แสงแดดยามบ่ายคล้อยสาดส่องเข้ามาในเรือนพัก บรรยากาศเงียบสงบจนได้ยินเสียงใบไม้ไหว ไป๋ลั่วอาศัย่เวลาที่บ่าวไพร่ออกไปต้มยา แอบล้วงมือเข้าไปใต้หมอนหนุนอย่างระมัดระวัง
นิ้วเรียวเล็กสั่นเทาเล็กน้อยยามดึงเอาวัตถุบางอย่างออกมา...
มันคือพู่กระบี่สีแดงเืหมูที่เก่าคร่ำคร่า สีซีดจางไปตามกาลเวลา และมีรอยขาดวิ่นที่ปลายพู่ แต่สำหรับไป๋ลั่ว มันคือสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิต
นางยกพู่กระบี่นั้นขึ้นมาแนบแก้ม หลับตาพริ้มระลึกถึงภาพความทรงจำในวัยเด็ก... ภาพของนายทหารหนุ่มผู้กล้าหาญที่ช่วยชีวิตนางจากคมเขี้ยวสัตว์ป่า เขาตัดพู่กระบี่นี้มอบให้นางเพื่อใช้ห้ามเื และคำพูดของเขายังดังก้องอยู่ในใจ
'เก็บมันไว้... แล้วจงเข้มแข็ง ใช้ชีวิตต่อไปแทนส่วนที่ข้าช่วยเ้าไว้'
"ท่านพี่..." นางกระซิบเรียกชื่อเขาแ่เบาด้วยรอยยิ้มเศร้าสร้อย น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินลงบนพู่ไหมเก่าๆ
ปัง!
เสียงประตูถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ไป๋ลั่วสะดุ้งสุดตัวด้วยความใ นางรีบซุกพู่กระบี่กลับเข้าไปใต้หมอนด้วยสัญชาตญาณ ทว่าการกระทำที่ดูมีพิรุธนั้นไม่อาจรอดพ้นสายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวของหลี่อ๋องไปได้
"ซ่อนอะไร!"
หลี่หยางก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าถมึงทึง เขาเห็นชัดเจนว่าเมื่อครู่นางกำลังกอดจูบของสิ่งหนึ่งด้วยสายตาหวานเชื่อม แต่พอเห็นหน้าเขา นางกลับรีบซ่อนมันราวกับเป็ของต้องห้าม
"ปะ... เปล่าเ้าค่ะ ท่านอ๋อง" ไป๋ลั่วหน้าซีดเผือด รีบยกมือขึ้นทาบอก "ข้าเพียงแค่... จัดหมอน..."
"โกหก!"
หลี่หยางไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาพุ่งตัวเข้าไปกระชากร่างนางออกจากเตียงจนนางล้มกลิ้งลงไปกับพื้น ก่อนจะล้วงมือเข้าไปใต้หมอนแล้วดึงเอาหลักฐานออกมา
"พู่กระบี่?"
เขาชูพู่สีแดงเก่าๆ ขึ้นระดับสายตา คิ้วเข้มขมวดมุ่นด้วยความรังเกียจ สภาพของมันดูเก่าและไร้ราคา แต่การที่นางหวงแหนมันถึงเพียงนี้ ย่อมมีความหมายแฝงเร้น
"ของรักของหวงสินะ..."
หลี่หยางแค่นหัวเราะในลำคอ หันไปมองไป๋ลั่วที่พยายามจะตะเกียกตะกายเข้ามาแย่งคืน
"พู่กระบี่ห้อยเอวของบุรุษ... เ้าเก็บของพรรค์นี้ไว้ใต้หมอน เอาไว้นอนกอดต่างหน้าชู้รักของเ้าใช่หรือไม่!"
"ไม่ใช่นะเ้าคะ!" ไป๋ลั่วร้องไห้โฮ พยายามจะเอื้อมมือไปคว้าคืน "คืนข้ามา ได้โปรดคืนข้ามา มันเป็ของสำคัญของข้า..."
"สำคัญมากนักหรือ?"
หลี่หยางกำพู่ไหมในมือแน่นจนยับยู่ยี่ ั์ตาวาวโรจน์ด้วยไฟหึงหวง
"คงจะเป็ของที่ไอ้องค์ชายรองให้ไว้ดูต่างหน้ากระมัง! มิน่าเล่า... ถึงได้เฝ้าคะนึงหา กอดจูบมันลับหลังข้า!"
"ไม่ใช่ขององค์ชายรองเ้าค่ะ!" นางปฏิเสธเสียงแข็ง "มันเป็ของผู้มีพระคุณ... เป็ของคนที่ข้ารัก..."
คำว่าคนที่ข้ารักเปรียบเสมือนน้ำมันราดลงกองไฟ เมียของเขากล้าประกาศว่ารักชายอื่น และเก็บของแทนใจมันไว้ใต้หมอนที่เคยนอนกับเขา!
"ดี... รักมันมากใช่ไหม"
หลี่หยางแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม เขาไม่ได้ฉีกทำลายมันทิ้ง แต่กลับเก็บมันยัดใส่ในอกเสื้อของตนเอง
"ข้าจะยึดมันไว้"
"ไม่นะ! ท่านอ๋อง!" ไป๋ลั่วกรีดร้องแทบขาดใจ ถลาเข้าไปเกาะขาเขาไว้ "เอาคืนมา... ฆ่าข้าเสียยังดีกว่าเอาสิ่งนั้นไป!"
"อยากได้คืนงั้นรึ?"
หลี่หยางก้มลงมองนางด้วยสายตาดูแคลน เขาสลัดขานางออกแล้วเชยคางมนขึ้น
"ถ้าอยากได้คืนนัก คืนนี้ก็ทำให้ข้าพอใจสิ... ปรนนิบัติข้าให้ถึงใจ ลบล้างััของเ้าของพู่กระบี่นี้ออกไปจากตัวเ้าให้หมด แล้วข้าจะพิจารณาคืนเศษขยะนี่ให้!"
243
