1 สัปดาห์ต่อมา ณ บ้านวรเมทเมธี
ขณะที่เพียงดาวกำลังนั่งเล่นอยู่ในสวนดอกไม้หน้าบ้าน คนเป็พ่อได้เดินเข้าไปหาลูกสาว เพื่อบอกกล่าวบางอย่าง
"เพียง ลูกอยากเรียนวาดรูปใช่มั้ย"
คำถามจากคนเป็พ่อที่เดินมาหยุดหน้าโต๊ะม้าหินสีขาว ทำให้เพียงดาววางหนังสือนิยายเล่มหนึ่งในมือลงทันที พร้อมกับสีหน้าบึ้งตึง
"จะไม่มีสักเื่เลยเหรอคะที่ลูกไม่ต้องบอกคุณพ่อ"
น้ำเสียงและคำพูดที่ฟังแล้วขัดใจคนเป็พ่อทำให้พลเอกพฤกษ์ธิพงษ์ถอนหายใจออกมา
"พ่อหาคนสอนวาดรูปให้ลูกแล้ว ให้เขามาสอนที่บ้าน จะได้ไม่ต้องออกไปข้างนอกให้ร้อนแดด"
เมื่อเพียงดาวได้ยินแบบนั้น เธอลุกขึ้นจากม้านั่งทันทีด้วยอาการไม่พอใจ
"ทำไมพ่อไม่เคยถามเพียงก่อนเลย ก่อนที่พ่อจะทำอะไร พ่อกะจะให้เพียงไม่ต้องออกไปเห็นเดือนเห็นตะวันเลยเหรอคะ"
"เพียง ทำไมพ่อจะต้องถาม ในเมื่อสิ่งที่พ่อเลือก พ่อหาให้ลูก เป็สิ่งที่ดีแก่ลูกทุกอย่าง"
"แต่เพียงไม่้า"
"เพียง !!!!"
ผู้เป็พ่อตวาดกร้าวด้วยน้ำเสียงดุดันอย่างลืมตัว ทำให้สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นทันทีคือ น้ำตาของเพียงดาวค่อย ๆ ไหลอาบสองแก้ม แต่เธอก็รีบยกมือปาดมันออกจากใบหน้าและกลืนทุกความรู้สึกลงไปแม้จะยากเพียงใด
"เพียงไม่เคยอยากได้อะไรจากพ่อ สิ่งเดียวที่เพียง้าคือ ชีวิตของเพียง ให้เพียงได้เลือกเอง ใช้ชีวิตเอง ได้หรือไม่คะพ่อ"
เพียงดาวถามคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
"พ่อขอโทษที่เผลอใช้น้ำเสียงไม่ดี วันนี้พ่ออนุญาตให้ลูกออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกได้หนึ่งวัน อย่ากลับค่ำละ และอย่าลืมพาน้าอิ่มไปด้วย"
คนเป็พ่อเลี่ยงที่จะตอบคำถามของลูกสาว แต่กลับเปลี่ยนเื่เป็การอนุญาตให้อีกฝ่ายออกไปข้างนอกได้ ซึ่งโอกาสแบบนี้ไม่มีบ่อยนักในชีวิตเพียงดาว เธอจึงลืมเื่ที่พูดก่อนหน้าไปเสียสนิท
"พ่อพูดจริงใช่มั้ยคะ พ่อจะให้เพียงออกไปข้างนอกงั้นเหรอคะ"
น้ำเสียงแสดงความดีใจอย่างมากแสดงออกอย่างเห็นได้ชัดพร้อมกับสีหน้าแววตาที่ดีใจราวกับเด็กน้อยได้ของเล่น
"จะไปรึเปล่า เดี๋ยวพ่อเปลี่ยนใจนะ"
"ไปค่ะไป ขอบคุณนะคะคุณพ่อ เพียงขอไปตามน้าอิ่มก่อนนะคะ"
พูดจบเพียงดาวก็รีบวิ่งกลับเข้าบ้านเพื่อไปเปลี่ยนชุดและเรียกหาน้าอิ่มลั่นบ้าน
"น้าอิ่มคะน้าอิ่ม น้าอิ่มอยู่ไหนคะ"
เสียงของเพียงดาวดังมากพอที่จะทำให้คนที่กำลังสาละวนอยู่หน้าเตาต้องวางมือทันทีและรีบวิ่งออกมาจากห้องครัวด้วยความใ และเจอต้นเสียงที่วิ่งมาถึงหน้าห้องครัวพอดี
"น้าอยู่นี่จ้ะเพียง มีอะไรหรือลูก"
"น้าอิ่มคะ ไปข้างนอกกันค่ะ วันนี้พ่ออนุญาตให้เพัยงออกไปเที่ยวได้"
