บทที่ 2
ธัมมะกับอธรรม
บุคคลสองคนบนสองเส้นทางหนึ่งนั้นยึดมั่นธัมมะคุณธรรม หนึ่งนั้นชั่วช้าสามานย์ชื่นชอบก่อกรรมทำเข็ญเปรียบไปคล้ายหนึ่งเย็นหนึ่งร้อน ตอนนี้สองเส้นทางต่างขนานกันมิอาจพบพานบนเส้นทางเดียวกันเด็ดขาด
ยามนั้น เล่อผางกล่าววาจาจบประกบฝ่ามืออีกข้างลงบนไม้เท้าเหล็กรูปร่างดั่งอสรพิษสีดำมะเมื่อมมืออีกข้างหนึ่งซึ่งกำไม้เท้าเหล็กอยู่ก่อนถ่ายทอดลมปราณผ่านไม้เท้าสองเท้าก้าวย่างอย่างพยัคฆ์กระหายเหยื่อสองเท้าเมื่อเกร็งพลังวัตรเห็นชัดว่าคล้ายเหยียบย่างกลางเวหาทั่วทั้งร่างมันก่อเกิดปราณพลังดั่งไร้สภาพห่อหุ้ม เล่อผางกู่ร้องก้องกังวานฟาดไม้เท้าหนักหลายร้อยชั่งอย่างหนักหน่วงปากตวาดเกรี้ยวกราดว่า
“ไม้เท้าอสรพิษดำของเรามิเคยลงมือพลาดเป้ามาก่อนท่านว่าน ท่านเองก็มิได้อยู่นอกเหนือข้อยกเว้นนี้เด็ดขาด”
วาจาที่เกรี้ยวกราดมิคาดไม้เท้าสีดำมะเมื่อมในมือมันกลับเกรี้ยวกราดกว่าชั่วพริบตาร่างมันเคลื่อนไหวในท่วงท่าพิสดารเข้าใกล้ไม่ถึงสองวา ไม้เท้าฟาดกราดหนักหน่วงปานพะเนินเหล็กเป้าหมายคล้ายเป็ตำแหน่งทรวงอกของว่านฟางหงโดยหวังผลในการลงมือคราเดียว
ยามนั้น ว่านฟางหงยังคงหนักแน่นสายตาคล้ายไม่อาจว่อกแว่กมองเห็นไม้เท้าเหล็กแปรเปลี่ยนเป็อสรพิษสีดำมหึมาพุ่งเข้าหาอย่างดุร้ายไม้เท้าอสรพิษดำหนักหลายร้อยชั่งกวาดเฉียง ๆจากบนลงล่างตำแหน่งชายโครงของว่านฟางหง อาวุธยังมิทันบรรลุถึงคลื่นพลังมหาศาลที่บรรจุผ่านตัวไม้เท้าบรรลุถึงก่อน
ประมุขพรรคไผ่หลิวว่านฟางหงกู่ร้องคำหนึ่งจึงเกร็งลมปราณขึ้นทั่วร่างจากนั้นโน้มตัวไปด้านหน้าก้มศีรษะต่ำหลบสภาวะท่าไม้เท้าที่เกรี้ยวกราดของเล่อผางเ้าสำนักอสรพิษดำท่านี้ได้ไม่ง่ายดายนักได้ยินเสียงไม้เท้ารูปอสรพิษดำส่งเสียงดังกึกก้องคล้ายดั่งเสียงขู่ข่มขวัญเหยื่อพร้อมััดั่งคลื่นมรสุมหอบผ่านแผ่นหลังที่ก้มต่ำของประมุขพรรคไผ่หลิวว่านฟางหงไปน่าหวาดเสียว
ประมุขพรรคไผ่หลิวพ่นลมหายใจอย่างโล่งอกรับทราบถึงกระบวนท่าอันดุร้ายท่านยังมิทันยืดตัวตรงฝ่ามือขวาพุ่งออกจากล่างขึ้นบนตำแหน่งท้องน้อยของเ้าสำนักอสรพิษดำชิงเป็ฝ่ายตอบโต้บ้างขณะเดียวกันสภาวะไม้เท้ายังไม่สิ้นสุด เล่าผางยังอาศัยสภาวะของไม้เท้านี้เคลื่อนร่างหมุนเฉียงๆ ตามทิศทางของไม้เท้าไปทำให้หลบพ้นท่าฝ่ามือของว่านฟางหงลงได้อย่างแยบคาย
ประมุขพรรคไผ่หลิวว่านฟางหงยังคงก้าวเท้าตามติดฟาดฟันฝ่ามือออกไปอีกราวสิบกว่าฝ่ามือเล่อผางพลางส่งเสียงหัวร่อดังกึกก้อง พร้อมกับหมุนกายกลับมาวกไม้เท้าเข้าต้านรับกับท่าฝ่ามือของว่านฟางหงเมื่อสลายท่าฝ่ามือสุดท้ายได้ไม่ชักช้ารีบควงไม้เท้าเป็วงดั่งบุปผาก่อเกิดเป็ประกายสายฟ้าพร่าพรายกระจายเต็มเบื้องหน้าของว่านฟางหง ประมุขพรรคไผ่หลิวรีบก้าวเท้ากลับหลังอย่างว่องไวแล้วดึงไม้เท้าไผ่หลิวออกมาจากกลางหลังท่านจากนั้นแผ่พุ่งลมปราณผ่านตัวไม้เท้าไผ่หลิวเข้าต้านรับไม้เท้าอสรพิษดำอย่างหักโหม
ยามนั้น เสียงไม้เท้าทั้งสองปะทะกันกึกก้องดังะเืเลื่อนลั่นปราณพลังไร้สภาพของทั้งสองแผ่พุ่งทะลักออกมายังด้านข้างปานน้ำป่าทะลักพนังเขื่อนพังทลายฉะนั้นจนกระทั่งทั่วทั้งบริเวณนั้นถูกอัดบรรจุไปด้วยคลื่นพลังอันหนาแน่น ผู้คนที่ยืนชมดูอยู่ทางด้านข้างทั้งสองฝ่ายต่างรับรู้ได้ถึงพลังอันมหาศาลทำให้เกิดอาการหายใจติดขัดเืลมพลุ่งพล่านลมปราณภายในเริ่มสับสน ดังนั้นผู้คนทั้งหลายจึงได้พากันก้าวถอยห่างออกมาอีกหลายก้าวถึงกระนั้นยังมิอาจคลี่คลายสลายพลังดังกล่าวได้หมดสิ้น
