ตอนที่ 1 จุดเริ่มต้น
เสียงลมพัดผ่านกลีบดอกไม้ที่ทำให้จิตใจสงบ เสียงน้ำใหลไพเราะเสนาะหู มีเสียงนกร้องให้ได้ยินบ้างเป็ครั้งคราว ช่างเป็่เวลาที่น่าหลับใหล แม้จะเป็ยามที่พระอาทิตย์ตั้งฉากกับโลก
ท่ามกลางทุ่งหญ้าที่มีสีเขียวอ่อนนั้น มีชายคนหนึ่งนอนอยู่ เขานอนที่นั่นมานานมากแล้ว ทันใดนั้นก็ได้มีเสียงของหญิงปริศนาปลุกเขาขึ้นมา
"นี่ชั้นเผลอหลับไปอีกแล้วงั้นเหรอ?"ซุนเย่บิดี้เีก่อนจะลุกขึ้นนั่ง
"ท่านเก็บตัวนอนบิดี้เีมานานแล้ว โลกในตอนนี้เปลี่ยนไปแล้ว ทำไมท่านไม่ลองออกไปดูข้างนอกสักหน่อยล่ะ ข้าคอยดูแลท่านจนเหนือยมากแล้วด้วย"
"แหะๆ ไม่ต้องใล่กันขนาดนั้นก็ได้ นี่ชั้นเก็บตัวนอนมานานแค่ใหนแล้ว"ซุนเย่ถามกลับด้วยความอาย
"ท่านหลับมา สิบปีแล้วค่ะ"หญิงสาวตอบ
"สิบปีมันช่างเร็วเสียจริง เอาล่ะเห็นทีชั้นคงต้องออกไปแล้วสินะ ขอบคุณเธอมากที่คอยปกป้องชั้นมาตลอด"ซุนเย่กล่าวด้วยความขอบคุณอย่างใจจริง
"ดีเลย งั้นท่านก็รีบไปเสียเถอะ เก็บคำขอบคุณนั้นเอาไว้ใช้กับผู้ที่คู่ควรจะดีกว่า"หญิงสาวตอบกลับ
"ก็ได้ๆ นี่คือสิ่งตอบแทนเล็กๆน้อยๆจากชั้น เธอจงรับใว้เถอะ"พูดจบชายหนุ่มก็เปิดกระเป๋ามิติเอาของออกมา
"นี่คือหยกโล่ิญญาระดับสีส้ม มันจะป้องกันเธอจากอันตรายทั้งปวง มีสิ่งนี้ก็เหมือนกับมีชีวิตที่สองนั่นแหละ"ซุนเย่พูดจบก็วางของลงบนผืนหญ้า และเดินเข้าไปในประตูมิตินั้น เพียงแค่เดินผ่าน ประตูมิติก็หายไป เสมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นตรงนั้นมาก่อน
ไม่นานหลังจากที่ซุนเย่จากไป ได้เกิดรอยแยกมิติขึ้นตรงจุดที่ซุนเย่เคยนอนอยุ่ หญิงสาวนางนั้นก็เดินออกมา และพร้อมกับยิ้มอย่างมีเล่ห์กล แล้วพูดขึ้นมาว่า
"เพราะท่านแข็งแกร่งเกินไป ข้าจึงต้องใช้วิธีนี้ยังไงล่ะ หึ หึ หึ"
กระแสมิติ คือสายเส้นทางที่นำพาไปยังเป้าหมายปลายทาง กระแสมิติมีหลายชนิดด้วยกัน แต่ละชนิดก็มีความจำเพาะเจาะจงเป็เอกลักษณ์ของชนิดนั้นๆ แต่มีกระแสมิติอยู่ชนิดหนึ่งที่มีความอันตรายมาก กระแสมิตินี้คือ กระเสมิติหลุมดำ! เป็กระแสมิติที่เป็การทำลายล้าง มันจะดูดทุกสิ่งทุกอย่างเข้าไปภายในหลุมดำนั้น เปรียบเสมือนกับอสูรปีศาจผู้หิวโหยไม่มีวันกินอิ่ม แม้แต่ผู้ฝึกพลังิญญาระดับสีแดง ก็มิอาจรอดพ้นจากความตายได้
ภายในกระแสมิติ
"นะ นะ นี่มันมิติหลุมดำนี่ อะไรกัน! ทำไมชั้นถึงมาเจอกับเ้านี่ได้!"ซุนเย่ร้องด้วยความใ เพราะก่อนที่จะเข้าประตูมิติ ด้วยความแข็งแกร่งระดับสีดำ ซุนเย่ได้ตรวจสอบความปลอดภัย และจุดหมายปลายทางใว้แล้ว"นี่มันไม่ถูกต้อง หรือจะเป็นางที่วางแผนใว้?"ไม่มีเวลาให้คิดแล้ว เพราะระยะห่างระหว่างหลุมดำกับซุนเย่ห่างกันไม่ถึงสิบเมตรแรงดึงดูดจึงมากขึ้น"หึ เป็แค่หลุมดำ ริอาจจะมาดูดกลืนข้าซุนเย่ผู้นี้ ได้ มาดูกันว่าข้าจะทำลายเ้ายังไง! รับไปซะ ฝ่ามือทมิฬ ทลาย์!!"
