“เข้าใจตรงกันนะครับ พรุ่งนี้เที่ยงตรงมารวมตัวกันที่นี่ ถ้ามาสายหรือขาดพวกคุณคงรู้นะครับ หึหึ” พี่ว๊ากพูดบอกรุ่นน้องที่นั่งหน้าสลอนด้วยใบหน้าโหดๆ บอกได้คำเดียวเลยว่าโครตน่ากลัว
อ่อ ตอนนี้ผมนั่งอยู่ที่ลานหน้าคณะวิศวะที่ที่เรียกว่าลานเกียร์นั่นล่ะครับ อยากจะบอกว่ากว่าผมจะหอบสาระร่างเน่าๆ ของผมมาให้ทันรับน้องวันนี้ก็แทบแย่แน่ะ ก็แม็กนะสิเล่นผมแต่เช้าเลย(ถึงผมจะสมยอมก็เถอะ)
แต่ยังดีหน่อยที่ยังมีจิตสำนึกหลังจากที่เสร็จกิจแม็กก็อุ้มผมไปอาบน้ำพร้อมกับทำความสะอาดให้เสร็จสรรพแถมแต่งตัวให้ด้วย นาทีนั่นรู้สึกเหมือนเป็เด็กทารกเลยอ่ะครับ น่ารักกว่าคิดตี้ก็ผัวผมนี้ล่ะครับ เกี่ยวมั้ยไม่รู้ หลังจากนั้นก็มาส่งผมที่หน้าคณะแบบฉิวเฉียดเพราะหลังจากที่ผมลงจากรถปุ๊บพวกพี่ว๊ากก็มาปั๊บเลยอะครับ
“เดี๋ยว!! พวกคุณสามคนข้างหลังน่ะ อยู่ก่อนส่วนที่เหลือแยกย้ายได้” พี่ว๊ากที่น่าโหดๆ พูดขึ้นขณะที่ปี1กำลังจะลุกขึ้นแต่มันไม่สำคัญเท่าไอ่สามคนข้างหลังนั่นมันมีผมรวมอยู่ด้วย
“พวกคุณชื่อไรกันบ้าง” หลังจากที่ปี1ออกไปหมดแล้วพี่ว๊ากที่ตัวเตี้ยๆ ก็ถามขึ้น แล้วเดินมาที่ที่ผมนั่งอยู่ ผมที่กำลังวิจารณ์เอ่อ..ไม่ใช่ๆ พิจารณาเพื่อนร่วมชะตากรรมตัวเองอยู่ถึงกับสะดุ้งเลยอ่ะครับ อห.อยู่แค่เนี่ยะโเพื่อ?? คิดว่าน่ากลัวหรอ? เอ้อ! กลัว!
“..เฟียย่า” ผู้หญิงที่น่าจะชื่อเฟียย่าตอบนิ่งๆ พร้อมกับกอดอกเชิดหน้าขึ้น
“...อาทิตย์” ผู้ชายที่น่าจะชื่ออาทิตย์ตอบห้วนๆ พร้อมถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย พี่แกถึงกับคิ้วกระตุกเลยอ่ะครับ เอ่อ....พวกมึงดูน่าพี่มันก็ดีนะ
“บิ๊กไบร์ค้าบ~” ผมตอบออกไปพร้อมกับยิ้มที่คิดว่าน่ารักที่สุดไปทางพี่ตัวเตี้ยแต่น่ารักที่ตอนนี้ทำหน้าอย่างกะจะฆ่าคนอยู่
“โรงเรียนเก่าคุณพูดกะรุ่นพี่ด้วยท่าทางแบบนี้หรอครับ” พี่ตัวเล็กถามแล้วหันไปทางคนที่ชื่ออาทิตย์ด้วยท่าทางเอาเื่สุดๆ ส่วนไอ่ตัวต้นเื่ทำเพียงยักไหล่น้อยๆ พร้อมกับมองไปทางพี่ตัวเล็กนิ่งๆ
“มึงกวนตีนกูหรอ!!” พี่ตัวเล็กทำท่าจะพุ้งมาทางคนชื่ออาทิตย์แต่เพื่อนพี่แกจับไว้ก่อน
“ใจเย็นดิว่ะมิน มึงก็อย่ากวนตีนเพื่อนพี่มาก เห็นตัวเล็กๆ แบบนี้หมัดหนักนะบอกเลย” พี่ตัวสูงๆ พูดห้ามพี่ตัวเล็กที่น่าจะชื่อมิน แล้วหันไปพูดกับอาทิตย์ยิ้มๆ ดูท่าจะเฟรนลี่น่าดูเลยนะพี่คนนี้
“ดูหน้ามันสิ ทำท่าแบบนี้หรอกับรุ่นพี่น่ะ!!” พี่มินพูดพร้อมชี้ไปทางอาทิตย์ที่ไม่มีทีท่าเกรงกลัวหรือสำนึกผิดแต่อย่างใด
“พูดมาก มีอะไรก็พูดมาสิ...ครับ” อาทิตย์พูดด้วยท่าทางนิ่งๆ พร้อมมองไปยังพี่มิน
“ไอ่เด็กเวร!” พี่มินพุ้งมาทางไอ่อาทิตย์แต่เพื่อนพี่แกคนเดิมก็จับไว้ทัน
“พอๆ ไอ่คิมมึงพาไอ่มีนออกไปก่อน” พี่ที่เป็ประธานพูดบอกพี่ตัวสูงที่ชื่อคิม
“รับทราบ มาไอ้เตี้ย” พี่คิมพูดกับพี่ประธานแล้วหันมาพูดกับพี่มินพร้อมกับลากออกไป แต่ก็ได้ยินเสียงพี่มินโวยเป็ระยะ
“เตี้ยพ่องสิไอ่สัส!!”
