ข่าวลือแพร่สะพัดไปเร็วกว่าสายลม...
เื่ราวของหลินเฟิงที่ใช้ "เพลงหมัดศิลาแกร่ง" ซึ่งเป็วิชาพื้นฐานที่สุด จัดการกับกลุ่มของจ้าวหู่จนต้องเผ่นหนีอย่างน่าสมเพช กลายเป็หัวข้อสนทนาอันดับหนึ่งของเหล่าศิษย์ชั้นนอกในชั่วข้ามคืน
ครั้งแรกที่เขาชนะในวันทดสอบ หลายคนยังคงกังขาและคิดว่าเป็เพียงเื่ฟลุ๊ค แต่เหตุการณ์ครั้งนี้ ซึ่งเกิดขึ้นต่อหน้าศิษย์มากมายและได้รับการยืนยันจากครูฝึกหวงด้วยตนเอง ได้สยบทุกข้อสงสัยลงโดยสิ้นเชิง
หลินเฟิงกลายเป็บุคคลตัวอย่างคนใหม่ของสำนักชั้นนอกในทันที เขาคือข้อพิสูจน์ที่มีชีวิตว่า "พร์ไม่ได้สำคัญไปกว่าความพยายาม" และ "เคล็ดวิชาพื้นฐานก็สามารถทรงพลังได้หากฝึกฝนจนถึงขีดสุด"
แน่นอนว่าทั้งหมดนี้...เป็ไปตามแผนการที่หลินเฟิงวางไว้อย่างสมบูรณ์แบบ
เขากลายเป็แรงบันดาลใจให้ศิษย์ชั้นนอกจำนวนมากหันกลับมาใส่ใจกับการฝึกฝนวิชาพื้นฐานอย่างจริงจัง บรรยากาศในลานฝึกดูคึกคักและมุ่งมั่นขึ้นกว่าแต่ก่อนอย่างเห็นได้ชัด และตัวหลินเฟิงเองก็ได้รับความเคารพจากศิษย์คนอื่นๆ มากขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน ไม่มีใครกล้าเข้ามาหาเื่เขาอีกต่อไป ในทางกลับกัน หลายคนพยายามเข้ามาขอคำชี้แนะจากเขาด้วยซ้ำ
หลินเฟิงรับมือกับสถานการณ์เหล่านี้ด้วยท่าทีที่สุขุมและถ่อมตน เขาไม่ได้ปฏิเสธที่จะให้คำแนะนำ แต่ก็ชี้แนะเพียงแค่หลักการพื้นฐานของเพลงหมัดศิลาแกร่งตามตำราเท่านั้น ไม่ได้เปิดเผยความลับที่แท้จริงของตนเองเลยแม้แต่น้อย ยิ่งเขาทำตัวติดดินมากเท่าไหร่ ภาพลักษณ์ของ "ศิษย์ผู้ขยันหมั่นเพียร" ของเขาก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้นเท่านั้น
ทว่า คลื่นใต้น้ำที่เขาสร้างขึ้น ไม่ได้หยุดอยู่แค่ในเขตศิษย์ชั้นนอกเท่านั้น...มันได้ส่งแรงกระเพื่อมไปถึงหูของคนระดับสูงในสำนักเข้าจนได้
บ่ายวันหนึ่ง ขณะที่หลินเฟิงกำลังจะกลับกระท่อมหลังเสร็จสิ้นการฝึกซ้อม ศิษย์พี่คนหนึ่งในชุดสีฟ้าของศิษย์ชั้นในก็เดินตรงเข้ามาหาเขาด้วยท่าทีสุภาพ
"เ้าคือศิษย์น้องหลินเฟิงใช่หรือไม่?"
หลินเฟิงหันไปมอง ศิษย์คนนั้นมีอายุราวสิบห้าสิบหกปี ใบหน้าหล่อเหลาและดูภาคภูมิใจ เขารีบประสานมือคารวะทันที "ขอรับศิษย์พี่ ข้าคือหลินเฟิง ไม่ทราบว่าศิษย์พี่มีธุระอันใด?"
