บรรยากาศภายในร้านอาหารเต็มไปด้วยเสียงจ้อกแจ้กจอแจจากลูกค้าที่นั่งกันอยู่เกือบเต็มทุกโต๊ะนรารินทร์มองเข้าไปด้านในพยายามหาว่ากลุ่มของตนเองนั้นอยู่ตรงไหน
“สวัสดีครับได้จองไว้หรือเปล่าครับ” เสียงจากบริกรของร้านเดินเข้ามาถาม
“จองค่ะชื่อนรารินทร์” หญิงสาวบอกได้ทันที เนื่องจากเธอเป็คนโทรมาจองด้วยตัวเอง ทั้งนี้ก็เพราะไม่อยากให้เกิดความผิดพลาดจนทำให้อารมณ์ของทุกคนต้องสะดุด
“งั้นเชิญทางด้านนี้เลยครับ”บริกรหนุ่มเอ่ยขึ้น ก่อนเดินนำทาง พาไปยังโต๊ะที่จองเอาไว้
“เป็อะไรไปฟ้าทำไมหน้าเป็อย่างนั้นล่ะ” เป็คำถามแรกเมื่อ
นรารินทร์เดินมาถึงโต๊ะ คุณบุษบาผู้เป็แม่ก็เอ่ยถามขึ้นทันทีที่ได้เห็นสีหน้าบอกบุญไม่รับของลูกสาว
“โมโหหิวมาหรือเปล่ามา ๆ นั่งกินเลย กับข้าวมาพอดี”คุณป้าบุปผาเอ่ยขึ้นพร้อมกับตีมือลงบนเบาะเก้าอี้ข้างตัวที่ยังว่าง บอกให้หลานสาวมานั่งข้างๆ
“อิคคิวสวัสดีอาฟ้าก่อนสิคะลูก”นริศรา หรือ แก้ม ภรรยาของนครินทร์ เอ่ยบอกลูกชายตัวน้อยที่มัวแต่สนใจกับการตักอาหารเข้าปาก เสียงจากหนุ่มน้อยจึงดังขึ้น
“สวัสดีคร้าบอาฟ้า” มืออวบ ๆ ป้อม ๆ กระพุ่มไหว้คุณอาสาวเสร็จก็กลับไปมุ่งมั่นกลับการกินของตนต่อ
“สวัสดีครับ”นรารินทร์มองหลานชายด้วยความเอ็นดูแค่เห็นเด็กชายอิคคิวเคี้ยวข้าวแก้มตุ่ยก็มีความสุขแล้วก่อนจะละสายตาขึ้นมามองพี่สะใภ้ของตนเองบ้าง “สวัสดีค่ะพี่แก้มไม่ได้เจอกันเดือนเดียว พี่แก้มสวยขึ้นอีกแล้วนะคะ รู้ตัวไหมคะเนี่ย”
“หึหึขอบใจจ้ะ มันก็ต้องดูแลตัวเองกันบ้างสิจ๊ะ อายุมันเพิ่มขึ้นทุกวันนี่นาเดี๋ยวพี่ของฟ้าเขาจะเบื่อเอาซะก่อน” นริศราตอบกลับน้องสะใภ้ แต่ประโยคสุดท้ายหันไปชายตาให้กับสามีของตน
“แหมใครจะไปเบื่อตัวเองลงละจ๊ะ ออกจะน่ารักขนาดนี้” นครินทร์หันมาส่งเสียงเล็กเสียงน้อยกับภรรยาสาวแถมยังจับคางของเธอหยอกล้อเล่นอีกด้วย
“โอ๊ย..อย่าหวานกันมากค่ะเดี๋ยวแม่กับป้าน้ำตาลขึ้นกันพอดี” เสียงแซวจากน้องสาวเรียกเสียงหัวเราะจากคนทั้งโต๊ะได้ยกเว้นเด็กชายตัวน้อยที่ยังคงมุ่งมั่นกับการกินและไม่เข้าใจมุกของคุณอาสาว
“หึหึว่าแต่เมื่อกี้เราเป็อะไร ใครทำอะไรน้องพี่ ทำไมหน้าหงิกงอมาอย่างนั้น”นครินทร์กลับมาถามเื่เดิมที่ยังไม่ได้คำตอบ
“ก็เจอแต่ผู้ชายห่วยๆ มาน่ะสิคะ” นรารินทร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุดเซ็งเมื่อคิดถึงผู้ชายสองคนที่เธอเจอมาในวันนี้
