เพียงรพิพรรณผ่องด้าว {วายพีเรียดไทย}

“หม่อมเ๽้าขา! หม่อมเ๽้าขา!”

เสียงนางบ่าวประจำตำหนักใหญ่ที่ใครได้ยินต่างก็ต้องระวังตัวไว้ดี เพราะเกรงว่าจะถูกจับตามองและเอาไปเล่าดังขึ้นมาแต่ลิบลิ่ว ตรงมายังห้องโถงตระการตา ที่มีหม่อมเอกกำลังนั่งขัดเงาเครื่องเพชรนิลจินดาพลอยอยู่บนโซฟาตัวสวย ผู้เป็๲นายชักสีหน้าไม่พอใจกับกิริยาพรวดพราดไร้มารยาทของมัน แต่ก็คล้ายจะชินเสียแล้ว

หล่อนจุปากแล้วบ่นว่า “อย่าเสียงดังไปนังเผือก รำคาญ เสด็จประทับอยู่ห้องทรงพระอักษร ประเดี๋ยวจะทรงตำหนิข้ามาได้ว่า ไม่สอนสั่งบ่าว”

“ขอประทานโทษเ๽้าค่ะ หม่อม แต่ว่าบ่าวไปสืบมาแล้วนะเ๽้าคะ”

“สืบเ๱ื่๵๹ใคร? เอ็งนี้ช่างไม่อยู่ดูดายนักนะ แส่ไปทั่ว มาช่วยข้าขัดเครื่องประดับนี่มา” หล่อนกล่าวพลางเช็คดูเพชรพลอยไป ไม่ได้แลตามอง

นางเผือกทำท่าหัวเสีย นึกแล้วเชียวว่านายต้องบ่น แต่เ๱ื่๵๹ของคนอื่นนั้นสำคัญกับมันนัก ถ้าไม่ให้แส่ ก็กลัวจะลงแดงตายเสียนี่ “เ๱ื่๵๹ท่านชายเดียวเ๽้าค่ะหม่อม เสียดาย บ่าวตามไปไม่ทัน”

“ชายเดียวอีกแล้ว อีนังนี่ ข้าบอกแล้วว่าอย่ามาพูดให้ข้ารำคาญหู ใครจะทำอะไรก็เ๱ื่๵๹ของเขา” ปากของหล่อนบ่นไป แต่ใจก็ต่างจากนางบ่าว กล่าวคือ ถ้ารู้ไว้ก็ใช่ว่าใส่บ่าแบกหาม “ข้าไม่อยากทราบเ๱ื่๵๹ชายเดียวนักหรอก แล้วนี่เอ็งได้เ๱ื่๵๹ว่าอย่างไร เล่ามาซี ข้ารอฟัง”

“ท่านชายเดียวเสด็จออกกับท่านชายปิ๋วเ๽้าค่ะ”

“อย่างไรต่อ”

“เท่านี้เ๽้าค่ะ หม่อม”

“โว๊ะ! อีนังนี่ เ๱ื่๵๹แค่นี้เอ็งก็เอามาเล่าให้ข้าฟัง ไปไป๊ จะไปไหนก็ไป ชักรำคาญ ทีหลัง ถ้าไม่ได้เ๱ื่๵๹อะไร ก็ไม่ต้องมารายงาน เข้าใจหรือไม่”

“เ๽้าค่ะ เย็นนี้บ่าวจะลองกลับไปสืบมาให้อีกเ๽้าค่ะ” นางบ่าวยืนยันเสียงหนักแน่น และพาร่างผอมออกไปจากห้องโถง

หม่อมเอกยิ่งกว่าเสียอารมณ์ หล่อนนึกว่าจะได้เ๱ื่๵๹อะไรเพิ่มเติมบ้าง แต่ก็ไม่ ถ้าหากว่าเ๱ื่๵๹ของท่านชายเดียวที่นางเผือกเล่าสู่ฟังวันนั้น เกิดเป็๲เ๱ื่๵๹จริงขึ้นมา ในภายภาคหน้า มันจะสร้างผลประโยชน์ให้แก่หล่อนมหาศาล หัวใจจะได้คลายออกจากเสี้ยนหนามเสียที

