รักลับลับ ของนายแกะดำ

ตอน 20 อย่าไปจากผม

ฟางเว่ยไปที่ศาลา เห็นจวงหลียืนหันหลังอยู่ เขาเข้าใจว่าคือฟางจู รีบเข้าไปโอบกอดทางด้านหลัง ด้วยความมืดเขายังไม่ทันได้สังเกตุ จึงหอมแก้ม 1 ครั้งทั้งคู่กำลังนัวเนียแนบเนื้อกัน..... 

ไม่นาน ฟางจู ก็รีบออกมาที่ศาลาเพราะเธอเห็นว่าชุดที่เธอเตรียมไว้มันหายไปเธอคิดว่ายังไงจวงหลีต้องเป็๲คนเอามันไปและสวมรอยเป็๲เธอแน่เธอรีบไปหาฟางเว่ยที่ศาลา แต่ดูเหมือนมันจะช้าเกินไปฟางจูเห็นภาพทั้งหมดด้วยตาตัวเอง 

"ฟางเว่ย!!!! นายหยุดนะ"

ฟางเว่ยสะดุ้ง ๻๠ใ๽ เขาจึงดูให้ดีว่าที่ตรงหน้าคนที่เขาโอบกอดไม่ใช่ฟางจูแต่เป็๲จวงหลี ฟางจู วิ่งเข้ามาผลักจวงหลีล้มลงและตบหน้าฟางเว่ยอย่างแรง

"แล้วเ๹ื่๪๫นี้นายจะรับอธิบายยังไง"

ฟางจูถามฟางเว่ย เขามัวแต่๻๠ใ๽ไม่ได้ตอบคำถามของเธอ มัวแต่อ้ำๆอึ้งๆฟางจูโกรธมาก 

เธอจึงเรียกรถแท็กซี่เก็บของออกไปจากที่นั่นในคืนนั้น ตลอดที่นั่งรถเธอร้องไห้และคิดตลอดทางว่า.....  ฉันไม่ได้โกรธที่นายกอดจวงหลีเพราะฉันรู้อยู่แล้วว่าจวงหลีตั้งใจจัดฉากแต่งตัวเป็๞ฉัน และฉันรู้อยู่แล้วว่านายเข้าใจผิด แต่ที่โกรธมากที่สุดคือนายไม่พยายามอธิบายอะไรกับฉันเลยต่างหาก....... 

เมื่อฟางจู กลับมาถึงที่พักเธอรีบเก็บเสื้อผ้าและเขียนจดหมายลาออก

รุ่งเช้าเธอนำจดหมายลาออกไปที่บริษัทฝากฝ่ายต้อนรับให้นำเอกสารลาออกไปวางไว้บนโต๊ะของรุ่ยเผิงให้เมื่อเขากลับมา และเธอเองได้ขึ้นไปเก็บของบนโต๊ะทำงานจนเกลี้ยง

ฟางจูกลับไปที่บ้านเกิดเธอตั้งใจว่าจะกลับไปตั้งหลักและทบทวนตัวเองสักหน่อย 

หลังจากเหตุการณ์คืนนั้น ฟางเว่ยวิ่งตามฟางจู แต่จวงหลีโอบกอดเขาไว้ทำให้เขาตามฟางจูไม่ทัน 

ดังนั้นเมื่อรุ่งเช้าพระอาทิตย์ขึ้นฟางเว่ยจึงรีบนั่งรถกลับไปหาฟางจูแต่ไม่พบเธอแล้วเมื่อทุกคนกลับจากการเที่ยวในครั้งนี้ พวกเขากลับมาทำงานกันปกติกลับไม่พบฟางจูของที่โต๊ะทำงานของเธอก็หายไปด้วย ฟางเว่ยดูเหมือนจะร้อนใจมากเขารีบเข้าไปหารุ่ยเผิงและโวยวายว่าเกิดอะไรขึ้น

รุ่ยเผิงจึงบอกว่า ฟางจูเธอได้ส่งหนังสือลาออกแล้ว

"ฟางเว่ย.... นายต้องสงบสติตัวเองให้ดีฉันเองก็ไม่รู้ว่าทำไมฟางจูอยู่ดีๆถึงหนีจากที่เที่ยว และยื่นใบลาออก แต่ฉันคิดว่าเธอต้องมีเ๱ื่๵๹ลำบากใจที่บอกเราไม่ได้แน่ดังนั้นฉันจึงอนุมัติใบลาออกให้เธอแล้ว

จวงหลีที่แอบฟังอยู่หน้าห้องเธอยิ้มและสะใจมากที่ได้ขจัดเสี้ยนหัวใจอย่างฟางจูออกไปได้.....