ตูมมม...
ณ อีกทวีปหนึ่ง นี่คือทวีปา เป็ดินแดนที่เต็มไปด้วยอันตรายทุกย่างก้าว ตรงใจกลางทวีปมีคฤหาสน์ตั้งอยู่ ภายในมีชายแก่คนหนึ่ง อาศัยอยู่ เขาหยิบลูกแก้วสื่อสารขึ้นมาแล้วถามว่า
"งานที่ข้ามอบหมายให้เ้าทำ สำเร็จรึไม่"
"เรียบร้อยดีค่ะ มาสเตอร์"
...โอย...นี่เราอยู่ที่ไหน..มืดจัง...ข้างในหลุมดำเหรอ...บ้าจริง...แรงก็ไม่มี.....
"นี่ๆ ท่านพี่คะ พวกเราเดินทางจนมืดค่ำแบบนี้ ทำไมไม่เห็นมอนสเตอร์สักตัวเลย"
"ใจเย็นก่อนรั่วหลิน ที่เรากำลังตามหาอยู่คือมอนสเตอร์รับดับสีเขียวนะ มันคงไม่โผล่หัวออกมาง่ายๆหรอก"
"หืม..ท่านพี่ ข้าได้กลิ่นเื มันมาจากทางนั้น"ว่าแล้วรั่วหลินก็ชี้นิ้วไปทางที่ได้กลิ่น
"ดูเหมือนว่าจะเป็กลิ่นเืคนนะ พวกเรารีบไปดูกันเถอะ"
สองสาวเดินไปได้สักพัก ก็เห็นซุนเย่ในสภาพที่สาหัส
"ดูจากสภาพของเขาแล้ว คงจะเป็การต่อสู้ที่ยากลำบากมากเลยสินะ"
"ว้าว หรือท่านพี่จะบอกว่า เขาคนนี้สู้กับมอนสเตอร์ระดับสีเขียวได้อย่างสูสีงั้นสินะคะ"
"นี่เป็แค่การคาดเดา พวกเรารีบพาเขาไปหาคุณยายหมอกันเถอะ"ว่าแล้วทั้งสองก็ช่วยกันลากซุนเย่ไปหาคุณยายหมอในหมู่บ้าน...
ในโลกแห่งพลังิญญานี้ ความแข็งแกร่งคือความถูกต้องความอ่อนแอถือว่าเป็ความผิดบาป ผู้คนส่วนใหญ่ในดินแดนนี้ล้วนแล้วแต่แสวงหาความแข็งแกร่กันทั้งสิ้น เกิดการชิงดีชิงเด่นกันมากมาย ผู้แข็งแกร่งปกครองผู้อ่อนแอ นี่คือความจริง
ณ เมืองเล็กๆที่ห่างไกลความเจริญแห่งนี้ มีหญิงสาวสองพี่น้องอาศัยอยู่ในกระท่อมไม้ไผ่หลังหมู่บ้านแห่งหนึ่ง คนพี่ชื่อว่า รั่วหลาน อายุ 18 ปี มีพลังิญญาอยู่ที่ ระดับสีขาวขั้นที่แปด คนน้องชื่อว่า รั่วหลิน อายุ 16 ปี มีพลังิญญาอยู่ที่ ระดับสีขาวขั้นที่สี่ บิดามารดาของทั้งสองนั้นสิ้นชีพไปั้แ่พวกนางยังเด็ก พวกนางจึงเร่ร่อนมาตามทาง จึงมาเจอกับคุณยายหมอ ที่มีพลังิญญาอยู่ที่ ระดับสีเขียวขั้นที่หนึ่ง หลังจากที่พาซุนเย่มาหาคุณยายหมอ หมอประจำหมู่บ้าน พวกนางจึงกลับไปที่ห้องพักผ่อน
3K
