เช้าวันที่ผลตรวจ DNA ออก
หญิงนั่งเงียบอยู่ข้างคิรินในคลินิก
มือเธอเย็นเฉียบทั้งที่อากาศไม่ได้หนาวเลย
เขากุมมือเธอไว้แน่น
ไม่พูดอะไร
เพราะคำไหนก็ไม่สำคัญเท่ากับ “เขาอยู่ตรงนี้”
พยาบาลเดินออกมาพร้อมซองเอกสารปิดผนึก
เขารับมา เปิดต่อหน้าเธอทันที
เธอไม่ทันได้อ่านตัวเลขหรือผลใด ๆ
เพราะเสียงเขาเบา ๆ ดังขึ้นก่อน
> “ไม่ใช่ลูกผม”
เขาหันมามองเธอ
ดวงตาแดง แต่รอยยิ้มอ่อน
> “เราถูกหลอกกันทั้งสองคนมาตลอด”
เธอโถมตัวเข้าไปกอดเขาทันที
ไม่ใช่เพราะดีใจ…แต่เพราะโล่ง
เพราะไฟในอดีตของเขา
มอดไปจริง ๆ แล้ว
แต่เพียงแค่บ่ายวันเดียวกันนั้น
ไฟดวงใหม่…ก็ถูกจุดขึ้นอีกครั้ง
แม่ของหญิงโทรมา
> “ลูกอยู่ที่ไหน แม่กับพ่อเพิ่งกลับถึงกรุงเทพฯ
เดี๋ยวจะไปรับ กลับบ้านเลยนะ แม่อยากเจอมาก”
เธอเงียบไป
เธอไม่เคยบอกพ่อแม่เื่คิริน
ไม่เคยบอกเื่ไฟไหม้
ไม่เคยแม้แต่จะพูดเื่ “ผู้ชาย” ในชีวิตเลย
เขามองเธอจากเบาะข้าง
เห็นเธอวางสาย
แล้วกุมขมับแน่น
> “พี่ไฟ…ฉันจะบอกเขายังไง”
“ฉันเคยเป็ลูกสาวดี ๆ ของบ้านธุรกิจอสังหา
อยู่ห้องสูท มีคนขับรถ มีอนาคตที่เขาวางไว้หมดแล้ว
แล้วอยู่ดี ๆ จะกลับไปพร้อมกับ ‘นักผจญเพลิงที่เคยนอนกันข้างรถดับเพลิง’ ได้ยังไง…”
เขานิ่ง
แต่คำพูดของเขาชัดเจน และแ่เบา
> “งั้นพี่จะถอย ถ้าการอยู่ของพี่…ทำให้ชีวิตหญิงลำบาก”
เธอหันขวับมามองทันที
ตาแดงจัด
> “อย่าพูดแบบนั้นอีก!”
“เพราะตอนโลกฉันพัง…พี่คือคนเดียวที่ฉันยอมให้เห็นทั้งตัวและหัวใจ
ถ้าพี่จะถอย…พี่ฆ่าฉันให้ตายตรงนี้เลยดีกว่า!”
เขาเบิกตากว้าง
ก่อนจะดึงเธอเข้ากอดแน่น—แน่นยิ่งกว่าทุกครั้ง
หญิงกลับมาบ้านเป็ครั้งแรกในรอบหลายเดือน
บ้านหรูที่เคยอยู่ กลับรู้สึกแปลกชาจนขนลุก
แม่ยังคงนุ่มนวล แต่สายตาวิเคราะห์
พ่อ...ยังคงนิ่ง แต่ทุกคำคือคำตัดสิน
> “เรารู้หมดแล้ว”
“เื่ไฟไหม้ เื่ผู้ชายคนนั้น”
พ่อเปิดบทสนทนาโดยไม่ต้องให้ใครอธิบายอะไร
> “ลูกจะใช้ความเสียใจมาเป็ข้ออ้างทำลายอนาคตตัวเองไม่ได้”
“เลิกกับเขา แล้วกลับมาใช้ชีวิตตามที่เราวางไว้”
หญิงพูดอะไรไม่ออกไปหลายนาที
หัวใจเธอเต้นจนแน่นอก
แต่เธอกลั้นน้ำตา แล้วตอบช้า ๆ
> “ถ้าชีวิตที่พ่อวางไว้ คือการไม่มีคนที่ทำให้หนูหายใจออกได้อีกครั้ง...
