ตอนที่ 7 บันทึกของผู้ทดลอง
ผมชื่ออาจารย์วิทย์… หรืออย่างน้อยพวกเขาเคยเรียกผมแบบนั้น
ในสายตาของหมู่บ้าน ผมคือครูสอนวิทยาศาสตร์ที่บ้าคลั่ง
แต่ในหัวใจของผม — ผมคือผู้บุกเบิกอนาคต
ปี 2528 โลกเต็มไปด้วยาและการสูญเสีย
ผมเห็นเด็กนักเรียนของผมถูกส่งไปแนวหน้า
เห็นครอบครัวแตกสลายเพราะเวลาไม่เคยย้อนกลับ
ผมจึงตั้งคำถาม… ถ้าเราสามารถควบคุมเวลาได้
เราจะหยุดการสูญเสียทั้งหมดนี้ได้หรือไม่
เครื่องจักรที่ผมสร้างไม่ใช่เพียงเหล็กและสายไฟ
มันคือความฝันที่ผมหล่อหลอมจากทุกทฤษฎี
ผมเชื่อว่ามนุษย์สามารถก้าวข้ามเส้นแบ่งของอดีตและอนาคต
และผมก็หาญกล้าพอที่จะพิสูจน์มัน
แต่ผลลัพธ์กลับไม่ใช่สิ่งที่ผมคาดหวัง
ผู้เข้าร่วมการทดลองไม่ได้ย้อนกลับมา
พวกเขาไม่ตาย… แต่ติดอยู่ระหว่างเวลา
เศษวินาทีที่ไม่มีวันสิ้นสุด กลายเป็คุกนิรันดร์
ทุกคืนผมได้ยินเสียงพวกเขา
เสียงกระซิบที่ก้องอยู่ในห้องทดลอง
“ช่วยพวกเรา… ก่อนที่เวลา… จะกลืนกินเราไป”
มันคือเสียงที่ทั้งหลอนและทรมาน
แต่ผมไม่เคยหยุด เพราะผมเชื่อว่าสักวันหนึ่ง
ผมจะหาทางดึงพวกเขากลับมาได้
คนทั้งหมู่บ้านเรียกผมว่า “ปีศาจ”
แต่ผมเรียกตัวเองว่า “ผู้พิสูจน์”
ผมไม่ได้ทำเพื่อชื่อเสียง ไม่ได้ทำเพื่ออำนาจ
ผมทำเพื่ออนาคตที่มนุษย์ไม่ต้องร้องไห้กับการสูญเสียอีก
จนกระทั่ง… เขามา
ชายหนุ่มคนนั้น — กฤต
เขาเห็นผม เขาเห็นเครื่องจักร
และเขาเลือกที่จะปิดมันลง
ผมทรุดลงกับพื้น รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหักพัง
ความฝันที่ผมแบกไว้หลายสิบปีถูกฆ่าตายด้วยมือของเขา
แต่ในดวงตาของเงาที่เลือนหายไป
ผมเห็นรอยยิ้ม… รอยยิ้มที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน
บางที… ผมอาจผิด
บางที… การปลดปล่อยคือคำตอบ
แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็ยังเชื่อว่า
วันหนึ่ง… มนุษย์จะกลับมาสร้างเครื่องจักรนี้อีกครั้ง
และครั้งนั้น… พวกเขาอาจพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับเวลา
`
---
Next>>>
221
