“ยังไหวอยู่หรือไม่?”หลี่เจี่ยหลิงใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดเหงื่อตามกรอบหน้าให้ชายหนุ่มแ่เบาคลายความร้อนรุ่มของเขา
“ข้า...”เสียงหอบหนักของชายหนุ่มเป็คำตอบได้
“รอข้าหน่อยใช้เวลาอีกไม่นาน” หลี่เจี่ยหลิงตีบ่าของชายหนุ่มแ่เบา
จ้าวห่าวหลินได้ยินเสียงหลี่เจี่ยหลิงเองก็หอบหนักสั่นไหวไม่ต่างกันเขาเป็ชายย่อมเข้าใจถึงความปรารถของหญิงสาวที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงเร่าร้อน ดูเหมือนแม้แต่นางเองก็ไม่อาจต้านทานพิษนี้ได้แล้วเช่นกัน
หลี่เจี่ยหลิงปักเข็มเงินไปตามเส้นจุดลมปราณสกัดเส้นทางพิษของแมงมุมแม่หม้ายดำแยกออกจากพิษประหลาด
พิษแมงมุมแม่หม้ายดำไม่ได้จัดการยากเพียงแต่ตอนนี้มันกำลังห้าวสู้กับเ้าถิ่นอยู่หากนางจัดการไม่ดีก็จะไปกระตุ้นพิษปริศนาให้ทำงานด้วยความสามารถของนางในตอนนี้ไม่มากพอที่จะจัดการพิษปริศนาในร่างชายหนุ่มได้นางจึงต้องระมัดระวังอย่างมาก
เมื่อสกัดพิษแมงมุมแม่หม้ายดำออกจากพิษปริศนาได้แล้วก็ปิดเส้นทางพิษปริศนาและป้อนยาลูกกลอน ‘ยาหยินหยาง’ให้จ้าวห่าวหลิน
หลี่เจี่ยหลิงรู้สึกเ็ปใจเล็กน้อยที่เสียยาหยินยางไป
ยาหยินหยางนี้เป็ยาวิเศษที่นางคิดค้นขึ้นมามีคุณสมบัติถอนพิษร้อยชนิดใช้สมุนไพริญญาและสมุนไพรล้ำค่าอีกหลายชนิดปรุงออกมาตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมานางยังสามารถปรุงสำเร็จได้แค่ห้าเม็ดเท่านั้น
ยาหยินหยางนับเป็ยาสร้างชื่อให้นางเมื่อสองปีก่อนมูลค่าของมันอย่างต่ำก็สูงถึงหลายพันตำลึงทองเชียว
หลังป้อนยาหยินหยางเข้าไปแล้วหลี่เจี่ยหลิงก็จับจ้าวห่าวหลินลุกขึ้นนั่งถ่ายพลังเข้าไปช่วยสลายเม็ดยาขับพิษออกจากร่างกายจ้าวห่าวหลินกระอักเืข้นสีดำออกมาสองสามรอบร่างกายที่เคยอัดอั้นก็เริ่มโล่งขึ้นมาในที่สุด
หลี่เจี่ยหลิงถ่ายลมปราณเป็ครั้งสุดท้ายเพื่อช่วยปรับสมดุลร่างกายแก่ชายหนุ่มเพราะเส้นลมปราณของจ้าวห่าวหลินถูกสะกดเอาไว้ทำให้การถ่ายพลังต้องใช้พลังมากขึ้นถึงสามเท่าตัวกว่าจะจัดการทุกอย่างเสร็จหลี่เจี่ยหลิงก็สูญเสียลมปราณภายในไม่น้อย
นางกลืนยาลูกกลอนฟื้นฟูลมปราณระหว่างที่วางจ้าวห่าวหลินลงลุกออกจากห้องไปรับยาบำรุงเืจากชุนเชียงที่หน้าห้องกลับมาป้อนให้ชายหนุ่ม
หลังจากจัดการล้างอุปกรณ์ผ่าตัดด้วยเหล้ายาเช็ดจนแห้งแล้วเก็บเรียบร้อยนางจึงค่อยปลดผ้าปิดตาของชายหนุ่มออก
