ก่อนหน้านี้ทำตัวยังไงกับมั่วมั่ว ป่านนี้ในใจมั่วมั่วอาจจะเกลียดนายจะตายอยู่แล้วก็ได้ ไปสงบสติอารมณ์ที่อื่นไป!"
กู้โย่วเลิกคิ้วใส่กู้เหลียนทันทีด้วยสีหน้าไม่ยอมแพ้ "ก่อนหน้านี้ฉันแค่โดนอะไรบางอย่างบังตาต่างหาก นี่น้องสาวแท้ ๆ ของฉัน ทำไมฉันจะตามใจบ้างไม่ได้?"
พูดจบเขาก็หันไปทำหน้าประจบเจียงมั่วต่อทันที "มั่วมั่ว เธอยอมให้โอกาสพี่รองคนนี้ของเธอกลับตัวกลับใจใช่ไหม?"
เจียงมั่วเริ่มจะปวดหัว เธอเอามือกุมขมับพลางตอบกลับด้วยน้ำเสียงเนือย ๆ "อืม ไว้ค่อยว่ากันค่ะ"
กู้เหลียนเบียดกู้โย่วออกไปทันที แถมยังถลึงตาใส่ "ไม่เห็นเหรอว่ามั่วมั่วไม่อยากคุยด้วย หลีกไปเลยไป... มั่วมั่ว เพื่อฉลองที่พี่พ้นมลทินได้สำเร็จ คืนนี้พี่พาไปกินของอร่อย ๆ ดีไหม?"
กู้โย่วเห็นดังนั้นก็รีบแทรกขึ้นมาทันควัน "ฉันไปด้วย!"
ใบหน้าของกู้เหลียนมืดครึ้มลงทันที "พี่ซ่งไม่ได้ทำข้าวเผื่อนายหรือไง? ฉันจะไปกินข้าวกับมั่วมั่ว นายจะตามมาด้วยทำไม?"
สีหน้าเขาตอนนี้ไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด
กู้โย่วทำเพียงแค่พ่นลมหายใจออกมาอย่างเ็า "มั่วมั่วเป็น้องสาวพี่ แต่ก็เป็น้องสาวฉันด้วยเหมือนกัน ทำไมฉันจะไปด้วยไม่ได้?"
สายตาของทั้งสองปะทะกันอย่างดุเดือดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสะบัดหน้าหนีไปคนละทางพร้อมกับส่งเสียงฮึดฮัดใส่กัน เจียงมั่วที่มองดูอยู่รู้สึกเหมือนเห็นเด็กอนุบาลสองคนทะเลาะกันไม่มีผิด และในตอนนั้นเอง ที่เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นมาแทรกในหัวเธอพอดี
[ติ๊ง~ อัปเดตความคืบหน้าค่าความประทับใจ]
[กู้เหลียน : 40]
[กู้โย่ว : 15]
[กู้อวี๋ : -50]
[โฮสต์มีความก้าวหน้ามากเลยนะคะ พยายามต่อไปนะ อ้อ จริงด้วย มีไอเทมภารกิจเป็รางวัลให้อีกแล้ว โฮสต์อย่าลืมเข้าไปดูนะคะ~]
เจียงมั่วไม่ได้รู้สึกยินดียินร้ายอะไร ในใจคิดเพียงแต่อยากจะหักนิ้วนับดูด้วยซ้ำว่า ค่าความประทับใจเพิ่มขึ้นมาเท่าไหร่แล้ว จากนั้นเธอกดเปิดช่องเก็บไอเทมตรงสัญลักษณ์หญ้าหางหมาและพบว่า วัตถุทรงกระบอกยาวสีแดงที่เคยมองเห็นไม่ชัดก่อนหน้านี้ปรากฏให้เห็นเต็มตาแล้ว
มันคือถังดับเพลิง! นี่มันไอเทมประหลาดประเภทไหนกันเนี่ย?