ขณะนี้ภาพที่เห็นเบื้องหน้าคล้ายเงามายาสองสายเคลื่อนไหวไปมาฉวัดเฉวียนปานมัจฉาแหวกว่ายสายน้ำในภาพเคลื่อนไหวได้ยินเสียงปงปง ทึบทึบ ดังมิขาดหู แม้นว่าผู้คนจะถอยห่างออกมาค่อนข้างไกลในวงต่อสู้แต่ทว่ายังรับรู้ได้ในคลื่นพลังรวมทั้งเสียงที่ส่งออกมากระทบโสต ทั้งสองสิ่งยิ่งรุนแรงคล้ายจะทำลายโสตประสาทภายในก็มิปาน
สองยอดฝีมือสัประยุทธ์สุดจะคาดเดาได้ผลแพ้ชนะถูกขีดกั้นขวางไว้เพียงเศษเส้นด้าย ผู้ใดสามารถควบคุมสมาธิจิตใจอาศัยเพียงความพลาดพลั้งของคู่ต่อสู้ความพลาดพลั้งเพียงเศษเสี้ยวในการกะพริบตา ท่านว่าเท่านี้ก็เพียงพอสำหรับยอดฝีมือที่จะใช้ชี้วัดความปราชัยหรือชัยชนะความเป็กับความตายใช่อยู่ห่างจากกันเพียงหนึ่งในสิบส่วนของชั่วพริบตาเดียวเพียงเท่านี้ก็เกินพอขึ้นอยู่ที่ผู้ใดจะอาศัย่ชิงจังหวะหยิบฉวยเป็ของตัวได้ก่อนเท่านั้น
ยามนี้ การต่อสู้ล่วงเลยผ่านมาหลายร้อยกระบวนท่าแต่ทว่าผลแพ้ชนะยังมิปรากฏชัดเจน เ้าสำนักอสรพิษดำเล่อผางกับประมุขพรรคไผ่หลิวว่านฟางหงยังคงห้ำหั่นกันอย่างดุเดือดเืพล่านปานน้ำต้มในเตาไฟทันใดนั้นไกลออกไปริมโสตได้ยินเสียงฝีเท้าอาชาควบขับมาอย่างเร่งร้อน เมื่อเสียงเกือกม้าห้อกุบกับดังใกล้เข้ามามองเห็นเป็อาชาพ่วงพีสีหมอกคล้ำสองตัวสะบัดหน้าโยกหัววิ่งตะบึงมาอย่างสุดฝีเท้าจนกระทั่งฝุ่นคลีคละคลุ้งฟุ้งตลบตามหลังมาเป็ทางแลไปบนหลังม้าทั้งสองตัว นั่งอยู่ด้วยเต้าโกว(นักพรตหญิง) สองนาง
สตรีนางหนึ่งน่าจะมีวัยราวหกสิบเจ็ดสิบปีสตรีอีกนางหนึ่งวัยมิน่าจะเกินสิบสี่สิบห้าปี เมื่อเต้าโกวทั้งสองห้ออาชาใกล้เข้ามารีบดึงเชือกบังเหียนบังคับอาชาทั้งสองตัวให้ชะลอฝีเท้ากลายเป็ก้าวเยาะย่างอย่างช้าๆ เต้าโกวผู้ที่มีวัยมากกว่ามองดูคนทั้งคู่ต่อสู้กันพลันสองเท้าเตะท้องอาชาอาศัยหยิบยืมพลังลอยร่างขึ้นแล้งพุ่งเข้าระหว่างกลางของวงต่อสู้โดยมิได้เชื้อเชิญ
สองเท้าเต้าโกวนางนั้นยังมิทันััพื้นในมือขวาปรากฏแส้พัดขนอ่อนสีขาวนวลราวไหมเงินด้ามหนึ่งในเสียงขวับเขวียวระคายหูแส้พัดขนอ่อนกลับกลายคล้ายดั่งัขนดยืดหดสั้นยาวได้ดั่งใจปรารถนาส่วนปลายที่คล้ายหัวัพุ่งเข้าระหว่างกลางของเล่อผางกับว่านฟางหง ปลายแส้สีขาวที่ประหลาดพลันตวัดซ้ายขวาเข้าหาประมุขพรรคไผ่หลิวกับเ้าสำนักอสรพิษดำอย่างพิสดารจนต้องตระหนก
ยามนั้น คนทั้งสองว่านฟางหงและเล่อผางต่างรีบม้วนตัวตีลังกากลับหลังอย่างเร่งร้อนจนใจไม่อาจโต้ตอบเพราะไม่ทราบว่าเต้าโกวที่ลงมือกับตนขณะนี้มีที่มาอย่างไร อีกทั้งในการลงมือนางผู้นี้มีจุดประสงค์ใดกันแน่ได้ยินนักพรตหญิงนางนั้นส่งเสียงดังเจื้อยแจ้วตะคอกถามไถ่ว่า
“พวกท่านทั้งสองรีบหยุดมือให้กับเราท่านทั้งสองเป็ใครกัน หุนหันลงมือหักโหมมิใส่ใจผู้อื่นในเส้นทางส่วนรวมเหอะกล่าวไปคล้ายไม่เห็นเรากำลังใช้เส้นทางผ่านไปในสายตา หากพวกท่านทั้งสองจะฆ่าฟันกันควรหลีกทางให้เราสองศิษย์อาจารย์ผ่านทางไปก่อนจึงประเสริฐหากไม่อยากเจ็บตัวจงหลีกทางให้กับเรา มิเช่นนั้นพวกท่านจะกล่าวหาว่าเราเซียนโกว(คำยกย่องนักพรตหญิง)ไร้ปรานีมิได้”
เล่อผางเ้าสำนักอสรพิษดำมันมีไหวพริบรอบคอบหลักแหลมชำเลืองมองเต้าโกวน้อยบนหลังอาชาแวบหนึ่งจึงหันมาประสานมืออย่างนอบน้อมต่อนักพรตหญิงตรงหน้าแย้มยิ้มเอ่ยกล่าววาจาว่า
“ที่แท้เป็เซียนโกวสองศิษย์อาจารย์เราเล่อผางอันต่ำต้อยเป็เ้าสำนักอสรพิษดำ ก่อนหน้านี้ได้ยินข่าวว่าท่านทั้งสองจะเดินทางผ่านเส้นทางนี้ดังนั้นเพื่อสอดส่องผู้ไม่ประสงค์ดีที่อาจลอบประทุษร้ายในการมาครั้งนี้ของท่านทั้งสองจึงได้นำคนในสำนักมาคอยคุ้มครอง แต่มิคาด?”