จ้าวห่าวหลินรับรู้ได้ว่าพิษในกายถูกขจัดออกไปแล้วความรู้สึกอึดอัดอัดแน่นจางหายไปพร้อมกับความแสบร้อนทรมานที่ทุเลาลงมีแต่ไฟร้อนเต็มไปด้วยแรงปรารถนาราคะที่ยังคงอยู่
หลี่เจี่ยหลิงเองก็อยู่ในสภาพที่ไม่ต่างกันนางโน้มตัวเข้าหาจ้าวห่าวหลิน เชยคางมนขึ้นมาสบมองนาง“ข้าจะจัดการกับพิษยวนยางต่อแล้วนะ”
“ล้วนตามใจเ้า”
ถึงแม้ว่าหลี่เจี่ยหลิงจะไม่ได้ยึดหลักคำสอนหญิงแต่นางก็ไม่ใช่หญิงไร้ยางอายสำหรับเื่ในห้องเช่นนี้นางย่อมไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อนทำให้นางไม่รู้ว่าควรจะเริ่มต้นอย่างไร
จ้าวห่าวหลินเห็นท่าทางหลี่เจี่ยหลิงก็เข้าใจทันทีที่แท้แม่เสือสาวก็แค่กระต่ายน้อยหุ้มหนังเสือหลอกเขานี่เอง
“ข้าว่ามันไม่ค่อยยุติธรรมนักหากมีแค่ข้าที่เปลื้องผ้าจริงไหม” จ้าวห่าวหลินเอ่ยชี้นำหญิงสาว
หลี่เจี่ยหลิงมองร่างของจ้าวห่าวหลินก็เข้าใจ
จ้าวห่าวหลินมีใบหน้าดังเทพบุตรแม้ว่าตอนนี้ทั่วร่างจะห่อด้วยผ้าพันแผล แต่ก็ยังมองเห็นผิวขาวเนียนละเอียดราวกับหยกใบหน้าเรียวยาว คิ้วคมเข้มดุจกระบี่ ดวงตาดอกท้อ ตาและคิ้วเฉียงขึ้นจมูกโด่งเป็สัน ริมฝีปากแดง นับว่าเป็ชายหนุ่มที่มีใบหน้าหล่อเหลาเป็เอกเพียงแต่ดวงตาคู่นั้นดูเ้าเล่ห์เสเพลคล้ายดังจิ้งจอกหนุ่ม
หลี่เจี่ยหลิงเปลืองผ้าออกทีละชิ้นจ้าวห่าวหลินเงยหน้ามองหญิงสาว กลืนน้ำลายเฮือกลงคอทอดสายตามองนางอย่างหลงใหล
ไม่รู้ว่าเป็เพราะฤทธิ์ของพิษยวนยางสำราญรักหรือเปล่าแต่ชายหนุ่มรู้สึกว่าเวลานี้นางช่างงดงามราวกับเทพธิดา
ตอนนี้หลี่เจี่ยหลิงอายุสิบแปดปีนับเป็วัยที่เหมาะให้กำเนิดบุตรแม้เรือนร่างของนางจะเล็กแลดูเหมือนเด็กไปสักหน่อยแต่ก็นับว่ามีสัดส่วนเหมาะสมสะโพกกลมกลึง
หลี่เจี่ยหลิงเห็นสีหน้าของจ้าวห่าวหลินก็ยิ่งปลดชุดออกอย่างเชื่องช้ายั่วยวนหยอกเย้าให้ชายหนุ่มเคลิบเคลิ้ม
ผมสีดำขลับเงางามของนางช่างขับกับชุดสีขาวบริสุทธิ์ราวกับเทพเซียนจุติลงมายิ่งนักผิวขาวเนียนละเอียดราวกับคุณหนูในห้องหอที่ได้รับการดูแลเลี้ยงดูอย่างดีไม่เคยทำงานหนัก
อดชื่นชมไม่ได้ว่าหญิงสาวเบื้องหน้านับเป็หญิงงามล่มเมืองคนหนึ่งที่เขาได้รู้จักใบหน้ารูปไข่ห่าน คิ้วใบหลิว ดวงตากลมโตเร่าร้อนสะท้อนไปด้วยไฟราคะจมูกโด่งรั้นเชิดสูง ริมฝีปากแดงอิงเถา
จ้าวห่าวหลินกลืนน้ำลายเฮือกข้อตกลงครั้งเขาไม่เสียเปรียบ!!
