ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        “ต้าเกอ รีบไปล้างมือขอรับคืนนี้พวกเรากินเนื้อแกะ!” เจียงหงหย่วนเพิ่งเข้ามาในลานบ้านเจียงหงหนิงก็รีบวางหนังสือวิ่งออกมาต้อนรับ

        เนื้อแกะนี่นา มิน่าถึงได้หอมขนาดนี้

        เจียงหงหนิงตักน้ำมาให้เจียงหงหย่วนล้างมืออย่างกระตือรือร้นยายสวีอยากช่วยแต่เขาไม่ยอม

        ยายสวีคิดในใจว่านายน้อยทั้งสองช่างเป็นคนกตัญญูไม่รู้ว่าวันหน้าแต่งงานแล้วจะเปลี่ยนไปหรือไม่

        “ช่วยยกหม้อดินไปวางที่โต๊ะหน่อยเถิด” เนื้อแกะหนึ่งหม้อเต็มๆ หนักมาก

        หลินหวั่นชิวมอบผ้าขี้ริ้วสองผืนให้เจียงหงหย่วนเจียงหงหย่วนใช้ผ้าจับหูหม้อแล้วยกออกไป

        หลินหวั่นชิวรีบตามไปปูผ้าขี้ริ้วผืนหนาลงบนโต๊ะก่อนที่จะให้เจียงหงหย่วนจะวางหม้อดินลง

        แค่เปิดฝาหม้อออก ไอ๊หยา กลิ่นหอมลอยอบอวลไปทั่วทั้งบ้าน

        หลินหวั่นชิวโรยต้นหอมผักชีลงไปน้ำแกงเนื้อแกะสีขาวราวหิมะยังคงเดือดปุดๆ ด้านบนมีต้มหอมผักชีสีเขียวลอยประดับแค่มองก็กลืนน้ำลาย

        “ตักน้ำแกงออกมาพักให้เย็นเสียก่อนหงป๋อ น้ำจิ้มไม่ใส่พริกถ้วยนี้เป็นของเจ้า”

        เจียงหงป๋อยิ้มขอบคุณ “ขอบคุณพี่สะใภ้!”

        “พี่สะใภ้ นี่ขอรับ” เจียงหงหนิงที่คล่องแคล่วมาโดยตลอดตักน้ำแกงให้หลินหวั่นชิวเรียบร้อยแล้ว

        “ต้าเกอ ถ้วยนี้ของท่านขอรับ” เจียงหงหนิงตักให้เจียงหงหย่วนหนึ่งถ้วยจากนั้นตักให้เจียงหงป๋อและให้ตัวเองเป็นคนสุดท้าย

        “รีบกินเถิดถ้าไม่อิ่มยังมีบะหมี่อีก” หลินหวั่นชิวพูดบุรุษทั้งสามในบ้านถึงจะเริ่มขยับตะเกียบ

        ยายสวีที่เดินผ่านห้องโถงเห็นแล้วยิ้มบุรุษทั้งสามในบ้านต่างก็ยึดไท่ไท่เป็นหลัก

        ไท่ไท่ช่างวาสนาดี

        “พี่สะใภ้แกงเนื้อแกะที่ท่านทำอร่อยสุดยอดไปเลย!” เจียงหงหนิงกินจนลืมตาไม่ขึ้นเนื้อแกะตุ๋นจนนุ่ม จุ่มน้ำจิ้มแล้วละลายในปาก

        กินหัวไชเท้าแบบเปล่าๆ ก็อร่อย หวานละมุน

        ผัดกาดขาวกับเห็ดก็อร่อยไม่มีที่ติ

        ดื่มน้ำแกงตามลงไป ไอ๊หยาอุ่นไปถึงในท้องแล้วแผ่ซานไปทั่วร่างกาย!

        ร่างกายอบอุ่นไปทั้งตัว สบายสุดๆ

        “เนื้อแกะมีฤทธิ์ร้อนกินช่วงหน้าหนาวจะช่วยบำรุงและไล่ความเย็นได้ดีที่สุด” เจียงหงป๋อพูด

        “ไม่เสียแรงที่หงป๋อของพวกเราอ่านตำราแพทย์!” หลินหวั่นชิวชม หันไปพูดกับเจียงหงหย่วนว่า “หย่วนเกอพวกเราต้องหาอาจารย์ดีๆ ให้หงป๋อด้วย”

        วิชาแพทย์ต่างจากแขนงอื่นเก็บตัวค้นคว้าเอาเองไม่ได้

        เจียงหงหย่วนไม่พอใจน้องชายตัวยุ่งแย่งจุดสนใจจากเขาอยู่เรื่อย ตัวเขาไม่เก่งหรือไร?