ยามนั้น นักพรตหญิงนางนั้นเมื่อได้ยินคำ‘แต่มิคาด?’ นางพลันมีสีหน้าแปรเปลี่ยนถลึงสองตามองมาที่เล่อผางพลางตะคอกเสียงมิเกรงใจว่า
“ท่านนี้ ‘คำแต่มิดาด’ ของท่านนั้นหมายความว่าอย่างไร?ก่อนกล่าวคำเราขอย้ำว่าให้ไตร่ตรองให้ดีถี่ถ้วน วจีท่านหากระคายหูเราอยู่บ้างิญญาท่านได้ลงไปอยู่ยมโลกโดยกล่าวหาว่าเรามิน้อมเตือนมิได้เด็ดขาด”
เ้าสำนักอสรพิษดำเล่อผางมันช่ำชองกลอุบายใช้เล่ห์เหลี่ยมคูดังนั้นจึงควรรู้ว่าต้องกระทำเยี่ยงไรให้เป็ที่น่าพึงพอใจคล้ายหวังผลซึ่งตน้าหยิบฉวยแม้นอยู่กับคนรุ่มรวยยังรู้จักประจบประแจงสอพลอยกยอปอปั้นหากทว่าบากหน้าอยู่ในหมู่ยากจนแร้นแค้นยังรู้จักแอ่นอกยกผลประโยชน์ช่วยเหลือมันมิต้องสิ้นเปลืองมันสมองขบคิดให้มากความรีบกล่าววาจาแเีออกว่า
“เราเล่อผางได้ยินมาว่าใต้หล้ายังมีพรตสตรีที่งดงามปานเทพธิดาเดินทางผ่านมาในเส้นทางนี้มิคาดคำร่ำลือถือว่าไม่ผิดเพี้ยนท่านทั้งสองนอกจากงดงามยังน่าเกรงขามยิ่งอีกทั้งพลังฝีมือถือว่าสูงส่งยอดเยี่ยมหาผู้เทียบเทียมได้แต่ทว่าน่าเสียดายเราเล่อผางด้อยปัญญาสามารถจึงมิอาจทราบนามอันสูงส่งของเซียนโกวทั้งสอง”
กล่าววาจามาถึงตอนนี้เล่อผางเว้นจังหวะเล็กน้อยแล้วค่อยยกไม้เท้ารูปอสรพิษดำชี้ไปยังร่างของประมุขพรรคไผ่หลิวว่านฟางหงกล่าวถ้อยคำด้วยท่าทีน่าเชื่อถือสืบต่อว่า
“ขอเซียนโกวท่านทั้งสองตรึกตรองลองฟังวาจาเราเล่อผางดูเถิดเรารีบรุดเดินทางมาวาจานี้กล่าวไปจากใจจริงหวังเป็อย่างยิ่งเพียงยลโฉมชมความงดงามกับคอยคุ้มครองโดยมิหวังผลตอบแทน มิคาดพอเรากับคนของเราเดินทางมาถึงกลับพบกับคนผู้นี้ที่น่ารังเกียจอีกทั้งยังได้ยินวาจาสุนัขจากปากมันเข้า”
เล่อผางมันกล่าววาจาต่อหน้าว่านฟางหงออกมาเป็ฉากๆ แท้จริงลมปากมันล้วนปั้นแต่งตลบตะแลงทั้งสิ้นลิ้นไม่มีกระดูกจึงพลิกไปมาราวอสรพิษร้าย ประมุขพรรไผ่หลิวอ้าปากคิดกล่าวคำปฏิเสธแต่ทว่าเซียนโกวนางนั้นพลันสะบัดแส้พัดขนอ่อนกล่าวคำราบเรียบเ็าสอดแทรกขึ้นก่อนว่า
“ช้าก่อน มันผู้นี้พูดจาน่าฟังยังมิทันจบท่านจงหยุดวาจาสงบทีท่าไว้ให้แก่เรา พอมันกล่าวจบครบถ้วนเราควรคิดบัญชีนี้กับท่านตอนนี้กรุณาอย่าได้หุนหันเคลื่อนไหวใดให้ขัดใจเราเด็ดขาด”
จากนั้นเซียนโกวนางนั้นหันมากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่มิเ็านักต่อเล่อผางดังว่า
“ท่านรีบกล่าววาจาต่อไป”
ยามนั้นเ้าสำนักอสรพิษดำเล่อผางชำเลืองมองมาทางด้านประมุขพรรคไผ่หลิวว่านฟางหงแวบหนึ่งบนใบหน้ามันประดับด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันตามสันดานอันธพาลโฉดชั่ว รีบกล่าวคำต่อไปว่า
“เรากล่าวบอกกับมันว่าจะมารอชื่นชมเซียนโกวทั้งสองคนผู้นี้กลับกล่าววาจาออกมาว่าเซียนโกวกระไรกันนั่นเป็เื่ราวลวงโลกอุปโลกน์ทั้งเพคนเพียงสวมใส่อาภรณ์นักพรตก็อาจโป้ปดให้ผู้คนหลงเชื่อ เช่นนั้นเราพลันโกรธแค้นแทนท่านนักหลังจากมันกับเรากล่าวคำโต้เถียงกันอยู่หลายประโยคคาดคิดมิถึงคนผู้นี้กลับชิงลงมือต่อเราโดยไร้เหตุผล มิเพียงเท่านี้มันยังแสดงท่าทีวาจาแสดงออกให้เห็นว่าหากท่านกับศิษย์เดินทางมาถึงจะลงมือสั่งสอนทดสอบอีกด้วย”
เต้าโกวนางนั้นพลันได้ฟังวาจาโกหกพกลมของคนชั่วเล่อผางนางถึงกับแสดงปฏิกิริยาโกรธเกรี้ยวสีหน้าเคร่งเครียดลง คาดคิดมิถึงว่าการเดินทางมาของนางครั้งนี้จะมีคนเหยียดหยามโดยมิถามไถ่ ในหลายวันนี้กับศิษย์เดินทางมาจากทางเหนือแถบเทือกเขาเอียนซันมณฑลเทียนจินเหตุผลที่เดินทางลงใต้ในครั้งนี้เพื่อหาสถานที่ก่อตั้งสำนักอารามในแดนจงหยวน
นางทั้งสองพอเหยียบย่างเข้าเขตมณฑลเหอหนานพลันมองเห็นยอดเขาสูงสลับซับซ้อนมากมาย ดังนั้นนางกับศิษย์จึงออกเสาะหาสถานที่สำหรับก่อตั้งสำนักอารามบังเอิญผ่านมาพบคนทั้งคู่กำลังต่อสู้กันขวางเส้นทางเช่นนั้นจึงคิดลงมือทดสอบหยั่งความสูงต่ำตามประสาชาวยุทธ์ พอได้ยินวาจาปั้นแต่งของเล่อผางอย่างนั้นจึงหันขวับกลับไปมองว่านฟางหงปานจะเฉือนกินเืเนื้อมิปาน
ทางด้านว่านฟางหงประมุขพรรคไผ่หลิวยังมิมีโอกาสได้กล่าวคำแก้ตัวที่ถูกคนชั่วใส่ไคล้พลันได้ยินพรตหญิงนางนั้นร้องเพ้ยออกมาแล้วส่งเสียงก่นด่าสายตาจับจ้องมองมาที่มันตวาดว่า