หลี่เจี่ยหลิงเปลือยเปล่าสบตาเร่าร้อนจ้าวห่าวหลินรู้สึกหวั่นไหววูบวาบสั่นสะท้านเต็มไปด้วยอารมณ์และความเขินอาย
“อย่ามองข้า”หลี่เจี่ยหลิงเม้มปากยืนนิ่งอยู่กับที่ นางไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อให้นางผ่าตัดอีกรอบยังง่ายเสียยิ่งกว่า
จ้าวห่าวหลินอยากหัวเราะเ้าเด็กน้อยตรงหน้านักตอนยื่นข้อเสนอเขา ตอนนั้นนางยังก๋ากั๋นรู้มากอยู่เลยแท้ ๆ
“เ้าเคยทำเื่ในห้องหรือไม่?”
หลี่เจี่ยหลิงถลึงตามองเ้าคนปากไม่มีหูรูดนางจะไปเคยได้เยี่ยงไร หากเคยนางจะลังเลที่จะช่วยเขาทำไมั้แ่แรก โง่จริง!
“ช่างเถอะ....”จ้าวห่าวหลินเลิกหยอกล้อหญิงสาว กวักมือเรียกให้หลี่เจี่ยหลิงเข้ามาใกล้“ขึ้นมานั่งคร่อมบนตัวข้า”
หลี่เจี่ยหลิงเม้มริมฝีปากล่าง“เ้าจะ...สอนข้า?”
ไม่รู้ทำไมแต่ตอนนี้จ้าวห่าวหลินรู้สึกว่าหญิงสาวช่างมีเสน่ห์น่าค้นหายิ่งนัก“ข้าเคลื่อนไหวเองไม่ได้ เ้าต้องรักษาข้า ดังนั้น... เข้ามา ข้าจะสอนเ้า”
“รบกวนเ้าแล้ว”หลี่เจี่ยหลิงเอ่ยเสียงเบาใบหน้าแดงก่ำ ขึ้นคร่อมบนตัวชายหนุ่ม
“รบกวนท่านหมอแล้ว”จ้าวห่าวหลินยิ้มกริ่ม
ชุนเชียงอยู่ด้านนอกห้องหลี่เจี่ยหลิงกำลังรอช่วยหญิงสาวในห้องทำการรักษาเป็ครั้งแรกที่นางจะต้องรอหลี่เจี่ยหลิงอยู่ข้างนอกห้องรักษาเช่นนี้นางจึงไม่กล้าออกไปไหนระหว่างที่หลี่เจี่ยหลิงกำลังทำการรักษา
แต่ไม่นานก็แว่วเสียงรัญจวนกระสันออกมาจากบานประตูแม้ว่านางจะไม่เคยออกเรือน นางก็รู้ดีว่ายามนี้ไม่ควรรบกวนนางยิ้มแล้วกลับห้องไปนอน
หลังจากเหน็ดเหนื่อยกับการ‘รีดพิษ’ มาตลอดทั้งคืน จ้าวห่าวหลินกับหลี่เจี่ยหลิงก็นอนหลับสนิทตื่นขึ้นมาอีกที่ยามอู่
หลี่เจี่ยหลิงรู้สึกอ่อนล้าไปทั่วทั้งตัวโดยเฉพาะส่วนล่างที่ถูกขัดเกาอย่างหนักตลอดทั้งคืนหลี่เจี่ยหลิงรู้สึกขาสั่นจนต้องกินยาช่วยเพื่อคลายความอ่อนล้าไม่อย่างนั้นวันนี้นางคงไม่อาจลงจากเตียงได้เป็แน่
