อดีตสาวตกอับขอเจิดจรัสในฐานะเศรษฐินียุค 80

บทที่ 99 เจอคนที่คาดไม่ถึง

“ถือเป็นโชคดีในโชคร้ายค่ะ” เล่อเวยปลอบใจเธอ “ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องนี้ เราคงไม่ได้พบกัน”

แต่ในใจของเธอคิดไปลึกซึ้งกว่านั้นว่า ณ เวลานี้ พวกเธออาจจะยังไม่ได้รู้จักกันเลยก็ได้

เดิมทีเล่อเวยตั้งใจจะไปเมืองอันผิงเพื่อตามหาต่งเซียงในอีกสามปีข้างหน้า และหาเหตุผลที่เหมาะสมในการทำความรู้จักกับต่งเซียง

โชคดีที่เหตุการณ์นี้ทำให้ทั้งสองคนกลายเป็นเพื่อนกันเสียก่อน

ต่งเซียงพยักหน้าเห็นด้วย “ก็จริง แล้วหยางหยางก็เป็นเด็กดีมาก ฉันคงปล่อยให้สกุลเติ้งพาเขาไปไม่ได้ พวกนั้นอาจจะเลี้ยงเขาจนเสียคนก็ได้!”

เล่อเวยคิดถึงเล่อตงคนเก่า แล้วเห็นด้วย

เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่ไม่จำเป็น เธอกับต่งเซียงจึงยกเลิกการไปที่สถานีตำรวจ แต่รอการติดต่อจากลู่จวนแทน

เล่อเวยไม่กังวลเรื่องขาดการติดต่อ อันที่จริงเธอคิดว่า ความกังวลของต่งเซียงนั้นไม่มีที่มาที่ไป

ในมุมมองของเธอ มันไม่สำคัญว่าชาวบ้านจะคิดอย่างไร ถึงแม้ว่าครอบครัวฝั่งพ่อแม่ของต่งเซียงจะอยู่ในหมู่บ้านเติ้งเจีย แต่พวกเขาจะอยู่ที่นั่นตลอดไปอย่างนั้นเหรอ เมื่อต่งเซียงไปกวางโจวกับเธอและตั้งรกรากที่นั่นได้ พาพ่อแม่พี่น้องมาใช้ชีวิตอย่างสะดวกสบายในเมืองใหญ่เช่นกวางโจวด้วยกันจะไม่ดีกว่าเหรอ มันเป็นไปไม่ได้ที่จะปล่อยให้พวกเขาติดอยู่ในหมู่บ้านนั้นไปตลอดชีวิต

อันที่จริงแล้ว เราไม่ควรพิจารณาแค่ปัจจัยตรงหน้า แต่ต้องมองไปถึงอนาคตด้วย

“เรากลับกันดีไหม หรือเธอมีอะไรที่อยากจะทำอีก”

“มีน่ะมี แต่หาอะไรกินกันก่อนดีกว่าค่ะ เพราะหลังจากนี้ พี่ต้องใช้แรงเยอะเลย” เล่อเวยเข้าไปในร้านบะหมี่และสั่งบะหมี่หยางชุนสองชาม ในฉางผิงบะหมี่ชามละห้าเหมา แต่ในชีหลี่ขายได้ชามละแปดเหมา เพราะเป็นเมืองที่มีคนสัญจรผ่านไปมาเป็นจำนวนมาก

“จะทำอะไรเหรอ”

“ฉันไม่ได้บอกเหรอว่าอยากจะเปิดร้านขายเสื้อผ้า ไหนๆ เราก็อยู่ในชีหลี่แล้ว ลองไปดูกันดีกว่าค่ะ ว่าคนที่นี่เขานิยมใส่อะไรกัน เราจะได้มั่นใจตอนที่ซื้อของมาขายด้วย” เล่อเวยไม่ลังเลที่จะสอนต่งเซียง “หลักในการดูว่าเสื้อผ้าจะขายดีหรือไม่ดี มีอยู่สามปัจจัย ความนิยม วัสดุ และฤดูกาล สิ่งสำคัญที่สุดคือความนิยม ไม่ว่าเนื้อผ้าจะดีสักแค่ไหน หรือฤดูกาลจะเหมาะสมยังไง แต่ถ้าแบบไม่เป็นที่นิยมก็ขายไม่ออก”