"จริงเหรอ อารมณ์ไหนของเค้านะ"
"รีบไปกันเถอะค่ะน้าอิ่ม ไปเปลี่ยนชุดกัน อีกสิบนาทีเจอกันนะคะ"
เพียงดาวเป็ฝ่ายตัดบทสนทนา และรีบวิ่งขึ้นชั้นสองของบ้านไปยังห้องของตนเองเพื่อเปลี่ยนชุดในทันที
เธอเลือกชุดเสื้อกับกระโปรงสีน้ำตาลที่เป็สีโปรดของเธอ ตัวเสื้อเป็แขนตุ๊กตาติดกระดุมด้านหน้าเผยให้เห็นอกขาวเล็กน้อย ใส่กับกระโปรงสีน้ำตาลจีบรอบที่เป็ชุดเข้ากัน พร้อมกับแต่งหน้าอ่อน ๆ เล็กน้อย แต่ยิ่งทำให้ความสวยของเพียงดาวเพิ่มมากขึ้นไปอีก
เพียงดาวยืนมองตัวเองหน้ากระจกสูงบานใหญ่ในห้อง เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยจึงรีบลงมายังชั้นล่างทันทีและพบว่าน้าอิ่มนั้นรออยู่แล้ว
"โหเพียง แต่งตัวซะสวยเชียวลูก"
น้าอิ่มเอ่ยชมทันทีเมื่อเพียงดาวเดินมาถึงชั้นล่าง
"ก็เพียงได้ออกไปไหนบ่อยซะเมื่อไหร่ละคะ ได้ออกข้างนอกทั้งทีก็ขอแต่งตัวสวย ๆ หน่อยนะคะ"
"ได้สิคะ แต่ถึงยังไง เพียงดาวของน้าคนนี้ก็สวยที่สุดสำหรับน้าอยู่แล้ว"
ทั้งคู่ส่งยิ้มให้กันและเดินโอบเอวกันไปหน้าบ้านทันที โดยที่รถหรูและคนขับรถจอดรออยู่แล้ว
"วันนี้คุณเพียงจะไปไหนครับ"
ลุงสมชาย คนขับรถคนเก่าแก่ของบ้านเอ่ยถามขึ้นอย่างสุภาพ
"เพียงก็ยังไม่รู้เลยค่ะ เราออกไปกันก่อนดีกว่า"
"ได้ครับคุณเพียง"
ลุงสมชายเอ่ยและเปิดประตูด้านหลังให้เพียงดาว ส่วนน้าอิ่มก็นั่งหน้าตรงเบาะข้างคนขับเช่นเดิม หลังจากนั้นรถหรูก็เคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์หลังโต โดยมีสายตาของผู้เป็พ่อมองลงมาจากระเบียงชั้นสอง จนรถหรูเคลื่อนตัวลับสายตาไป
"เหมือนข้างหน้าจะมีการจัดงานอะไรสักอย่างนะครับคุณเพียง เพราะรถติดมาก และปิดทางไม่ให้ผ่าน เราคงต้องวนรถกลับทางเดิมก่อนครับ"
ลุงสมชายเอ่นขึ้นหลังจากขับรถออกมาได้สักพัก
"งานอะไรเหรอคะ คนเยอะดีจัง"
เพียงดาวเอ่ยถามด้วยความสงสัย
"ไม่แน่ใจเหมือนกันครับ"
ลุงสมชายตอบด้วยเสียงราบเรียบ และพยายามมองข้างทางเผื่อจะมีป้ายบอกในสิ่งที่กำลังสงสัย
"งานนิทรรศการภาพวาด"
เสียงของน้าอิ่มเอ่ยขึ้นพร้อมกับสายตาที่กำลังจดจ้องอยู่กับป้ายบอกชื่องานข้างทาง
"ภาพวาดงั้นเหรอคะ เพียงอยากไปดูค่ะ ลุงสมชายหาที่จอดรถเลยค่ะ"
น้ำเสียงของเพียงดาวเอ่ยบอกคนขับรถอย่างตื่นเต้น
"ครับคุณเพียง"
หลังจากลุงสมชายวนหาที่จอดรถอยู่สักพัก ก็มีรถเก๋งสีขาวคันหนึ่งที่อยู่เบื้องหน้ากำลังถอยรถออกพอดี จึงได้ที่จอดรถที่เดินไม่ไกลจากหอศิลป์ ซึ่งเป็สถานที่จัดงานมากนัก
"ไปกันค่ะน้าอิ่ม"
เพียงดาวบอกน้าอิ่มที่เพิ่งลงจากรถตามมา โดยสีหน้าและท่าทางตื่นเต้นยังคงไม่หายไป
"ดีใจขนาดนี้เลยเหรอเพียง แค่ได้ออกมาข้างนอกเนี่ย"