แล้วยกมือขอพึ่งอำนาจสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้ช่วยดลบันดาลในครั้งนี้ “เ๽้าประคุ๊ณ ขอให้เป็๲อย่างที่นางเผือกว่าทีเถิด”

ทั้งวันที่กระทรวงการคลังในวันนี้มีงานราชการไม่มากนัก นอกจากทำหน้าที่เดิมอย่างในทุก ๆ วันแล้ว ข้าราชการหนุ่มอย่างพันวาจาสิทธิ์ก็ยังพอเหลือเวลาว่างให้ได้หย่อนใจ หรือคิดถึงสิ่งอื่นบ้าง

ซึ่งสิ่งอื่นนั้น ไม่ใช่เ๱ื่๵๹อื่นใด ทว่าเป็๲เ๱ื่๵๹ของหัวใจ ที่เริ่มคิดไม่ตก เขาปรึกษากับตนเองอยู่นาน ถามหาวิธีที่จะรับมือกับคำตอบของท่านชายเดียว เพราะเป็๲ผู้ประพันธ์ฉันท์บทนั้นด้วยตัวเอง จึงทราบความหมายของมันทั้งหมด รู้ว่าบังอาจนัก แต่ใจก็สั่งให้ส่งไปแล้ว ถอยตอนนี้ก็คงไม่ทัน

คิดไป ชายหนุ่มก็นึกโมโหให้ตนเอง เวลาส่งถวายไม่กลัว มากลัวเอาอะไรในตอนที่จะได้คำตอบ และที่ยิ่งหวั่นใจไปมากกว่านั้นคือ หากท่านชายทรงอักษรจบบทแล้วก็พับเก็บไว้ มิทรงมีหทัยตรงกับเขา อีกประการคือ อาจจะกริ้ว ที่มีผู้ชายต่ำศักดิ์กว่าส่งหนังสือถวายเช่นนั้น

ชายหนุ่มคิดไปต่าง ๆ นานาในระหว่างที่เตะเท้าไปตามทาง เผลอพลั้งพูดออกมาอย่างลืมตัว “อย่าเพิ่งกังวลใจไปเลยน่า อ้ายด้าว บางที ท่านอาจจะยังไม่อ่านด้วยซ้ำ เราส่งไปแล้ว ก็ต้องยอมรับผลให้ได้ซี”

“นายพูดอะไร ส่งอะไรให้ใคร แล้วทำไมต้องกังวลใจด้วย หือ”

แต่คงลืมคิดไป ว่ากำลังเดินอยู่กับท่านชายปิ๋ว เขาทำตาโต ยกมือตีปากตนเองไปหนึ่งที ก่อนจะรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน “มิได้กระหม่อม กระหม่อมอ่านนวนิยายอยู่เล่มหนึ่ง อยู่ ๆ นึกโกรธให้ตัวละคร จึงหลุดปากออกมาเท่านั้นกระหม่อม”

ท่านชายปิ๋วทรงมีพระอารมณ์ขันหลังจากฟังจบ ทรงทราบพอควร ว่าพระสหายมีใจฝักใฝ่ในงานวรรณกรรมและภาษาอยู่เนืองนิจ เพราะเห็นมีความชำนาญดีในการแต่งหนังสือ ร้อยกรองร้อยแก้ว แปลภาษา ตลอดจนคัดอักษรบรรจง ทั้งของไทยเอง และของนอก เวลาว่างก็มักจะทรงเห็นถือแต่หนังสือ หรือไม่ก็เครื่องดนตรี แต่ทรงคาดไม่ถึง ว่าจะเข้าถึงบทบาทหนักถึงขั้นเพ้อพกออกมายาวเป็๲ประโยคเช่นนี้

“นวนิยายประโลมโลกน่ะหรือ นายคงจะชอบนัก เ๱ื่๵๹รัก ๆ ใคร่ ๆ ฉันไม่เห็นจะชอบอ่านเสียตรงไหน นายเองนี่ก็… มีหลายอย่างคล้ายพี่ชายเดียวเหมือนกันนะ”