“เ้าคนบัดซบท่านนั้นที่แท้เป็ตัวกระไรกัน? กล้าดีอย่างไรใช้วาจากล่าวหาว่าเรากับศิษย์คิดหลอกลวงคนเรากับท่านมิเคยพบหน้ากันมาก่อนเหตุใดจึงไร้เหตุผลเยี่ยงนี้ ที่ผ่านมาเรามิเคยยุ่งเกี่ยวบาดหมางกับคนภาคกลางมาก่อนตอนนี้เพียงเหยียบย่างเข้ามาจึงได้รู้ว่าที่นี่มีผู้คนไร้มารยาทสันดานทราม กล่าววาจาเหยียดหยามมีพฤติกรรมลอบกัดลับหลัง”
เต้าโกวนางนั้นพ่นลมหายใจออกจากปากคำหนึ่งเค่นเสียงกล่าวสืบต่อทันทีว่า
“เดิมทีเรากับศิษย์ไม่คิดเพาะสร้างศัตรูอยู่ก่อนแต่ทว่าตอนนี้พอได้ฟังว่าท่านกล่าวคำหยามหยันเราเพียงนี้ เห็นทีเราต้องเปลี่ยนความตั้งใจไปแล้วกระมัง?มิเช่นนั้นคนภาคกลางจะเข้าใจว่าคนทางเหนือและเป็อิสตรีมีแต่อ่อนแอและไร้ฝีมือ เช่นนั้นวันนี้เราไท้จื้อเซียนโกวฉายาแส้หมอกม้วนเมฆคงต้องลงมือสั่งสอนท่านก่อนเสียแล้ว”
บัดนั้น เต้าโกวนางนั้นกล่าววาจาจบกระชับแส้หมอกของนางพุ่งตรงเข้าหาตรงกลางระหว่างว่านฟางหงประมุขพรรคไผ่หลินกับเล่อผางเ้าสำนักอสรพิษดำทันทีสำหรับว่านฟางหงมันรับทราบถึงฝีมืออันร้ายกาจของเต้าโกวนางนี้เมื่อครู่ ดังนั้นพลันรีบชิงก้าวเท้าถอยหลังไปสามก้าวไม้เท้าไผ่หลิวในมือถือตั้งท่าต้านรับในหัวสมองคำนวณออกว่าเล่อผางมันต้องอาศัยโอกาสนี้จู่โจมตนเองอีกแรงแน่ เหตุผลนั้นรวบรัดยิ่งเพื่อยิงเกาทัณฑ์ดอกเดียวได้นกสองตัวเพื่อขจัดตนให้หลุดพ้นหมดเสี้ยนหนามนั่นเอง
จังหวะนั้นไท้จื้อเซียนโกวพุ่งร่างดั่งดาวตกมาถึงแส้หมอกขนอ่อนในมือตวัดวูบประกายสีเงินพลันสว่างวาบเจิดจ้า ก่อเกิดเส้นสายคล้ายสายรุ้งยาวสีขาววกวนจนละลานตาว่านฟางหงมิรีรอชักช้าหมุนควงไม้เท้าไผ่หลิวในมือออกมาต้านทาน ในเส้นสายประกายสายฟ้าสลับกับสายรุ้งขาวได้ยินเสียงตวัดฟาดฟันอากาศเกรี้ยวกราดดังขวับเขวียวประมุขพรรคไผ่หลิวมิลนลานประมาทฟาดไม้เท้าไผ่หลิวพลิ้วไหวในอากาศติดต่อกันหลายสิบไม้คล้ายกลายเป็ประกายสีเขียวถี่ยิบดั่งร่างแหปกคลุม
ยามนั้นไท้จื้อเซียนโกวส่งเสียงเจื้อยแจ้วดังว่า
“เป็กระบวนท่าไม้เท้าที่ดียิ่งร้ายกาจมิอาจประมาทท่านได้จริง ๆ”
ประมุขพรรคไผ่หลิวว่านฟางหงส่งเสียงกล่าวตอบเช่นกันว่า
“ขอบคุณที่กล่าวคำชื่นชมแส้หมอกม้วนเมฆของท่านนั้นยิ่งน่ากลัว นับถือ นับถือ”
ไท้จื้อเซียนโกวพอลงมือก็รับทราบทันทีว่าคู่ต่อสู้ตรงหน้าหามีฝีมือรวบรัดธรรมดาไม่กระบวนท่าไม้เท้าที่ใช้ออกมาล้วนทำลายประกายแส้หมอกของตนแทบหมดสิ้นดังนั้นรีบหมุนร่างเป็วงดั่งบุปผาเบ่งบานตวัดแส้หมอกในมือเป็เส้นตรงฟาดใส่กลางลำตัวของว่านฟางหงอย่างหักโหม ประมุขพรรคไผ่หลิวถือไม้เท้าไผ่หลิวด้วยมือขวาก้าวเท้าสืบออกไปด้านข้างอย่างว่องไวไม้เท้าไผ่หลิวในมือฟันใส่เส้นไหมสีหมอกอย่างหวังผล มองเห็นไม้เท้าไผ่หลิวห่างจากเส้นไหมหมอกไม่ถึงหนึ่งเชี้ยะฉับพลันเส้นไหมสีหมอกคล้ายกลิ้งกลอกราวมีชีวิตตวัดวูบแล้วม้วนตวัดรัดปลายไม้เท้าเอาไว้อย่างถนัดถนี่
ยามนั้น ว่านฟางหงยังคงเพิ่มพูนพลังวัตรออกแรงดึงดูดไม้เท้าไผ่หลิวออกจากเส้นไหมหมอกแต่ทว่าคล้ายออกแรงเท่าใดยิ่งไร้ผลเส้นไหมหมอกยิ่งรัดแ่าจนสีหน้าเคร่งเครียดดังนั้นจึงตบฝ่ามือซ้ายใส่ต้นแขนของตนเองเกร็งลมปราณผ่านเข้าสู่แขนขวาถ่ายทอดลงสู่ไม้เท้าไผ่หลิวแล่นผ่านเข้าสู่เส้นไหมหมอกของไท่จื้อเซียนโกวส่งเสียงร้องเตือนว่า
“กรุณาปลดปล่อยไม้เท้าไผ่หลิวให้เราแต่โดยดีเถิด”
ไท้จื้อเซียนโกวร้องเพ้ยคำหนึ่งจึงสวนคำทันใดว่า
“จะยินยอมปลดปล่อยไม้เท้าไผ่หลิวให้ท่านหรือไม่?ใช่ต้องถามก่อนท่านมีดีสักเพียงใด หากทว่าไร้น้ำยาอย่าได้กล่าวหาตำหนิว่าเราไร้น้ำใจไร้ปรานี”
ประมุขพรรคไผ่หลิวว่านฟางหงหวังให้นางปล่อยมือจากด้ามแส้จึงแผ่พุ่งพลังวัตรอัดแน่นเพิ่มพูนส่วนไท่จื้อเซียนโกวรับรู้ได้ถึงปราณพลังอันมหาศาลที่แล่นผ่านเข้ามายังปลายแส้ ดังนั้นมิรอช้ารีบกำหนดลมหายใจผนึกลมปราณในร่างขึ้นจากนั้นปล่อยผ่านมายังด้ามแส้ผลักดันพลังลมปราณของว่านฟางหงกลับคืนไป
