ท่ามกลางความกระอักกระอ่วน ชายชราร่างผอมสูงผู้หนึ่งก็ก้าวออกมาใบหน้าอีกฝ่ายมีแววตื่นเต้นยินดีฉายชัดอวิ๋นซือและทุกคนต่างรู้จักกันดีว่าเขาคือใคร
‘ฉิงซื่อผิง’ เถ้าแก่หอฟู่เถิง ร้านเครื่องประดับที่เก่าแก่ที่สุดในเมืองหลวง สายตาในการคัดเครื่องประดับของเขาแม้แต่ฮองเฮาในวังหลวงยังตรัสยกย่องว่าเป็ที่หนึ่ง
เถ้าแก่ฉิงไม่สนใจสายตาเลื่อมใสของผู้คนเขาก้าวเข้าไปหาฮูหยินชราอย่างตื่นเต้นดวงตาเปล่งประกายระยิบระยับราวกับเห็นของมีค่ากองเท่าูเา
“อา... ฮูหยินผู้เฒ่าท่านอย่าว่าตาแก่คนนี้ละลาบละล้วงจนเกินไปเลย แต่ขอข้าดูของขวัญจากสะใภ้ใหญ่ของท่านสักนิดเถิด”
เสียงอืออาประหลาดใจดังขึ้นเบาๆเถ้าแก่ฉิงเป็ใคร มีผู้คนมากมายแค่ไหนอยากให้เขามาประเมินราคาสมบัติของตนมาบัดนี้อีกฝ่ายกลับสนใจอีแค่ไม้จันทน์แกะสลักรูปพระโพธิสัตว์ธรรมดาๆ จะไม่ให้พวกเขาแปลกใจได้อย่างไร
เถ้าแก่ฉิงว่าแล้วก็รับรูปสลักมาลูบคลำอย่างตื่นเต้นเ้าตัวไม่แยแสสายตาผู้อื่นแม้แต่น้อยจนผ่านไปพักใหญ่จึงมีสีหน้าตื่นเต้นอย่างที่สุด เขาหันมาแสดงความยินดีแก่ฮูหยินผู้เฒ่าด้วยน้ำเสียงร่าเริงผิดอายุ
“ยินดีกับฮูหยินผู้เฒ่าด้วยสะใภ้ท่านช่างกตัญญูเหลือเกินของล้ำค่าเพียงชิ้นเดียวในโลกก็ยังเสาะหามามอบให้ท่านได้”
จบประโยคดังกล่าวฝูงชนก็พลันส่งเสียงอีกรอบของล้ำค่าชิ้นเดียวในโลกอย่างนั้นหรือ เถ้าแก่ฉิงชราจนเลอะเลือนไปแล้วกระมัง ถึงได้กล่าววาจาเลื่อนลอยพรรค์นี้ออกมา
“เถ้าแก่ฉิงคงล้อเล่นกระมัง ไม้จันทน์หอมเก่าแก่เช่นนี้ถึงจะหายากแต่ก็คงไม่ได้มีเพียงหนึ่งในหล้าหรอก จริงหรือไม่”
นั่นเป็เสียงของฮูหยินห้าหลิงซีเดิมทีนางก็ไม่ใคร่ชอบอวิ๋นซืออยู่แล้ว แต่จนใจที่อีกฝ่ายไร้จุดอ่อนให้เล่นงานมายามนี้เห็นศัตรูกำลังจะถูกผลักลงในน้ำโคลน มีหรือนางจะไม่รีบซ้ำเติม
ฝ่ายคนที่มาร่วมงานฟังแล้วให้นึกเห็นด้วยพวกเขาพลันเข้าใจว่าที่แท้แล้วเถ้าแก่ฉิงผู้นี้ก็คิดช่วยรักษาหน้าให้ฮูหยินผู้เฒ่านั่นเอง แต่เถ้าแก่ฉิงคือใคร ทั้งชีวิตของเขาอยู่กับวงการใส่หน้ากากเข้าหากันผู้คนแบบไหนบ้างเล่าที่ไม่เคยพบ วิธีการของหลิงซีมีหรือผู้เฒ่าจะดูไม่ออกเ้าตัวยกของในมือขึ้นสูงพลางอธิบาย
“ไม้จันทน์ที่พวกเราเห็นนี่ไม่ใช่ธรรมดาดูจากลายไม้และวงแก่น คะเนแล้วอายุไม่ต่ำกว่าห้าร้อยปีเป็แน่อีกทั้งลวดลายแกะสลักเป็หนึ่งไม่มีสอง ด้วยฝีมือปรมาจารย์ช่างไม้โม่เชวียน”