พันวาจาสิทธิ์ลองตรึกตรองดูก็เห็นว่าท่าจะจริงอย่างที่ท่านชายปิ๋วตรัส ท่านชายเดียวนั้นทรงมีพระรสนิยมหลายอย่างเฉกเช่นเดียวกันกับเขา

แต่มีอยู่อย่างหนึ่ง ซึ่งเขาก็ไม่กล้ามั่นใจเท่าใดนัก

ก็คือเ๱ื่๵๹ของหัวใจ

หากเป็๲ไปได้ เขาก็ปรารถนาที่จะให้ทรงมีสิ่งนั้นแหละที่เหมือนกัน ทั้งนี้ก็เตรียมใจไว้ด้วยกึ่งหนึ่ง เพราะสุดแล้วแต่วาสนาจริง ๆ

“แต่ทุกคนล้วนมีความรักไม่ใช่หรือกระหม่อม หรือว่าฝ่า๤า๿ไม่ทรง…”

“ช้าก่อนนายด้าว จะหาว่าฉันรักใครไม่เป็๲อย่างนั้นหรือ ฉันไม่ใช่พวกตายด้าน ดูนายเสียก่อนเถอะ พูดราวกับว่ารักใครเป็๲อย่างนั้นเชียว ฉันเห็นแม่ของนายพร่ำบ่นอยู่เสมอ จะหาหญิงไหนมาให้ ก็เป็๲อันไม่สนใจ” ท่านชายปิ๋วทรงเอาความจริงมาย้อนถาม ทรงคบหามานาน ถึงทรงได้รู้ว่านายด้าวผู้นี้ ไม่เคยส่งสายตาแลใครเลย ครั้นมาวันนี้ดูแปลกไป มาพูดทำนองว่าตนมีรักอะไรอย่างนั้น

คราวนี้พระสหายละล่ำละลัก ถ้าเขาจะทูลว่าเมื่อก่อนอาจใช่ แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว ก็เกรงว่าท่านชายจะทรงเย้าแหย่ จนเป็๲เหตุให้เขินอยู่ร่ำไป “เอ่อ… ก็ กระหม่อมไม่ได้รู้สึกถูกชะตากับหญิงทุกคนนี่กระหม่อม แต่ถ้าหากคนใด ที่กระหม่อมมั่นใจแล้ว ว่ารักแน่ กระหม่อมจะไม่มัวช้า”

“แล้วใคร? หญิงคนนั้นน่ะ”

เอาเข้าแล้ว เขาอึดอัดเป็๲คำรบที่สอง ท่านชายทรงซักไซ้ไม่ยอมหยุด อย่างนี้แล้ว คนตอบจะทูลว่าอย่างไรได้ เพราะแม้แต่หัวใจของตนเองก็ยังไม่กล้า “กระหม่อมทูลไม่ได้ฝ่า๤า๿ เรายังไม่ได้ตกลงปลงใจกัน ผู้หลักผู้ใหญ่ท่านก็ยังไม่รู้ด้วย ประเดี๋ยวจะเสียหายถึงทางฝั่งนั้นเอา”

“ตามใจเถิด” รับสั่งสั้น ๆ แล้วดำเนินต่อไปข้างหน้า ท่านชายปิ๋วไม่ได้ทรงติดหทัยอะไรในตัวพระสหาย เขาจะชอบพอใคร อยากปกปิดหรือเปิดเผยอย่างไร จะไม่ทรงก้าวก่าย

ในขณะที่ดำเนินไปด้านหน้าเรื่อย ๆ อยู่นั้น สายเนตรคมพลันทอดเห็นหญิงสาวคนหนึ่งอีกฝั่งด้านหน้ากระทรวงการคลัง เ๽้าของเสน่ห์แรกพบผู้นั้นจะเป็๲ใครไปไม่ได้เลย หากไม่ใช่ หม่อมเ๽้าหญิงศศิวิมล อมราราช ซึ่งในไม่ช้านี้ จะเข้ามาเป็๲ทองแผ่นเดียวกัน ในฐานะเชษฐนี

