อัคราฟเมื่อได้ยินเสียงประตูเปิดก็นึกว่าเป็เปี่ยมรักจึงเอ่ยถามออกไป โดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์
“ทำไมมาเร็วจัง”
“อ้าวราฟ คุณรู้หรือคะว่าแบลล์จะมา”
เมื่อได้ยินเสียง อัคราฟก็เงยหน้าขึ้นและพบว่าเป็เพื่อนสาวคนสนิทของเขานั่นเอง
“อ้าว! แบลล์เองหรอ”
“ก็แบลล์สิคะ แล้วคุณนึกว่าใครคะ”
“อ๋อ พอดีผมกับเปี่ยมรักจะไปกินข้าวกันน่ะ ก็เลยนึกว่าเป็เธอพอดีเธอขอไปเข้าห้องน้ำน่ะ”
“เปี่ยมรัก ใครหรอคะ” จังหวะนั้นเปี่ยมรักเข้ามาพอดี
“อ้อ ผมจะแนะนำให้พวกคุณรู้จักกันนะ แบลล์...นี่เปี่ยมรักเลขาคนใหม่ของฉัน ส่วนนี่แบลล์ เพื่อนสนิทของผมนะ”
เมื่ออัคราฟแนะนำเสร็จ แบลล์จึงรีบฟ้องเขาทันที
“อ้อ เมื่อกี้นี้ฉันกับเธอเจอกันแล้วล่ะหน้าห้องคุณคือเธอเดินมาชนฉันน่ะ”
“อ้อหรอ เปี่ยมรักเขาเพิ่งมาใหม่น่ะเลยไม่ค่อยคุ้นชินกับที่ทางสักเท่าไหร่”
“ดูคุณจะปกป้องเลขาเหลือเกินนะคะราฟ”
“ไม่ใช่หรอก ก็แค่ดูแลในฐานะพนักงานนั่นแหละแบลล์ ไม่มีอะไร”
ด้วยความที่รู้จักนิสัยเพื่อนสาวเป็อย่างดีว่าเธอหลงรักเขาและค่อนข้างจะมีอารมณ์กับผู้หญิงที่เข้าใกล้เขาเพราะไม่อยากให้เปี่ยมรักโดนเพ่งเล็ง อัคราฟจึงต้องพูดแบบนั้นออกไป
ด้านของเปี่ยรักเมื่อได้ยินอัคราฟบอกแบบนั้นกับแบลล์ไปก็ให้รู้สึกจี๊ดๆ และหงุดหงิดยังไงไม่รู้ จึงเอ่ยออกไป
“ถ้าท่านประธานไม่ว่าง งั้นฉันขอไปกินข้าวก่อนนะคะ”
“เดี๋ยวสิ ฉันบอกแล้วไงว่าให้ไปกินด้วยกันเผื่อมีงานด่วนว่าแต่แบลล์ มาหาราฟมีธุระอะไรรึเปล่า”
“แหมราฟก็พูดอย่างกับเราเป็คนไกลกันงั้นแหละแบลล์จะมาหาราฟต้องมีธุระด้วยหรือคะ คือแบลล์มาชวนราฟไปทานข้าวเที่ยงค่ะ”
“อืม ถ้างั้นก็ไปทานด้วยกันนี่แหละ 3 คน”
“แต่ราฟคะ...” แบลล์ยังไม่ทันได้แย้งอัคราฟก็พูดขัดขึ้นก่อน
“เอาน่าแบลล์ ผมก็ไปกินข้าวกับคุณไงเพียงแต่ต้องเอาเปี่ยมรักไปด้วย เผื่อมีงานเข้า”
ถึงจะโมโหมากแค่ไหน แต่แบลล์รู้ว่าเวลาอัคราฟโกรธขึ้นมาแม้แต่เธอเขาก็ไม่สนใจ จึงทำได้เพียงรับปาก
“ก็ได้ค่ะ”
“งั้นไปกันเถอะ”
แล้วทั้งสามคนก็ออกจากห้องไป เมื่อไปถึงลานจอดรถแบลล์รีบเดินเบียดเปี่ยมรัก เพื่อจะมานั่งข้างอัคราฟ แต่ไม่ทันได้เข้าไปในรถก็ได้ยินเสียงอัคราฟดังขึ้น
“แบลล์ คุณเอารถมาใช่มั้ย”
“ค่ะ”
“พอดีเดี๋ยวผมมีธุระต้องไปทำต่อหลังกินข้าวน่ะเราไปรถใครรถมันดีกว่านะ สะดวกดี”
“เอ่อ ก็ได้ค่ะ ว่าแต่เราจะไปกินข้าวร้านไหนคะราฟ”
“ร้านอาปีย่า คุณรู้จักใช่มั้ย”
“รู้จักค่ะ”
“โอเคงั้นเจอกันที่ร้านนะ” เมื่อคุยกับแบลล์เสร็จอัคราฟจึงเรียกเปี่ยมรักให้เข้ามาในรถ
“เปี่ยมรัก เข้ามาสิ จะยืนรออะไร”
“แหม ก็เห็นคุยกันซะนาน ฉันก็นึกว่าอยากไปคุยกันต่อในรถ”
“นี่คุณหึงหรอ ทำไมประชดประชัน”
“เปล่าค่ะ จะหึงทำไม ไม่ได้เป็อะไรกันสักหน่อย”
“อยากเป็มั้ยล่ะ”
“อี๋ ไม่เอาหรอกค่ะ”
“รีบขึ้นรถเร็ว เลยเที่ยงมานานแล้ว เดี๋ยวคุณปวดท้องเพราะหิวผมไม่เกี่ยวนะ”
“ค่ะ” จากนั้นเปี่ยมรักก็เข้าไปนั่งเบาะข้างๆอัคราฟ ด้วยความอึดอัดใจเธอจึงนั่งชิดประตู
“นี่คุณ ตัวจะสิงประตูอยู่แล้วเนี้ย เบาะรถก็ออกจะกว้างไปนั่งซะไกลอะไรขนาดนั้น กลัวผมทำอะไรงั้นหรือ”
“เปล่า พอดีฉันจะมองวิวด้านนอกน่ะ”
เมื่อได้ยินที่เปี่ยมรักบอกอัคราฟได้แต่ยิ้มด้วยความเอ็นดูกับข้ออ้างที่น่ารักของเธอ
“ตามใจนะ มองเข้าไป วิวน่ะ เดี๋ยวถ้าคอเคล็ด ปวดเอวก็อย่ามาโทษผมล่ะ”
จากนั้นบทสนทนาในรถก็เงียบไป จนไปถึงที่ร้านอาปีย่า
............................................................................................................................
แหม อีพี่ราฟมีความปกป้องน้องแบบเนียนๆว่าแต่ที่ร้านอาหารจะราบรื่น หรือมีเื่น่าตื่นเต้นรอเปี่ยมรักอยู่น้าาาาาา
277