น้าอิ่มอดที่จะเอ็นดูในท่าทีของหลานสาวไม่ได้
"ดีใจยิ่งกว่าอะไรอีกค่ะ วันนี้เป็วันที่เพียงมีความสุขมาก ๆ เลยค่ะ"
"ไปจ้ะ งั้นเข้าไปในงานกัน"
หลังจากนั้นทั้งคู่จึงเดินเข้าไปในงาน โดยลุงสมชายขอรอที่รถเพราะไม่ชอบงานแบบนี้เท่าไหร่นัก
เพียงดาวเดินดูงานภาพวาดต่าง ๆ อย่างตื่นตาตื่นใจ นอกจากจะมีผู้คนพลุกพล่านแล้ว ยังมีภาพวาดสวย ๆ มากมายนำมาจัดแสดง เพียงดาวรู้สึกสนใจเป็อย่างยิ่ง เพราะเธอเองก็กำลังอยากเรียนวาดภาพอยู่เหมือนกัน
"เพียง หนูมาดูรูปนี้สิ"
เสียงของน้าอิ่มที่กำลังยืนจ้องรูปวาดรูปหนึ่งอยู่ใกล้ ๆ เพียงดาวเอ่ยขึ้น คนที่ถูกเรียกจึงละสายตาจากรูปวาดรูปอื่น เดินไปหาน้าอิ่มทันที และเมื่อเธอเห็นรูปวาดที่น้าอิ่มพูดถึง เพียงดาวก็ถึงกับตะลึงงัน เพราะผู้หญิงในรูปนั้นคล้ายกับเธอมาก หากจะบอกว่าเป็รูปของเธอก็ไม่เกินจริงเลย
"ใครเป็คนวาดภาพนี้กันนะ น้าอิ่มว่ารูปนี้เหมือนเพียงรึเปล่าคะ"
เพียงดาวเอ่ยถามน้าอิ่มที่ยืนอยู่ข้าง ๆ โดยที่สายตาของเธอก็ยังไม่ละสายตาจากรูปวาดรูปนั้น
"เหมือนเพียงมากเลยลูก ราวกับรูปของเพียงเลย ใครเป็เ้าของรูปนี้นะ"
ทั้งเพียงดาวและน้าอิ่มพยายามมองหาเ้าของภาพ แต่ก็ไม่มีใครอยู่บริเวณนั้นเลย จนมีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาทักทาย คงเห็นว่าเธอและน้าอิ่มยืมเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ตรงนั้น
"สวัสดีครับ สนใจภาพวาดเหรอครับ"
เสียงชายคนนั้นเอ่ยถามขึ้นพร้อมกับสีหน้ายิ้มแย้ม
"คุณเป็คนวาดภาพนี้เหรอคะ"
เพียงดาวเอ่ยถามทันที และมีความคิดที่จะขอซื้อภาพวาดภาพนั้น
"เปล่าครับ เ้าของรูปนี้ไปเข้าห้องน้ำครับ อีกเดี๋ยวคงมา"
"อ๋อค่ะ ถ้าอย่างนั้นฉันจะรอนะคะ ฉันจะขอซื้อภาพวาดภาพนี้"
เพียงดาวพูดพร้อมกับชี้ไปยังภาพวาดของหญิงสาวคนหนึ่งที่หน้าตาคล้ายกับเธอราวกับเป็คนเดียวกัน
"เอ่อ ผมไม่แน่ใจว่าภาพนี้นักวาดจะขายรึเปล่านะครับ ผมได้ยินว่าภาพนี้เอามาจัดแสดงเท่านั้น"
เมื่อได้ยินแบบนั้นเพียงดาวถึงกับรู้สึกผิดหวังในทันที สีหน้าเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด
"เพียง เราเดินดูภาพอื่นก่อนมั้ยลูก เผื่อมีภาพสวย ๆ อีก"
น้าอิ่มที่เห็นใบหน้าของหลานสาวเศร้าลงจึงพูดปลอบใจ
"ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวเราค่อยกลับมาอีกรอบก็ได้ค่ะน้า เผื่อเจอเ้าของรูป เพียงจะลองเจรจากับเค้าดูค่ะ"
หลังจากนั้นเพียงดาวและน้าอิ่มจึงเดินไปดูภาพวาดอื่น ๆ ต่อ และไม่นานนักที่ทั้งสองคนเดินจากไป ทอฝันที่เป็เ้าของรูปวาดนั้นก็เดินมายังพื้นที่จัดแสดงภาพวาดของตนเอง