ว่านฟางหงยังคงเร่งเร้าลมปราณเพิ่มพูนทวีคูณเข้าต้านทานพลังลมปราณของไท่จื้อเซียนโกวอย่างมิยอมอ่อนข้อให้กลับกลายเป็ว่าขณะนี้คนทั้งสองต่างประลองกำลังภายในกันอย่างหวาดเสียว การประลองกำลังภายในถือว่าอันตรายกับทั้งสองฝ่ายเพราะหากฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดมีพลังภายในสูงกว่าอาจทำร้ายฝ่ายตรงข้ามาเ็สาหัส อีกทั้งจะถอนพลังคืนกลับจะต้องกระทำโดยพร้อมเพรียงกันมิเช่นนั้นแล้วจะได้รับาเ็ด้วยกันทั้งสองฝ่ายไม่อาจหลีกเลี่ยง
สำหรับความนัยของการประลองกำลังภายในนี้เ้าสำนักอสรพิษดำเล่อผางย่อมทราบดี เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ตอนนี้เป็โอกาสเหมาะเจาะที่เสาะหายากยิ่งดังนั้นจึงะโปราดเข้ามาหาคนทั้งสองอย่างมีจุดประสงค์แน่นอนย่อมมิใช่จุดประสงค์ดีเด็ดขาด ร่างของมันยังมิทันบรรลุถึงเต้าโกวน้อยอีกนางหนึ่งซึ่งเป็ศิษย์ของไท่จื้อเซียนโกวนางยืนอยู่ห่างออกไปไม่ถึงยี่สิบวาพลันดูออกว่าผู้ที่ะโเข้ามาไม่ประสงค์ดีต่ออาจารย์คิดได้เช่นนั้นจึงพุ่งร่างเข้าขัดขวางอย่างกระชั้นชิด
เต้าโกวน้อยนางนั้นในกระบวนท่าะโกระบี่ในมือก็พุ่งออกเข้าขวางเล่อผางเอาไว้เ้าสำนักอสรพิษดำเล่อผางคล้ายหางตายังมิชำเลืองมองมาราวมิเห็นกระบวนท่ากระบี่นี้อยู่ในสายตากระนั้นมันเพียงเขี่ยไม้เท้ารูปอสรพิษสีดำในมือแตะสู่ตัวกระบี่เต้าโกวน้อยแ่เบา เต้าโกวน้อยนางนั้นพลันสะดุ้งเฮือกแล้วรีบคลายมือทิ้งด้ามกระบี่ร่วงหล่นตกพื้น
ยามนั้น ในชั่วพริบตารู้สึกชาวูบั้แ่ปลายนิ้วตลอดจนถึงหัวไหล่ยังมิทันจะทำเช่นไรต่อไปปลายนิ้วของเล่อผางพลันจี้ปราดเข้าบริเวณไหล่ใกล้ต้นคอเต้าโกวน้อยสะดุ้งเล็กน้อยจากนั้นก็มิอาจขยับเขยื้อนร่างกายได้อีก ได้แต่ยืนนิ่งกลอกกลิ้งดวงตาไปมาอย่างตระหนกใในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
เ้าสำนักอสรพิษดำเล่อผางรีบพุ่งตรงเข้าหาคนทั้งสองที่ยังคงประลองกำลังภายในไม่อาจแยกจากมันส่งเสียงหัวร่อฮ่าฮ่าสีหน้าสาสมใจยิ่ง ส่งเสียงเอ่ยกล่าววาจต่อหน้าคนทั้งสองว่า
“์ช่างเป็ใจในวันนี้คาดคิดมิถึงเราเล่อผางจะง้างเกาทัณฑ์สิ้นเปลืองศรดอกเดียวสามารถฆ่าพยัคฆ์และัได้ในคราเดียวหากมิให้เราขอบคุณ์ท่านจะให้ขอบคุณผู้ใดได้เล่า? พวกท่านทั้งสองอย่าได้ตำหนิติเตียนหรือกล่าวหาว่าเราฉวยโอกาสเด็ดขาดสำหรับเราเล่อผางมิยุ่งยากเกี่ยงวิธีการเพื่อบรรลุงานใหญ่ใช้กำจัดศัตรูลงได้มิว่าวิธีการใดจึงไม่ปล่อยโอกาสให้ผิดพลาดแน่นอน”
ประมุขพรรคไผ่หลิวว่านฟางหงกับไท่จื้อเซียนโกวฉายาไหมหมอกม้วนเมฆเค่นเสียงอย่างเจ็บแค้นในลำคอพร้อมเพรียงกันกว่าจะรู้ตัวว่าผิดพลาดก็อาจสายเกินไปแล้วจะผละถอนกำลังแยกจากกันใช่กระทำได้โดยง่ายดาย ได้แต่ทอดถอนใจรอคอยรับชะตากรรมโดยมิอาจหลีกเลี่ยง
เ้าสำนักอสรพิษดำเล่อผางพลางกล่าววาจาสืบต่อว่า
“พอเรากำจัดท่านทั้งสองลงปรโลกแล้ว ท่านว่านเราเล่อผางจะจัดการส่งคนของท่านตามไปในภายหลังส่วนเต้าโกวน้อยหน้าตาไม่เลวถือว่างดงามยิ่ง ช่างผิดแผกแตกต่างจากอาจารย์ที่หย่อนยานเหี่ยวแห้งดั่งดินแล้งไร้น้ำอย่าว่าแต่ใช้มือคลำััแม้แต่ฝ่าเท้าเหยียบย่ำยังระคายดังนั้นปล่อยให้ท่านตายไปเป็เพื่อนท่านว่านไปพบยมบาลพร้อมกันจึงประเสริฐ เราจะนำเต้าโกวน้อยเทพธิดากลับไปในเคหสถานอบรมสั่งสอนวิชาบำเรอบุรุษในห้องหอจนพอใจพอเราเบื่อหน่ายไม่้ายามนั้นค่อยส่งตามไปให้เซียนโกวท่านในปรโลกดีหรือไม่? ฮ่าฮ่า”
สิ้นสุดเสียงหัวร่อเย้ยหยันอันระคายหูของเล่อผางเ้าสำนักอสรพิษดำทันใดนั้นไม้เท้าหัวอสรพิษดำของมันพลันพุ่งเข้าฉกร่างของว่านฟางหงกับไท่จื้อเซียนโกวอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าจากนั้นมันฟาดไม้เท้าใส่คนทั้งสองอย่างแม่นยำราวจับวางร่างของคนทั้งสองผละกระเด็นออกจากกันสองทิศทางอย่างทันที คนทั้งสองเกร็งลมปราณปรากฏว่าภายในรู้สึกผิดปกติแตกต่างจากกาลก่อนทั้งสองรู้โดยทันทีว่าโดนพิษร้ายเข้าให้แล้วต่างรีบใช้มือตบปิดจุดสำคัญบนร่างกายเอาไว้ก่อนเพื่อสกัดกั้นพิษแล่นเข้าสู่จุดสำคัญบนร่างกายนั่นเอง
ยามนั้น เล่อผางมันหัวร่ออีกครั้งกระทั่งเสียงดังกึกก้องไปทั่วทั้งบริเวณสิ้นสุดเสียงหัวร่อกล่าววาจาต่อว่านฟางหงและไท่จื้อเซียนโกวว่า