หลี่เจี่ยหลิงมองไปยังจ้าวห่าวหลินที่ยังคงหลับสนิทอยู่ด้านข้างไม่คิดเลยว่าชายหนุ่มอ่อนแอบอบบางเช่นนี้จะกลายร่างเป็หมาป่าหิวกระหายยามค่ำคืน
...ช่างน่าประหลาดใจยิ่งนัก
หลี่เจี่ยหลิงนอนตะแคงข้างเท้ามือค้ำหัวมองไปทางจ้าวห่าวหลินมือบางลูบไล้ตามใบหน้าหล่อเหลาอย่างซุกซนปฏิเสธไม่ได้ว่าสามีบำเรอของนางคนนี้ช่างหล่อเหลายิ่งนัก
ดูเหมือนว่าทายาทรุ่นสามของนางคงหน้าตาดีไม่น้อย
จ้าวห่าวหลินขยับตัวอย่างรำคาญใจไม่นานก็ลืมตาตื่นขึ้นมามองเห็นหลี่เจี่ยหลิงกำลังนอนตะแคงข้างหยอกล้อเขี่ยใบหน้าของเขาเล่นอย่างซุกซนก็ต้องขมวดคิ้ว
ในโลกอนาคตตัวเขาเป็เป็ทายาทมหาเศรษฐีที่แข็งแรงหน้าตาดีย่อมเคยผ่านประสบการณ์สาวงามมาบ้าง แต่นี่เป็ครั้งแรกที่ให้ความรู้สึกว่า ‘ถูกกิน’ และตัวเองเป็เพียงแค่ ‘สาวน้อย’
โดยเฉพาะเมื่อเหลือบมองไปยังรอยยิ้มพึงพอใจของหญิงสาวยิ่งตอกย้ำความรู้สึกมากยิ่งขึ้น
“เ้าตื่นแล้ว”หลี่เจี่ยหลิงเห็นจ้าวห่าวหลินตื่นแล้วจึงเอ่ยทักและลุกขึ้นนั่งอย่างเกียจคร้าน
ต้องขอบคุณยาบำรุงที่อาจารย์คิดค้นทำให้นางสามารถลุกขึ้นจากเตียงได้ในที่สุดร่างกายรู้สึกสดชื่นคลายความเมื่อยล้าได้อย่างน่าประหลาด
ถึงว่าทำไมยานี่ขายดีนัก...มีเหล่าฮูหยินไม่น้อยที่ซื้อยาชนิดนี้ไป เพื่อแบบนี้เองสินะหรือว่าพวกผู้ชายทุกคนจะซ่อนความหิวกระหายแบบสัตว์ป่าเช่นนี้อยู่ทุกคนกันนะ
จ้าวห่าวหลินนอนหงายมองหลี่เจี่ยหลิงนั่งบนเตียงด้วยสภาพเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ห่มกายไร้ความเขินอาย ชายหนุ่มจึงรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง แม้ว่าเขากับนางจะได้ผ่านค่ำคืนเร่าร้อนด้วยกันแล้วแต่ในฐานะที่เป็หญิงสาว นางไม่ควรจะรู้สึกเขินอายสักหน่อยหรอกหรือ
จ้าวห่าวหลินเห็นท่าทางสบายใจของหลี่เจี่ยหลิงก็รู้สึกเขินอายเสียเองรีบดึงผ้านวมเข้ามาห่อกำชับกาย
หลี่เจี่ยหลิงเห็นชายหนุ่มดึงผ้านวมขึ้นมาห่ม“เ้าหนาวหรือ ให้ข้าตรวจสักหน่อยว่าเ้ามีไข้หรือไม่?”
จะบอกได้หรือว่าข้าเขินอายเ้า...