ศิษย์ชั้นในคนนั้นพยักหน้าเล็กน้อย "ข้าชื่อ เฉินหยาง ท่านผู้เฒ่าซู้าพบเ้า"
"ท่านผู้เฒ่าซู!" หัวใจของหลินเฟิงกระตุกวูบไปชั่วขณะ ท่านผู้เฒ่าซู...คือผู้าุโใจดีที่เคยมอบขนมให้เขาในตอนเด็ก และเป็คนที่คอยส่งหลิวซูซินให้นำอาหารมาให้เขาตอนที่นอนป่วยอยู่...เขาคือผู้มีพระคุณคนแรกๆ ในชีวิตใหม่ของเขา!
"ท่านผู้เฒ่าซู้าพบข้างั้นรึขอรับ?" เขาถามย้ำด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ
"ถูกต้อง ตามข้ามาเถอะ" เฉินหยางกล่าวสั้นๆ แล้วหันหลังเดินนำไปทันที
หลินเฟิงไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขารีบเดินตามแผ่นหลังของศิษย์พี่เฉินหยางไปทันที นี่เป็ครั้งแรกที่เขาได้มีโอกาสก้าวเท้าออกจากเขตศิษย์ชั้นนอกที่แสนจะธรรมดา ไปยังพื้นที่ส่วนในของสำนักที่เขาได้ยินมานักต่อนัก
ยิ่งเดินลึกเข้าไป บรรยากาศก็ยิ่งแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง อากาศรอบตัวดูบริสุทธิ์และสดชื่นกว่าอย่างเห็นได้ชัด ความหนาแน่นของพลังปราณในธรรมชาติก็สูงกว่าเขตชั้นนอกหลายเท่าตัว อาคารต่างๆ สร้างขึ้นจากไม้เนื้อดีและหินอ่อน มีสวนหย่อมและธารน้ำเล็กๆ ไหลผ่านอย่างสวยงาม นี่คือโลกของศิษย์ชั้นในที่แท้จริง
ในที่สุด เฉินหยางก็พาเขามาหยุดอยู่ที่หน้าลานเรือนเล็กๆ แห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่อย่างสงบท่ามกลางสวนสมุนไพร "ถึงแล้ว ที่นี่คือเรือนสมุนไพรของท่านผู้เฒ่าซู ท่านรออยู่ข้างใน เข้าไปเถอะ"
เฉินหยางกล่าวจบก็เดินจากไป ทิ้งให้หลินเฟิงยืนอยู่หน้าประตูเพียงลำพัง เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ แล้วจึงเคาะประตูเบาๆ "ศิษย์หลินเฟิง ขออนุญาตเข้าพบท่านผู้เฒ่าซูขอรับ!"
"เข้ามาได้" เสียงที่แหบพร่าแต่แฝงแววเมตตาดังออกมาจากข้างใน
หลินเฟิงค่อยๆ ผลักประตูเข้าไป ภาพที่เขาเห็นคือชายชราผมขาวโพลนในชุดผ้าป่านสีขาวสะอาดตากำลังนั่งจิบชาอยู่กลางห้อง บนใบหน้าของท่านประดับด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นใจดี...เป็รอยยิ้มเดียวกับที่เขาจำได้จากเมื่อหลายปีก่อน
"มาแล้วรึ เด็กน้อย" ท่านผู้เฒ่าซูกล่าวพลางวางถ้วยชาลง "นั่งลงก่อนสิ"
หลินเฟิงรีบคุกเข่าลงคารวะอย่างนอบน้อมที่สุด "ศิษย์หลินเฟิง คารวะท่านผู้เฒ่าซู! ขอบพระคุณสำหรับบุญคุณที่ท่านเคยช่วยเหลือศิษย์ไว้เมื่อหลายปีก่อน!"