“พวกท่านทั้งสองมิต้องดีใจไปดอก?เราขอบอกตามตรงแม้ท่านทั้งสองจะสกัดปิดจุดสำคัญบนร่างเอาไว้ แต่ทว่าไม่นานพิษของเราก็จะแทรกซึมเข้าสู่อวัยวะสำคัญภายในของพวกท่านอยู่ดีเราเล่อผางจะปล่อยให้ท่านทั้งสองค่อย ๆ ตายด้วยพิษร้ายของเราอย่างช้า ๆสุดแสนทรมาน ถึงแม้ว่าพวกท่านทั้งสองคิดจะฆ่าตัวตายก็ไร้เรี่ยวแรงแล้วเพราะพิษชนิดนี้ของสำนักเรายิ่งออกแรงยิ่งแผ่กระจายได้รวดเร็วยิ่งกว่าเดิม”
สิ้นเสียงกล่าววาจาของเล่อผางเหล่ามือดีในพรรคหลายคนที่ติดตามว่านฟางหงมา ต่างพากันปรี่เข้ามาแล้วแยกย้ายเข้าใส่เล่อผางโดยพร้อมเพรียง เล่อผางมันไม่เห็นคนเหล่านี้อยู่ในสายตาั้แ่ต้น ตวัดไม้เท้าอสรพิษดำในมือเข้าฟาดฟันผ่านไปได้ไม่นานคนเ่าั้ต่างถูกไม้เท้าหวดใส่ร่างล้มหงายลงนอนกองกับพื้นเสียชีวิตอย่างอเนจอนาถ
ว่านฟางหงมองเห็นคนในพรรคถูกฆ่าตายไปต่อหน้าแต่ทว่าไม่สามารถยื่นมือช่วยเหลืออะไรได้ ท่านรู้สึกคับแค้นใจถึงที่สุด ไม่แตกต่างจากไท่จื้อเซียนโกวที่จ้องมองศิษย์ของนางถูกสกัดจุดขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวมิได้คาดไม่ถึงว่าการเดินทางสู่จงหยวนครั้งแรกนี้มิเพียงจะไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของคนชั่วแล้วมิหนำซ้ำยังมิอาจปกป้องศิษย์ได้แถมชีวิตของตัวเองยังมิอาจรักษา ครุ่นคิดแล้วรู้สึกเคียดแค้นต่อเล่อผางอย่างที่สุด
ยามนั้น เล่อผางเ้าสำนักอสรพิษดำหันมองคนทั้งสองแวบหนึ่งจึงหอบหิ้วร่างของเต้าโกวน้อยจากไปพร้อมคนในสำนักอย่างไร้ร่องรอยเมื่อเหล่าชั่วจากไปหมดสิ้นแล้วทิ้งไว้เพียงซากศพนอนตายเกลื่อนกลาดเรียงรายไว้บนพื้นเส้นทางไท่จื้อเซียนโกวกับว่านฟางหงต่างทรุดร่างลงนั่งกับพื้นอย่างหมดสิ้นเรี่ยวแรงไท่จื้อเซียนโกวรู้สึกสำนึกเสียใจต่อว่านฟางหงหันมากล่าวคำขอขมาต่อหน้าท่านอย่างละอายใจว่า
“เราไท่จื้อเซียนโกวฉายาแส้หมอกม้วนเมฆั้แ่กำเนิดเกิดมาไม่เคยมีครั้งใดสร้างความอัปยศได้เท่าครั้งนี้ เป็เพราะหลงผิดคิดว่าตนเองเก่งกาจฉลาดปราดเปรื่องแต่นึกไม่ถึงจึงตกหลุมพรางของคนชั่วช้าสามานย์ มิเพียงเรามีส่วนทำร้ายท่านและคนของท่านศิษย์ของเราเพียงคนเดียวก็มิอาจปกป้องนางได้เรารู้สึกเสียใจและละอายต่อท่านยิ่งนักอย่างมิอาจให้อภัยแต่ถึงอย่างไรเราก็ต้องกล่าวขอขมาต่อท่านก่อนตายไปเราขอทราบนามของท่านจะได้หรือไม่?”
ว่านฟางหงประมุขพรรไผ่หลิว ยกมือข้างหนึ่งขึ้นอย่างยากเย็นทอดถอนใจคำหนึ่งจึงกล่าวตอบว่า
“เราว่านฟางหงฉายาไผ่หลิวเก้าปล้องเราเป็ปังจู้(ประมุขพรรค)ของพรรคไผ่หลิว ฉายาเาาวยุทธจักรกล่าวตั้งให้จากอาวุธเราคือไม้ไผ่เก้าปล้องนั่นเองท่านกับเราคราวนี้ตกอยู่ในชะตากรรมเดียวกัน ถึงเราจะกล่าวโทษท่านไปก็ไร้ประโยชน์อันใด”
ยามนั้นว่านฟางหงประมุขพรรคไผ่หลิวทอดสายตาท้อแท้สิ้นหวังยังคงพ่นลมหายใจแผ่นเบาจากริมฝีปากคราหนึ่งจึงกล่าววาจาแ่เบาสืบต่อว่า
“ให้มันแล้วกันไปเถิดเกิดมาทุกคนควรต้องตายถือว่าท่านกับเราถึงแม้นไม่มีวาสนาต่อกัน แต่ทว่าอย่างน้อยยังถือชะตากรรมอันเลวร้ายร่วมกันพวกเราได้ตายพร้อมกันยังไม่ถึงกับโดดเดี่ยวจนเกินไปเส้นทางไปยังยมโลกแม้มืดมิดยังมีเพื่อนร่วมแนวยุทธจักรเดินทางเป็เพื่อน เพียงแต่น่าเสียดายพวกเรามิน่ามาสังเวยชีวิตภายใต้น้ำมือคนร้ายโฉดชั่วเท่านั้นเอง”
ขณะนั้น ในเวลาที่ทั้งสองนั่งรอความตายต่างใช้เวลาที่หลงเหลืออยู่บ้างสนทนากัน จนทราบว่าไท่จื้อเซียนโกวนางเดินทางมาภาคกลางเพื่อหาสถานที่ก่อตั้งสำนักด้วยทางภาคเหนือมีขุมกำลังหลายฝ่ายรวมตัวกันตั้งตนเป็ใหญ่ เห็นว่าอนาคตไม่นานจะต้องเกิดาสู้รบจึงได้พาศิษย์เดินทางลงมาจงหยวนเพื่อเสาะหาสถานที่สงบ สำหรับอบรมสั่งสอนศิษย์ แต่ทว่าน่าเสียดายปณิธานไม่ทันบรรลุต้องมาตายเสียก่อน
ลวี้ยู่เฉียนหลังจากร่ำลาป้ากุ้ยจึงออกเดินทางอย่างไร้จุดหมาย นี่ก็ผ่านมาเป็เวลาสองวันแล้วที่ออกเดินทางจากมาขณะที่มันก้าวเท้าเดินอย่างไร้ทิศทางในหูยังได้ยินเสียงของพ่อบ้านมึ้งสั่งกำชับเอาไว้ว่า“อย่าได้เดินทางกลับไปที่บ้านเก่าอีก ให้เดินทางจากไปให้ไกลได้เท่าใดยิ่งดี” ลวี้ยู่เฉียนครุ่นคิดเท่าใดยิ่งไม่เข้าใจเช่นกันว่าด้วยเหตุผลกลใดกันแน่ขณะที่ครุ่นคิดภายในใจอดนึกเป็ห่วงพ่อบ้านมึ้งรวมทั้งคนสนิทของบิดาขึ้นมามิได้