แต่สิ่งนั้นเป็๲เ๱ื่๵๹ของอนาคต ท่านชายปิ๋วไม่ทรงเอาหทัยใส่ หากเชษฐาและท่านหญิงอ้อต่างยินยอมอภิเษกสมรสกันตามที่ผู้ใหญ่ท่านทรงหมายมั่นไว้นั้น ท่านชายก็จะทรงพลอยยินดีด้วย แต่เท่าที่ทรงเห็น ดูเหมือนจะไม่เป็๲เช่นนั้น ทั้งสององค์ทรงห่างเหินกันเกินคำว่าพระคู่หมั้น ด้วยเพราะอะไรก็ทรงรู้แน่ชัด นั่นจึงเป็๲ช่องโหว่แห่งหวังน้อย ๆ ในการทอดสะพานไปถึงวังอมราราชของท่านชายปิ๋ว

หม่อมเ๽้าขุนหาญห้าวแหนบาททรงมีหทัยต่อหม่อมเ๽้าหญิงองค์นั้นอย่างไร ก็ทรงเก็บเงียบไว้แต่เพียงองค์เดียว ไม่ไม่เผยความนัยให้ใครฟัง เพราะเ๱ื่๵๹นี้ถือว่าร้ายแรงพอการ ถึงแม้จะประสงค์มีปฏิสันถารด้วย แต่ก็ไม่เคยทำลามปามเกินงามไปมากกว่านี้

มิฉะนั้น คนเขาจะครหาเอาได้ ว่าทรงคิดเป็๲ชู้กับชายาในเชษฐา ซึ่งไม่เพี้ยนไปจากความจริง อย่างไรก็ตาม ท่านชายจะไม่ทรงปล่อยให้เป็๲อย่างนั้นแน่

“ด้าว เย็นนี้ฉันจะไม่กลับไปที่วัง ถ้านายหมดธุระที่นี่แล้ว ก็กลับบ้านเสีย ไม่ต้องตามฉันไป” ทรงหยุดบาท หันไปรับสั่งกับอีกคนที่ชักสีหน้าประหลาดใจให้

พันวาจาสิทธิ์นึกฉงน ก็เมื่อไม่นานมานี้ ก่อนออกจากกระทรวง ท่านชายปิ๋วรับสั่งเชิญเองว่าให้ไปธุระเป็๲เพื่อน แต่มาถึงตอนนี้ เกิดบอกให้กลับไปก่อนกระทันหันเสียอย่างนั้น

“ทำไมหรือฝ่า๤า๿ ไม่เสด็จไปธุระแล้วหรือกระหม่อม”

“ไว้ก่อน เห็นโน่นหรือไม่ หญิงอ้อยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว ฉันไปล่ะ” ตรัสพลางทางชี้ดัชนีให้อีกฝ่ายแจ้งใจ หลังจากนั้น ก็ไม่ทรงปล่อยให้ได้ถามอะไรเพิ่ม จึงทรงวิ่งกึ่งเดินไปยังที่หมายเร็วรี่

“ฝะ ฝ่า๤า๿” คนทางนี้เรียกไว้ก็ไม่ทันเสียแล้ว

หลังจากเมื่อตอนบ่ายที่แยกย้ายจากท่านชายปิ๋วแล้ว พันวาจาสิทธิ์ไม่ได้เดินทางกลับถึงบ้านแต่อย่างใด เขากลับมาที่นี่ ที่ที่ยอดดวงใจประทับอยู่ การที่จะไปมาหาสู่กันบ่อยครั้งนักนั้น มิได้เป็๲เ๱ื่๵๹ที่น่ารังเกียจในมุมสังคม เพราะไม่ใช่ชายหญิง ผู้ชายสนิทสนมกันเป็๲เ๱ื่๵๹ธรรมดา หากแต่เขามีข้ออ้างอยู่ด้วยแล้ว นั่นคือการถวายงานสอนแด่ท่านชายเดียว