ส่วนราคาเป็นปัจจัยที่สำคัญน้อยที่สุด นี่คืออุตสาหกรรมที่ทำกำไรได้อย่างมหาศาล เสื้อผ้าที่ขายในราคาหนึ่งร้อยหยวน อาจจะมีต้นทุนสูงสุดอยู่ที่ห้าสิบหยวน โดยราคานั้นรวมค่าขนส่งแล้ว หากใครเก่งเรื่องการจัดซื้อ ต้นทุนสามารถลดลงเหลือแค่ยี่สิบถึงสามสิบหยวน นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมลูกค้าบางคนถึงขอลดครึ่งราคาในทันที และสุดท้ายเจ้าของร้านก็ยังขาย เพราะถึงหั่นครึ่งราคา พวกเขาก็ยังได้กำไร!

ใช้เวลาขับรถจากฉางผิงไปกวางโจวประมาณสี่ชั่วโมง ร้านเสื้อผ้าเกือบทั้งหมดในฉางผิงได้สินค้ามาจากกวางโจว เป็นเสื้อผ้าตามฤดูกาลและใช้วัสดุคล้ายๆ กัน ดังนั้นหากเล่อเวยต้องการจับลูกค้าให้อยู่หมัด เธอสามารถทำได้จากแบบเสื้อผ้าที่เป็นที่นิยมเท่านั้น!

เล่อเวยรู้จักตลาดขายส่งเสื้อผ้าในกวางโจวอย่างทะลุปรุโปร่ง รวมทั้งจิ่วเฉิงเหนือ จิ่วเฉิงใต้ ย่านเมืองเก่า และสวนสัตว์ เธอรู้ว่าจะรับสินค้าประเภทไหนได้ที่ไหนบ้าง

ข้อมูลที่เธอต้องการมากที่สุดในตอนนี้ คือเสื้อผ้าแบบไหนกำลังได้รับความนิยมในเมือง แบบไหนขายดีที่สุด และแบบไหนที่ขายไม่ได้เลย

“เรามีเวลาไม่มาก รีบไปกันเถอะ” ถ้าจี่เฟิ่งอยู่ที่บ้าน เล่อเวยกับต่งเซียงก็สามารถค้างคืนที่เมืองชีหลี่และดูทุกสิ่งที่พวกเธออยากจะดูได้ แต่น่าเสียดายที่จี่เฟิ่งกับอวี๋ซู่หลันไม่รู้ว่าจะกลับกันตอนไหน ถึงแม้เธอมั่นใจเรื่องการฝากหยางหยางไว้กับเล่อตง แต่ต่งเซียงอาจจะรู้สึกไม่สบายใจนัก

โชคดีที่ถึงแม้ชีหลี่จะมีขนาดใหญ่ แต่ก็เป็นแค่เมืองๆ หนึ่ง ในบรรดาห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ มีห้างสรรพสินค้าของรัฐเพียงสองแห่ง ในช่วงเวลานี้ ห้างสรรพสินค้าจะปิดตามเวลาที่ข้าราชการเลิกงาน เล่อเวยจึงรีบออกสำรวจและพบว่ามันค่อนข้างเหมือนกับที่เธอจำได้ ไม่ว่าจะแบบเสื้อหรือราคาล้วนไม่เป็นมิตรกับผู้บริโภค นอกจากนี้ พนักงานขายที่อาศัยตำแหน่งที่มั่นคงในรัฐวิสาหกิจก็ไม่มีใจจะบริการ เสื้อผ้าถูกแขวนไว้บนผนังดูสวยงามแต่จับต้องไม่ได้ และพนักงานจะแสดงสีหน้ากับท่าทางไม่เต็มใจทันทีที่มีคนขอให้นำเสื้อผ้าลงมาให้ลอง

เล่อเวยเดินดูเพียงหนึ่งรอบก็รู้ได้ว่า ไม่ช้าก็เร็วสิ่งเหล่านี้จะถูกโละออก และไม่มีความได้เปรียบในตลาดการแข่งขัน

