“หา...เธอเองเหรอ..นา..นารินี”ชายหนุ่มอุทานอย่างแปลกใจ รู้สึกโล่งอกนิดๆ
“ห๊ะนึกว่าใครซะอีก...” เธอหันมามองอย่างแปลกใจ “นี่พี่กำลังทำอะไร อยู่น่ะ”
“โอ้ไม่..ไม่ใช่อย่างที่เธอคิดนะ...โอ้ยนี่มันบ้ามากเลย” เขาปฏิเสธพัลวัน เริ่มรู้สึกไม่ดีขึ้นมาอีก
“ว้าย!...” หญิงสาวร้องเสียงดังเมื่อมองเห็นสิ่งที่แตะอยู่ที่สะโพกของหล่อน...บ้าจริงนายต้นเอาไอ้นั่นมาถูก้นเรา..
“โอ้ยพี่ว่าในนี้คนเยอะเกินไปน่ะ” ชายหนุ่มก้มหน้าเอ่ยเบาๆ ด้วยความอับอาย
“ห๊ะ...พอกันที...”หล่อนส่ายหน้าพลางขยับตัวห่างออกไปด้วยสีหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย...
...
รถโดยสาร จอดสนิท นารินีรีบก้าวขาลงไปทันที นวพลก็ก้าวตามลงไปทันใด สาวสวยในชุดนักเรียน สาวเท้าไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วขณะที่ชายหนุ่มซอยเท้าไล่กวดตามหลังร่างงามที่นำอยู่เบื้องหน้าไปอย่างกระชั้นชิด
“เดี๋ยวๆขอโทษนะ นา...ในนั้นมีคนเยอะเกินไปเธอก็รู้นิ”เขาะโขอโทษดังลั่นก่อนที่จะเดินไปทันหล่อน
“รู้แล้วน่าแต่เลิกเดินตามฉันซักทีสิ” หญิงสาวเอ่ยโดยไม่หันไปมอง ใบหน้างามมีริ้วสีแดงจางๆกระจายเต็มสองแก้ม...จริงๆ แล้วหล่อนก็แอบชอบเขามานานแล้วั้แ่เริ่มแตกเนื้อสาว...แต่พวกเขาเหมือนเป็พี่น้องกันก็เลย...
“หือ...อะไรของเธอแต่บ้านเราอยู่ติดกัน จะไม่ให้ไปทางเดียวกันได้ไง” เขายิ้มหน้าเจื่อนๆ
ที่จริงแล้วเธอเป็น้องสาวของญารินดา น่ะ อายุน้อยกว่าเขา สี่ปี สมัยเด็กๆ พวกเขา สามคนก็เล่นด้วยกันเสมอแต่เนื่องจากนารินี อายุน้อยกว่าเพื่อนจึงมักจะตาม พวกเขาไม่ค่อยทัน
นารินีกับญารินดา อายุห่างกัน เจ็ดปีดังนั้นเธอจึงสนิทกับนวพลมากกว่าและมองว่าเขาคือพี่ชายของหล่อนและเขาก็ถือว่าเธอเป็น้องสาวของเขาด้วย อีกอย่างเขาเป็ลูกชายคนเดียวของครอบครัวจึงอยากมีน้องเป็เื่ธรรมดา ดังนั้นพวกเขาจึงสนิทกันมาก
จนกระทั่งเธอเริ่มเข้าโรงเรียนมีเพื่อน พวกเขาเริ่มห่างๆ กัน และยิ่งเมื่อเธอเป็วัยรุ่นสิ่งต่างๆก็เริ่มเปลี่ยนไป พวกเขามีระยะห่างกันมากขึ้น...เธอเริ่มมองว่าเขาเป็ชายหนุ่มจึงมักหลบๆ เลี่ยงเขาอยู่ประจำ
เมื่อชายหนุ่มเข้าเรียนมหาวิทยาลัยก็แทบจะไม่ได้พบหน้าเธออีกเลย เพราะนานๆ เขาจะกลับมาที่บ้านสักครั้ง หลายสิ่งจึงเป็เพียงความทรงจำในวัยเด็กเมื่อนานมาแล้ว