ปรมาจารย์ช่างไม้โม่เชวียนเป็ใครบรรดาชนชั้นสูงต้องรู้เป็แน่ เพราะอีกฝ่ายเป็ตำนานของงานฝีมือที่ต้องมีไว้สะสมเลยก็ว่าได้ ชั่วชีวิตของช่างไม้บรรดาศักดิ์ผู้นี้ออกผลงานมานับชิ้นได้และงานแต่ละชิ้นของเขาล้วนไม่มีใครเหมือน นั่นเป็ที่มาของคำว่า ‘หนึ่งเดียวในโลก’ พอรู้แบบนี้สายตาที่มองรูปสลักพระโพธิสัตว์ในมือเถ้าแก่ฉิงก็พลันเปลี่ยนไป
ล้อเล่นหรือไร ชิ้นเดียวในโลกเชียวนะ
ผลงานของปรมาจารย์โม่เชวียน แม้แต่ฮ่องเต้ยังปรารถนาจะเก็บสะสมไว้เลยพอคิดได้ทุกสายตาก็พลันหันไปจับจ้องฮูหยินผู้เฒ่าอย่างริษยาแทน
“เถ้าแก่ฉิงทราบได้อย่างไรว่านี่เป็ผลงานของปรมาจารย์ช่างไม้นั่นขนาดฮูหยินใหญ่ยังไม่ทราบด้วยซ้ำ”
หลิงซีกล่าวขัดอย่างไม่ยอมแพ้นางยังคงเชื่อมั่นว่าอีกฝ่ายออกหน้าพูดให้ก็เพื่อรักษาหน้าตาฮูหยินชราอวิ๋นซือผู้นี้ก็แค่บุตรสาวไม้ประดับของใต้เท้าเสนาบดีกรมคลัง น้าสาวของนางที่เป็ฮูหยินสามของบิดาอีกฝ่ายยังบอกเลยว่าฮูหยินใหญ่ผู้นี้ไม่ได้รับการโปรดปรานจากผู้เป็บิดา แล้วจะไปเอาปัญญาที่ไหนหาของสำคัญมามอบให้ฮูหยินผู้เฒ่ากันเล่า
“หลันฮูหยิน ท่านไม่ทราบจริงๆ น่ะหรือ ว่านี่เป็ผลงานของปรมาจารย์โม่”เถ้าแก่ฉิงหันมาถามอวิ๋นซือแทนการตอบ พลางหรี่ตามองอย่างจับสังเกตบางอย่างเขาดูออก เป็ไปไม่ได้ที่อีกฝ่ายจะไม่ทราบ
อวิ๋นซือคลี่ยิ้มบาง ก่อนจะค้อมศีรษะเป็เชิงเคารพผู้าุโ พลางเอ่ยถ้อยคำอธิบายด้วยน้ำเสียงไพเราะ
“เดิมทีของสิ่งนี้เป็ของสืบทอดที่ผู้น้อยรับมาจากผู้าุโอีกทีท่านแม่ปฏิบัติกับข้าอย่างดีเสมอมาเพียงเท่านี้ยังไม่อาจเรียกว่าเป็ความกตัญญูได้หรอกเ้าค่ะ”
นางไม่จำเป็ต้องตอบ ของของตนเองมีหรืออวิ๋นซือจะไม่รู้ที่ไม่เอ่ยปากบอกใครก็แค่เพราะอยากชมการแสดงตลกสักฉากสองฉาก ถือเป็ราคาของที่นางต้องเสียไปก็แล้วกัน เถ้าแก่ฉิงฟังแล้วยิ่งรู้สึกดีกับหญิงสาวตรงหน้าขึ้นอีกโขเขาพลันนึกถึงท่าทีของคนสกุลหลันที่มีต่อนางเมื่อครู่ชายชราบังเกิดความเสียดายขึ้นมาทันที
น่าเสียดายนักหญิงสาวที่ดีกลับต้องมาอยู่กับคนพวกนี้ เสียของ...เสียของจริงๆ
“ตัวข้าอยู่ในวงการนี้มาค่อนชีวิตศึกษาผลงานของปรมาจารย์โม่มายาวนาน”มือเหี่ยวย่นตามวัยชี้ไปที่ด้านในข้อเท้าเทวรูปไม้สลักก่อนจะเอ่ยอีกครั้ง “ปรมาจารย์โม่ยึดติดกับผลงานทุกชิ้นของเขาทุกครั้งที่สร้างผลงานสำเร็จ เขาจะต้องสลักอักษรคำว่า ‘เชวียน’ ไว้เสมอ หรือถ้าใครคิดว่าข้า... ฉิงซื่อผิงผิดพลาดก็มาตรวจสอบด้วยตนเองได้เลย”
แน่นอนว่าไม่มีใครกล้าออกมาให้ตัวเองหน้าแตกเล่นแม้แต่หลิงซีก็ยังต้องกัดปากอย่างไม่ยินยอม ฮูหยินผู้เฒ่ามองผู้คนในงานแล้วรู้สึกพอใจกับผลนี้อย่างยิ่งนางวางมือลงบนมือของอวิ๋นซือพลางเอ่ยเสียงอ่อน
“เด็กดี ลำบากเ้าแล้ว”