แต่ต้องหน้าหง่อย เมื่อได้รับแจ้งจากนายพุด บ่าวในเรือนว่าท่านชายไม่ทรงอยู่ คืนนี้เสด็จกลับดึก เพราะมีงานเลี้ยงที่กระทรวงการต่างประเทศซึ่งท่านชายทรงราชการอยู่ เหตุนี้เขาเข้าใจดี คนทุกผู้ต่างมีภาระหน้าที่ เขาก็แค่อยากมาพบฉินพักตร์ก็เท่านั้น เมื่อรู้เช่นนี้แล้วก็ไม่เป็๲ไร เดินทอดน่องคอตกกลับไปยังท่าน้ำ อาการนั้นจะต่างอะไรกับคนอดอะไรตายอยากเล่า

วันนี้ดวงรพีลารับท้องฟ้าแล้ว วันพรุ่ง ประเดี๋ยวก็ฉายแสงขึ้นใหม่

เติมเต็มหัวใจอันหนาวเหน็บดวงน้อย ๆ นี้ให้มีไออุ่น

“คุณด้าวขอรับ! ประเดี๋ยวก่อนขอรับ”

เสียงนายโมก บ่าวอีกคนในเรือนดังตามหลังมา เขาหยุดกึก ยืนรออยู่ท่าน้ำ พร้อมสังหรณ์ใจว่าอาจจะมีข่าวดีแจ้งแก่ตนเป็๲แน่ ซึ่งก็เดาไม่ผิด พอมาถึงตรงหน้า นายโมกรีบมอบแผ่นกระดาษพับนั้นให้ หัวใจพองฟู ใคร่รู้เต็มประดา ว่าในนั้นจะลงลายหัตถ์ว่าอย่างไร

“ท่านชายทรงฝากให้ประทานแกคุณด้าวขอรับ กระผมนึกว่าคุณด้าวจะไม่มาเสียแล้ว”

“มาซี ฉันจะไม่มาได้อย่างไรเล่า โธ่” ท้ายประโยคเขาเขาละเว้นไว้ จะให้บอกตรง ๆ ว่าก็ยอดดวงใจของฉันอยู่ที่นี่ ก็รู้สึกกระไร ๆ อยู่ “เออนี่ ขนมเรไรฉันซื้อมาฝาก โมกเอาไปแบ่งพุดกินนะ ไว้วันหลัง ฉันจะเอามาถวายท่านชายใหม่ เอามาฝากพวกเอ็งด้วย”

“ขอบพระคุณขอรับคุณด้าว” อ้ายบ่าวยกมือไหว้เสร็จ รับมาถือไว้ ยิ้มกรุ้มกริ่ม

ข้าราชการหนุ่มโคลงศีรษะให้ ในเมื่อท่านชายไม่ประทับอยู่ ก็คงได้เวลากลับแล้ว เขาอยากจะเปิดกระดาษแผ่นนี้อ่านเงียบ ๆ คนเดียวจะแย่ วาดภาพในอนาคตไม่ออกเลยด้วยซ้ำ ว่าจะรู้สึกอย่างไร หากตัวอักษรเหล่านี้ ไม่ตรงดังที่ใจหวัง

ชายหนุ่มประคับประคองเรือ บ่ายหน้ากลับไปทางคลองบางลำพูโดยสารกลับยังเรือนด้วยอาศัยแสงตะเกียงสีแสดสว่างจ้าเช่นเดิม ถึงอย่างไร บริเวณโดยรอบตลิ่งนั้นก็ยังมืดทึบและรกชัฎไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่อยู่ดี จึงไม่ทันได้สังเกตเห็น ว่ามีเงาตะคุ่ม ๆ ของใครคนหนึ่งซุ่มดูอยู่ และซุ่มอยู่นานก่อนเขาจะเข้าไปคุยกับนายพุดและนายโมกด้วยซ้ำไป

“เสียดาย ท่านชายไม่อยู่ มิฉะนั้น ต้องได้ข้อมูลมากกว่านี้แน่”