แต่ว่าเพราะครอบครัวของพวกเขาสนิทกันมากพวกเขาจึงยังเป็เหมือนพี่ น้องกันและพ่อแม่ของพวกเขาก็มองว่าพวกเขาเป็ครอบครัวเดียวกัน
“สวัสดีครับแม่...ผมกลับมาแล้ว...”เมื่อกลับมาถึงนวพลเดินเข้าไปอย่างถือวิสาสะ แล้วเขาก็เห็นหญิงวัยกลางคน จึงรีบตรงเข้าไปก่อนยกมือไหว้อย่างนอบน้อมตรงหน้าหญิงวัยกลางคนที่กำลังตากผ้าอยู่บริเวณข้างๆบ้าน
บ้านของพวกเขาเป็อาคารขนาดสองชั้นสีซีดๆชั้นบนเป็ไม้ ชั้นล่างเป็คอนกรีต มีบริเวณข้างๆ บ้านไม่มากนัก ในบริเวณใกล้ๆกันก็มีบ้านอีกหลัง รูปทรงเดียวกัน แต่สีต่างกัน
“กลับมาแล้วเหรอลูกไหน ๆ มาใกล้ๆ ให้แม่กอดหน่อยสิลูก” ผู้เป็แม่ยิ้มกว้างอย่างดีใจวางมือจากงานที่ทำเดินกางแขนตรงมาที่เขาทันที
ชายหนุ่มทำหน้าอายๆก่อนจะบ่นเบาๆ “ ผมโตแล้วนะแม่ จะกอดอะไรอีก”
“โธ่เอ้ยจะโตจะเล็ก ต้นก็เป็ลูกของแม่ กอดนิด กอดหน่อยก็ไม่ได้ เ้าลูกคนนี้ เฮ้อ!” เธอส่ายหน้ายิ้มอย่างเอ็นดู สองมือกำแขนบุตรชายหลวมๆ พลางจ้องมองหน้าเขา อย่างคิดถึง ส่วนชายหนุ่มทำหน้ามุ่ย
“ผมเหนื่อยจังขอแอนหลังแป๊บ นะแม่” ชายหนุ่มทำหน้าเนือยๆ
“งั้นเข้าไปพักผ่อนก่อนละกันห้องของลูกแม่ทำความสะอาดไว้ให้แล้วจ้ะ อ้อผ้าเช็ดตัวกับผ้าห่ม แม่เอาออกมาผึ่งแดดไว้ที่ราวหลังบ้าน เก็บเข้าไปด้วยเลยนะ” ผู้เป็แม่พูดสั่งความยาวเหยียดแต่ใบหน้าอิ่มเอิบเต็มไปด้วยความสุข
“ขอบคุณครับแม่”
ชายหนุ่มเข้าห้องปิดประตูนอนอย่างอ่อนแรงบนเตียงที่เขาเคยนอนมาั้แ่สมัยเด็กหลายอย่างยังคงวางอยู่ในสภาพเดิมเหมือนเมื่อก่อนที่เขาจะไปเรียนมหาวิทยาลัย
“เฮ้อเหนื่อยจังเลย” เขารำพึงเบาๆ พลางหลับตาลง
เขาพยายามอย่างหนักที่จะกดอารมณ์เงี่ยนบนรถบัสนั่นตอนนี้ก็เลยรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไร...แล้ว นารินีก็ดันอยู่บนรถนั่นด้วย...นี่มันบ้ามากๆ เลย...หล่อนจะหาว่าเขาเป็โรคจิตไหมนี่...แล้วถ้าเธอไปบอกพี่ญาล่ะ...เฮ้อ!
เขาเผลอหลับไปนานเท่าไรไม่รู้...
“ก๊อกก๊อก”
“ต้นๆ ตื่นอยู่หรือเปล่าออกมากินข้าวเย็นได้แล้วลูก” เสียงเรียกนั้นทำให้เขาสะดุ้งตื่นอย่างลืมตัว...เฮ้ยพี่ญาทำไมเรียกเสียงดังขนาดนั้น...แล้วเขาก็นึกขึ้นได้ว่าเขากลับมาอยู่ที่บ้านแล้วเสียงนั้นเป็แม่ของเขาเอง...
สามพ่อแม่ลูกรับประทานอาหารเย็นกันอย่างมีความสุขหลังจากไม่ได้พบหน้ากันนาน ผู้เป็แม่ซักถาม โน่น นี่ นั่นไม่หยุด...แทบไม่ให้เขาได้มีเวลาหายใจ...