"ฝัน เมื่อกี้มีลูกค้าจะขอซื้อรูปผู้หญิงรูปใหญ่ด้านหลังนั่นอะ"
ผู้ชายคนหนึ่งที่อยู่พื้นที่แสดงภาพวาดข้าง ๆ ทอฝันบอกกับเ้าตัวทันทีหลังจากที่เธอกลับมาจากห้องน้ำ
"รูปนั้นเหรอพี่ ฝันไม่ขายหรอก"
"เออ พี่ก็บอกเขาแล้วนะ แต่ดูท่าทางจะอยากซื้อมาก หน้าตายังคล้ายกับผู้หญิงในรูปที่แกวาดอีกต่างหาก"
"จริงเหรอพี่ แล้วเค้าไปไหนแล้วละ"
ทอฝันรู้สึกใเป็อย่างมากเมื่อได้ยินแบบนั้น และคิดว่าต้องหาผู้หญิงคนที่มาขอซื้อรูปให้เจอ
"เห็นเดินไปทางโน้นอะ คงไปดูรูปอื่น ๆ มั้ง"
ชายคนเดินพูดพร้อมกับชี้นิ้วไปยังทางที่เพียงดาวและน้าอิ่มเดินออกไป
"พี่ ฝันฝากตรงนี้แป็บนะ เดี๋ยวฝันมา"
พูดจบทอฝันก็รีบวิ่งไปยังทางที่ผู้ชายคนนั้นบอก โดยหลังจากที่ทอฝันออกไปได้แป๊บเดียว เพียงดาวและน้าอิ่มก็เดินกลับมายังพื้นที่จัดงานนิทรรศการรูปวาดของเธอ และแน่นอนว่าเธอไม่เจอใครเช่นเดิม มีเพียงรูปวาดมากมายตั้งโชว์อยู่
"ยังไม่เห็นมีใครเลยเพียง น้าว่าเรากลับกันดีกว่า ไว้มาวันหลังอีก งานมีอีกตั้งหลายวัน"
เสียงของน้าอิ่มบอกกับเพียงดาวพร้อมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น
"เพียงอยากกลับบ้านพร้อมรูปวาดรูปนั้น ทำอย่างไรดีคะน้าอิ่ม"
น้ำเสียงของเพียงดาวและแววตาของเธอเศร้าหมองอย่างเห็นได้ชัด คนเป็น้าถึงกับต้องบีบมืออีกฝ่ายเบา ๆ เป็การปลอบใจ
"ก็เ้าของภาพไม่อยู่นี่ลูก จะทำยังไงละ ไว้มาใหม่ละกันนะ"
เพียงดาวหันมองรอบ ๆ เผื่อจะเห็นใครกำลังเดินมาทางนี้ เขาอาจจะเป็เ้าของภาพวาดนี้ที่กำลังมา แต่ก็ไม่มีวี่แวว มีเพียงคนที่มาเดินดูภาพวาดกันพลุกพล่าน
"งั้นกลับกันค่ะ เพียงไม่รู้จะทำยังไงเช่นกัน"
เพียงดาวบอกกับน้าอิ่มและเดินนำไปยังประตูทางออก น้าอิ่มจึงรีบเดินตามไปติด ๆ เธอรู้ดีว่าหลานสาวกำลังเศร้าหมอง
"เพียงอยากไปไหนอีกมั้ยลูก นาน ๆ ทีจะได้ออกมา"
"ไม่ค่ะน้าอิ่ม เพียงไม่มีความสุขแล้ว เพียงอยากกลับ"
เพียงดาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบและเดินตรงไปยังที่จอดรถที่ลุงสมชายรออยู่ทันที
ทางด้านของทอฝัน
เธอพยายามเดินหาผู้หญิงที่หน้าตาคล้ายกับผู้หญิงในรูปวาดของเธอ แต่ก็ไร้วี่แวว และด้วยผู้คนที่เยอะมากทำให้เธอรู้สึกตาลายจึงเดินกลับมายังจุดแสดงภาพวาดของเธอ และได้แต่คิดว่าผู้หญิงคนที่อยากซื้อรูปของเธอนั้นอาจจะวนกลับมา
แต่สุดท้ายก็ไร้วี่แวว
ทอฝันเดินไปหยุดหน้ารูปวาดรูปนั้นพร้อมกับพูดว่า
หากวันนี้เป็คุณจริง ๆ ฉันก็ดีใจที่เราอยู่ในปัจจุบันเช่นเดียวกัน แม้วันนี้เราไม่ได้เจอกันแต่ฉันสัญญาจะตามหาคุณให้เจอในสักวัน เพียง
----------------------------------------------------------------
5K
