EP.7 — ไฟที่เดินได้
ไฟจากชั้นล่างลุกติดเร็วเกินกว่าที่ควรจะเป็
เหมือนไม่ใช่เปลวไฟธรรมดา แต่เป็ไฟที่ “มีเ้าของ”
มีความตั้งใจ
มีเส้นทางของมันเอง
กลิ่นน้ำมันพุ่งขึ้นมาจากช่องพื้นไม้
แรงจนศศิชารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่เหนือหม้อไฟที่เพิ่งสาดเชื้อ
ผู้ชายที่หน้าไหม้ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ
ยิ้มแบบคนที่กำลังเพลินกับความกลัวของคนอื่น
ไม่ใช่ผี
ไม่ใช่เงา
เขาเป็ “คนจริง” ที่หายใจแรงจนหน้าอกขยับเป็จังหวะ
อริณะโสั้น ๆ
“ศศิชา! ก้ม!”
ศศิชาก้มทันทีตามสัญชาตญาณ
เสียงปืนดัง ปัง! แหวกพื้นที่ระหว่างเธอกับคนร้ายไปหนึ่งฟุต
แต่คนหน้าไหม้ขยับเร็วกว่าที่ควรเป็—
เร็วจนเหมือนเขาเห็นการเคลื่อนไหวทั้งหมดล่วงหน้า
เขาดึงตัวหลบ ะุเฉียดข้างหัวจนปูนแตก
แล้ววิ่งสวนขึ้นไปบนชั้นสามอย่างกับสัตว์ป่าที่ปีนต้นไม้ได้
ศศิชาหายใจแรง
แต่ไม่ใช่เพราะวิ่ง
เพราะระหว่างที่ผู้ชายคนนั้นวิ่งผ่านเธอไป
เธอ “ได้กลิ่น” บนเสื้อนั่น—
กลิ่นเดียวกับเสื้อนักเรียนของเด็กที่รอดมาในข่าว…
กลิ่นน้ำมันเก่าและเขม่าควันที่ซึมมานานเป็ปี
เธอะโถามสวนขึ้นไป
“คุณรอดออกมาจากคืนนั้นได้ยังไง?”
ไม่มีเสียงตอบ
มีเพียงเสียงหัวเราะเบา ๆ ที่ดังร่วงลงมาจากชั้นบน
หัวเราะเหมือนคนที่กำลังเล่าเื่ตลกระดับนรกให้ใครสักคนฟัง
อริณจับแขนศศิชาไว้
ดึงให้วิ่งไปทางทางลงบันไดก่อนที่ไฟจะปิดเส้นทางทั้งหมด
“เขาไม่ใช่คนรอด…เขาเป็คนจุดไฟ”
อริณพูดเสียงต่ำ
เสียงนั้นแทบไม่ได้ต่างจากขู่ตัวเอง
“และคืนนั้น…เขาออกมาจากบ้านก่อนพวกศพถูกเจอด้วยซ้ำ”
ศศิชาชะงักกลางบันได
เธอหันมองสารวัตรอริณ
“แต่ในสำนวน…มีชื่อเขาในรายชื่อผู้เสียชีวิต”
อริณหลุบตา
เหมือนคำนี้หนักเท่าตะปูที่เคยตอกปิดคดี
“ใช่…ฉันเขียนลงไปเอง”
เสียงเขาสั่น
“ฉันทำให้ทั้งประเทศเชื่อว่าเขาตายแล้ว เพราะฉันกลัวว่า—”
ปัง!
ไม้ที่พื้นชั้นสามะเิแตกเป็เสี่ยง
เหมือนถูกฟาดด้วยเหล็กหนัก
เสียงของผู้ชายหน้าไหม้ก้องลงมาจากข้างบน
“แกกลัวว่าอะไร สารวัตร!”
อริณเงยหน้า—สายตาเต็มไปด้วยความผิดที่กดเขาไว้สามปี
เขาะโตอบขึ้นไป
เสียงสั่นแต่ดังชัดเจน
“ฉันกลัวว่าแกจะกลับมาจุดไฟอีก!”
ทุกอย่างเงียบไปสองวินาที
จากนั้น…เสียงหัวเราะก็ดังขึ้น
หัวเราะก้องทั้งบ้าน
หัวเราะเหมือนไฟกำลังหัวเราะไปกับมัน
แล้วเสียงชายหน้าไหม้ก็ตามมา
“ฉันไม่ได้กลับมาเพื่อจุดไฟ…”
ศศิชาหัวใจหยุดเต้นไปหนึ่งจังหวะ
ด้วยสัญชาตญาณนักข่าว เธอรู้ว่าเขาจะประกาศบางสิ่ง
เสียงผู้ชายลดต่ำลง
คำพูดค่อย ๆ ไหลลงมาตามบันไดเหมือนเืจากาแ
“…ฉันยังไม่เคยหยุดลุกไหม้เลย”
ไฟที่ชั้นล่างพุ่งลุกสูงขึ้นทันที
เหมือนบ้านทั้งหลังตอบรับคำพูดนั้น
เหมือนมันมีชีวิตจริง ๆ
ศศิชาก้าวถอยหนึ่งก้าว
แต่ผีผู้หญิงกลับปรากฏตรงหลังเธอ
มองขึ้นไปชั้นสามด้วยสายตาที่ลึกจนบอกไม่ออกว่าเป็ความโกรธหรือความกลัว
เธอกระซิบกับศศิชาเบามาก
แต่ชัดเจนพอที่จะทำให้เืในร่างเย็นลงทันที
“เขาไม่ใช่คนฆ่าฉัน…แต่เขารู้ว่าใครทำ”
ดูเหมือนอริณจะได้ยินเสียงกระซิบนั้นด้วย เขาชะงักไป เหมือนโดนแทงกลางอก
ส่วนศศิชา…รู้ทันทีว่าคดีนี้ยังไม่เผยชื่อคนฆ่า
แค่เผย “คนจุดไฟ”
แต่ยังไม่เผย “คนฆ่า”
บ้านหลังนี้จึงยังไม่ยอมปล่อยใครออกไป
ไฟเริ่มล้อมบันไดทั้งสองด้าน
ชั้นบนมีฆาตกร
ชั้นล่างมีไฟ
และตรงกลาง…
มีความจริงที่ยังไม่ได้เปิดเผย...?!
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
689