“เอาล่ะ รู้มั้ยว่าทำไมผมถึงให้พวกอยู่ก่อน” พี่ประธานพูดขึ้น เอ้า! แล้วพวกผมจะรุ้มั้ยล่ะได้แต่คิดในใจครับไม่กล้าพูดหรอก
“ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน” เฟียย่าพูดพร้อมกับมองหน้าพี่ประธาน
“พวกผมนัดกี่โมงครับ?” พี่ประธานมองเฟียย่าเล็กน้อยแล้วถามขึ้น
“9โมงเช้าครับ” ผมตอบพี่ประพร้อมด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ
“แล้วพวกคุณมากันกี่โมง” พี่ประธานมองผมแล้วถามต่อ จะถามอะไรนักหนาเนี่ย
“9โมงตรงครับ” ผมก็ตอบออกไปด้วยรอยยิ้มเช่นเคย
“ตามมารยาทคุณควรจะมารอรุ่นพี่ไม่ใช่มาพร้อมรุ่นพี่ ทีนี้รู้รึยังว่าทำไมพวกคุณถึงต้องอยู่ต่อ” พี่ประธานพูดพร้อมกับมองพวกผมทีละคน
“จะเอายังไงก็พูดมา จะได้จบๆ” เฟียย่าพูดพร้อมกับมองพี่ประธานนิ่งๆ ผมกับไอ่อาทิตย์จึงพยักหน้าเชิงเห็นด้วยพร้อมมองพี่ประธานเช่นกันผมก็นึกว่าเื่อะไร แค่มาพร้อมรุ่นพี่แค่เนี่ยนะ
"ก็ไม่มีไรมาก แค่ตลอดการรับน้องพวกคุณจะต้องทำตามที่พวกผมสั่ง.....ทุกอย่าง"พี่มันพูดเน้นๆ ตรงคำว่าทุกอย่างด้วยใบหน้าที่โครตจะเ้าเล่ห์ไม่เหลือเค้าความโหดเมื่อกี้เลยอ่ะ ผมชักรู้สึกขนลุกแปลกๆ แล้วสิ
"มันจะไม่มากไปหรอ!"เฟียย่าพูดขึ้นอย่างเคืองๆ จ้องหน้าพี่ประธานเขม็ง
"ไม่ทำก็ได้นะ คุณแค่จะไม่ได้รุ่นแค่นั้น"พี่มันพูดพร้อมหยักไหล่ชิวๆ
"พี่ขู่พวกผมหรอครับ"คราวนี้เป็ผมบ้างที่พูด แต่ก็ยังยิ้มอยู่ ไม่ได้ครับผมต้องน่ารักตลอดเว
"พี่เป็ประธานรุ่นนะครับเผื่อพวกน้องลืม ถ้าพี่ไม่เซ็นอนุมัติพวกน้องก็ไม่ได้รุ่น"พี่ประธานพูดยิ้มๆ ต่างจากเฟียย่าที่ทำหน้าแทบจะกินเืกินเนื้อพี่แกอยู่ล่ะ
"แค่ทำก็พอใช่ปะครับ"ผมถามพี่ประธานยิ้มๆ พี่มันเลิกคิ้วน้อยๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
"ตอนนี้ยังก่อน คิดออกเดี๋ยวบอกอีกที"พี่ประธานตอบ
"งั้น ตอนนี้พวกผมไปได้แล้วใช่ป่ะ"ผมถามพี่ประธาน พี่แกพยักหน้าแทนคำตอบ
"เดี๋ยว! "พี่มันเรียกขณะที่พวกผมกำลังเดินออกไป อะไรอีกวะ!