นอกจากนี้ ในช่องเก็บไอเทมยังมีของเพิ่มมาอีกสองชิ้น ซึ่งมันดูเบลอ ๆ และมองไม่ชัดอีกเหมือนกัน เจียงมั่วี้เีซักไซ้ระบบ เพราะถึงยังไงของพวกนี้ต่อให้เธอไม่ใช้ ระบบก็คงจะหาเื่ใช้แทนเธออยู่ดี
ทว่า พอหันไปดูแถบค่าความประทับใจที่พุ่งกระฉูดอย่างรวดเร็ว เจียงมั่วก็แทบจะคลั่ง ขืนเป็แบบนี้ต่อไป เมื่อไหร่เธอจะได้กลับบ้านกันล่ะเนี่ย?
กู้เหลียนกับกู้โย่วกำลังเถียงกันอยู่ พอหันมาเห็นเจียงมั่วนั่งคอตกหน้ามุ่ยเหมือนอารมณ์ไม่ดี ทั้งคู่ก็หยุดทะเลาะทันที
"มั่วมั่ว เป็อะไรไปเหรอ?" กู้เหลียนถามด้วยความเป็ห่วง ก่อนจะหันขวับไปมองกู้โย่วแล้วพูดอย่างมั่นใจ "ฝีมือนายแน่ ๆ ! ที่มั่วมั่วไม่สบอารมณ์ต้องเป็เพราะเื่ที่นายจะไล่น้องออกไปคราวนั้นแน่ ๆ "
กู้โย่วรีบนั่งยอง ๆ ลงไปขอโทษเจียงมั่วทันที แต่ทั้งสองคนก็ยังเถียงกันฉอด ๆ ไม่หยุดจนเธอเริ่มปวดหัวตึบ สุดท้ายเจียงมั่วก็ลุกพรวดขึ้นมา "ฉันขอตัวกลับห้องก่อนนะ"
แล้วเธอก็เดินตรงขึ้นชั้นบนไปทันที ทิ้งให้กู้เหลียนกับกู้โย่วยืนเอ๋ออยู่ตรงนั้น ไม่มีใครกล้าเข้าไปรั้งเธอไว้เลยสักคน
พอได้ยินเสียงเธอปิดประตูห้อง กู้เหลียนก็นั่งลงพลางแค่นหัวเราะ "เห็นไหมล่ะ หาเื่ทำตัวเองแท้ ๆ ตอนนี้น้องไม่อยากมองหน้านายเลย"
กู้โย่วก็สวนกลับเสียงเรียบทันทีที่ได้ยินแบบนั้น "ใครบอกว่ามั่วมั่วหนีหน้าฉันกัน เห็นได้ชัดว่ามันเป็เพราะพี่ใหญ่ทำเสียงดังรบกวนเธอต่างหาก!"
่อาหารเย็น
กู้หลิงเยว่กลับมาถึงห้องก็ะเิอารมณ์ทำข้าวของพังจนห้องเละเทะไปหมด เธอนั่งลงตรงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง พลางชำเลืองมองเวลา ในใจหงุดหงิดพลุ่งพล่านจนเกือบจะทนไม่ไหว
พวกคนรับใช้หูหนวกกันหมดหรือไง? เมื่อกี้เธอทำเสียงดังขนาดนั้น เวลาผ่านไปตั้งนานแล้วทำไมยังไม่มีใครเข้ามาช่วยจัดห้องอีก? แถมเวลานี้แล้วก็ยังไม่มีใครมาตามเธอลงไปกินอาหารเย็นเลยด้วย เธอกุมท้องตัวเองไว้เพราะทนหิวไม่ไหว สุดท้ายเลยต้องเดินลงมาข้างล่างด้วยตัวเอง
แต่กลับพบว่ากู้เหลียน กู้โย่ว และเจียงมั่วนั่งกินข้าวอยู่ที่โต๊ะอาหารเรียบร้อยแล้ว กู้หลิงเยว่รู้สึกสะอึกในใจ พวกเขาไม่อยากเรียกเธอมากินข้าว หรือลืมเธอกันแน่?
เธอเม้มปากพลางเลื่อนเก้าอี้แล้วนั่งลงเอง จากนั้นก็หยิบตะเกียบคีบกินข้าว กินได้สองคำก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถามเสียงอ่อน "พี่ใหญ่ ทำไมกินข้าวแล้วไม่เห็นมีใครเรียกฉันเลยล่ะคะ?"