มันครุ่นคิดว่าป่านนี้พวกเขาเ่าั้จะเป็ตายร้ายดีประการใดยิ่งคิดยิ่งปวดศีรษะอย่างรุนแรง ลวี้ยู่เฉียนสลัดศีรษะไปมาพยายามจะไม่ใช้ความคิดกระไรอีกดังนั้นจึงรีบก้าวเท้ามุ่งหน้าเดินไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมายปลายทางฉับพลันสายตาพลันสะดุดเข้ากับร่างคนที่นอนเรียงรายอยู่กับพื้น มันรู้สึกตระหนกใทำสิ่งใดไม่ถูกเมื่อตั้งสติได้รีบตรงปรี่เข้าไปสำรวจตรวจสอบดูพบว่าผู้คนเ่าั้พลันไม่มีลมหายใจอีกแล้ว
ลวี้ยู่เฉียนขณะสำรวจตรวจสอบพลางใช้สายตามองออกไปทั่วบริเวณพอดีสายตามาสะดุดเข้ากับร่างสองร่างนั่งพิงอยู่กับต้นไม้ห่างออกไปไม่ไกลนักดังนั้นจึงรีบวิ่งตรงไปในทันทีพบว่าคนทั้งสองยังคงมีลมหายใจ แต่ทว่าคนทั้งคู่ดูไร้เรี่ยวแรงร่างกายอ่อนล้าในไม่ช้าคงสิ้นลมหายใจหากไม่ได้รับการช่วยเหลือทันท่วงทีดังนั้นจึงย่อกายลงแล้วส่งเสียงเรียกคนทั้งสองเบา ๆ ว่า
“ท่าน...ท่านทั้งสองได้ยินข้าพเ้าหรือไม่?ผู้ใดทำร้ายพวกท่านอีกทั้งยังมีคนที่นอนเสียชีวิตอยู่ตรงโน้น รีบบอกเล่ารายละเอียดเร็วเข้ามิแน่นักข้าพเ้าอาจจะช่วยเหลือท่านทั้งสองได้บ้าง”
ยามนั้น ว่านฟางหงแม้หมดสิ้นความหวังแต่ยังพยายามส่งเสียงแหบพร่าต่อหน้าลวี้ยู่เฉียนอย่างยากเย็นว่า
“เรา...เราทั้งหมดถูกคนชั่วเล่อผางแห่งสำนักอสรพิษดำทำร้ายคราครั้งนี้เห็นทีว่าไม่อาจรักษาชีวิตเอาไว้ได้แล้ว เ้าหนุ่มเราดูลักษณะของเ้ามิใช่ชาวยุทธ์สุดจะเอ่ยปากให้เ้าช่วยเหลือชีวิตแต่ทว่ามีอยู่เื่ราวหนึ่งซึ่งเราต้องรบกวนเ้าส่งข่าวต่อวัดเสียวลิ้มยี่บอกข่าวนี้ว่าเราว่านฟางหงแห่งพรรคไผ่หลิวกับท่านไท่จื้อเซียนโกวโง่งมพลาดพลั้งถูกคนชั่วลอบทำร้ายมิอาจเดินทางไปวัดเสียวลิ้มยี่ได้ไม่ทราบว่าจะเป็การรบกวนเ้ามากไปหรือไม่?”
ลวี้ยู่เฉียนใช้สายตาสำรวจคนทั้งสองอยู่เที่ยวหนึ่งจึงส่งเสียงกล่าวตอบต่อว่านฟางหงไปว่า
“ถูกต้องของท่าน ข้าพเ้าลวี้ยู่เฉียนมิใช่ชาวยุทธ์มิต้องเป็ห่วงสิ่งที่ท่านไหว้วานไว้ข้าพเ้ายินดีไปกระทำให้โดยไร้ข้อแลกเปลี่ยน จากตรงนี้กับวัดเสียวลิ้มยี่เห็นทีคงเดินทางไปอีกไม่ไกลนักแต่ทว่าดูเหมือนท่านทั้งสองนอกจากโดนทำร้าย พวกท่านยังถูกพิษร้ายแทรกซึมเข้าสู่ร่างกายด้วยถูกต้องหรือไม่?”
ไท่จื้อเซียนโกวได้ยินเช่นนั้นพลันแสดงสีหน้าประหลาดใจรีบรวบรวมเรี่ยวแรงอ้าปากกล่าวตอบต่อลวี้ยู่เฉียนไปว่า
“ถูกต้องของเ้าสหายน้อยอันประเสริฐเราทั้งสองถูกพิษร้ายจากไม้เท้ารูปอสรพิษดำของคนชั่ว เ้าบอกพวกเราว่าเ้ามิใช่ชาวยุทธ์ดังนั้นเราพลันข้องใจไฉนเ้าทราบได้ว่าเราทั้งสองถูกพิษร้ายแทรกซึม?”
ลวี้ยู่เฉียนส่งเสียงร้องอ้อคำหนึ่งจึงรีบกล่าวตอบออกไปทันทีว่า
“ถูกต้องของท่านผู้ทรงศีลข้าพเ้ามิใช่ชาวยุทธ์นั่นใช่อยู่ แต่ทว่าข้าพเ้าชมชอบมักทำตัวเป็หนอนตำราศึกษาศาสตร์ต่างๆ หลายแขนง ดังนั้นจึงดูออกอยู่บ้างว่าท่านทั้งสองต้องพิษ มิหนำซ้ำพิษชนิดนี้เป็พิษที่ร้ายกาจได้จากงูพิษที่ถูกเลี้ยงด้วยพิษชนิดต่างๆ หลากหลาย แต่ทว่ามิใช่ไม่มีหนทางรักษา โชคดีที่หลายวันก่อนข้าพเ้าเข้าป่าได้สมุนไพรมาหลายชนิดพร้อมทั้งได้ปรุงยาติดตัวมาด้วยแม้นว่าระยะเวลาอันสั้นแก้พิษร้ายไม่หายขาดแต่ยังพอช่วยทุเลาพิษไว้ได้เพลาหนึ่งท่านทั้งสองรีบรับประทานยาลงไปก่อนคนละเม็ดเถิด”
ลวี้ยู่เฉียนล้วงยาออกมาจากซอกเอวสองเม็ดแล้วยื่นส่งต่อว่านฟางหงกับไท่จื้อเซียนโกวคนทั้งสองรีบส่งเม็ดยาเข้าปากแล้วรีบกลืนกินลงไปทันที ผ่านไปครู่หนึ่งทั้งสองจึงมีความรู้สึกว่าพละกำลังเริ่มฟื้นฟูกลับคืนมามาตรว่าจะไม่เท่าเดิมแต่ทำให้คนทั้งสองมีเรี่ยวแรงก้าวเดินได้ดังนั้นจึงได้รีบกล่าวขอบคุณต่อลวี้ยู่เฉียนจากใจจริง ไท่จื้อเซียนโกวกล่าววาจาต่อหน้าลวี้ยู่เฉียนก่อนว่า
“เซียนโกวขอขอบคุณเ้ามากที่มีน้ำใจได้มอบยาให้แก่เรามิทราบว่าเ้ามีนามเรียกหาว่ากระไร? หากไม่ตายภายภาคหน้าเราต้องตอบแทนเ้าแน่นอนจงบอกต่อเรามาเถิดว่าเ้ามีนามว่ากระไร?”
ยามนั้นยังมิทันที่ลวี้ยู่เฉียนจะได้กล่าวตอบคำถามต่อไท่จื้อเซียนโกวว่านฟางหงประมุขพรรคไผ่หลิวกล่าวคำสอดแทรกขึ้นก่อนว่า
“ถูกต้องของท่านเซียนโกวแล้วเ้าหนุ่มเราเอง้าทราบชื่อแซ่เ้าด้วยเช่นกัน เรานั้นว่านฟางหงมีหนี้แค้นต้องชำระสะสางหากมีบุญคุณต้องทดแทนดังนั้นเ้าจงบอกออกมาเถิดว่าเ้ามีนามว่ากระไร?”