        ฮึ่ม รอเข้าหอก่อนเถิด เขาจะแสดงความเก่งจนภรรยาตัวน้อยลุกจากเตียงไม่ไหว

        “อืมไว้ข้าล่าสัตว์กลับมาแล้วจะไปถามท่านหมอฉู่ให้” เจียงหงหย่วนพูด

        ครั้งก่อนพาหงป๋อไปดูอาการท่านหมอบอกเขาว่าถ้ามีน้ำมันกระดูกเสืออีกให้ช่วยเก็บไว้ครั้งนี้เขาวางแผนว่าจะขึ้นเขาไปล่าเสือพอดี

        ที่เจียงหงหย่วนมั่นใจว่าจะล่าเสือได้เพราะประสบการณ์จากชาติที่แล้วเขาจำได้ว่าช่วงสองปีนี้มีนายพรานขึ้นเขาโดนเสือกัดตาย ตอนนั้นเขาตามคนขึ้นไปช่วยตามหาเช่นกันพอจะรู้ขอบเขตที่เสืออยู่คร่าวๆ

        เจียงหงป๋อมองต้าเกอตัวเองแต่ไม่พูดกระไร ก้มหน้ากินเนื้อแกะทว่าน้ำแกงในถ้วยกับมีรอยกระเพื่อมเกิดขึ้น น้ำตาเขาหยดลงไป

        พี่สะใภ้กับต้าเกอเหน็ดเหนื่อยเพื่อเขามาก

        ตอนนี้ต้าเกอหาเงินได้เดือนละยี่สิบตำลึงเงินแต่ก็ยังไม่สบายใจต้องขึ้นเขาไปล่าสัตว์อยู่

        เขาอยากร่ำเรียนวิชาให้เสร็จประเดี๋ยวนี้จะได้ออกไปหาเงิน ช่วยแบ่งเบาภาระให้ต้าเกอกับพี่สะใภ้

        เขาพยายามยับยั้งความรู้สึกในใจน้ำตาไหลแค่สองหยดก็ไม่มีอีกแล้ว ไม่ถูกพวกหลินหวั่นชิวเห็นเข้า

        กินเนื้อแกะในหม้อดินจนหมดหลินหวั่นชิวไม่ได้ให้พวกเขาดื่มน้ำแกงครึ่งหม้อที่เหลือ นางจะเก็บไว้ทำบะหมี่

        แต่พวกเขาก็กินไม่ไหวแล้วเช่นกันทุกคนกินจนพุงพลุ้ยกลม

        งานที่เหลือมอบให้ยายสวีทำหลินหวั่นชิวกลับห้องไปล้างหน้าบ้วนปาก เจียงหงหย่วนจะใช้น้ำต่อจากนางแต่หลินหวั่นชิวขวางไว้ “ท่านกินโอสถชำระไขกระดูกก่อนเถิดค่อยอาบน้ำ”

        เจียงหงหย่วน “…”

        “เจ้าให้ข้ากลับบ้านเร็วก็เพราะเรื่องนี้?” เจียงหงหย่วนผิดหวังเล็กน้อย เขาคิดว่าภรรยาตัวน้อยจะให้นอนกอด

        หลินหวั่นชิวพยักหน้า “ใช่ ไม่เช่นนั้นกว่าท่านจะกลับมาข้าก็หลับไปเสียแล้วกินโอสถก่อนขึ้นเขา ร่างกายจะได้แข็งแรง โอกาสที่ได้รับบาดเจ็บจะได้ลดลง”

        เจียงหงหย่วนพูดเหมือนการล่าสัตว์เป็นเรื่องง่ายแต่หากมันง่ายจริง เช่นนั้นแผลเป็นทั่วร่างกายเขามาจากที่ใด?

        หลินหวั่นชิวมองว่าในเมื่อบนเสียนอวี๋มีขายแม้กระทั่งตั๋วทะลุมิติทั้งยังมอบของวิเศษอย่างโอสถชำระไขกระดูกให้ ไม่แน่ว่าอาจมีคัมภีร์วิชาลับขายด้วย

        แต่นางยังหาคัมภีร์วิชาลับไม่เจอ…ไม่อาจเพิ่มความสามารถในการต่อสู้ให้บุรุษของตัวเองได้ถ้าเช่นนั้นก็เพิ่มความแข็งแรงด้านร่างกายแทน!