“ฮาดดดด..เช้ย”เสียงจามจากธนาธิปดังขึ้นอยู่หลายครั้ง ในขณะที่เขากำลังมานั่งฟังลูกสาวร้องเพลงคาราโอเกะอีกครั้งหลังจากที่รับประทานอาหารมื้อค่ำกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว
“ใครบ่นถึงแล้วมั้งพี่”ชิดตะวันเอ่ยบอกพี่ชายของแฟนหนุ่ม
“ขอให้เป็ในทางที่ดีแล้วกันนะ”
“ฮ่ะฮ่ะฮ่าระแวงเหรอครับพี่ ผมว่าอาจจะเป็ทางไม่ดีก็ได้นะครับอย่างน้อยก็กับผู้หญิงที่พี่ไป...กัด..เขาไว้น่ะ”เป็ธนาศิลป์ที่เอ่ยตอบพี่ชายของตนแทนแฟนสาว โดยเข้าไปกระซิบเสียงเบา ๆให้พี่ชายได้ยินในท้ายประโยค ก่อนที่จะขอตัวพาแฟนสาวไปส่งบ้าน
ซึ่งก็ใช้เวลาประมาณชั่วโมงกว่าสำหรับการไปกลับบ้านของชิดตะวันถึงจะดูว่าไม่นานมาก แต่ก็เพียงพอสำหรับการจัดการส่งเด็กน้อยเข้านอน ธนาธิปขึ้นไปเล่านิทานให้ลูกสาวตัวน้อยฟังจนหลับคาอ้อมแขนของเขาไปเหมือนกับทุกคืนเป็ที่เรียบร้อยแล้วจึงลงมาชั้นล่างช่วยแม่ของเขาเก็บกวาดทำความสะอาด ธนาศิลป์กลับเข้ามาในบ้าน ก็ช่วยด้วยอีกแรง
“ตะนอยนี่คงอยากจะเป็นักร้องเอามากเลยนะพี่สงสัยพี่ต้องเป็คุณพ่อดันจริง ๆ แล้วละ”
“อืมคงงั้นมั้ง ก็ตะวันดันมาจุดประกายซะขนาดนั้น”
“แต่ก็ดีนะพี่เผื่อได้เป็นักร้องขึ้นมาจริง ๆ นี่ผมจะได้คุยให้ทั่วเลยว่ามีหลานสาวเป็นักร้องกับเขาด้วย”
ธนาธิปเดินยกจานชามที่เก็บจากโต๊ะอาหาร มาพร้อมกับธนาศิลป์ที่เดินถือไม้กวาดกับที่โกยผงและผ้าเช็ดโต๊ะเข้ามาเก็บ สองพี่น้องเดินคุยกันเข้ามาในครัวซึ่งมีคุณช่อผกากำลังยืนล้างจานอยู่
“แกก็เลยจะอาศัยหลานดังไปด้วยอย่างนั้นใช่ไหมตาแจ้”เสียงแซวจากคุณช่อผกาดังขึ้น เมื่อได้ยินสิ่งที่ลูกชายคนเล็กพูด
“แหมมันก็นิดนึงละครับแม่ ก็มีหลานเก่งหลานน่ารัก มันก็พลอยได้ยืดกันหน่อยละครับ”
“แกกับตะวันก็แต่งกันสักทีสิจะได้มีลูกเก่งลูกน่ารักของตัวเองบ้างไง ดีไหมล่ะ”
“ก็น่าสนนะครับแต่ยังไม่มีเงินไปขอเลย ทำไงดีล่ะครับแม่” ธนาศิลป์ได้ทีหันมาถามแม่ของตนเผื่อว่าท่านจะเห็นใจ งัดเงินที่เก็บเอาไว้มาช่วยค่าสินสอดบ้างแต่กลับเป็ธนาธิปที่ตอบ
“แกก็ไปขอพ่อตะวันเขาดาวน์ไว้ก่อนสิแล้วบอกว่าที่เหลือจะทยอยผ่อนต่อรายเดือนให้”
“พ่อเขาจะได้เอาปืนไล่ยิงผมออกมาน่ะสิครับพี่”
“หึหึเอา..สองคนมาช่วยกันล้างจานต่อที แม่ยืนจนหลังแข็งแล้ววันนี้ แม่จะไปเอนหลังหน่อย”คุณช่อผกานึกขำคำแนะนำของคนพี่และคำตอบกลับของคนน้อง หัวเราะอยู่ในลำคอก่อนจะบอกให้ลูกชายทั้งสองคนมาทำหน้าที่แทนตนเอง
“ได้ครับแม่ไปพักเถอะ” ลูกชายคนโตตอบกลับ ผู้เป็แม่จึงล้างมือแล้วเดินออกจากห้องครัวไปปล่อยให้สองหนุ่มจัดการกันต่อเอง
“แล้วนายขึ้นมานี่มีอะไรหรือเปล่า?”
