Falling Fast
#6.1
20.20
สายเรียกเข้า
099-809-xxxx
เบอร์แปลกโทรเข้ามาตอนสองทุ่มกว่า ผมไม่ได้บันทึกเบอร์ไว้ แต่จำได้ว่าเป็เบอร์ของพี่มี่ ผมปล่อยให้มือถือดังอยู่นานจนดับไปโดยไม่รับ กะว่าเดี๋ยวค่อยโทรกลับ
อืม... ใช่... ผมกำลังเล่นตัว
Rrrr~
แต่พี่มี่คงร้อนใจจนต้องโทรมาอีกสาย
“ครับ”
(น้องพีท นี่พี่มี่เองนะ)
“ครับ”
(ขอโทษทีโทรมาค่ำไปหน่อย)
“...”
(พรุ่งนี้พีทว่างหรือเปล่า ประมาณหกโมงเย็น เพื่อนพี่ว่างตอนนั้น จะได้รีบทำงานรีบจบ พี่ไม่อยากกวนพีทมาก)
“...”
(แค่น้องพีทยอมช่วย พี่ก็เกรงใจจะแย่แล้ว)
“เกรงใจทำไม พี่มี่จ่ายเงินให้ผมนะ”
(แต่ถ้าพีทไม่ตกลง เงินพี่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรปะละ)
“...”
(แล้ว... พรุ่งนี้ว่างไหม)
“ว่างครับ”
(งั้นเราไปเจอเพื่อนพี่กันพรุ่งนี้เลยเนอะ)
“พี่มี่ ผมว่าเราทำงานหละหลวมกันไปหน่อยนะ”
(ยังไงคะ?)
“พี่จะให้ผมแกล้งเป็แฟนพี่สองชั่วโมง แต่เรายังไม่รู้จักกันเลย พี่คิดว่ารู้แค่ชื่ออะไร เรียนคณะอะไร ปีไหน แค่นั้นก็พอหรอ?”
(...) ปลายสายเงียบไป
“ถ้าไปสภาพนี้ความแตกแน่ แกล้งไปก็ไม่เนียนหรอก ตกม้าตายทั้งพี่ทั้งผม”
(...)
“พี่มี่ควรเล่าให้ผมฟังด้วย ว่าสาเหตุอะไรพี่ถึงต้องมาจ้างผม ไม่งั้นถ้ามีอะไรติดขัด ผมคงช่วยพี่ไม่ได้”
(...)
“พี่ยังฟังผมอยู่ไหม?”
(ฟังอยู่...)
“หอพี่อยู่ใกล้มอหรือเปล่า ออกมาเจอกันหน่อยครับ พรุ่งนี้จะได้เนียนๆ”
(...)
“ผมจะรอที่ร้านนมปั่นตรงสี่แยกตรงข้ามประตูคณะแพทย์นะ”
(...)
“เื่นี้มันน่าจะสำคัญมากพอให้พี่กล้าเสียเงินหมื่น ดังนั้นพี่คงไม่อยากให้มันพังหรอกใช่ไหม”
บอกแล้วไงว่าผมรู้สาเหตุบางส่วนที่พี่มี่ทำแบบนี้ เธอกำลังพาตัวเองไปลำบาก เพราะอย่างนั้น ผมเลยไม่อยากให้เธอเสียเงินเสียเวลาไปเปล่าๆ
“ว่าไงครับ เอาไงดี”
(ค่ะ สิบห้านาทีเจอกัน)
ผมวางสายจากพี่มี่แล้วคว้ากุญแจมอเตอร์ไซค์เดินออกมา ในขณะเดียวกันก็นึกถึงเื่ที่ตัวเองบังเอิญรู้เมื่อวานด้วย
วันนั้นผมมีเรียนวิชาเลือกเสรีที่ตึกเศรษฐศาสตร์ มันตลกตรงที่ระหว่างผมยืนรอเสียงซึงอยู่ ผมดันได้ยินผู้หญิงสามคนคุยกัน
‘เราแค่อยากรู้ว่าในรูปไม่ใช่บอมใช่ไหม’
‘...’
‘มี่... คนที่จูบกับมี่ ไม่ใช่บอมใช่ไหม’
ผู้หญิงคนที่ถาม ยื่นโทรศัพท์ให้พี่มี่ดูรูปอะไรบางอย่าง พี่มี่เงียบไปนาน ผู้หญิงอีกคนก็เงียบเหมือนกัน เธอคนนั้นดูประหม่ากระวนกระวาย
‘ไม่ใช่บอมหรอก ถึงจะดูเหมือน แต่ก็ไม่ใช่’
‘มี่ไม่ได้โกหกเราใช่ไหม...’
เ้าของมือถือดีใจที่พี่มี่ปฏิเสธว่าคนที่จูบกับพี่มี่ไม่ใช่คนชื่อบอม
‘จริงสิ เราจะโกหกเฟิร์นทำไม’
‘...’
‘บอมน่ะ แคร์เฟิร์นมากเลยนะ บอมพูดเื่เฟิร์นให้เรากับโบว์ฟังตลอดเลย’
‘งั้นมี่พาผู้ชายคนนั้นมาเจอเราหน่อยได้ไหม... อย่าหาว่าเราจู้จี้เลยนะ แต่เรา... เรา... เอ่อ ไม่สบายใจ...’
‘...’
‘ไม่ได้หรอมี่... เราแค่อยากมั่นใจว่าคนที่มี่จูบไม่ใช่บอม เราขอมากไปไหม...’
‘ได้สิ เราจะพามาเจอ แต่ต้องถามเขาก่อนด้วยว่าว่างตอนไหน’
‘ขอบคุณนะมี่’
ผมฟังถึงแค่นั้นเพราะเสียงซึงมาพอดี แต่ก็พอจับใจความได้ว่าพี่มี่น่าจะไปจูบกับใครสักคน เธอปฏิเสธว่าผู้ชายคนนั้นไม่ได้ชื่อบอม
แต่... ถ้าไม่ใช่คนชื่อบอม แล้วทำไมพี่มี่ต้องมาจ้างผม? หรือคนนั้นจะไม่ใช่บอมจริงๆ แต่พี่มี่้าปกปิดผู้ชายคนนั้นอีกที
มันก็เป็ไปได้หลายอย่างไง
เอาเถอะ ยังไงผมก็จะถามพี่มี่ให้หมดในวันนี้ ทั้งหมดนี่ก็เพื่อให้พี่มี่รอดตัวเลยนะ
[Pete’ s talk : END]
..........................................................
น้องงงง เธอมันร้าย!!! 5555555
1K