หลี่เจี่ยหลิงเห็นจ้าวห่าวหลินไม่ตอบก็ไม่ได้คิดมากลุกจากเตียงค้นหาเสื้อผ้าออกจากตู้สวมใส่นางมีชุดเพียงแบบเดียวเท่านั้นคือชุดจอมยุทธสีขาวสะอาด
ความจริงแล้วนางชอบชุดสีแดงแต่ที่สวมสีขาวเพราะอาจารย์ของนางบอกว่าสีขาวเป็สัญลักษณ์ของความเป็หมอและคอยย้ำเตือนคนเป็หมออยู่เสมอว่าหากรักษาผิดพลาดก็เท่ากับความตายของคนไข้
ดังนั้นนางจึงสวมชุดสีขาวแบบเดียวกับอาจารย์มาโดยตลอดและนางภูมิใจกับการสวมใส่ชุดนี้เพราะมันบ่งบอกว่านางเป็หมอคนหนึ่ง
จ้าวห่าวหลินนอนมองหลี่เจี่ยหลิงแต่งตัวอย่างเชื่องช้าท่าทางไร้ความเขินอายของนางช่างเหมือนพวกเขาเป็คู่สามีภรรยาที่แต่งงานอยู่กินด้วยกันมานานหลายปี
หลี่เจี่ยหลิงสวมชุดเรียบร้อยแล้วจึงหันไปมองจ้าวห่าวหลินบนเตียงที่ยังคงห่อตัวอยู่ภายใต้ผ้านวมผืนหนาก่อนจะมองไปยัง ‘ซาก’ เสื้อผ้าชุดเก่าของชายหนุ่ม
“เสื้อผ้าของเ้าขาดหมดแล้วเอาไว้ข้าจะเข้าเมืองไปซื้อชุดใหม่ให้เ้า”
จ้าวห่าวหลินเหล่สายตามอง‘ซาก’ เสื้อผ้าเก่าของตัวเองเหตุใดเขาจึงยิ่งรู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองเป็สาวน้อยที่โดนฉุดกระชากมาข่มขืนเสียเหลือเกิน
....ไม่ใช่ว่าเมื่อคืนข้าควรจะเป็ผู้ได้เปรียบหรอกหรือ
“ยาชาหมดฤทธิ์แล้วเ้ารู้สึกเจ็บใช่หรือไม่” หลี่เจี่ยหลิงจับหน้าผาก ดูเหมือนว่าชายหนุ่มจะมีไข้
ความจริงจ้าวห่าวหลินรู้สึกั้แ่เมื่อคืนแล้วเพียงแต่ตอนนั้นไฟราคะมันกำลังร้อนแรง ต่อให้เ็ปทรมานเพียงใดก็ยอมฝืนทน
“าแเล็กน้อยข้าไม่เป็อะไร?”
“อืม...เ้ามีไข้ข้าเย็บแผลฉกรรจ์ให้แล้วต้องใช้เวลาสักสองสามวันเพื่อให้แผลสมานตัวดีก่อนจึงจะลุกลงจากเตียงได้เดี๋ยวข้าจะออกไปต้มยาบรรเทาความเจ็บและลดไข้ให้เ้า แล้วจะกลับมาช่วยเ้าทำแผลใหม่”
หลี่เจี่ยหลิงเดินออกจากห้องก็พบกับชุนเชียงที่กำลังนั่งเล่นในโถงกลางมองมาทางนางด้วยแววตาหยอกล้อ “ข้าว่าเ้าไม่รู้สึกยับยั้งชั่งใจเกินไปแล้ว ฮูหยิน”
“ฮูหยิน?”
“ข้าจำได้พวกบ่าวรับใช้ในเมืองเรียกเ้านายที่ออกเรือนแล้วเช่นนี้”ชุนเชียงกระพริบตาไร้เดียงสา “เ้ากับท่านเขยร่วมห้องกันแล้วนับว่าเป็สามีภรรยาแล้ว”
หลี่เจี่ยหลิงโดนคำพูดตรงไปตรงมาของชุนเชียงก็หน้าแดงก่ำ