ขึ้นมาของธนาธิปนั้นหมายถึงการเดินทางเข้ากรุงเทพฯ ของน้องชาย เพราะโดยปกติแล้วธนาศิลป์ใช้ชีวิตอยู่ที่ชลบุรี เป็วิศวกรทำงานอยู่ในโรงงานอุตสาหกรรมและก็ดูแลสวนที่บ้านไปด้วย เขาไม่ชอบความวุ่นวายในเมืองหลวงถึงแม้ว่าชลบุรีจะเป็เมืองใหญ่แต่ก็ยังวุ่นวายไม่เท่าแถมยังมีโซนผ่อนคลายให้เขาอีกด้วยซึ่งก็คือบ้านสวนของเขานั่นเอง
“ผมก็คิดว่าแม่มาอยู่กับพี่นานๆ จะทำให้พี่หุ่นเสียไง ผู้ชายลงพุงเดี๋ยวนี้ไม่เท่เลยนะพี่ผมเป็ห่วงก็เลยจะมาช่วยพี่คุมน้ำหนักให้ไง” ประโยคของน้องชาย ทำให้ธนาธิปเดาได้ทันทีว่าน้องของเขาเข้ากรุงเทพฯมาเพื่อวัตถุประสงค์อะไร
“นี่แกมารับแม่ละสิ”
“ฮ่าฮ่าใช่ครับ อาทิตย์หน้าลูกสาวป้าแจ่มเขาจะแต่งงาน ป้าแจ่มเขาขอให้แม่ไปช่วยงานด้วยผมก็เลยมารับให้นี่แหละ”
การจัดงานบุญหรืองานมงคลอะไรขึ้นสักอย่าง ตามวิถีชาวบ้านนั้นบรรดาญาติพี่น้องและเพื่อนบ้านต่างก็จะมารวมตัวกันก่อนถึงวันงาน 1-2 วัน ทั้งนี้ก็เพื่อช่วยกันเตรียมทำอาหารคาวหวาน สำหรับใช้ในงาน ถึงแม้ว่าเดี๋ยวนี้การดำเนินชีวิตของคนรุ่นใหม่เริ่มเปลี่ยนไปแม่บ้านยุคใหม่จะเข้าระบบการทำงานประจำเป็มนุษย์เงินเดือนไปแล้วก็ตาม แต่ก็ใช่ว่าวิถีปฏิบัติเดิมๆ จะหมดไป เพราะยังมีชาวไร่ชาวสวนและแม่บ้านในวัยอย่างคุณช่อผกานี่เอง ที่ยังคงยึดตามธรรมเนียมที่เคยปฏิบัติสืบต่อกันมางานบุญยังคงเป็เหมือนงานรวมญาติ เป็งานพบปะสังสรรค์ที่ได้งานไปด้วยในคราวเดียวกันJ
เช้าวันรุ่งขึ้นคุณช่อผกาตื่นขึ้นมาง่วนกับการทำจับฉ่ายและแกงส้มแล้วตักใส่ถุงขนาดพอดีมื้อแช่ตู้เย็นเอาไว้ให้ลูกและหลาน ด้วยกลัวว่าทั้งสองคนจะพากันอดตายไปเสียก่อนระหว่างที่กำลังตักจับฉ่ายใส่ถุงอยู่นั้น มนุษย์เด็กของบ้านในชุดนอนลายคิตตี้สีชมพูหวานที่เดินลงมาจากห้องนอนชั้นสอง ก็มายืนเกาะขอบประตูห้องครัวหน้าตายังยับยู่ยี่เหมือนคนเพิ่งตื่นนอน
“คุณย่าขา ทำอะไรเหรอคะ?” มดตะนอยตัวน้อยทำตาปริบ ๆมองมาที่คุณย่าช่อด้วยแววตาของเด็กขี้สงสัย
“ตื่นแล้วเหรอลูกยังไม่ได้ล้างหน้าล้างตาเลยใช่ไหมน่ะ ไปลูก ย่าพาไปล้างหน้านะ”
คุณย่าช่อวางมือจากการตักจับฉ่ายใส่ถุงเดินไปล้างมือ แล้วมาจูงมือหนูน้อยพาไปล้างหน้าแปรงฟันก่อนจะพากลับมาที่ห้องครัวอีกครั้ง
“ตะนอยนั่งตรงนี้นะลูกคอยส่งถุงส่งยางให้ย่านะ” คุณย่าช่อพูดพร้อมกับอุ้มสาวน้อยขึ้นนั่งบนเก้าอี้ ใกล้ๆ ตนเอง
“คุณย่าจะเอากับข้าวไปไหนเหรอคะ?”
