หลังจากเสร็จสิ้นการจัดงานศพของเ้าสัวเมธี รินตั้งใจศึกษาข้อมูลทุกอย่างเกี่ยวกับธุรกิจหลังฉากโรงงานไวน์แห่งนี้ เธอพบว่า งานที่โรงงานที่คิดว่าหนักหนาแล้วก็แสนจะเหนื่อย กลับเทียบไม่ได้เลยกับงานต่อไปที่เธอจะต้องดูแล
รินหยิบมือถือออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท เธอกดโทรออกหาคนขับรถคนสนิท เพียงอึดใจเดียวปลายสายก็ขานรับในทันที
“ครับคุณริน”
“คืนนี้ฉันจะไปคาสิโน เอารถมารับที่บ้านสามทุ่ม”
“เอ่อ คุณริน ที่นั่นมัน ..”
“เมื่อกี้ฉันพูดไม่ชัดตรงไหน”
“ชัดครับ รับทราบครับคุณริน”
เธอกดวางสายทันทีเมื่ออีกฝ่ายตอบรับคำสั่ง ก่อนจะโทรหาเลขาส่วนตัว
“ไพลิน” คืออีกคนที่ทำงานกับเธอมาเนิ่นนานเช่นกัน เลขาคนนี้เป็คนที่มีความสามารถ รอบรู้ในทุกด้าน และเป็คนสวยคนหนึ่งเลยทีเดียว นอกจากนี้เธอยังมีรสนิยมทางเพศที่หลงใหลในเพศเดียวกัน เช่นเดียวกันกับริน หากจะพูดกันด้วยเหตุผลสำคัญที่เธอทำงานที่นี่มาเนิ่นนาน เธอหลงรักในตัวของ ศิขริน ั้แ่วันแรกที่เข้ามาทำงานที่นี่ ยิ่งนานวันการกระทำของเธอก็ยิ่งชัดเจน รินเองก็ผ่านร้อนผ่านหนาวมาจนอายุเข้าเลขสาม มีเหรอที่เธอจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอย่างไร
เธอรู้ แต่เธอไม่ตอบรับทุกๆ การกระทำใดๆ ที่นอกเหนือขอบเขตระหว่างเ้านายกับลูกน้อง
“สวัสดีค่ะคุณริน วันนี้ไม่เข้าบริษัทเหรอคะ” ไพลินรับสายด้วยน้ำเสียงแสนหวาน แต่อีกฝ่ายกลับไม่รู้สึกอะไร
“ฉันต้องรายงานด้วยหรือไงว่าฉันจะไปไหน” ศิขรินตอบกลับด้วยเสียงราบเรียบ
ไพลินเงียบและรอฟังคำสั่ง เธอไม่เคยจะชินกับน้ำเสียงห้วนๆ แบบนี้ แม้ว่าจะทำงานมาหลายปีแล้วก็ตาม เธอหวังแค่ให้ศิขรินพูดหวานๆ กับเธอบ้าง หรือยิ้มทักทายกันสักหน่อยในเวลาที่เจอกัน แต่ก็ดูเหมือนว่าสิ่งเ่าั้ที่หวัง จะเป็เพียงความฝัน
“ลงประกาศรับสมัครงานในเว็บของบริษัทให้ฉันด้วย” รินบอกคำสั่ง
อีกฝ่ายถึงกับแปลกใจ ในเมื่อตอนนี้บริษัทไวน์ของเธอมีพนักงานครบทุกตำแหน่ง แถมบางตำแหน่งก็มีเหลือเฟือ ทุกคนที่ทำงานที่นี่ไม่เคยมีใครลาออก เพราะรินดูแลลูกน้องของเธอเป็อย่างดี ทั้งสวัสดิการต่างๆ รวมถึงเงินเดือนและโบนัสพิเศษ เธอมีให้เสมอ เงินเดือนทุกเดือนตรงเวลา ไม่เคยล่าช้า ทุกคนที่ทำงานกับเธอจึงรักเธอ ถึงแม้บุคลิกเธอจะดุไปหน่อยก็ตาม
“คุณรินจะรับตำแหน่งอะไรคะ” เลขาสาวถาม เธอยังไม่คลายความสงสัย