        “เจ้าเป็นห่วงข้า?” เจียงหงหย่วนรู้สึกอบอุ่นในใจ

        “ก็ใช่น่ะสิ ข้าเป็นห่วงท่านหากเป็นไปได้ ข้าอยากตามท่านไปล่าสัตว์ด้วยซ้ำ แต่ข้ารู้ว่าหากข้าไป ที่ต้องทนลำบากเป็นเพียงเรื่องรองที่สำคัญคือข้าเพิ่มปัญหาให้ท่าน”

        หลินหวั่นชิวไม่ปฏิเสธ ตั้งแต่ที่นางยอมรับในบุรุษผู้นี้นางก็ไม่อยากหลีกเลี่ยงความรู้สึกตัวเองอีก คิดอย่างไรก็พูดกับเจียงหงหย่วนเช่นนั้น

        ในด้านความรัก สมองของบุรุษทื่อตรงประเภทนี้จะซื่อมากไม่รู้จักตีความ ดังนั้น หากเจ้าคิดสิ่งใดก็บอกกับเขาให้ชัดเจนจะดีที่สุดอย่าให้เขาเป็นฝ่ายเดาเด็ดดาด

        เพราะหากปล่อยให้เขาเดา นั่นไม่ต่างกระไรกับหายนะ

        “ข้าอยากผูกเจ้าเข้ากับเอวกางเกงเสียจริง” เจียงหงหย่วนรวบหลินหวั่นชิวมากอดแน่นพร้อมกับจูบที่ผมของนางแล้วพูดเหตุใดภรรยาตัวน้อยจึงดีเช่นนี้

        ดีจนเขารู้สึกว่าหากเขาควักหัวใจออกมาให้นางได้ก็ยังไม่พอต้องพยายามให้คู่ควรกับนางมากกว่านี้

        “ยังคงเป็นคำเดิม ต้องมีชีวิตกลับมาไม่เช่นนั้น ข้าจะยึดบ้านท่าน ใช้เงินท่าน แล้วก็…”

        “เจ้าเป็นของข้าตลอดชีวิต ไม่สิชาติหน้าด้วย ชาติหน้าๆ ก็เป็นของข้า!” เจียงหงหย่วนจูบที่ริมฝีปากของหลินหวั่นชิวเพื่อเป็นการปิดปากนาง

        เขากลืนคำรักทั้งหมดลงท้อง อุณหภูมิภายในห้องร้อนผ่าวขึ้น…

        เขากักขังนาง โอบกอดนาง อยากบดขยี้นางเข้าเป็นหนึ่งเดียวกับเขา

        เขาไม่อยากปล่อยนาง อยากจูบเช่นนี้ไปนานๆ

        การโต้ตอบของภรรยาตัวน้อยทำให้เขายิ่งตื่นเต้นและต้องการมากขึ้น

        จังหวะที่อากาศในปอดกำลังจะหมดในที่สุดเจียงหงหย่วนก็ปล่อยหลินหวั่นชิวให้เป็นอิสระ

        หลินหวั่นชิวซบศีรษะกับหน้าอกแผ่นหนาของเขาหอบหายใจคำโต

        เสมือนปลาที่ถูกโยนขึ้นฝั่ง พยายามไขว่ขว้าหาอากาศ

        “อย่าลงกลอนประตู เดี๋ยวข้าจะมาหา” เสียงเจียงหงหย่วนทุ้มต่ำ มีแรงดึงดูดจนนางจั๊กจี้ที่หู จั๊กจี้ไปถึงหัวใจ

        “สิ่งใดที่ข้ารับปาก ข้าจะทำให้ได้เป็นแน่วางใจเถิด ข้าเพียงอยาก…อยากกอดเจ้านอนก็เท่านั้น”

        เจียงหงหย่วนกลัวหลินหวั่นชิวไม่พอใจจึงอธิบาย

        “พรุ่งนี้ข้าจะขึ้นเขาแล้วไม่รู้ว่าอันตรายหรือไม่…” เห็นหลินหวั่นชิวไม่ตอบก็ดึงเรื่องความปลอดภัยของตัวเองมาอ้างแบบหน้าไม่อาย

        “ข้าจะเปิดประตูทิ้งไว้ให้”

        เสียงเบาราวกับยุงของภรรยาตัวน้อยดังขึ้นปลายเสียงเกี่ยวเข้าที่ใจเขาราวกับตะขอ

        เขารู้อยู่แล้วว่าในใจภรรยาตัวน้อยมีเขาอยู่ แค่เขาพูดเช่นนี้นางต้องตอบตกลงเป็นแน่

        “รอข้านะ” เจียงหงหย่วนจูบหลินหวั่นชิวอีกครั้งแล้วจึงปล่อยนางพร้อมกับเดินออกไป

        เขาต้องไปต้มน้ำที่ห้องครัวต้องกินโอสถชำระไขกระดูก