ขณะที่พวกเธอกำลังจะเดินออกจากร้าน ก็เห็นพนักงานที่กำลังกินเมล็ดแตงโมและถักสเวตเตอร์โดยไม่สนใจพวกเธอ จู่ๆ ก็ลุกขึ้น หยุดถักสเวตเตอร์และรีบเก็บเมล็ดแตงโมทิ้ง

เล่อเวยเลิกคิ้ว กำลังจะพูดอะไรบางอย่างกับต่งเซียง แต่เธอก็ได้ยินเสียงเรียบนิ่งของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นข้างหลังเธอ “บริกร ถอดโค้ตตัวนั้นออกมาให้ฉันดูหน่อย”

บทที่ 100 คู่แข่งคนสำคัญ

ปฏิกิริยาแรกของเล่อเวยคือ อีกฝ่ายช่างกล้าเสียจริง ถึงแม้พนักงานขายในห้างสรรพสินค้าจะเป็นผู้ให้บริการจริงๆ ก็เถอะ แต่การเรียกอีกฝ่ายโดยตรงว่าบริกรอาจจะถูกกลอกตาใส่เอาได้

เว้นเสียแต่ว่าสถานะของบุคคลนั้นสูงพอ ขนาดที่พอพนักงานขายรู้ ก็ไม่กล้าแสดงอาการไม่พอใจ

แน่นอนว่าเจ้าของเสียงคนนั้นเป็นบุคคลแบบนั้นจริงๆ

พนักงานในร้านที่ไม่แยแสเล่อเวยกับคนอื่นๆ เมื่อครู่ก่อน ตอนนี้มีรอยยิ้มประจบประแจงระบายอยู่ทั่วใบหน้า

ต่งเซียงเหมือนต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เล่อเวยกดมือเธอ ก่อนจะยิ้มและส่ายหน้า

สังคมก็เป็นแบบนี้แหละ มีคนกล้าและตรงไปตรงมาอย่างอวี๋ซู่หลันกับลู่จวน มีคนที่บูชาคนที่อยู่เหนือกว่า และด้อยค่าคนที่อยู่ต่ำกว่าตน รวมถึงคนที่ตามกระแสไปกับคนอื่นๆ ไม่ว่าจะแบบไหน ทั้งหมดก็ทำไปเพื่อแสวงหาชีวิตที่ดีขึ้น เล่อเวยบอกได้คำเดียวว่า การยึดมั่นในหลักการนั้นเป็นสิ่งล้ำค่า แต่ผู้ที่เดินตามกระแสก็ไม่ใช่ว่าจะผิด

เพียงแต่ว่า...

ทำไมเสียงผู้หญิงคนนี้ฟังดูคุ้นหูเหลือเกิน

เล่อเวยเดินเกือบจะถึงประตูแล้ว แต่เมื่อฟังบทสนทนาข้างใน เธอกลับรู้สึกถึงความคุ้นเคยอย่างประหลาด

เธออยากหันกลับไปมอง แต่สัญชาตญาณบอกว่าไม่ควรทำ และบอกให้รีบไปจากที่นี่เสีย

เล่อเวยขมวดคิ้ว เถียงกับตัวเองอยู่อึดใจ สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะหันหน้ากลับไป

ผู้หญิงคนนั้น!

เล่อเวยรู้สึกแน่นในอก เธอดึงต่งเซียงออกไปอย่างไม่ลังเล และไม่หันกลับไปมองอีก

ขณะที่ร่างของพวกเธอหายลับไปตรงมุมตึก ผู้หญิงคนที่แตะเสื้อโค้ตก็เหมือนจะรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง และเงยหน้าขึ้นมองตามโดยไม่รู้ตัว

“แม่คะ” สวินเหวินเยว่ดึงแขนเสื้อของเธอ “ชุดนี้ไม่เชยเกินไปสำหรับแม่เหรอคะ”

น่าแปลก ทำไมถึงรู้สึกไม่สบายใจเลย...