“ไม่ได้เอาไปไหนหรอกลูกแต่ว่าย่าทำเอาไว้ให้ตะนอยกับพ่อโต้งกินตอนที่ย่าไม่อยู่ยังไงละ ตะนอยจะได้ไม่อดดีหรือเปล่า”
“ดีค่ะแล้วคุณย่าจะไปไหนเหรอคะ?” หนูน้อยเอียงคอมองคุณย่าช่อ มือก็ถือถุงพลาสติกสำหรับใส่ของร้อนส่งให้คุณช่อผกาไปด้วยอย่างรู้หน้าที่
“ย่าจะกลับไปช่วยงานย่าแจ่มที่ชลบุรีลูกแล้วก็จะดูเก็บผลไม้ในสวนด้วย คงหลายวันหน่อยกว่าจะกลับมานี่ ย่าไม่อยู่ตะนอยต้องคอยดูแลพ่อแทนย่าด้วยนะ ได้ไหมคะ?”
“ได้สิคะคุณย่าคุณพ่อคนเดียว เดี๋ยวตะนอยจัดการดูแลให้เองค่ะ” สำนวนของเด็กน้อยที่ดูจะเกินวัยหกขวบไปเสียหน่อยทำเอาคุณช่อผกาถึงกับหัวเราะออกมาด้วยความเอ็นดูอย่างอดไม่ได้
“มันต้องอย่างนี้สิหลานย่าแล้วกับข้าวนี่นะ ย่าตักใส่ถุงแช่ตู้เย็นเอาไว้ให้ เวลาจะกินก็หยิบออกมาเทใส่ชามแล้วเอาเข้าเตาไมโครเวฟอุ่นเอานะลูกถุงละมื้อ เทออกมาแล้วก็กินให้หมดเลย บอกพ่อตามนี้เลยนะ เข้าใจไหมคะ”
“เข้าใจค่ะ”
“ดีมากลูก ตะนอยยังทำไม่ได้ ก็เป็คนสั่งการไปรู้หรือเปล่า”
“ค่ะคุณย่า”
“เก่งที่สุดเลยหลานย่า อย่างนี้สิย่าถึงจะวางใจ กลับชลฯ อย่างไม่ต้องเป็ห่วงมากตะนอยอยู่กับพ่อสองคน ก็ต้องช่วยดูแลกัน ไม่ใช่แต่เื่อาหารการกินนะแต่ต้องดูแลกันทุกเื่ รวมทั้งคอยดูพ่อเราด้วยอย่าให้ไปกัดผู้หญิงที่ไหนเข้าอีกรู้ไหม”
สองย่าหลานคุยเล่นกันสนุกสนาน เสียงหัวเราะใส ๆ ดังออกไปนอกห้องครัวลูกชายคนเล็กที่ตื่นขึ้นมาแต่เช้าแล้วเดินออกไปรดน้ำต้นไม้ข้างบ้านมาแล้วเดินกลับเข้ามาได้ยิน จึงได้เดินตามเสียงหัวเราะของสาวน้อยเข้ามาร่วมวงด้วยคน
“หัวเราะอะไรกันครับสาวๆ”
“ความลับของผู้หญิงค่ะ”
“ฮั่นแน่เดี๋ยวนี้มีความลับของสาว ๆ ด้วย บอกอาแจ้นิดหนึ่งก็ไม่ได้เหรอ หน่อยเดียวน่านะอาแจ้อยากรู้อ่ะ”
“ไม่ได้ค่ะถ้าบอกก็ไม่เป็ความลับสิคะ”
“ว๊า...แย่เลยอย่างนั้นอาแจ้ไม่รู้ก็ได้ ว่าแต่ตะนอยสนใจจะไปชลบุรีกับอาแจ้ไหมครับปิดเทอมแล้วด้วยเนี่ย”
“ไปไม่ได้หรอกค่ะคุณย่าบอกให้ตะนอยอยู่ดูแลคุณพ่อ ถ้าตะนอยไปก็ไม่มีคนดูแลคุณพ่อสิคะ”ประโยคของเด็กน้อยสร้างความภูมิใจให้กับคนสอนได้จนต้องยืนรัดถุงกับข้าวไปก็อมยิ้มไปด้วย