“เปิดรับทุกตำแหน่ง”
“เอ่อ แต่ว่า ..” เลขาสาวเหมือนอยากจะท้วงติงในสิ่งที่เธอสั่ง
“คำสั่งฉันยากไปหรือไง”
“ปะ เปล่าๆ ค่ะ ฉันจะรีบจัดการให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ”
“ดี”
ศิขรินกดวางสายพลางถอนหายใจออกมา เธอไม่ชอบผู้หญิงประเภทนี้เป็ที่สุด แบบที่จู้จี้จิกจุก และเข้าใจอะไรยาก ถึงแม้จะมีผู้หญิงมากมายผ่านเข้ามาในชีวิตของเธอ แต่ก็ยังไม่มีใครที่จะดูพิเศษเหนือคนอื่น หรือเพราะหัวใจของเธอมันหยาบกร้านเกินไป ความรู้สึกรักไม่เคยเกิดขึ้นกับใคร จะมีก็เพียงแต่อารมณ์ฉาบฉวยบนเตียงแค่ชั่ววูบเท่านั้น
~ ตืดดดดดดดด ~
มือถือในมือของเธอสั่นขึ้นอีกครั้ง สายตาเหลือบไปมองหน้าจอก่อนจะกดรับ
“ค่ะลุงพิชัย”
“ริน ลุงมีเื่จะคุยด้วยหน่อย”
“ว่ามาเลยค่ะ”
“เื่ที่ดิน เอ่อ..”
“ไม่ขายค่ะ” เธอตอบกลับไปทันที โดยที่ปลายสายยังพูดไม่จบประโยค
“รินคิดว่าเื่นี้รินคุยกับลุงหลายครั้งแล้วนะคะ ไร่ของเราทำเลดี สภาพอากาศ สภาพดิน ทุกอย่างคุณพ่อดูมาแล้วเป็อย่างดี กว่าจะได้ที่ดินมาตรงนี้ คุณพ่อก็เสียไปหลายอย่าง แต่ท่านก็ยอมแลก ใครจะมาซื้อก็ไม่มีทางขายเด็ดขาด อีกอย่าง ไร่ของลุงก็อยู่ใกล้ๆ เราจะให้คนที่เราไม่รู้จักมาอยู่ใกล้กับเราทำไมคะ อยู่กับคนในครอบครัวกันเองไม่ดีกว่าเหรอคะ”
รินกล่าวออกไปอย่างรวดเร็ว เธอแทบจะไม่หยุดพักในขณะที่พูด อีกฝ่ายจึงฟังเธอพูดจนจบ แล้วจึงพูดขึ้นมาบ้าง
“ริน ฟังลุงนะ ตอนนี้พ่อรินก็ไม่อยู่แล้ว ไหนจะบริษัทที่กรุงเทพ ไหนจะไร่ที่นี่ รินจะดูแลยังไงไหว”
“พรุ่งนี้เจอกันค่ะลุง ต่อไปนี้รินจะไปดูแลที่นั่นเองค่ะ”
“งั้นก็แล้วแต่รินนะ พรุ่งนี้ลุงจะไปรับที่สนามบิน”
“ขอบคุณค่ะ”
เธอกดวางสาย ก่อนจะเดินไปลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ออกมา และเก็บเสื้อผ้าพร้อมของใช้ที่จำเป็ใส่กระเป๋าทันที หลังจากเก็บของเสร็จแล้ว เธอใช้เวลาหลังจากนั้นในการจัดการธุระส่วนตัวและเตรียมจะไปคาสิโน
สามทุ่มตรง รถสปอร์ตคันหรูก็เลี้ยวเข้ามาในรั้วบ้านของเธอ
เจมส์ลงมาเปิดประตูรถให้เธอ หญิงสาวที่รออยู่แล้วเข้าไปนั่งในรถหรูเรียบร้อย เจมส์ปิดประตูทันทีและเดินไปยังที่นั่งคนขับ
“คืนนี้ทิ้งรถไว้ให้ฉัน ฉันจะกลับเอง” เธอบอกกับเจมส์ที่กำลังรัดสายเข็มขัด เตรียมจะออกรถ
“รับทราบครับคุณริน” เขาตอบรับแล้วเคลื่อนรถหรูออกจากบ้านไป
