พลับพลาแห่งนิรันดร์

"หือ..ระดับจักรพรรดิขั้นสูง(ขั้น 9) แถมยังมากกว่าท่านพี่เทียนหลิวอีก(ขั้น 7)" จินหลงเอ่ยขึ้น

"เจ้าเก่งมากถึงขนาดทำให้ข้าปลดปล่อยพลังทั้งหมดที่มี" เจ้าสำนักพูดออกมา

"วิชากระบี่ ย่างก้าวปลิดชีพ"เจ้าสำนักหายไปจากสายตาของทุกคน

"เจ้าแพ้แล้ว"เจ้าสำนักมาโผล่ที่ด้านหลังของจินหลงพร้อมแทงกระบี่ไปที่จินหลง

"หัตถ์เทวะ"จินหลงอยู่อยู่ก่อนแล้วว่าเจ้าสำนักมาโผล่ที่ด้านหลังของตนแต่ก็จงใจแอบปล่อยช่องว่างให้เจ้าสำนักจู่โจมมาได้

"แคร้ง" กระบี่ของเจ้าสำนักหยุดลงบนฝ่ามือของจินหลง

"หมับ" จินหลงกำปลายดาบของเจ้าสำนักไว้

"เจ้าจะทำอะไร"เจ้าสำนักแปลกใจที่จินหลงกำปลายกระบี่ของตน

"กร๊อบ"จินหลงใช้หัตถ์เทวะบดขยี้ปลายกระบี่ของเจ้าสำนักจนกลายเป็นผุยผง

"ท่านแพ้แล้ว"จินหลงใช้หัตถ์เทวะต่อยไปกลางหน้าอกของเจ้าสำนัก

"ปั๊ง" เจ้าสำนักถูกต่อยจนกระเด็นออกไป

"อั๊กก" เจ้าสำนักกระอักเลือดออกมา

"อาจารย์"เยว่ฉีที่เฝ้ามองการประลองตะโกนออกมาด้วยความเป็นห่วง

"ท่านเจ้าสำนัก"

"ท่านเจ้าสำนัก"เหล่าศิษย์ที่ชมการประลองก็ตะโกนเสริมขึ้น

"ขออภัยด้วยถ้าข้าลงมือรุนแรงเกินไป" จินหลงเอ่ย

"ข้ารู้นะว่าเจ้าออมมือให้ข้า"เจ้าสำนักพูดขึ้นมาพร้อมเช็ดเลือดที่ปาก

"ท่านกล่าวเกินไปแล้ว" จินหลงเอ่ยบ่ายเบี่ยง

"ด้วยระดับฝีมืออย่างเจ้าที่ขนาดใช้มือเปล่าบดขยี้กระบี่หุ้มปราณของข้าได้แต่กลับเลือกลงมือจู่โจมเพียงแค่ให้ข้าบาดเจ็บภายในเล็กน้อยเท่านั้นรึ"เจ้าสำนักพูดขึ้น

"ข้าคิดว่าการประลองในครั้งนี้ไม่ต้องถึงขนาดฆ่าฟันกันก็เท่านั้น"จินหลงเอ่ย

"ยังไงซะข้าก็ขอขอบคุณเจ้าที่ยั้งมือ"เจ้าสำนักพูดขึ้นและประครองร่างของตนเองลงจากลานประลอง

"เสียใจด้วยนะเยว่ฉีที่อาจารย์ของเจ้าแพ้"จินหลงเอ่ยยียวนใส่ฉิงเยว่ทันที

"เจ้านี่มันเป็นคนอำมหิตที่สุด"เยว่ฉีตะโกนขึ้นด้วยความโหโหและเดินจากไปทันที

......

ณ ตำหนักฝ่ายหลอมโอสถสำนักลำธารมรกต

"น้องจินหลงเจ้าไม่เห็นบอกข้าเลยว่าจะเก่งกาจขนาดนี้"เทียนหลิวพูดถามขึ้นมา

"ก็ท่านไม่ได้ถามข้าหนิ" จินหลงเอ่ยปัด

"เจ้านี่นะ" เทียนหลิวอับจนปัญญาที่จะพูดกับน้องชายคนนี้

"ข้าเหนื่อยแล้วอยากพักผ่อน" จินหลงเอ่ยออกมา

"เช่นนั้นเจ้าก็พักผ่อนให้มากๆนะ"เทียนหลิวกล่าวลาแล้วเดินจากไป

1 เดือนผ่านไป

ตลอดเวลา 1 เดือนที่ผ่านมาจินหลงเมื่อพบเจอเยว่ฉีก็อดไม่ได้ที่จะกลั่นแกล้งนางอยู่เป็นประจำ เยว่ฉีนางนั่นก็ไม่ยอมอ่อนข้อให้จินหลงเช่นกันเป็นเหตุให้ทะเลาะกันทุกวี่วัน

