ทะลุมิติไปเป็นชายาอ๋องตกอับ

        เหมยซีนอนไม่หลับท้ังคืน  คอยแต่คิดสิ่งที่เจ้าของร่างได้กล่าวไว้  คืนพระจันทร์เข้าใกล้โลกมากที่สุด เหมยซียังคงกังวลใจไม่ว่าจะเลือกทางใดก็ต้องเสียใจทั้งสองทาง 

        ครอบครัวเพื่อนพี่น้องและคนรัก  ก่อนที่จะถึงวันนั้นเหมยซีต้องอยู่กับเพื่อนและครอบครัวให้มากที่สุด  

        หลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว  เหมยซีก็ได้เข้ามาชวนมารดาของตนคุย

        " แม่คะถ้าหากหนูไม่อยู่  แม่จะทำอย่างไร " เหมยซีถามมารดาด้วยสีหน้าอันแน่วแน่  นายหญิงของบ้านมองบุตรสาวที่เลี้ยงมาอย่างกับไข่ในหิน และรู้นิสัยให้ด้านความเด็ดเดียวเป็นอย่างดี

        " เหมยซีลูกรักของแม่  หากไม่มีลูกแล้วแม่คงเสียใจ แต่ถ้าหากรู้ว่าสิ่งที่ลูกเลือกนั้นจะทำให้ลูกของแม่มีความสุขแม่คนนี้ก็ยินดี แม้ตัวจะอยู่ไกลกัน  แต่หัวใจของเราแม่ลูกอยู่ใกล้กันเสมอไม่ว่าภพใด"  นางจับมือลูกสาวไว้แน่นที่ขณะเหมยซีกำลังจะร้องไห้  พรางลูบหน้าบุตรสาวเบาๆอย่างหวงแหน

        " แม่ทราบเรื่องทั้งหมดแล้วหรือค่ะ " เหมยซีเอ๋ยถามมารดาเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นนี้มีเพียงตนและเพื่อนสนิทที่รู้เท่านั้น

        " แม่เป็นคนให้กำเนิดลูกและเลี้ยงดูลูกมา  ทำไมแม่จะไม่รู้ว่าลูกสาวของแม่ไม่มีความสุข  ใบหน้าที่ยิ้มกับดวงตาที่แสนเศร้านั้นแม่ดูออก  และแม่ก็บังเอิญได้ยินบทสนทนาของลูกกับหยางหยุนเข้า  แม่ยอมรับว่าตกใจและต้องการที่จะทำให้ลูกลืมสิ่งที่ผ่านมาและใช้ชีวิตอยู่ที่นี้  แต่แล้วแม่ก็เปลี่ยนใจ  ชีวิตของลูกจงลิขิตเอาเองเถอะนะ  แม่อยู่ทางนี้ก็ได้แต่ภาวนาให้ลูกแข็งแรงและมีความสุขในสิ่งที่ลูกได้เลือก"  พอมารดาพูดจบเหมยซีก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้ สองแม่ลูกโอบกอดกันและกันต่างก็ร้องไห้ออกมาทั้งคู่

        " แม่ค่ะหากลูกตัดสินใจที่จะกลับไปหาคนที่ลูกรักก็เปรียบเสมือนลูกได้ทิ้งร่างที่ไร้วิญญาณไว้  ลูกกลัวแม่เสียใจจนล้มป่วย แต่ลูกสามารถยืนยันกับแม่ได้ว่าคนรักของลูกนั้นดูแลลูกเป็นอย่างดีไม่น้อยไปกว่าที่แม่และคนอื่นๆมอบให้  หากลูกไม่กลับไปเขาคนน้ันคงตรอมใจและตัวลูกเองก็เช่นกัน"  เหมยซีพูดไปร้องไห้ไป 

        มารดาของเหมยซีได้กุมมือของบุตรสาวไว้แน่น   "จงเลือกสิ่งที่ทำให้ลูกมีความสุขและไม่เสียดายภายหลัง  ชีวิตลูกเป็นของลูก  หากลูกตัดสินใจที่จะไป   แม่จะส่งลูกไปด้วยรอยยิ้มและสัญญาว่าจะใช้ชีวิตให้ดี  ลูกไม่ต้องเป็นห่วง"  เหมยซีกอดมารดาของตนแน้น