“ลูกเป็งัยบ้างทำอะไรให้ พี่ญาเขาไม่สบายใจหรือเปล่า”
“มีปัญหาอะไรที่เรียนบ้างไหม”
“เอ่อแล้วมีแฟนหรือยัง ล่ะ”
ส่วนพ่อได้แต่นั่งมองยิ้มๆแต่ใบหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ ก็เขามีลูกชายคนเดียว หน้าตาก็ดี เรียนก็เก่งจบมาต้องได้งานดีๆ แน่
ชายหนุ่มช่วยแม่เก็บของและล้างถ้วยล้างจาน ก่อนจะกลับเข้าห้องนอนอีกครั้ง...พ่อแม่ชวนให้นั่งดูทีวีด้วยกันแต่เขาไม่ชอบดูพวกละครหลังข่าวจึงหลบเข้าห้องมา...
เขานอนอ่านการ์ตูนในโทรศัพท์มือถือฆ่าเวลาเพราะ่กลับมาถึงใหม่ๆ เขานอนหลับไปตั้งมาก ตอนนี้ก็เลยนอนไม่หลับอีก พี่นุชเป็ไรน้า...งอนไม่เลิกเลยเหรอ ส่งข้อความไปหาตั้งหลายครั้ง ไม่ยอมตอบมาเลย
ที่จริงเราก็อยากเจอสาริณี เหมือนกันนะ...คิดถึงตูดงอนๆ ของเธอจัง โทรหาหน่อยดีกว่า...เขารีบหาเบอร์หน้าจอโทรศัพท์ก่อนกดออกไป...“หวัดดีคับสาเราไม่ได้เจอกันเลย่นี้ เป็ไงบ้างครับ”
มีเสียงจากปลายสายตอบมาจากที่ไกลและก็มีเสียง แกร๊กๆ แว่วเขามาเป็ระยะๆ “อ้อกำลังอยู่กับการเตรียมงานคอสเพลย์เหรอ ใช่ๆ ผมรู้ เราเคยคุยกันแล้ว”
“อ๋อ ทิวก็มาด้วยนายก็ควรไปเจอเขาด้วยนะ” เสียงหวานใสจากปลายสายชัดเจนขึ้น
“จริงๆเหรอ...เดี๋ยวต้องหาเวลาไปสักครั้ง”
หญิงสาววางสายไปแล้วแต่เขาก็ยังครุ่นคิดถึงสิ่งที่เธอพูดไม่หยุด...ใช่สิ...เธอบอกว่า คอสเพลย์เป็งานอดิเรกของเธอ...เขาล้มตัวลงนอนอีกครั้ง...หลับตา นึกถึงภาพสาริณีในชุดต่างๆ อย่างโหยหา...เรายากเห็นจัง...สาริณีในชุดคอสเพลย์...เธอจะแต่งตัวเป็อะไรน้อ
...ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกแปลกใจเมื่อพบว่าตัวเองกำลังเดินเบียดเสียดอยู่ท่ามกลางฝูงชนมากมายแสงสว่างเจิดจ้า เสียงเพลงจังหวะเร้าใจดังกระหึ่ม แก้วหูแทบทะลุ...“เราอยู่ที่ไหนนี่...ทำไม่คนเยอะแบบนี้...เกิดอะไรขึ้นกันแน่”
“เอ๊ะ...นะนั่น...” ชายหนุ่มเบิกตากว้างมองภาพตรงหน้าอย่างแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง หญิงสาวสวยงามเพริศพริ้งผิวพรรณขาวผ่องราวกับไข่ปอก ผมดำยาวสลวยถึงสะโพก สวมชุดหนังรัดรูปดำสนิททั้งตัวเน้นให้เห็นส่วนเนินอกอวบใหญ่และปลายติ่งที่นูนดันออกมาเป็เม็ดกำลังนั่งอ้าขาอยู่บนโต๊ะ อวดเนินเนื้อสวยที่โหนกนูนเห็นรอยผ่าตรงกลางชัดเจนเธอกำลังส่งยิ้มยั่วยวน เชิญชวนมาที่เขา...