“คนดูแลคุณพ่อขึ้นไปปลุกคุณพ่อให้ลงมากินข้าวได้แล้วค่ะ เมื่อคืนคงทำงานจนดึกละสิ ป่านนี้ถึงยังนอนไม่ตื่น”
“ได้เลยค่ะคุณย่า เดี๋ยวตะนอยจัดการให้”
เด็กน้อยรับปากแล้วก็ะโลงจากเก้าอี้วิ่งปรู๊ดออกจากห้องครัวไปทันที จนคุณช่อผกาต้องส่งเสียงตามไปเตือนว่าระวังจะหกล้ม
ก๊อก...ก๊อก...เด็กน้อยเคาะประตูก่อนจะเปิดห้องนอนของผู้เป็พ่อเข้าไป โดยไม่ต้องรอให้เ้าของห้องอนุญาต
“คุณพ่อขาตื่นลงไปกินข้าวได้แล้วค่ะ คุณย่าให้ตะนอยมาเรียก” หนูน้อยไม่ได้ยืนพูดอย่างเดียวหากแต่ะโขึ้นเตียงไปเขย่าตัวคุณพ่อโต้งของเธอด้วยคนนอนดึกถึงยังไม่อยากตื่นก็ต้องตื่น เพราะยังไงก็นอนไม่ได้แล้วอยู่ดีหากว่าเขาไม่ลุก ลูกสาวคงเขย่าไม่หยุดอยู่อย่างนี้เองแต่ก่อนจะลุกก็ต้องขอหอมลูกสาวตัวน้อยเสียหน่อย
“ครับ พ่อตื่นแล้ว แต่ไม่มีแรงลุกเลย เติมพลังให้พ่อหน่อยสิครับ” คุณพ่อโต้งพูดจบเด็กน้อยก็ทำปากจู๋ยื่นเข้ามาหอมแก้มของคุณพ่อของเธอทันที อย่างไม่ต้องพูดอะไรมาก ผู้เป็พ่อจึงลุกขึ้นมาได้
“ตะนอยลงไปรอพ่อข้างล่างก่อนนะครับพ่อขอล้างหน้าแปรงฟันแป๊บเดียว เสร็จแล้วจะตามลงไปนะ”
“โอเคค่ะ” หนูน้อยพูดจบก็ะโลงจากเตียงแล้วก็วิ่งปรู๊ดออกไปจากห้องเช่นเดียวกับตอนขึ้นมา
หลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จคุณย่าช่อและคุณอาแจ้ก็เดินทางกลับชลบุรี ส่วนสองพ่อลูกก็เริ่มทำงานกันธนาธิปเข้าไปเช็คคลิปร้องเพลงของน้องตะนอยที่โหลดลงยูทูปไว้ั้แ่เมื่อคืนตั้งใจจะเข้าไปเอาลิ้งค์ เพื่อมาส่งอีเมลหานครินทร์เ้าของค่ายเพลงลิตเติ้ลบิทมิวสิคเรคคอร์ด ก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นยอดไลค์หมื่นกว่า
“โอ้โหตะนอยครับ มีคนมากดไลค์คลิปตะนอยหมื่นกว่าคนแน่ะ” คุณพ่อโต้งเอ่ยบอกลูกสาวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
“อู้หูจริงเหรอคะคุณพ่อขา” มดตะนอยตัวน้อยรีบวางของเล่นในมือแล้วเดินเข้ามาหาคุณพ่อของตนเพื่อดูหน้าจอคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊คไปด้วยกัน
“จริงสิครับนี่ไง” ธนาธิปชี้ไปที่ยอดไลค์ให้ลูกสาวดู
“แล้วในนี้มีเ้าของค่ายเพลงคนที่คุณอาตะวันบอกรวมอยู่ด้วยไหมคะ?”