อวิ๋นซีไม่เก็บเอาท่าทีสามีและมารดาอีกฝ่ายมาใส่ใจนางทำเพียงยิ้มบางๆ เช่นเคย ไม่มีสิ่งใดแสดงออกถึงความคับข้องใจ เพราะนางหาได้ให้ความสำคัญแก่พวกเขาแล้วจะต้องเสียใจอันใด ที่ทำลงไปก็เป็เพียงหน้าที่ เ้าเสแสร้งมา ข้าก็เล่นไปตามน้ำเท่านั้นเอง
จบงานเลี้ยง ยามค่ำคืนของเดือนสี่ท้องฟ้าสดใสมองเห็นพระจันทร์ดวงโตที่ลอยเด่น อวิ๋นซือซึ่งอาบน้ำชำระกายเรียบร้อยแล้วนั่งพักผ่อนหย่อนใจอยู่บนเตียงพลางครุ่นคิดอะไรบางอย่าง เมื่อหูได้ยินเสียงเคาะประตูของสาวใช้ หญิงสาวจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“เข้ามาได้”
“ฮูหยิน...” เสี่ยวอิงกัดริมฝีปากแน่นแสดงอาการลังเลอย่างที่น้อยครั้งจะมี
“เ้าไม่ได้ไปเรียนนายท่านให้ข้าหรอกหรือ” ผู้เป็นายถามขึ้น เพราะให้อีกฝ่ายไปบอกสามีที่เอ่ยว่าจะมานอนค้างด้วยว่าไม่สบายนี่นา
เนื่องจากงานเลี้ยงวันนี้ผ่านไปได้ด้วยดีและมีหน้ามีตาจนฮูหยินผู้เฒ่าอมยิ้มไม่หยุดหลันชิงจึงคิดให้รางวัลนางด้วยการมาค้างคืนที่เรือนทว่าอวิ๋นซือสั่งคนไปสกัดอีกฝ่ายเสียก่อน โดยให้เหตุผลว่าไม่สบายเพราะเหน็ดเหนื่อย
ล้อเล่นอย่างนั้นหรือนางในเวลานี้ทั้งอ่อนเพลียและเมื่อยล้า อีกฝ่ายมาปรนนิบัติก็คงมีเพียงเขาที่สุขอยู่ผู้เดียวแล้วไยนางต้องเปลืองตัวเหน็ดเหนื่อยด้วยเล่า
“คือบ่าวกำลังจะออกไป แต่พี่เซียง นาง...”
เสี่ยวเซียงคือสาวใช้อีกนางที่ติดตามอวิ๋นซือมาจากบ้านเดิมระยะนี้อีกฝ่ายมักแต่งเนื้อแต่งตัวสวยงาม ทำท่าทางแปลกๆ คล้ายคนมีความลับเสี่ยวอิงนั้นเฉลียวฉลาดหัวไวอยู่แล้ว พอเห็นอีกฝ่ายไล่ตนแล้วอาสาไปรายงานเองก็พอเดาได้ถึงจุดประสงค์ของสาวใช้รุ่นพี่
เสี่ยวอิงว่าหัวไว อวิ๋นซื่อยิ่งไวกว่านางเข้าใจได้ทันทีว่าอะไรเป็อะไร มือบางยกขึ้นโบกให้สาวใช้คนสนิทอย่างไม่ใส่ใจ
“ช่างเถิด ใครไปก็เหมือนกัน”แค่นางไม่ต้องเหนื่อยก็พอแล้วนี่ “เ้ากับเสี่ยวหยวนก็ไปพักผ่อนกันเถอะ เหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”
เสี่ยวอิงรับคำก่อนจะล่าถอยออกไป เมื่อประตูปิดลงร่างบางก็ขยับลุกขึ้นมายืนชิดหน้าต่าง แสงจากคบไฟในสวนสลัวพอให้มองเห็นนางมองเงาร่างคนคุ้นเคยที่โอบประคองกันจนแนบชิดไปจนลับตา
เป็เสี่ยวเซียง สาวใช้ที่หอบหิ้วกันมาจากจวนเก่ากับหลันชิงสามีของนางนั่นเอง
ดวงตาสีนิลมองจันทราบนแผ่นฟ้าอีกครา ริมฝีปากแดงระเรื่อคลี่ยิ้มหวานแฝงแววขบขัน
‘วอนขอรักแท้ที่มั่นคงเพียงหนึ่งยวนยางยืนยงจนแก่เฒ่า’
ไม่รู้ว่าเ้าของบทกลอนบนถุงหอมใบนั้นราตรีนี้ยังจะสามารถข่มตาหลับลงได้หรือไม่ เมื่อคู่ยวนยางของนางไม่ได้กลับรังไปหา
ค่ำคืนแห่งวสันต์พราวพร่างขอนวลนางจงหลับฝันดี...
20K
