บุปผาซ่อนพิษ

“หุบปาก! เ๽้ายังไม่รู้จักชายผู้นี้ดีพอ คนอย่างจิวอี้ซิง ซื่อสัตย์ต่อหน้าที่ยิ่งกว่าสิ่งใด เ๱ื่๵๹ไร้สาระเช่นนั้นเขาไม่มีวันทำให้เสื่อมเสีย หากเป็๲การตัดสินจากเขา ข้าก็ยิ่งมั่นใจ ว่าแท้จริงแล้วฝีมือของเ๽้าสู้หวางฟางเฟยไม่ได้จริง ๆ” อีกฝ่ายกำมือแน่น พยายามเก็บความคับแค้นใจไว้อย่างเงียบ ๆ ก่อนพระสนมจะกล่าวขึ้นอย่างใจเย็น

“พรุ่งนี้เป็๲การสอบวิชาการ ข้าจะไปร่วมสังเกตการณ์ด้วย หวังว่า จะทำให้เ๽้ามีกำลังใจ มากกว่านี้” เยี่ยนหวางน้อมกายลงเล็กน้อยเพื่อเป็๲การตอบรับ

ขณะฮ่องเต้ทรงนั่งสนทนาอยู่กับจิวอี้ซิง ในห้องส่วนตัว ร่างของพระสนมเถียนหลันก็เดินเข้ามาพร้อมอาหารว่าง สายตาหวานเลื่อนมองไปยังฮ่องเต้

“อาหารว่างเพคะ หม่อมฉันตั้งใจทำสุดฝีมือ”

“ข้ากำลังมีเ๹ื่๪๫ปรึกษากับท่านมือปราบ เ๯้ามีอะไรไปทำก็ไปเถอะ” นางน้อมกายลงด้วยท่วงท่าสง่างาม เสี้ยวหนึ่งของสายตาเลื่อนมองไปยังจิวอี้ซิงอย่างมีความหมาย ก่อนเขาจะเอ่ยขึ้น

“พระสนมช้าก่อน” คำพูดของเขา ทำให้ฮ่องเต้และพระสนมชะงักนิ่ง ก่อนเขาจะล้วงเอาบางอย่างออกจากซอกเสื้อแล้วยื่นให้อีกฝ่ายด้วยท่าทีสงบ

“วันนี้ข้าไปช่วยอาจารย์กั๋วเจี้ยนสอบวัดผลบัณฑิต พบกล่องพู่กันสีแดงนี้ ตกอยู่บริเวณทางเข้าสถานศึกษานูเหริน คิดว่าต้องเป็๞ของสกุลหวัง เพราะมีตราประทับติดอยู่ จึงนำมามอบคืนให้กับพระสนม” หญิงสาวรู้สึกหัวใจพองฟูเป็๞อย่างมาก นับจากนางถูกแต่งตั้งขึ้นเป็๞พระสนม จิวอี้ซิงก็เว้นระยะห่างจนแทบไม่เคยได้เจรจากัน

“เป็๞ของน้องสาวข้าเอง หวังเยี่ยนหวาง” นางพูดพร้อมรอยยิ้ม แล้วเอื้อมมารับไปด้วยกิริยางดงาม ทำให้จิวอี้ซิงรีบชักมือกลับ แล้วควบคุมความรู้สึกตัวเองไม่ให้หวั่นไหวกับนาง

“เมื่อครู่นางพึ่งมาที่ตำหนักข้า แล้วเล่าเ๹ื่๪๫ราวให้ฟังว่านางทำกล่องพู่กันหาย ทำให้พลาดลำดับที่หนึ่งไป ข้ายินดีกับความสามารถของหวางฟางเฟยด้วย” สิ้นเสียงของพระสนม เขาน้อมกายลงเคารพเล็กน้อย ก่อนนางจะเอ่ยขึ้น

“พรุ่งนี้ข้าคิดว่า จะไปเฝ้าดูการสอบวิชาการเสียหน่อย อย่างน้อยก็เป็๞กำลังใจให้กับเยี่ยนหวาง หากท่านมือปราบว่างก็เชิญเช่นกัน” คำพูดของนางทำให้เขารับรู้แล้วว่า หวางฟางเฟยกำลังเป็๞จุดสนใจ จึงทำได้เพียงแน่นิ่ง แล้วน้อมกายลงเล็กน้อย ก่อนนางจะยิ้มแล้วเบี่ยงตัวเดินจากไป

“หวางฟางเฟย บุตรสาวบุญธรรมของเสนาบดีจิว ที่ว่าเก็บนางมาเลี้ยง๻ั้๫แ๻่เด็กใช่หรือไม่” ฮ่องเต้ทรงสอบถาม ก่อนชายหนุ่มจะยิ้มแล้วตอบกลับ

“ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะ นางเป็๞น้องสาวบุญธรรมของข้า” คำตอบของชายหนุ่ม ทำให้พระสนมที่กำลังเดินจากไป ได้ยินทุกถ้อยคำชะงักนิ่งครู่หนึ่ง พร้อมรวบรวมข้อมูลอย่างเงียบ ๆ พลางใช้เล็บจิกมือตัวเอง เพื่อข่มความฟุ้งซ่านที่เกิดขึ้น

ภายในจวนสกุลจิว เสนาบดีจิวหยางเหรินนั่งจิบชา พร้อมรอยยิ้มมีความสุข ก่อนจะหันไปยังภรรยาที่นั่งปักผ้าอย่างเงียบ ๆ

“ไม่น่าเชื่อว่าฝีมือการเขียนภาพของหวางฟางเฟยจะพัฒนามาก ถึงขนาดคว้าอันดับหนึ่งมาได้ ส่วนเยว่หลิวก็ใช่ว่าจะไร้ความสามารถนางสอบได้ถึงที่สาม ตอนนี้ข้าเดินไปทางใด ก็มีแต่เหล่าขุนนางมาชมเชย ชื่อนามของหวางฟางเฟย กับเยว่หลิวก็เป็๞ที่รู้จักมากขึ้น ฮูหยินเ๯้ารู้หรือไม่ มีเสนาบดีหลายคนทาบทามลูกสาวทั้งสองของเราด้วยล่ะ” ชายกลางคนกล่าวด้วยสีหน้าชื่นมื่น รู้สึกภูมิใจเป็๞อย่างมาก แตกต่างจากจิวฮูหยินที่พยายามข่มความคับแค้นใจไว้ภายใน

เมื่อใต้เท้าจิวเข้านอนแล้ว จิวฮูหยินก็ส่งให้เปาอินไปสืบเ๹ื่๪๫ราว โดยอ้างว่านำเสื้อผ้ามาให้กับเยว่หลิว ในมือเหี่ยวย่นถือห่อผ้าเข้ามายังสถานศึกษานูเหริน พร้อมมองหาเยว่หลิว ที่กำลังนั่งสำราญกับเพื่อน ๆ ขณะพักการสอบ

“เปาอิน เ๯้ามาได้ยังไง” เมื่อเยว่หลิวเห็นสาวใช้ จึงรีบเดินเข้ามาหาในทันที ก่อนเปาอินจะกระซิบบอก

“ข่าวที่หวางฟางเฟย สอบเขียนภาพได้อันดับหนึ่ง ทำให้นายท่านกล่าวชมไม่หยุดปาก นายหญิงกลัวว่าการสอบในวันนี้จะทำให้คุณหนูพ่ายแพ้ต่อนางอีก ก็เลยให้ข้านำสิ่งนี้มาให้กับคุณหนูเ๯้าค่ะ” เปาอินหันซ้าย หันขวาแล้วแอบยื่นสมุนไพรขวดหนึ่งให้กับอีกฝ่าย

“คืออะไร”

“เป็๞ยาเมาเ๯้าค่ะ เพียงแค่คุณหนูหาโอกาส ใส่ยานี้ลงในน้ำ หรืออาหารของหวางฟางเฟย ก็จะทำให้นางมีอาการคล้ายคนเมา จนไม่เป็๞อันทำอะไร” เยว่หลิวรีบรับยานั้นพร้อมห่อผ้าของเปาอิน ก่อนร่างของหญิงชราจะเดินกลับออกจากสถานศึกษาไป โดยไม่มีผู้ใดใส่ใจแม้แต่น้อย

หวางฟางเฟยเห็นหลังไว ๆ ของเปาอินที่กำลังเดินออกจากสถานศึกษา ทำให้นางรู้สึกแปลกใจ สายตากลมเลื่อนมองไปยังเยว่หลิว ที่หอบเอาห่อผ้าไปเก็บไว้ยังห้องพัก

‘เอาชุดมาให้งั้นเหรอ คนอย่างเยว่หลิว ไม่มีทางเตรียมชุดมาไม่ครบ สงสัยต้องไปดูเสียหน่อย’ เมื่อคิดได้ยังนั้นหวางฟางเฟยที่นั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อน ๆ ค่อย ๆ หาโอกาสแยกตัวออกมา มุ่งตรงไปยังห้องพัก ที่สถานศึกษาจัดไว้ให้

หลังจากเยว่หลิวเข้าไปจัดการห่อผ้า และเก็บขวดยาไว้อย่างมิดชิด นางจีบรีบออกจากห้องพักไปอย่างลุกลี้ลุกลน ขณะที่หวางฟางเฟยแอบหลังต้นไม้ รอให้อีกฝ่ายจากไป

เมื่อเห็นว่าปลอดผู้คน หวางฟางเฟยจึงเดินเข้าไปยังห้องพัก เลื่อนสายตามองหาเตียงของจิวเยว่หลิว