กู้เหลียนไม่คิดแม้แต่จะชายตามองเธอ และไม่ตอบคำถามด้วยซ้ำ เขาหันกลับไปคีบซี่โครงหมูชิ้นหนึ่งไปวางไว้ในชามของเจียงมั่ว พลางเอ่ยเตือนอย่างใส่ใจ "มั่วมั่ว ่นี้เธอกำลังโต กินเยอะ ๆ หน่อยนะ ฝีมือทำอาหารของพี่ซ่งน่ะอร่อยมากเลย"
เจียงมั่วที่พุ้ยข้าวเข้าปากได้สองสามคำพูดขึ้นมาอย่างเกรงใจ "ฉันตักเองได้"
กู้โย่วเห็นแล้วรู้สึกขัดใจขึ้นมาทันที นี่มันอะไรกัน? มาทำเป็เอาอกเอาใจมั่วมั่วต่อหน้าต่อตาเขาเหรอ? กำลังท้าทายเขาอยู่หรือไง? คิดได้ดังนั้นเขาก็ไม่ยอมแพ้ คีบปีกไก่ชิ้นหนึ่งให้เจียงมั่วพร้อมรอยยิ้ม "มั่วมั่ว ปีกไก่ต้มโค้กนี่เป็เมนูเด็ดของพี่ซ่งเลยนะ ลองชิมดูสิ"
กู้เหลียนหรี่ตามองกู้โย่ว ก่อนจะคีบผักใบเขียวให้เจียงมั่วเพิ่มอีกชิ้น "กินแต่เนื้อสัตว์ไม่ได้นะ ต้องกินอาหารให้ครบถ้วนสิถึงจะดีกับร่างกายด้วย"
กู้โย่วที่เห็นแบบนั้นเลยคีบเห็ดหอมตามไปให้เจียงมั่วอีกคำ ยังไงเขาก็ไม่มีทางยอมแพ้กู้เหลียนเด็ดขาด! จากนั้นก็เข้าสู้่การแข่งขันในทันที พวกเขาคอยผลัดกันคีบอาหารใส่ชามให้เจียงมั่วคนละคำสองคำไม่มีทีท่าจะหยุด
เจียงมั่วได้แต่นั่งมองดูชามข้าวที่พูนจนแทบจะเป็ูเาลูกย่อม ๆ ตรงหน้า แล้วได้แต่กรีดร้องในใจว่า ช่วยด้วย! พวกพี่ชายเป็บ้ากันเกินไปแล้ว! เธอจะทำยังไงดีเนี่ย?!
กู้หลิงเยว่นั่งมองภาพตรงหน้าอยู่อีกฝั่ง มือของเธอแทบจะหักตะเกียบเป็สองท่อน ต่อให้เป็เมื่อก่อน ตอนที่พวกพี่ ๆ รุมตามใจเธอก็ไม่เคยทำถึงขนาดนี้เลยด้วยซ้ำ! ยิ่งมองเธอก็ยิ่งโมโห กินข้าวได้ไม่กี่คำก็หมดอารมณ์กินต่อ เลยวางตะเกียบลงบนโต๊ะ
"ฉันอิ่มแล้วค่ะ"
พอเดินกลับมาที่ห้อง กู้หลิงเยว่นั่งใจลอยอยู่บนเก้าอี้นานสองนานกว่าจะข่มความเกลียดชังในแววตาลงไปได้ จากนั้นเธอก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา สลับไปใช้บัญชีสำรอง แล้วส่งข้อความหาคนที่มีชื่อบันทึกไว้ว่า 'ซานซาน' ด้วยข้อความที่ว่า [อยากรู้ไหมว่า ทำไมกู้โย่วถึงทิ้งเธอไปกะทันหัน?]
แล้วเธอก็เปิดรูปถ่ายของเจียงมั่วก่อนจะกดส่งตามไป [เธอคิดว่า... เด็กผู้หญิงคนนี้เป็ยังไงบ้าง?]
5K
