ตำนานแม่ทัพจักรพรรดิสยบใต้หล้า

2 ชั่วโมงผ่านไป
ร่างกายของเด็กทั้ง 2 ในตอนนี้ล้วนแต่สะบักสะบอมอย่างถึงขีดสุดซ้ำแล้วพวกเขาแทบจะลุกไม่ขึ้นอย่างแท้จริงจนเทอเรนได้นอนจมไปกลับพื้นอย่างช่วยไม่ได้ส่วนโคกลับลุกขึ้นจู่โจมใส่เคแกนอย่างต่อเนื่องทั้งเรี่ยวแรงจะลุกกลับทำได้ยากแต่เมื่อลุกไปก็กลับมาล้มลงนอนอย่างไม่ถึงอึดใจเป็นอย่างซ้ำวนไปหลายสิบครั้งจนเคแกนได้แต่ส่ายหัวอยู่ในใจให้กับความดื้อดึงของบุตรชาย
“พอเถอะ พวกเจ้าในตอนนี้ทำไปก็รั้งแต่จะเป็นการทำร้ายตัวเองเปล่าๆแต่พวกลูกต้องจำเอาไว้ว่า 2 วันที่พ่อจะมาฝึกให้จะเป็นการทดสอบว่าลูกพัฒนาไปถึงขั้นไหนแล้วส่วนอีก 5 วันที่เหลือจะเป็นการฝึกที่ถูกพ่อตั้งเอาไว้”
“ส่วนวันนี้เราจะพอแค่นี้กันก่อนผลการทดสอบของพวกเจ้าวันนี้คือ 0 หากแต่ต้องการเพิ่มมันก็จงหมั่นฝึกฝนอีก 6 วันข้างหน้าจะเป็นการทดสอบใหม่อีกหนึ่งครั้ง”เคแกนสะบัดแขนเพียงหนึ่งคราเพื่อใช้งานแหวนมิติก่อนจะปรากฏเป็นเม็ดยาฟื้นกำลัง 2 เม็ด
ที่ถูกยัดเข้าปากของทั้งคู่อย่างรวดเร็วอย่างน้อยๆพวกเขาก็จำเป็นที่จะต้องเดินกลับตำหนักด้วยตัวเองและน้ำหนักจากกำไรที่สวมอยู่ก็ไม่อาจถอดได้ตามคำสั่งของผู้ฝึกสอน
“เทอเรนตำหนักของเจ้าไม่ใกล้ไม่ไกลจากที่นี่บิดาและมารดาของเจ้าเห็นทีคงจะเตรียมบ่อน้ำสมุนไพรเอาไว้แล้วเช่นนั้นก็ไปเถอะ”
เทอเรนที่ได้ยินเสียงของเคแกนหลังจากที่พลังกายของเขาถูกฟื้นฟูมาได้ส่วนหนึ่งแล้วจากเม็ดยาฟื้นกำลังที่มีคุณภาพระดับสูงอันสามารถถูกซึมซับได้อย่างรวดเร็วก็ไม่รอช้าเดินออกไปโดยเร็ว
“ขอบคุณท่านลุงที่ชี้แนะ บททดสอบของท่านช่างน่าหวาดหวั่นยิ่งนัก”เทอเรนก้มหัวให้เคแกนหนึ่งคราก่อนจะเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองเลยแม้แต่น้อยราวกับเขากำลังหวาดกลัวต่อสถานที่แห่งนี้ก็มิปาน
“ท่านพ่อเล่นหนักมือไปนะ หากเทอเรนหมดกำลังใจในการฝึกไปจะทำเช่นไร”เมื่อสิ้นสุดการฝึกพลังเวทย์ของโคก็พรั่งพูทั้งยังรวดเร็วพอที่จะแสดงผลวิชาหยดโลหิตพื้นฐานเพื่อเพิ่มพลังกายและพลังจิตให้โคได้อย่างแท้จริง
“ก็นะที่พ่อทำเช่นนี้ก็แค่อยากจะทดสอบอะไรบางอย่างหากวันพรุ่งนี้เขาไม่มาที่นี่ก็แปลว่าเขาไม่มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะอยู่เหนือคนในอนาคต....ว่าแต่ลูกเถอะกับแค่ไม่สามารถใช้งานผลของหยดโลหิตพื้นฐานกลับย่ำแย่เพียงนี้เชียว”
โคไม่ตอบอะไรเขาได้แต่พยักหน้าเพื่อยอมรับอย่างช่วยไม่ได้ในใจของเขาพลันบังเกิดความรู้สึกโกรธสายหนึ่งที่ตัวเองอ่อนแอถึงเพียงนี้เพราะเขาเอาแต่พึ่งพลังของวิชามากเกินไปจนละเลยในร่างกายและซึ่งนี่มันคือครั้งที่ 2 แล้วที่เขารู้สึกเช่นนี้
“เอาเถอะดาเวนคงจะเตรียมบ่อน้ำสมุนไพรเอาไว้ให้แล้วทีนี้เจ้าก็ไม่แช่ในน้ำนั่นก็แล้วกัน”
ตัดกลับมาในด้านของเทอเรนยามนี้เขารู้สึกเจ็บปวดร่างกายเป็นอย่างมากกระทั้งบางส่วนของร่างกายยังชาจนไร้ความรู้สึก
ทันทีที่มาถึงตำหนักพิชิตฟ้าแม้ตำแหน่งไม่ห่างไกลแต่ก็นับว่าสาหัสนักกว่าที่เทอเรนจะเดินมาถึงและเมื่อมาแล้วมารดาของนางกลับตกใจเป็นอย่างยิ่งกับสิ่งที่เกิดขึ้น
ตั้งแต่เทอเรนเกิดนอกบิดาเขาแล้วที่บังคับให้เทอเรนฝึกอย่างมากก็มีแค่บาดแผลเล็กน้อยนอกจากนั้นล้วนไม่เคยยิ่งไม่ต้องพูดถึงบาดแผลที่สาหัสขนาดนี้จิตใจของนางพลันบังเกิดความรู้สึกประหลาดสายหนึ่งอย่างช่วยไม่ได้