รถสปอร์ตคันหรูมาหยุดหน้าอาคารแห่งหนึ่ง ซึ่งมองผิวเผินอาจจะเหมือนโรงแรมห้าดาวสุดอลังการยังไงอย่างงั้น เพราะตึกสูงเจ็ดชั้นที่ตกแต่งด้วยโคมไฟสีส้มสุดอลังการ ชวนให้เยื้องกรายเข้าไปภายใน ผู้คนมากมายรวมตัวอยู่ที่นี่ แน่นอนว่าส่วนมากคือนักพนัน ที่ต่างมาเสี่ยงดวง แต่หากใครอยากจะมาปาร์ตี้ ดื่มเหล้า หรือฟังดนตรีเพราะๆ ชั้นดาดฟ้าที่นี่ก็มีไว้คอยบริการเช่นเดียวกัน
รินเปิดประตูรถ เมื่อรถมาถึงคาสิโนและจอดในที่จอดรถเรียบร้อยแล้ว ก่อนจะขอกุญแจรถจากเจมส์ พร้อมยื่นแบงค์พันให้สองใบ
“คืนนี้กลับไปพักผ่อน ไม่ต้องสแตนบายด์”
“เอ่อ จะดีเหรอครับคุณริน”
เขารู้สึกเป็กังวล ถึงแม้สถานที่แห่งนี้จะเป็อีกหนึ่งธุรกิจของพ่อเธอ แต่ศิขรินแทบไม่เคยเยื้องกรายเข้ามา ก็เพราะเธอไม่เคยรู้ว่าพ่อของเธอมีธุรกิจแบบนี้อยู่ นี่คือครั้งแรกของการมาเหยียบที่นี่ แต่แน่นอนว่าพนักงานทุกคนที่นี่รู้จักเธอดี
“เจมส์ เธอคิดว่าพนักงานที่นี่จะไม่ดูแลฉันเหรอ” รินถามคนขับรถคนสนิทของเธอ
“เปล่าครับ ผมแค่กลัวอันตราย”
“ไม่มีอันตรายในที่ของเรา” น้ำเสียงราบเรียบตอบกลับไป
“ครับคุณริน” เจมส์ส่งกุญแจรถให้เธอ ก่อนจะรับเงินสองพันแล้วเดินจากไป
ศิขรินในคืนนี้ เธอสวมเชิ้ตสีขาวทับด้วยเสื้อสูทแขนยาวสีดำ กับกางเกงสแล็คสีดำ ผมยาวดำขลับถูกรวบมวยสูงไว้ เผยให้เห็นต่างหูสีดำที่เธอใส่ไว้ตลอด ใบหน้านวลผ่องบวกกับองค์ประกอบต่างๆ บนใบหน้ามันยิ่งทำให้เธอมีเสน่ห์ ทันทีที่เธอเดินเข้าไปในคาสิโนแห่งนี้ ทุกสายตาก็จับจ้องมายังเธอ
รินไม่ได้สนใจคนเหล่านี้มากนัก เธอเดินไปกดลิฟต์เพื่อขึ้นไปยังชั้นเจ็ด ชั้นที่มีบริการแอลกอฮอล์ทุกชนิด รวมถึงไวน์จากโรงงานของเธอด้วยเช่นกัน
ทันทีที่ลิฟต์เปิดออกเสียงเพลงกระหึ่มก็แล่นเข้าสู่โสตประสาทของเธอ พร้อมด้วยกลิ่นบุหรี่คละคลุ้ง เวลานี้มีดีเจคอยเปิดเพลงแดนซ์เพื่อเอาใจลูกค้าที่กำลังสนุกสนานกับเพลงเ่าั้
ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเธอทันทีที่เธอก้าวออกจากลิฟต์
“สวัสดีครับคุณริน ผมชื่อพิทักษ์ครับ เป็คนดูแลที่นี่”
“สวัสดีค่ะคุณพิทักษ์ รบกวนขอข้อมูลของที่นี่ด้วยนะคะ ทั้งข้อมูลของพนักงาน ข้อมูลหัวหน้าแต่ละฝ่าย ทุกชั้น รวมถึงข้อมูลสินค้าและบริการหลัก พร้อมผลประกอบการแต่ละปี ส่งให้รินด้วยนะคะ เดี๋ยวรินจะให้อีเมลไว้ค่ะ”