รุ่งเช้า ณ ตำหนักฝ่ายหลอมโอสถสำนักลำธารมรกต

"เอ๋?..เยว่ฉีลมอะไรหอบเจ้ามาหาข้าเช้าขนาดนี้" จินหลงเอ่ยถามออกมา

"ข้าต้องการให้ท่านช่วย" เยว่ฉีพูดออกมาทั้งน้ำตา

"คนอย่างเจ้ามีสิ่งใดที่ข้าพอจะช่วยได้กัน"

"พลังของข้าถูกดูดไปจนจะตกสู่ระดับเทพยุทธ์แล้ว"เยว่ฉีพูดพร้อมน้ำตาอาบสองแก้ม

"เรื่องแค่นี้เจ้าจะร้องไห้ไปทำไมกัน เลิกร้องได้แล้ว"จินหลงเมื่อเห็นน้ำตาของเยว่ฉีก็ใจอ่อนลง

"ท่านจะช่วยข้าหรือไม่"เยว่ฉีกล่าวออกมาด้วยเสียงอ่อนหวาน

"ช่วยข้าก็พอช่วยได้.. แต่ข้าไม่อยากทำ"จินหลงเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าหนักใจ

"หรือว่าท่านรังเกียจข้า" เยว่ฉีบีบน้ำตาออกมาอีกครั้ง

"เลิกร้องได้แล้ว ช่วยก็ช่วย" จินหลงนั้นแพ้น้ำตาสาวงามตรงหน้า

"ขอบคุณท่านมาก" เยว่ฉีเมื่อได้ยินว่าจินหลงยอมรักษาให้นางก็ดีใจอย่างมาก

"แต่วิธีการรักษาให้เจ้ามันมีปัญหานิดหน่อย"จินหลงเอ่ยออกมา

"ไม่ว่าท่านจะให้ข้าทำอะไรข้ายินดีทำตามขอเพียงรักษาข้าหาย"เยว่ฉีในตอนนี้ตอบรับคำของจินหลงจนหมด

"เอ่อ.. คือข้าต้องใช้ปากของข้าช่วยในการดูดพลังปราณที่สาปเจ้าออกมา"จินหลงกลั้นใจเอ่ยออกมา

"หะ" เยว่ฉีตกตะลึงมากเมื่อได้ยินสิ่งที่จินหลงพูด

"สรุปเจ้าจะรักษาหรือไม่" จินหลงเอ่ยย้ำขึ้นมา

"แล้วท่านต้องดูดส่วนไหนของร่างกายข้าเพื่อที่จะนำพลังปราณนั้นออกมา" เยว่ฉีเอ่ยถามด้วยสีหน้าเขินอาย

"ขึ้นอยู่ที่ว่าเจ้าได้รับมามันทางไหน" จินหลงเอ่ยตอบ

"ข้า.. ข้า" เยว่ฉีไม่กล้าตอบ

"ว่ายังไงเจ้าได้รับมันมาทางไหน" จินหลงเอ่ยถามซ้ำ

"ที่.. ที่ปากของข้า" เยว่ฉีตอบด้วยสีหน้าที่แดงเล็กน้อย

"แล้วเจ้าจะรักษาหรือไม่" จินหลงเอ่ยโดยไม่สนใจ

"ข้ารักษาแน่.. แต่ท่านต้องสัญญากับข้อหนึ่ง" เยว่ฉียื่นข้อเสนอออกมา

"สัญญาสิ่งใด"จินหลงก็สนใจว่าเยว่ฉีจะเล่นลูกไม้อะไรจึงเอ่ยถามขึ้น

"หลังจากท่านรักษาข้าเสร็จ.. ท่านต้องแต่งงานกับข้า"เยว่ฉีตอบด้วยใบหน้าแดงก่ำ

"งั้นข้าไม่รักษาให้เจ้าละ"จินหลงแทบล้มทั้งยืนเมื่อได้ยินที่เยว่ฉีพูดขึ้นมา

"หรือว่าท่านรังเกียจผู้หญิงที่ต่ำต้อยเช่นข้า "เยว่ฉีพูดออกมาและร้องไห้หนักกว่าเดิม

"ก็ได้.. ก็ได้ข้าสัญญา"