“นั่นสิพ่อก็ไม่แน่ใจว่าเขาจะเห็นคลิปนี้แล้วหรือยัง แต่ไม่เป็ไร ถ้าเขาไม่เห็นเราก็ทำให้เขาเห็นได้ เพราะว่าพ่อกำลังจะส่งคลิปนี้ไปให้เขาดูอยู่นี่ละครับ” ธนาธิปส่งอีเมลคลิปร้องเพลงของลูกสาวในยูทูปไปให้กับเ้าของค่ายเพลงที่ชิดตะวันให้รายละเอียดการติดต่อไว้
“ทีนี้เราก็รอเขาติดต่อกลับมานะครับ”
“ค่ะ....” เด็กน้อยตอบรับแล้วกลับไปนั่งเล่นต่อ ปล่อยให้ผู้เป็พ่อทำงานไป
ธนาธิปส่งอีเมลเสร็จก็เช็คอีเมลต่อเห็นว่ามีอีเมลมาจากจักรพงษ์ จึงได้เปิดเข้าไปดู
“ส่งงานนอกมาให้อย่างนั้นเหรอ?อืม น่าสนใจแฮะ..” เสียงบ่นพึมพำเล็ดลอดออกมา ในขณะที่มือก็กดเปิดเอกสารที่แนบมาด้วยซึ่งก็เป็รายละเอียดคร่าว ๆ ที่แนบมาให้เพื่อใช้ประกอบการตัดสินใจ
ธนาธิปอ่านหัวข้อของเอกสารแนบสายตากวาดไปตามตัวอักษรที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างรวดเร็ว
“หนังสั้นสองนาทีเปิดตัวซิงเกิ้ลเพลงความรักครั้งใหม่...อืมเรายังไม่เคยมีงานซิงเกิ้ลเพลงเลยนี่หว่า รับไว้เป็งาน reference ก็ดีเหมือนกัน” ถ้อยคำรำพึงรำพันถูกส่งออกมาอีกครั้งก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรออกหาจักรพงษ์
“สวัสดีครับพี่แจ็ค”
(สวัสดีโต้งได้รับอีเมลแล้วใช่ไหมล่ะ)
“ครับพี่ได้รับแล้วครับ น่าสนใจดี เลยโทรหาพี่นี่ละครับ”
(สนใจแล้วจะรับไหมล่ะงานนี้ของรุ่นน้องพี่ที่มหา’ลัยน่ะ มาขอให้หาคนวาดให้เมื่อวานนี่เอง)
“งานก็น่าทำครับอยากเก็บไว้ใช้อ้างอิงหน่อย ผมยังไม่เคยทำให้ซิงเกิ้ลเพลงเลยก็ว่าจะโทรมาถามพี่อยู่นี่ละครับ ว่าเ้าของงานเขาเป็ยังไงจุกจิกเื่มากหรือเปล่า งานดีแต่เ้าของงานน่าเบื่อผมก็ี้เีไปยุ่งครับไม่อยากปวดหัวเื่คน”
(เห้ยไม่หรอก ไอ้ฟ้ามันก็ไม่อยากพูดมากเหมือนกัน มันก็แค่อยากได้คนทำงานเนี้ยบ ๆ น่ะถ้าทำให้มันได้ มันก็ไม่ต้องมานั่งจุกจิกจู้จี้กันสิวะ)
“เนี้ยบนี่ขนาดไหนละครับแล้วอย่างงานของผมนี่เนี้ยบพอความ้าของเขาหรือเปล่าพี่เขาเคยเห็นงานของผมหรือยังครับ?”
(เคยแล้วพี่เอางานชิ้นล่าสุดที่แกส่งมาให้ดูไปแล้ว เขาก็เลยตัดสินใจเลือกแกไงล่ะ)
“ถ้าอย่างนั้นก็โอเคครับลองดูก็ได้พี่ แล้วผมต้องไปคุยรายละเอียดเพิ่มเติมกับเขาที่ไหน ยังไงครับ”
(เดี๋ยวพี่บอกให้ไอ้ฟ้ามันติดต่อแกกลับไปแล้วกันนะ)
“โอเคครับขอบคุณมากนะครับพี่แจ็ค” ธนาธิปตอบกลับและวางสายไปก่อนจะคิดได้ว่าตนเองลืมถามว่าของค่ายเพลงหรือว่าเป็งานจากองค์กรไหน
“อ้าว..ลืมถามเลยว่าเป็งานของที่ไหนแต่ไม่เป็ไรเดี๋ยวเจอกันแล้วค่อยถามก็ได้วะ”นักเขียนการ์ตูนรำพึงรำพันอยู่คนเดียวในขณะที่มีสายตาของลูกสาวตัวน้อยมองอยู่ด้วยความไม่เข้าใจว่าคุณพ่อของตนนั่งพูดอะไรอยู่คนเดียว
87K