“ห๊ะพี่นุชนี่...มาทำอะไรที่นี่เนี่ย”เขาอุทานอย่างใเมื่อเห็นภาพนั้นชัดๆ
“พี่ใส่ชุดบ้าอะไรเนี่ย...ชุดแบบนี้เอามาใส่ในที่สาธารณะได้งัย” ชายหนุ่มะโเสียงดังเหมือนคนไม่ปกติ
“ต้น นายอยู่ที่นี่เหรอ...พี่สาวคนนี้กำลังรอนายอยู่พอดีเลย...มานี่สิ”หญิงสาวชุดดำยกยิ้ม ตาเยิ้มฉ่ำยั่วยวน กระดิกนิ้วชี้เรียกเขาโดยตรง
เธอขยับตัวลุกขึ้นยืนก่อนจะหมุนตัวหันหลังมาทางเขา โน้มตัวลงเอามือเท้าโต๊ะด้านหน้ายกก้นอวบงอนงามในชุดหนังสีดำที่คับแน่นตึงเปรี๊ยะแทบจะปริแตกให้โด่งขึ้นเอี้ยวคอหันหน้ามามองเขา พลางพยักหน้าเบาๆ
“โอ๊ะ...พี่นุชกำลังทำอะไรน่ะ”นวพล ะโถามเสียงสั่น โบกมือไม้วุ่นวาย
“มานี่สิ...ต้นจ๋า...นายช่วยดึงซิปลงให้ทีได้มั้ย”ใบหน้าสวยร้อนแรงแดงซ่าน พยักเพยิดให้เขาเข้ามาใกล้ๆ ก้นของเธอ
เขาหน้าแดงด้วยความเขินอายที่นี่คนเยอะมากเลยนะ“พะ พี่เป็อะไรไปนี่”
“เร็วๆสิ มารูดซิปลงให้ที...” สาวสวยเร่งเร้าเสียงกระเส่า พลางส่ายก้นอวบกลมกลึงยั่วยวนไปมาช้าๆ
ชายหนุ่มขยับเข้ามาใกล้เอื้อมอันสั่นเทาไปจับซิปที่ลากผ่านร่องก้นอวบลงมาตลอดถึงเนินเนื้อใต้หว่างขาของหล่อน “ผะผม...พี่..แน่ใจนะ...จะให้ทำแบบนี้...” เสียงสั่นๆ ถามย้ำให้แน่ใจอีกครั้ง
เขาค่อยๆดึงซิปลงอย่างช้าๆ...โอ้แม่เ้า...ด้านในไม่มีอะไรปิดกั้นเลย นี่มันเนื้อแท้ๆ ขาวอมชมพู...ซิปลื่นไหลลงไปจนสุดทาง...ภาพตรงหน้าทำให้นวพลใจเต้นรัวอกแทบะเิ หน้าแดงเข้ม อวัยวะความเป็ชาย พองตัวอย่างรวดเร็ว...
กลางรอยผ่าของซิปที่ร่นลงมามองเห็นพูเนื้ออวบใหญ่เหมือนส้มโอสีชมพูสองกลีบประกบกันแน่นแอ่นทะลักออกมาจากซอกขาด้านหลังของหล่อนนูนเด่นออกมาจากไรขนสีดำสนิทโอบล้อมกลีบงามเอาไว้
“นายจะรออะไรล่ะ...เอาดุ้นของนายใส่เข้ามาเลยสิ...”เสียงกระซิบเร่าร้อนเร่งเร้ามาก่อนจะเอื้อมมือหนึ่งอ้อมมาด้านหลังแบะอ้าพูเนื้อด้านหนึ่งที่มีของเหลวใสเอ่อล้นเป็เงาระยับยามต้องแสงไฟจ้า
“อ่า...นะนี่มัน...” ชายหนุ่มเอื้อมมืออันสั่นเทาด้วยความตื่นเต้นเข้าไปหา...อย่างอดใจไม่อยู่
...
อ่านแล้วรบกวนทุกท่าน ติชม วิจารณ์ด้วยจ้าเพื่อจะได้นำไปปรับปรุงให้ดีขึ้น
คำแนะนำติชมเป็สิ่งที่ไรต์้าสุดๆอ่านแล้วชอบอย่าลืมเก็บเข้าชั้นไว้อ่านตอนต่อไปด้วยนะ ขอบคุณนักอ่านทุกๆ ท่านจ้า
1K
![[จบแล้ว] ซ่อนรักอัศดินทร์ Yaoi/Mpreg](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1612690939_93433487.webp)