ก่อนเร่งเข้าไปประคองบุตรชายวัย 5 ขวบด้วยท่าทีที่อ่อนโยนอย่างถึงขีดสุดทั้งๆที่เขาเตรียมใจอยู่ก่อนแล้วหลังได้รับคำสั่งจากเคแกนให้เตรียมบ่อน้ำสมุนไพรเอาไว้รองรับร่างที่บาดเจ็บของเทอเรนแต่นางกลับไม่คิดว่ามันจะขนาดนี้
“ท่านแม่การฝึกของท่านลุงนี่โหดเป็นบ้าเลย”หนูน้อยเทอเรนยิ้มมารดาของเขาก่อนที่ฟุบลงไปหากไม่ติดกับร่างของมารดาปานนี้คงจะห่วงไปกับพื้นนานแล้ว
“มันจะทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้นดูท่าทางของเขาก็คงจะสนุกด้วยไม่ใช่น้อยที่ไปฝึกร่วมกับนายน้อย”ทิมบาที่มองอยู่ห่างก็กล่าวกับภรรยาเขา
“ข้าก็หวังจะเป็นเช่นนั้น”
ตำหนักไข่มุกสวรรค์ในที่สุดการปลุกพลังเวทย์ของซิวาก็เสร็จสิ้นกระทั้งตัวของทาเนียเองจะตกตะลึงกับเกิดขึ้นเพราะพรรณไม้มากมายที่พุดขึ้นมาล้วนแต่มีอำนาจพลังของธาตุพฤกษาขึ้นอย่างเต็มเปรี่ยมเรียกได้ว่าความสามารถขนาดนี้หากพบเจอในโลกภายนอกคงไม่เกิดสงครามแย่งชิงเป็นแน่แท้
แต่ไม่ใช่กับโคที่สภาพร่างกายของเขาในตอนนี้พลันย่ำแย่อย่างถึงขีดสุดเพราะความบ้าบิ่นนั่นจึงทำให้เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นขนาดที่ว่าเทอเรนที่มีร่างกายที่แกร่งกว่ายังสะบักสะบอมขนาดนี้ทั้งยังเข้าปะทะน้อยกว่าโคด้วยซ้ำยิ่งไม่ต้องพูดถึงโคเลยแค่เพียง
สภาพร่างกายของโคในยามนี้แม้ภายนอกจะดูสาหัสแต่ภายในกลับร้ายแรงยิ่งกว่าเพียงการสัมผัสน้ำสมุนไพรที่ถูกเตรียมทั่วร่างของเขาก็พลันสั่นสะท้านจากความเจ็บปวดกว่าจะลงไปแช่ทั้งตัวได้ก็ดูหนักเอาการ
“อวดดีนักทีนี้เป็นเช่นไรละ”เคแกนที่เฝ้ามองอาการของบุตรชายอยู่ห่างๆก็เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ท่านพ่อไม่ได้พูดเลยสิ่งที่ท่านทำในตอนนี้เพียงคิดแค่จะสอนข้าจากวันเดียวในเจ็ดวันใช่หรือไม่?”น้ำเสียงที่โพยพุ่งออกมาจากบ่อน้ำสมุนไพรล้วนแต่อุดมไปด้วยความยากลำบาก
“ถูกต้อง ด้วยวัยกลางพวกลูกในตอนนี้ล้วนแต่ยังไม่จำเป็นในการฝึกวิชาด้วยการปะมือซึ่งส่วนที่เหลือตำราการฝึกพื้นที่ลูกเคยอ่านเห็นทีคงจะรู้แจ้งเป็นอย่างดีแล้ว”
เคแกนเอ่ยออกมาอย่างไม่ใส่ใจอะไรนักจะเรียกได้ว่าเขาปัดความรับผิดชอบก็ไม่ใช่คำกล่าวที่เกินเลยแต่อย่างใด
“เอาเถอะอย่างไรเสียการฝึกขั้นต้นของเด็กๆก็คงไม่ใช่เรื่องที่น่าดูชมแต่อย่างใดละนะดีกว่าเสียอีกที่ข้าจะได้เป็นผู้ควบคุมการฝึกด้วยตัวเอง”โคครุ่นคิดอยู่ในใจแต่ก็ได้ไม่นานนักก่อนที่ความเจ็บปวดจะแล่นเข้าสู่หัวสมองเขา
จนในที่สุดการประคองสติของเขาก็ไม่สามารถทำได้อีกต่อไปทัศนะวิสัยรอบนอกพลันมืดบอดลงอย่างเห็นได้ชัดจนท้ายสุดแล้วมันจะดับไปอย่างแท้จริง
“นี่จะเรียกว่าหัวแข็งหรืออะไรดีละขนาดบาดเจ็บขนาดนี้ยังไม่แสดงอาการออกมาแม้เพียงใบหน้า”เคแกนส่ายหัวออกมาอย่างช่วยไม่ได้ให้กับความดื้อดึงของบุตรชายที่ดูเหมือนจะได้จากเขามาเต็มๆ“เห็นทีแผนการที่เตรียมไว้คงจะต้องเปลี่ยนผ่านให้กระชับเข้ามาเร็วขึ้นกว่าเดิมแล้ว”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 21 ดื้อดึง

นิยายแนะนำ

ตำนานแม่ทัพจักรพรรดิสยบใต้หล้า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 21 ดื้อดึง

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้