"อะไรอีกวะพี่!"เฟียย่าถามพี่ประธานด้วยเสียงหงุดหงิดปนรำคาญ
"ขอเบอร์พวกคุณหน่อยสิ "พี่แกพูดพร้อมยื่นโทรศัพท์ให้เฟียย่า
เฟียย่ากรอกตาไปมาด้วยความรำคาญแต่ก็รับมากดยุกยิกๆ สักพักแล้วยื่นมาให้ผม ผมรับมาเมมเบอร์ตัวเองแล้วส่งไปให้อาทิตย์ มันก็รับไปกดยุกยิกๆ แล้วยื่นคืนประธานไป
"ไม่มีไรแล้วช่ะ จะได้ไปซักที"เฟียย่าถามพี่ประธาน พี่มันพยักหน้ายิ้มๆ แทนคำตอบ
"บ้าอำนาจชิบหาย พวกนายว่าป่ะ"เดินออกมาได้ไม่นานหญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวก็พูดขึ้น
"55555ก็ประธานนี่"ผมหัวเราะน้อยๆ แล้วตอบออกไป
"นายนี่อารมณ์ดีเนอะ เห็นยิ้มตลอด ถามจริงชีวิตนี้เคยโกรธใครบ้างป่ะ"
"555ก็มีบ้าง"
ผมหัวเราะกับคำถามของเฟียย่า อะไรจะตรงขนาดนั้นแม่คู๊ณณ~
"พวกนายว่างป่ะ ไปหาไรกินกัน"เฟียย่าเดินมาดึงมือของผมกะไอ่อาทิตย์โดยไม่รอฟังคำตอบ แล้วคุณเทอจะถามเพื่อ? ได้แต่บ่นในใจล่ะครับเพราะผมก็เดินตามเทอไปอยู่ดี
ระหว่างทางไปโรงอาหารเฟียย่าก็ชวนพวกผมคุยตลอดทางจะว่าฟังคุณเทอพูดก็ได้นะครับเพราะผมพูดแทบจะนับคำได้ ส่วนไอ่ซันไม่ต้องพูดถึง มันไม่อ้าปากเลยเถอะ ถ้าผมไม่ถาม เดินมาซักพักก็ถึงโรงอาหารวิศวะ แต่คนโครตเยอะเลยอ่ะครับ ส่วนใหญ่มีแต่สาวๆ แฮะ มาผิดที่ป่ะว่ะ
“เทอพามาถูกที่ป่ะ” มึงพูดได้ตรงกับที่กูคิดเลยว่ะไอ่ซัน
อ่อไอ่นี่มันชื่อซันเดย์ครับส่วนอาทิตย์น่ะชื่อจริงมัน
“ถูกผิดช่างแม่ง มีไรให้กินก็พอ” เฟียพูดพร้อมเดินเข้าไปในโรงอาหาร แล้วผมทำไรได้ล่ะ เดินตามสิครับี้เีฟังคุณเธอบ่น
“พวกนายกินไร” เดินมาได้ไม่กี่ก้าวเฟียก็หันมาถามพวกผม
“คนเยอะว่ะ จะได้กินตอนไหน” อ่าว! มึงมาด้วยหรอไอ่ซัน ถ้ามึงไม่พูดกูจะนึกว่าท่อนไม้เดินได้แล้วน่ะเนี่ย เงียบเกิ๊นนนน
“นั่นๆ ร้านนั้นคนไม่เยอะ” ผมชี้ไปทางร้านอาหารตามสั่งที่มีคนแค่ไม่กี่คน
“ไปเถอะ หิว” เฟียพูดแล้วตรงไปทางร้านอาหารทันที
“กระเพรากุ้งจานค่ะ พวกนายเอาไร” เฟียหันมาถามผมหลังจากที่สั่งข้าวไปแล้ว
“ข้าวผัดปูคับ” ผมเอง
“อะไรก็ได้ เดี๋ยวกูไปซื้อน้ำนะ” ไอ่ซันพูดแล้วเดินไป
“แล้วไอ่อะไรก็ได้เนี่ย อะไรวะ?” ผมหันไปถามเฟีย
“โง่นะมึงเนี่ย กระเพราหมูอีกจานค่ะป้า” มันหันมาด่าผมแล้วหันไปสั่งข้าว กูผิดไรเนี่ย?