        "แม่ค่ะลูกตัดสินใจได้แล้ว  ลูกขอบคุณแม่ที่ให้กำเนิด เลี้ยงดูลูกเป็นอย่างดี ร่วมถึงคุณพ่อและพี่ๆที่ดูแลลูกอย่างกับไข่ในหิน ลูกขอสัญญาว่าหากลูกไปแล้ว  จะใช้ชีวิตอยู่ที่นั้นอย่างมีความสุข แม่ไม่ต้องกังวลนะคะ" มารดาพยักหน้าและเชื่อใจว่าบุตรสาวของตนต้องมีความสุขกับคนที่รักอย่างแน่นอน

        " แม่ค่ะวันที่ 20 เดือนหน้าเป็นวันที่พระจันทร์เข้าใกล้โลกมากที่สุดและดวงจันทร์ใหญ่ที่สุดในรอบร้อยปี  ก็คือวันน้ัน  วันที่ลูกจะกลับไปหาเขา  พวกเราเหลือเวลาไม่มากแล้ว   ลูกอยากให้พวกเราทุกคนเก็บความทรงจำที่ดีก่อนลูกจะไป

อยากให้ทุกวันมีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ  และลูกอยากให้แม่คิดแค่ว่าลูกได้แต่งงานไปในที่ไกลแสนไกล ไม่ได้ตายจากไปไหนอยากให้ทุกคนคิดว่าลูกสุขสบายดี อย่าได้เป็นกังวลเลยนะคะสัญญาได้หรือไม่"  เหมยซีรอฟังคำตอบจากมารดา ซึ่งเป็นคำถามที่ยากจะตอบ

        "แม่สัญญาจ๊ะ  แม่จะทำเสมือนว่าลูกแค่แต่งงานไปอยู่ต่างประเทศและสักวันพวกเราจะได้เจอกันอีกครั้ง "  เหมยซียิ้มท้ังน้ำตาและกล่าวชวนมารดาเข้าไปพักผ่อนในบ้าน

        หลังจากที่ได้จบบทสนทนากับมารดา  เหมยซีก็ได้โทรศัพท์ไปหาหยางหยุนและเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังพร้อมด้วยคำตอบว่านางเลือกทางไหน

        "เหมยซีแกแน่ใจแล้วใช่ไหมที่จะกลับไปหาคนรักของแก  ฉันเสียใจว่ะแต่ทำไงได้ฉันรักแกและเคารพการตัดสินใจของแก  อย่างที่คุณแม่บอกว่าพวกเราที่นี้จะคิดแค่ว่าแกแต่งงานไปต่างประเทศเท่านั้น  ถ้าเพื่อนมีความสุขฉันก็มีความสุข  และฉันสัญญาว่าจะเข้ามาเยี่ยมคุณแม่บ่อยๆ แทนแกเองนะเพื่อนรัก  แล้วนี้เราเหลือเวลาแค่ 20 วันเท่านั้นพวกเรามาวางแผนกันดีกว่าว่าจะไปเที่ยวที่ไหนเพื่อเก็บความทรงจำอันมีค่าไว้ในหัวใจ"  หยางหยุนและเหมยซีต่างปรึกษากันทางโทรศัพท์ถึงเรื่องที่จะทำก่อนที่เจ้าตัวจะไป

        เหมยซีได้เข้านอนและหลับตานึกถึงใบหน้าของสามีสุดที่รัก

        "อี้อ๋องเพคะหม่อนฉันตัดสินใจแล้วว่าจะกลับไปอยู่ที่นั้น  จะต้องทรงรักษาพระวรกายให้แข็งแรงรอเหมยซีก่อนได้หรือไม่เพคะ"  

        ด้านอี้อ๋องที่บัดนี้ได้มาพำนักที่จวนพระชายาและเอางานทั้งหลายมาทำที่จวนพระชายา    เพื่อที่จะอยู่กับนางตลอดเวลา  อี้อ๋องเหมือนจะได้ยินเสียงของเหมยซีจึงได้รีบลุกไปดูนาง แต่ก็ยังไม่มีท่าทีที่จะฟื้นขึ้นมา

        "เหมยซีเมื่อกี้เจ้าเรียกข้า  พูดกับข้าใช่หรือไม่ข้าไม่ได้หูแว่วต้องเป็นเจ้าแน่ๆ  ไม่ต้องห่วงนะข้าจะดูแลตัวเองให้ดีพอเจ้าตื่นขึ้นมาจะได้ไม่ดุข้าที่ไม่สนใจร่างกายตนเอง  ข้าสัญญาจะไม่มีหญิงอื่นจะรอเพียงเจ้าเท่านั้นชายาที่รักของข้า"

        อี้อ๋องจุมพิศที่มือของเหมยซี  พร้อมกับคำมั่นสัญญาว่าจะคอยนาง  จะมีนางแต่เพียงผู้เดียว