“เป็อย่างไรบ้างนายเขยคงไม่ได้โดนเ้าทารุณจนอาการทรุดหนักหรอกใช่ไหม?” ชุนเชียงเอ่ยอย่างกังวลเมื่อคืนค่อนข้างมืด นางจึงไม่เห็นว่าท่านเขยาเ็เพียงใดแต่ไม่ว่าอย่างไงก็ต้องโทษคุณหนูของนางที่ไม่รู้จักยับยั้งห้ามใจทำให้ท่านเขยลำบากจนเช้า
“ไม่เป็อะไรมากนอกจากมีไข้จากการผ่าตัดเล็กน้อย”
ชุนเชียงทำแววตาล้อเลียน“แล้วเป็อย่างไง ท่านเขยทำหน้าที่ได้ดีหรือไม่?” อย่าคิดว่านางไร้เดียงสาเชียวนางเองก็เคยอ่านนิยายปกขาวเหมือนกันนะ
หลี่เจี่ยหลิงหรี่ตามองชุนเชียงอย่างผู้ชนะ“หากเ้าอยากรู้นัก เหตุใดไม่หาสามีสักคนเล่า”
ชุนเชียงไม่รู้สึกขัดเขินแม้แต่น้อย“หากเ้าจะหาให้ข้า ก็ขอหล่อแบบเดียวกับท่านเขย”
หล่อแบบเดียวกับท่านเขย....เ้าคิดมากไปแล้ว ข้าว่าคงไม่มีหรอก
ชุนเชียงเดินนำเข้าไปในครัว“ข้าต้มยาบรรเทาปวดและยาลดไข้ไว้ให้ท่านเขยแล้วนอกจากนี้ยังต้มโจ๊กข้าวกับมื้อเช้าไว้ให้เ้าแล้วเช่นกัน เดี๋ยวข้าจะไปอุ่นให้”
ชุนเชียงติดตามหลี่เจี่ยหลิงกับหมอปีศาจเฒ่าั้แ่เด็กย่อมคาดเดาความคิดของหลี่เจี่ยหลิงได้เล็กน้อยแม้ว่านางจะไม่ได้สั่งก็พอจะคาดเดาได้ว่าควรจะเตรียมสิ่งใดไว้บ้าง
“อืม...งั้นเดี๋ยวข้าจะเอายาไปให้ห่าวหลินดื่มก่อน”
“เ้ายังจำได้ใช่หรือไม่ว่าวันนี้เ้านัดพี่สะใภ้ซ่งหมู่บ้านซินเล่อ” ชุนเชียงเอ่ยเตือน
พี่สะใภ้ซ่งหมู่บ้านซินเล่อเป็โรคสตรีนางคลอด่เก็บเกี่ยวพอดี เพราะที่บ้านยากจนหลังจากคลอดลูกนางก็ไปช่วยสามีและที่บ้านสามีเก็บเกี่ยวไม่ได้อยู่เดือนให้ดี ทำให้เป็โรคแทรกซ้อน
“เ้าไปบอกพี่สะใภ้หลินหน่อยเถอะว่าวันนี้ข้าจะไม่อยู่เรือน ให้นางช่วยดูแลห่าวหลินให้ข้าหน่อยเ้าจัดเทียบยาลดไข้กับบรรเทาปวดไว้ให้พี่สะใภ้หลินต้ม ให้ห่าวหลินกินยามซวีเผื่อว่าเราสองคนจะกลับมาดึก”
“หมู่บ้านซินเล่อห่างออกไปไม่กี่ลี้เองขี่ม้าไปก็ไม่แค่ครึ่งชั่วยาม เหตุใดเ้าต้องไปรบกวนพี่สะใภ้หลินด้วยเล่า”
“ไปหมู่บ้านซินเล่อไม่นานแต่ข้าจะต้องเข้าเมืองฉางเสียหน่อย ห่าวหลินไม่มีเสื้อผ้าติดตัวมาด้วยข้าจะเข้าเมืองไปซื้อเสื้อผ้าให้เขาสักสองสามตัว”
“ชุดใหม่?”ชุนเชียงทำตากรุ่มกริ่มหยอกล้อ “ชุดเก่าไปไหนเล่า?”