หยางเสวี่ยปิงมองไปที่มุมตึกด้วยความสงสัย

อาจเป็นเพราะเธอไม่ได้กลับบ้านเกิดมานาน เมื่อคิดถึงบรรดาญาติๆ ที่บ้าน เธอก็แอบถอนหายใจ “ตัวนี้ของคุณยายลูก”

“โห บอกเลยนะคะว่าเสื้อผ้าของที่นี่เก่ามาก ในกวางโจวของเรา ป้าๆ ที่กวาดพื้นยังไม่ใส่เลยด้วยซ้ำ แต่ที่นี่กลับเอามาแขวนขาย!”

สวินเหวินเยว่พูดทุกอย่างที่เธออยากจะพูด ไม่สนใจว่าพนักงานขายจะรู้สึกอึดอัดหรือไม่ หยางเสวี่ยปิงค่อนข้างทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง ลูกสาวของเธอคนนี้ถูกพ่อตามใจจนเคยตัว!

“เหวินเยว่ ตอนไปถึงบ้านคุณยาย ลูกพูดแบบนี้ไม่ได้นะ”

“ค่ะคุณแม่ แต่ที่นี่ไม่ใช่บ้านคุณยายนี่นา นี่...เอาเสื้อตัวนั้นลงมา ฉันว่าพอจะดูได้อยู่หน่อยๆ”

หลังออกมาจากห้างสรรพสินค้าได้ไกลพอสมควร เล่อเวยก็หยุดฝีเท้า ต่งเซียงเดินตามเธอมาโดยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ตอนนี้เลยอดถามไม่ได้ “มีอะไรหรือเปล่า ทำไมเดินหนีอย่างกับถูกผีหลอก”

แต่เธอก็ชะงักไปชั่วครู่ “ผีไม่มีอยู่จริงหรอก ใช่ไหม”

“เป็นผีเสียยังดีกว่า” เล่อเวยบอกเสียงต่ำ

ผู้หญิงคนนั้นน่ากลัวกว่าผีเสียอีก

ชาติที่แล้ว เล่อเวยต้องผจญกับการสูญเสียมากมายในชีวิต แต่หลังจากได้เป็นประธานเล่อ การสูญเสียครั้งใหญ่ที่สุดของเธอ เกิดขึ้นจากน้ำมือของผู้หญิงคนนั้น

หยางเสวี่ยปิง

เล่อเวยไม่มีวันลืมชื่อนั้น

ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอกันเร็วขนาดนี้!

ใช่แล้ว...เล่อเวยยังจำได้ว่าครอบครัวโดยกำเนิดของหยางเสวี่ยปิงอยู่ในเมืองชีหลี่ เธอใช้เงินจำนวนมากเพื่อสืบเรื่องราวของหยางเสวี่ยปิงอย่างละเอียดทุกซอกทุกมุม

ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร เมื่อกี้หยางเสวี่ยปิงน่าจะไม่เห็นเธอ ถึงเห็นก็ไม่เป็นไร เพราะเล่อเวยในตอนนี้ไม่ใช่ประธานเล่อ

ดูเหมือนว่าหยางเสวี่ยปิงจะเป็นอุปสรรคใหญ่ในชีวิตนี้ของเธอ เว้นแต่ว่าเธอจะละทิ้งกวางโจว...ซึ่งนั่นเป็นไปไม่ได้!

ในชาติก่อนเธอโค่นหยางเสวี่ยปิงไม่ได้ แต่ชาตินี้หากเธอสามารถรู้ข้อมูลมากมายได้ก่อนล่วงหน้า การเอาชนะหยางเสวี่ยปิงก็ไม่ใช่เรื่องยาก!

“เวยเวย เธอไม่เป็นไรใช่ไหม” ต่งเซียงมองหน้าเธอ “ถ้าเหนื่อย เรากลับกันก่อนไหม”

“ไม่เป็นไรค่ะ” เล่อเวยเช็ดเหงื่อเย็นออกจากหน้าผาก นานแล้วที่เธอไม่ได้รู้สึกกระวนกระวายใจเช่นนี้ เพียงแค่นึกถึงการต่อสู้ดิ้นรนที่เคยมีกับหยางเสวี่ยปิงในชีวิตที่แล้ว ก็ทำให้เธอสูญเสียการควบคุมไปชั่วขณะ “ลองไปดูอีกสักสองสามร้านตอนที่ยังมีเวลากันเถอะค่ะ!”