ลวี้ยู่เฉียนเมื่อถูกคนทั้งสองออกปากซักถามนามแซ่เช่นนั้นจึงได้บอกกล่าวออกไปตามตรงว่า
“เรียนท่านทั้งสองโดยไม่ปิดบังข้าพเ้าแซ่ลวี้ชื่อยู่เฉียน ข้าพเ้ามิใช่บัณฑิตและมิใช่ชาวบู๊ลิ้มเป็เพียงชาวบ้านธรรมดาสามัญผู้หนึ่งดังนั้นท่านทั้งสองอย่าได้ลำบากจดจำชื่อแซ่ของข้าพเ้าเอาไว้ให้รกสมอง การที่ข้าพเ้าได้ช่วยเหลือผู้เดือดร้อนถือว่าเป็หน้าที่ของเพื่อนมนุษย์ที่พึงกระทำต่อกันมิทราบว่าผู้ที่นอนเสียชีวิตอยู่ทางด้านโน้นเป็คนของท่านทั้งสองหรือไม่?”
ว่านฟางหงประมุขพรรคไผ่หลิว รีบกล่าวตอบคำถามของลวี้ยู่เฉียนออกไปในทันทีว่า
“ถูกต้องของเ้าคนเ่าั้พวกมันล้วนเป็คนของเรา เราไม่ดีเองที่ไร้สามารถมิอาจปกป้องชีวิตพวกเขาเอาไว้ได้ผู้คนเ่าั้มันต้องมาตายเพราะเราครุ่นคิดแล้วยังรู้สึกเสียใจไม่คลายจริง ๆ”
ลวี้ยู่เฉียนได้ยินว่านฟางหงกล่าววาจาเช่นนั้นพลันรีบกล่าวตอบกลับไปว่า
“ชีวิตคนตายไปไม่อาจฟื้นคืนโศกเศร้าเสียใจไปคล้ายกลับกลายให้ิญญาพวกเขาไม่สงบสุข ข้าพเ้าคิดว่าพวกเรารีบจัดการฝังศพพวกเขาเสียก่อนจึงประเสริฐิญญาของพวกเขาเหล่านี้จะได้ไปในที่สุขคติ”
ดังนั้นคนทั้งสามจึงช่วยกันฝังศพคนเหล่าจนแล้วเสร็จสิ้นพอดีเป็เวลาใกล้สายันห์พอดีจึงเห็นพ้องต้องกันว่าควรหาสถานที่สำหรับพักผ่อนนอนหลับในค่ำคืนนี้เสียก่อน ทั้งสามเมื่อเดินทางมาได้ระยะหนึ่งจึงเห็นด้านหน้ามีถ้ำเล็ก ๆ อยู่ที่หนึ่ง พอสำรวจดูแล้วเห็นว่าปลอดภัยสามารถใช้สำหรับหลับนอนได้ ลวี้ยู่เฉียนจัดแจงหาหญ้าแห้งแถวนั้นมาปูพื้นให้กับว่านฟางหงและไท่จื้อเซียนโกวได้พักผ่อน
สำหรับลวี้ยู่เฉียนล้วนเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันเช่นกันดังนั้นจึงได้ขอตัวนอนพักผ่อนผล็อยหลับไปด้วยความอ่อนเพลียรุ่งสางของอีกวันทั้งสามหลังจากตื่นนอนแล้วพากันล้างหน้าล้างตาพอลวก ๆลวี้ยู่เฉียนกล่าวกับว่านฟางหงและไท่จื้อเซียนโกวว่า
“เช่นนั้นข้าพเ้าจะรีบออกเดินทางไปวัดเสียวลิ้มยี่เพื่อขอความช่วยเหลือจากหลวงจีนทั้งหลาย หรือไม่เช่นนั้นบางทีเหล่าจอมยุทธ์ที่ท่านทั้งสองกล่าวถึงอาจเดินทางไปถึงวัดเสียวลิ้มยี่แล้วก็เป็ได้สำหรับอาการาเ็ของท่านทั้งสองระยะนี้ยังคงไม่กำเริบหากได้ยอดฝีมือที่ท่านบอกช่วยขับพิษร้ายให้กับท่านทั้งสองหลังจากนี้อาการของท่านทั้งสองคงจะหายดีเช่นเดิมแน่นอน เพื่อไม่เป็การเสียเวลาข้าพเ้าลวี้ยู่เฉียนจะออกเดินทางตอนนี้เลย”
ยามนั้นไท่จื้อเซียนโกวทอดถอนใจคราหนึ่งจึงมองดูลวี้ยู่เฉียนด้วยความรู้สึกซาบซึ้งสำนึกขอบคุณส่งเสียงกล่าวอำลาและขอบคุณว่า
“สหายน้อยลวี้ยู่เฉียนเราไท่จื้อเซียนโกวต้องขอบคุณในน้ำใจของเ้าอีกครั้ง หากไม่ได้เ้าช่วยเหลือในครานี้เห็นทีต้องตายอย่างอเนจอนาถแน่นอนที่เรายังเป็ห่วงคือศิษย์ของเรามิทราบว่าป่านนี้จะเป็ตายร้ายดีอย่างไร? หากเราทุเลาหายดีเมื่อไหร่จะต้องตามไปช่วยเหลือศิษย์เราพร้อมกับคิดบัญชีหนี้แค้นกับคนชั่วเล่อผางลงให้จงได้”
ไท่จื้อเซียนโกวกล่าววาจาเช่นนั้นลวี้ยู่เฉียนแม้ไม่ทราบว่าศิษย์ของท่านเป็เช่นไร ลักษณะรูปร่างหน้าตาเป็เยี่ยงไรแต่ด้วยความรู้สึกหากตนมีวรยุทธ์สุดจะอยู่นิ่งเฉยแน่ตนจะต้องร่วมเดินทางไปช่วยเหลือนางอีกแรงแน่นอน
ลวี้ยู่เฉียนหลังจากร่ำลาคนทั้งสองเรียบร้อยแล้วมันรีบออกเดินทางสู่วัดเสียวลิ้มยี่ทันทีเพื่อมิให้เสียเวลานอกจากไปขอความช่วยเหลือแล้วอีกเหตุผลหนึ่งมัน้าสอบถามถึงหลวงจีนรูปหนึ่ง ซึ่งได้ช่วยเหลือตนไว้ไปฝากกับป้ากุ้ยให้ช่วยดูแลจนบัดนี้ตนมีอาการหายสนิทดีแล้วจนมิหลงเหลืออาการาเ็แต่อย่างใด
ลวี้ยู่เฉียนใช้เวลาเดินทางทั้งกลางวันกลางคืนใช้เวลานอนหลับพักผ่อนบ้างพอหายเหน็ดเหนื่อยจึงออกเดินทางทันทีการเดินทางของมันไร้อุปสรรคแต่อย่างใดเนื่องด้วยไม่อยู่ในสายตาบรรดาชาวยุทธ์จนเวลาบ่ายคล้อยของวันนี้จึงเริ่มก้าวเข้าเขตวัดเสียวลิ้มยี่ดังนั้นจึงหยุดพักดื่มน้ำที่ศาลาับริเวณทางขึ้นวัดสียวลิ้มยี่หลังจากหายเหน็ดเหนื่อยลุกขึ้นออกเดินทางก้าวขึ้นเขาวัดเสียวลิ้มยี่ทันที
หยกเหินลม/ชล ชโลทร
8K
![[END]ทะลุมิติมาฝึกลมปราณในยุค70s](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721989266_61640303.webp)