ฟางเว่ยพยายามติดต่อฟางจูแต่ติดต่อไม่ได้และเขาเองได้ไปหาฟางจูที่หอพักของเธอ กลับพบว่ามีคนอื่นเช่าอยู่แทนเธอแล้ว

เขาจึงได้แต่เก็บตัว และดื่มหนักอย่างเละเทะ 

เขาใช้ชีวิตเหมือนคนไร้สติ...... 

.......ผ่านไป 2 เดือน ......

ฟางจูมีอาการแปลกๆ เธอแพ้อาหารโปรดที่เคยกิน เหม็นของคาวอยากกินของหมักดอง......

ไม่นาน..... ฟางจูก็รู้ว่าตัวเองได้ตั้งท้องขึ้นแล้ว

เธอลูบท้องเบาๆและพูดว่าไม่เป็๲ไรแม่จะไม่ทิ้งหนูในขณะที่ฟางเว่ยก็ยังใช้ชีวิตเละเทะเหมือนเดิม....วันคืนผ่านไป หลายเดือน....ท้องของฟางจูเริ่มโตขึ้นเรื่อยๆ เธอใช้ชีวิตอยู่ในบ้านเกิดของปู่เธอ...จนมีวันหนึ่งเธอไปเลือกซื้อเสื้อผ้าเด็กที่ตลาด แม่ของฟางเว่ยเห็นเธอไม่ค่อยแน่ใจว่านี่ใช่ฟางจูไหมเพราะฟางจูเปลี่ยนไปมาก ท้องโต น้ำหนักเพิ่ม แม่ของฟางเว่ยจึงถ่ายภาพไว้จากที่ไกลๆและส่งภาพนั้นให้ฟางเว่ย "แกช่วยดูให้แม่หน่อยว่าใช่ฟางจูไหม" 

ฟางเว่ยเมา ไม่ได้สนใจภาพนั้นสักเท่าไหร่ เขาเปิดอ่านแต่ไม่ตอบกลับข้อความของแม่...แม่ร้อนใจมาก ด้วยความสงสัย จึงแอบสะกดรอยตาม จนกระทั่งแน่ใจว่านั่นคือฟางจูจริงๆเธอรู้สึกผิดปู่มาก ไม่รู้จะบอกปู่ว่ายังไง

"โอ้ แม่พระ ฟางจูท้อง แล้วเธอท้องกับใครแล้วที่ปู่อยากให้เขาหมั้นกับเสี่ยวเว่ยล่ะ เ๽้าเด็กโง่นี่ ครอบครัวเราอุส่าต์สร้างแผนให้พวกแกได้ไกล้ชิดกันกลับปล่อยให้เธอไปท้องกับคนอื่น"

แม่โทรไปตัดพ้อบ่นให้ฟางเว่ยฟัง จากที่เขากำลังเมาอยู่ได้ยินประโยคพวกนั้นถึงกับส่างเมา....

"ห๊ะ อะไรนะแม่ ฟางจูท้องหรอ ...แม่เห็นเธออยู่ไหน...."

"เ๯้าลูกโง่ ฟางจูเธออยู่หมู่บ้านของเราแกจะทำเสียง๻๷ใ๯ทำไม ตุ้ดๆๆ เสียงตัดสาย "

ฟางเว่ยไม่รอช้า เขารีบขึ้นรถไฟตรงมาที่นี่ 

เมื่อมาถึงเขาไปที่บ้านของฟางจู เขาเคาะประตูเสียงดัง

กึ้กกๆๆๆ เปิดสิ ฟางจูๆๆ คุณได้ยินผมไหม 

ที่รักเปิดให้ผม ยกโทษให้ผมเถอะ ผมตามหาคุณมานานมากผมไม่คิดว่าคุณจะกลับมาที่นี่ 

ถ้าผมรู้ ผมคงตามมานานแล้ว ผมจะคุกเข่าอยู่ที่นี่จนกว่าคุณจะเปิด.....