งั้นชีวิตแบบนั้น หนูขอไม่เอาค่ะ”
พ่อวางแก้วกาแฟลงดัง กึก
แม่ร้องชื่อเธอเบา ๆ เหมือนห้าม
แต่เธอลุกขึ้นแล้วเดินออกมาทันที — มือสั่นแต่หลังตรง
คืนนั้นเธอกลับห้อง
ไม่พูดอะไร
เขานั่งรออยู่แล้ว หน้าต่างเปิด ไฟหัวเตียงสลัวเหมือนทุกคืน
เธอเดินเข้ามาหา
นั่งลงตรงหน้าร่างสูงของเขา
แล้วพูดแค่ประโยคเดียว
> “คืนนี้ขอให้พี่เอาฉันแรง ๆ เหมือนมันจะเป็คืนสุดท้าย”
เขาชะงัก
จ้องตาเธอ
เห็นน้ำตา...แต่ไม่มีเสียงร้องไห้
เขาพูดเสียงต่ำ
> “ผมจะเอาคุณแบบที่คนรักกันทำ ไม่ใช่แบบที่จะจากกัน”
แต่เขาก็โน้มตัวลงจูบทันที — ไม่รอคำตอบ
ริมฝีปากบดแน่น
เสื้อผ้าถูกดึงออกจนหมดโดยไม่มีคำพูด
เขากระชากกางเกงในเธอลงไปที่ข้อเท้า
ก่อนจะผลักเธอลงเตียงอย่างแรงจนเธอร้อง
> “อ๊า…พี่ไฟ…แรงอีก…”
เขาคว้าขาข้างหนึ่งขึ้นพาดไหล่
แล้วสอดแก่นกายเข้าในจังหวะเดียว
> “อ๊าาาาาา!”
เธอกรีดร้อง เสียงสะท้อนในห้องเงียบ
เขาเริ่มกระแทก — ลึก หนัก
แต่ละจังหวะรุนแรงราวกับจะ “สลัก” ตัวเองลงในร่างเธอให้ลืมไม่ลง
เสียงกระแทกดัง “ปั่กๆๆๆ”
เสียงน้ำเฉอะแฉะจากความลื่นดังไม่แพ้เสียงคราง
> “แรงอีก...แรงจนกว่าหนูจะไม่มีเรี่ยวแรงพอจะหนีพี่ได้”
เขากระแทกเต็มแรง
ร่างเธอกระตุกเสร็จคารูครั้งแรก เขาไม่หยุด
ขาเธอสั่น มือจิกผ้าปูแน่นจนขาด
น้ำตาไหลออกจากหางตา ขณะเขายังแทงซ้ำไม่หยุด
> “พี่ไฟ...จะไม่ไปไหนใช่มั้ย”
“หนูกลัว…กลัวว่าจะตื่นมาแล้วไม่มีพี่อีกแล้ว…”
เขาชะงัก จับหน้าคางเธอให้หันมามองตา
แล้วกระแทกลึกอีกหนึ่งครั้งจนสุดปลายทาง
> “ต่อให้โลกไม่เอาเราไว้ด้วยกัน
แต่ผมก็จะอยู่จนกว่าคุณจะไล่ผมด้วยตัวเอง”
หลังจากปล่อยทุกอารมณ์ลงบนร่างกายกัน
หญิงนอนหอบอยู่บนอกเขา
ตัวสั่นเล็กน้อยแต่ไม่ได้มาจากความหนาว
มาจากความกลัว...ว่าอ้อมแขนนี้จะหายไป
เขากอดเธอไว้แน่น
ลมหายใจสม่ำเสมอ
นิ้วลูบแผ่นหลังเธอช้า ๆ เหมือนกล่อมเด็ก
> “พี่ไฟ…”
> “หืม?”
> “ตอนนี้ทุกอย่างในชีวิตหนู…มันมีแต่พี่นะ
ถ้าพี่ไม่อยู่ หนูก็ไม่มีเหลืออะไรเลย”
เขาจูบหน้าผากเธอ
แล้วพูดเสียงต่ำ แต่แน่นทุกคำ
> “ก็อย่าให้พี่ไปไหน”
“จับไว้…ขังไว้ก็ได้
พี่เต็มใจเป็คนของคุณทั้งตัว…ทั้งหัวใจ และทั้งชีวิต”
เธอยิ้มทั้งน้ำตา
ก่อนจะยกมือขึ้นจับมือเขาวางแนบตรงหน้าอกตัวเอง
> “หัวใจหนู…อยู่ตรงนี้แล้ว
อย่าให้มันต้องไหม้อีกเลยนะพี่ไฟ”
เขาก้มจูบซ้ำเบา ๆ ตรงกลางอกเธอ
เหมือน “รับคำสัญญา” โดยไม่ต้องพูดอะไรอีก
รุ่งเช้า
เธอกลับไปที่บ้านอีกครั้ง
คราวนี้เธอไม่เงียบ
เธอนั่งตรงหน้าพ่อและแม่ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแน่วแน่
> “หนูไม่ได้มาขออนุญาต
หนูมา ‘แจ้ง’ ว่าคนที่อยู่ข้างหนูวันที่หนูเกือบตายจากไฟ…คือคนที่หนูจะเลือกใช้ชีวิตด้วย”
พ่อเงียบอยู่นาน
ก่อนจะพูดเสียงเรียบ
> “เธอรู้ไหมว่าแม่ของเธอก็เคยแต่งกับคนที่ตาไม่ยอมรับ
จนทุกอย่างพัง เพราะไม่ยืนข้างกันให้พอ”
หญิงเบิกตากว้าง
แม่หลบตา
พ่อถอนหายใจแรง
แล้วพูดประโยคเดียวที่หญิงไม่มีวันลืม
> “ถ้าเขารักเธอพอจะยืนข้างเธอ…พ่อก็จะไม่เป็คนดับไฟความรักของลูกอีก”
1K