“จ๊ะ” ป้าเ้าของร้านพูดบอกแล้วหันไปทำข้าวต่อ
ยื่นคุยกันสักพักข้าวก้เสร็จผมรับมาจ่ายเงินแล้วเดินไปหาที่นั่ง
“นั่งไหนดีวะมึง”
“ไม่รู้ว่ะ”
“พวกมึง ทางนี้” ผมหันไปตามเสียงก็เจอกับร่างดำๆ ของไอ่ซัน ที่นั่งอยู่มุมหนึ่งของโรงอาหารพร้อมกับน้ำ3แก้วที่วางอยู่ตรงหน้ามัน
“อ่ะ ข้าวมึงกินได้นะ” เฟียยื่นจานข้าวไปทางไอ้ซันแล้วถามขึ้น
“อืม ขอบใจ นี่น้ำพวกมึง” มันพูดแล้วก้มหน้าก้มตากินข้าว ส่วนเฟียย่ามันกินั้แ่นั่งแล้วครับ สงสัยจะหิวจริงๆ ผมจึงก้มหน้ากินข้าวตัวเองไปเงียบๆ
ระหว่างที่กินก็คุยเล่นกันบ้าง พอกินข้าวเสร็จพวกเราก็ออกมา อยู่นานไม่ได้ครับคนเยอะ ไอ้ซันมันอึดอัด
“พวกมึงกลับไง” ไอ่ซันถามขึ้น ตอนนี่มันพูดเยอะขึ้นนะครับเมื่อเทียบกับชั่วโมงที่แล้ว
“คนที่บ้านมารับ น่าเบื่อว่ะเนอะ เฮ้ออออกูจะขับรถมาเองมัมก็ห้ามทำยังกูเป็เด็ก” ไอ่เฟียทำหน้ามุ่ยพรางบ่นกระปอดกระแปด
“5555ก็มึงสวยนิ่ พ่อแม่ก็ต้องหวงเป็ธรรมดา” ผมบอกมันไป
“แน่นอน แล้วพวกมึงล่ะ” มันยักไหล่น้อยๆ แล้วหันมาถามผม
“มีคนมารับ มึงล่ะ” ตอบแล้วหันไปถามไอ่ซัน
“รถเมล์ กูไปล่ะเดี๋ยวไม่ทัน พรุ่งนี้เจอกัน” มันพูดบอก แล้วเดินไปทางหน้ามหาลัย
“กลับดีๆ นะเว้ย พรุ่งนี้เจอกัน~~” มันไม่ตอบผมแต่โบกมือกลับมา
“หล่อมากมั้งมึง” ไอ่เฟียะโไล่หลังด้วยความหมั่นไส้ ไอ่ซันยักไหล่น้อยๆ แล้วเดินต่อ หลังจากไอ่ซันไปแล้วผมกับเฟียย่าก็นั่งคุยกันซักพักที่บ้านมันก็มารับ
“กูไปร่ะ พรุ่งนี้เจอกัน” มันบอกแล้ววิ่งไปทางBMWที่จอดรออยูหน้าคณะ ผมโบกมือบ๊ายบายมัน แล้วเดินไปนั่งที่ม้านั่งแถวๆ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาแม็ก
‘เลิกยัง’ รอสายไม่นานปลายสายก็รับพร้อมกับยิงคำถามมาทันที
‘ไบร์เลิกนานแล่ว แม็กเลิกยังเนี่ย’
‘พึ่งเสร็จ รอแป่บนะเด่วแม็กไปรับ’
‘อืมๆ มาเร็วๆ นะไบร์คิดถึง’ ‘ครับๆ’ พูดแค่นั้นแม็กก็วางสาย ผมนั่งมองโทรสัพแล้วยิ้มอยู่คนเดียว
********
ตอนต่อไป สังสรรค์กับพี่ประธาน
“ฮ่ายยยยยมายเฟรน”
“มารยาทสะกดเป็มั้ย”
“กูตกภาษาไทยว่ะ”
ตุบ! โคลม!!
“แม็ก!! เป็ไร”
“น้องมาทำไรที่นี่ครับ?”
“พี่ประธาน?!”
"เมียกูจะอยู่ที่นี่ก้ไม่แปลก"
"เมีย?!!"
806