การกระทำที่แสดงความกตัญญูอย่างจริงใจนี้ทำให้รอยยิ้มของท่านผู้เฒ่าซูกว้างขึ้น "ลุกขึ้นเถอะ ไม่ต้องมากพิธี เื่เล็กน้อยเท่านั้น"
หลินเฟิงจึงค่อยๆ ลุกขึ้นแล้วไปนั่งลงฝั่งตรงข้ามอย่างสำรวม
ท่านผู้เฒ่าซูรินชาให้เขาถ้วยหนึ่ง กลิ่นหอมของชาสมุนไพรลอยอบอวลไปทั่วห้อง "ข้าได้ยินเื่ของเ้ามาพักหนึ่งแล้ว...น่าทึ่งมาก จากเด็กน้อยที่นอนป่วยเกือบจะสิ้นใจในวันนั้น กลายมาเป็ผู้ชนะเลิศอันดับหนึ่งของศิษย์ชั้นนอกในวันนี้...เ้าทำได้อย่างไรกัน?"
หลินเฟิงยกถ้วยชาขึ้นมาดื่มอย่างช้าๆ เพื่อซื้อเวลาเรียบเรียงความคิด นี่คือคำถามสำคัญที่จะตัดสินอนาคตของเขา เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่จริงใจและถ่อมตนที่สุดตามบทบาทที่เขาวางไว้
"เรียนท่านผู้เฒ่า...หลังจากที่ศิษย์เกือบจะตายในครั้งนั้น มันทำให้ศิษย์ได้เข้าใจถึงคุณค่าของชีวิตขอรับ ศิษย์ไม่้ากลับไปอ่อนแอและไร้ค่าแบบนั้นอีกแล้ว ทุกวันที่ศิษย์มีลมหายใจอยู่ ศิษย์จึงทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดให้กับการฝึกฝนร่างกายและเคล็ดวิชาพื้นฐานที่สำนักได้สอนสั่งมา ศิษย์เชื่อว่ารากฐานที่มั่นคงคือสิ่งที่สำคัญที่สุด...ส่วนชัยชนะในวันทดสอบนั้น ส่วนหนึ่งคงเป็เพราะโชคช่วยด้วยขอรับ"
ท่านผู้เฒ่าซูจ้องมองเข้าไปในดวงตาของหลินเฟิงอย่างลึกซึ้ง แววตาของชายชรานั้นเต็มไปด้วยปัญญาและความรอบรู้ที่สั่งสมมานับร้อยปี เขาย่อมมองออกว่าเื่ราวที่เด็กน้อยคนนี้เล่ามานั้น...มันดูเรียบง่ายเกินไป
แต่สิ่งที่เขาสนใจมากกว่าความจริงที่ถูกซ่อนไว้...ก็คือแววตาที่เด็ดเดี่ยว, ความคิดที่สุขุมเกินวัย, และความกตัญญูรู้คุณที่เด็กคนนี้แสดงออกมา
"ความพากเพียรไม่ย่อท้อ...จิตใจที่ถ่อมตน...และความกตัญญูรู้คุณ..." ท่านผู้เฒ่าซูพยักหน้าช้าๆ "เ้ามีคุณสมบัติที่ยอดเยี่ยมสามประการอยู่ในตัว...ดี...ดีมากจริงๆ"
ท่านผู้เฒ่าซูหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวประโยคที่ทำให้หัวใจของหลินเฟิงเต้นระรัวขึ้นมา
"หลินเฟิง...เ้าอยากจะมาเป็ศิษย์ในนามของข้าหรือไม่?"
"ศิษย์ในนาม!" หลินเฟิงเบิกตากว้างด้วยความใระคนยินดี แม้จะไม่ใช่ "ศิษย์สืบทอด" อย่างเป็ทางการ แต่การได้เป็ศิษย์ในนามของผู้าุโ ก็หมายถึงการมีผู้ยิ่งใหญ่คอยหนุนหลัง! มันคือสถานะที่ศิษย์ชั้นนอกนับร้อยนับพันคนได้แต่ฝันถึง!