“เอ่อ คุณริน้าทราบข้อมูลเหล่านี้ไปทำไมครับ” อีกฝ่ายดูเหมือนไม่พอใจเท่าไหร่กับคำสั่งของเธอ
ศิขรินไม่ตอบ เพียงแต่มองใบหน้าของอีกฝ่าย ด้วยแววตาเรียบเฉย ก่อนจะเอ่ยสั้นๆ
“ขอข้อมูลทั้งหมดภายในคืนนี้ค่ะคุณพิทักษ์”
เธอยื่นนามบัตรที่มีพร้อมทั้งชื่อ เบอร์โทร และอีเมลให้แก่พิทักษ์ เขารับมาอย่างจำใจ
“ครับ คืนนี้ผมจะส่งให้ครับ”
รินผละออกมาก่อนจะเดินไปยังห้องน้ำ เพื่อดับความร้อนในใจลง โดยปกติเธอเองก็ไม่ใช่คนใจเย็นสักเท่าไหร่ ทุกคนที่รู้จักเธอต่างก็รู้ดีว่าเธอมีทั้งน้ำแข็งและไฟอยู่ในร่างเดียว เวลาเย็นก็เย็นเฉียบ แต่เวลาร้อน อะไรก็ต้านไม่อยู่ อารมณ์ภายในของเธอดูจะโดดกว่าผู้หญิงทั่วไป บางครั้งก็รุนแรงจนแม้แต่เจมส์ที่เป็คนขับรถคนสนิทก็ไม่กล้าปริปากหรือแสดงอาการอะไรหากอยู่ใกล้
เธอเปิดประตูห้องน้ำเข้าไป เธอสะดุดตากับหญิงสาวคนหนึ่งที่นั่งฟุบอยู่กับฝาชักโครก โดยที่ประตูห้องน้ำเปิดอ้าไว้
“เมาอะไรขนาดนี้” เธอเปรยออกมาเบาๆ ก่อนจะเดินเข้าไปเขย่าร่างนั้นเบาๆ แต่เหมือนจะไม่เป็ผล อุณหภูมิในตัวของหญิงสาวร้อนจัดจนเธอััได้ กลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งไปทั่วห้อง
รินพยายามเขย่าร่างนั้นแรงๆ อีกหลายครั้ง แต่หญิงสาวยังคงนอนนิ่ง อุณหภูมิในตัวก็ไม่มีทีท่าว่าจะลดลง เธอจึงตัดสินใจอุ้มร่างนั้นออกมาจากห้องน้ำ พาเธอไปยังห้องพัก ซึ่งปกติห้องนี้จะเปิดให้บริการสำหรับ ผู้หญิงที่ทำงานขายบริการเพื่อต้อนรับแขกของเธอ
หญิงสาวที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียง ใบหน้าของเธอถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเพียงเล็กน้อย เธอแต่งกายด้วยชุดเดรสสีชมพูอ่อน เปิดไหล่กว้าง เผยให้เห็นแผงอกขาวนวล รินมองเธอพลางใบหน้าก็ร้อนผ่าว ความรู้สึกที่อยากจะเป็เ้าของเธอก็เกิดขึ้นมาเสียดื้อๆ
บ้าไปแล้วริน นี่เป็ผู้หญิงที่ไม่รู้จักและเพิ่งเจอครั้งแรกนะ
เธอสลัดความคิดที่ดังก้องในหัว ก่อนจะใช้ความคิดว่าจะทำยังไงต่อไปกับหญิงสาวคนนี้ จะปล่อยไว้แบบนี้ก็กลัวจะเป็อันตราย สถานที่แห่งนี้ไม่ควรจะมาคนเดียว ผู้คนก็มากหน้าหลายตา ไว้ใจใครได้ซะเมื่อไหร่
เธอเดินวนไปวนมาอยู่ในห้องนั้น สมองก็เร่งประมวลผล แต่ก็ดูเหมือนจะไร้ซึ่งคำตอบ เธอหันไปมองร่างหญิงสาวพร้อมจ้องมองใบหน้าเรียวสวย พลันหัวใจก็เต้นรัวขึ้นมาซะอย่างนั้น
เอาวะ ไปห้องฉันละกัน
4K