“ขาดแล้ว”
หลี่เจี่ยหลิงไม่อยากอยู่ให้ชุนเชียงแซวนางอีกจึงรีบยกยาเข้าไปในห้องนอนได้ยินเสียงหัวเราะแว่วตามหลังมาจนนางต้องเขินอายจนได้ตอนแรกนางก็ไม่รู้สึกอะไรนักเพราะคิดแค่ว่ามันเป็การทำตามคำสั่งเสียและเพื่อช่วยในการรักษาเท่านั้นแต่พอโดนแซวมากเข้า นางก็อดที่จะรู้สึกเขินอายไม่ได้
จ้าวห่าวหลินขยับตัวลุกขึ้นพิงหัวเตียงอย่างเชื่องช้าเพื่อไม่ให้กระทบกระเทือนาแ
หลี่เจี่ยหลิงวางยาบนโต๊ะข้างเตียงก่อนจะช่วยพยุงจ้าวห่าวหลินลุกขึ้นยื่นถ้วยยาทั้งสองให้ “ดื่มยาสองถ้วยนี้ให้หมด”
ไม่รอให้จ้าวห่าวหลินดื่มยาหลี่เจี่ยหลิงก็ยกอ่างน้ำในห้องออกไปเทและเปลี่ยนเป็น้ำร้อนที่ชุนเชียงเตรียมไว้แทนกลับมาก็เห็นว่าถ้วยยาทั้งสองถูกดื่มจนหมดแล้ว
“เ้าดื่มยาเก่งเหมือนกันนี่”
แม้ว่าจะห่างหายจากการดื่มยาต้มมานานแต่อย่างไรเสียร่างกายนี้ของเขาก็เคยชินกับการดื่มยาทุกสามมื้อตลอดอยู่แล้วจึงไม่ได้รู้สึกอะไรนักกับการดื่มยาขมเช่นนี้
หลี่เจี่ยหลิงแกะผ้าพันแผลเดิมออกสำรวจาแเมื่อคืนนางมั่วแต่ ‘รีดพิษ’ ให้กับชายหนุ่มไม่รู้ว่าแผลที่เย็บไว้จะปริหรือไม่ หลังจากสำรวจจนแน่ใจแล้วว่าไม่มีแผลปริแตกก็เช็ดตัว ทาจินซวงและพันผ้าพันแผลให้ชายหนุ่มใหม่
“หลิงเอ๋อร์ข้าเอาโจ๊กท่านเขยมาให้” ชุนเชียงเรียกหลี่เจี่ยหลิงจากหน้าประตู
หลี่เจี่ยหลิงลุกขึ้นไปรับโจ๊กข้าวข้นจากชุนเชียงและกลับมานั่งข้างชายหนุ่มอีกครั้ง“ชุนเชียงเป็สาวใช้ที่โตมากับข้าั้แ่เด็ก หากเ้ามีอะไรก็สามารถเรียกหานางได้”
“ร่างกายของเ้ายังอ่อนแอตอนนี้จึงกินได้แค่โจ๊กข้าวแบบนี้เท่านั้น อีกสองสามวันหากเ้าเริ่มคันนั้นหมายถึงแผลเริ่มสมานตัวดีข้าจะปรับอาหารให้เ้า”
“อืม”
“นึกว่าเ้าจะเขินจนไม่ยอมพูดกับข้าแล้วเสียอีก”
“ข้าแค่ไม่รู้จะพูดอะไรกับเ้า”จ้าวห่าวหลินตักโจ๊กขึ้นมาเบา“หรือว่าข้าควรจะบอกว่าเมื่อคืนเ้าทารุณข้าเกินไปดี”
จ้าวห่าวหลินคิดว่าหญิงสาวจะต้องรู้สึกเขินอายบ้างไม่มากก็น้อยแต่กลับเป็ว่านางมองเขาด้วยสายตาอ่อนโยนแทนเสียอย่างนั้น
“ข้าคิดว่าค่ารักษาของเ้าค่อนข้างคุ้มกับค่าเหนื่อยของข้า”
อ่า...เหตุใดจึงกลายเป็ข้าที่โดนนางหยอกเย้าเสียเล่า
หลี่เจี่ยหลิงเห็นจ้าวห่าวหลินหน้าแดงก็หัวเราะซุกซน“วันนี้ข้ามีนัดออกตรวจซ้ำคนไข้ที่หมู่บ้านซินเล่อ คงจะกลับมาดึกหน่อยข้าจะให้พี่สะใภ้หลินที่อยู่ข้างบ้านมาดูแลเ้าระหว่างที่ข้าไม่อยู่”
จ้าวห่าวหลินก้มลงมองสภาพตัวเองนางช่างกล้า...สภาพเขาแบบนี้ยังจะให้หญิงอื่นมาดูแลอีกหรือ
หลี่เจี่ยหลิงเห็นชายหนุ่มไม่ตอบก็ลุกขึ้นจุ๊บหน้าผากของเขา“ไว้ข้าจะรีบกลับมา เ้าอยู่บ้านเป็เด็กดีเล่า เข้าใจหรือไม่?”
อ่า....ข้าเป็สาวน้อยที่โดนฟันแล้วทิ้งหรือนี่
1K