"ข้าคงจะสอนเคล็ดวิชาต่อสู้ให้เ้าไม่ได้มากนัก เพราะข้าถนัดแต่เื่สมุนไพรและยาเม็ด" ท่านผู้เฒ่าซูพูดต่อ "แต่ข้าสามารถให้ทรัพยากรในการบ่มเพาะพลังแก่เ้าได้ดีกว่าที่เ้าเคยได้รับ และยังสามารถชี้แนะแนวทางบนเส้นทางยุทธ์ให้เ้าได้...ที่สำคัญที่สุด มันจะเป็ใบเบิกทางให้เ้าเข้าสู่การคัดเลือกเป็ศิษย์ชั้นในได้ง่ายขึ้น...เ้าว่าอย่างไรล่ะ?"
นี่คือโอกาสทอง! โอกาสที่เขาจงใจสร้างขึ้นมา!
หลินเฟิงไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขารีบลุกจากที่นั่งแล้วคุกเข่าลงกับพื้นอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็การคุกเข่าต่อหน้าอาจารย์ของเขา
"ศิษย์หลินเฟิง...ยินดีเป็อย่างยิ่งขอรับ! ขอคารวะท่านอาจารย์!"
เขาก้มศีรษะโขกพื้นสามครั้งตามธรรมเนียมอย่างหนักแน่นและจริงใจ
รอยยิ้มปรากฏขึ้นเต็มใบหน้าของท่านผู้เฒ่าซู ท่านลุกขึ้นมาพยุงหลินเฟิงให้ยืนขึ้น "ดี...นับแต่นี้ไป เ้าคือศิษย์ในนามของข้า ซูเหวินเทียน! นี่คือป้ายหยกประจำตัวของเ้า จงรับไป"
ท่านผู้เฒ่าซูยื่นป้ายหยกสีเขียวมรกตที่สลักคำว่า "ซู" ให้กับเขา "ป้ายนี้จะทำให้เ้าสามารถเข้าออกเขตชั้นในได้ และทุกต้นเดือน จงมาที่นี่เพื่อรับยาเม็ดบ่มเพาะพลังไป...ส่วนตอนนี้ ข้ามีของขวัญรับศิษย์ชิ้นแรกให้เ้า"
ว่าแล้วท่านก็ยื่นขวดกระเบื้องเคลือบสีขาวใบเล็กให้เขาอีกใบ "ข้างในนี้คือ 'ยาเม็ดหลอมกระดูก' มันจะช่วยให้เ้าสร้างรากฐานของระดับหลอมกายาให้แข็งแกร่งและสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น จงนำมันไปใช้ซะ"
"ขอบพระคุณท่านอาจารย์!" หลินเฟิงรับมาด้วยสองมือที่สั่นเทาเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น
หลังจากพูดคุยและรับฟังคำชี้แนะอีกเล็กน้อย หลินเฟิงก็ขอตัวลาออกมาจากเรือนสมุนไพร เขากำป้ายหยกและขวดยาในมือแน่น หัวใจพองโตด้วยความหวัง
เขายืนอยู่บนทางเดินของเขตชั้นใน มองไปยังยอดเขาที่สูงตระหง่านซึ่งเป็ที่อยู่ของเหล่าศิษย์สืบทอดและผู้าุโระดับสูง...ที่ที่เคยอยู่ไกลเกินเอื้อม บัดนี้มันดูใกล้เข้ามาอีกนิดแล้ว
การมีผู้ยิ่งใหญ่คอยหนุนหลัง...การเข้าถึงทรัพยากรที่ดีกว่า...ทุกอย่างกำลังดำเนินไปตามแผนที่เขาวางไว้
แต่เขาก็รู้ดี...ว่านี่เป็เพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น โลกของสำนักชั้นในนั้นเต็มไปด้วยอัจฉริยะและการแข่งขันที่รุนแรงกว่าเขตชั้นนอกหลายเท่านัก
เส้นทางข้างหน้า...ยังคงท้าทายและอันตรายยิ่งกว่าเดิม!
43K
