เสียงเฮลั่นสนามประลองค่อยๆ ห่างออกไป เมื่ออาเฉิงคว้าชัยชนะในรอบรองชนะเลิศมาได้อย่างงดงาม เขาไม่รอช้าที่จะรีบเดินตรงมาหาเสี่ยวหรูด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มและแววตาที่เป็ประกาย จางเหวินที่ยืนซ้อนหลังนางอยู่เมื่อครู่ ยอมผละตัวออกอย่างแเีเพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่อาเฉิงจะถึงตัว โดยทิ้งทวนความร้อนรุ่มไว้ในกายสาวให้มอดไหม้อย่างเงียบเชียบ
เสี่ยวหรูยืนตัวสั่นเทาเล็กน้อย ร่างกายของนางยังคงรู้สึกได้ถึงเศษเสี้ยนของความรู้สึกที่เพิ่งผ่านไป ความเปียกชื้นระหว่างขาที่ยังคงเป็หลักฐานของสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ทำให้นางรู้สึกอับอายและผิดมากขึ้นเมื่อเห็นอาเฉิงวิ่งเข้ามาหานางด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความสุขและความบริสุทธิ์
น้ำรักที่ยังคงซึมออกมาจากร่องรักของนางเริ่มไหลลงมาตามง่ามขาอย่างช้าๆ ความรู้สึกเปียกเหนียวที่เซาะไหลลงมาทำให้นางรู้สึกได้ถึงร่องรอยของความสุขต้องห้ามที่เพิ่งผ่านไป ทุกหยดที่ไหลลงมาเหมือนเป็การเตือนใจถึงสิ่งที่เกิดขึ้นท่ามกลางฝูงชน ขณะที่คนรักกำลังต่อสู้เพื่อนาง นางกลับกำลังให้ความสุขกับชายอื่น
ความรู้สึกเปียกชื้นที่ไหลลงมาตามขาทำให้นางนึกถึง่เวลาที่เพิ่งผ่านไป วิธีที่จางเหวินใช้มือััร่องรักของนางผ่านเนื้อผ้า วิธีที่เขาใช้ปลายนิ้วกดคลึงบนจุดอ่อนไหวจนนางต้องกัดริมฝีปากเพื่อไม่ให้เสียงครางหลุดออกมา และวิธีที่ร่างกายของนางตอบสนองต่อการัันั้นอย่างไม่อาจควบคุม
"เสี่ยวหรู! ข้าทำสำเร็จแล้ว!" อาเฉิงดึงมือของนางไปกุมไว้แน่น "เป็เพราะเ้าแท้ๆ ที่ช่วยนวดลมปราณให้ข้าทุกวัน ข้ารู้สึกถึงกำลังที่ส่งมาจากข้างในจริงๆ"
มือของอาเฉิงที่จับมือนางนั้นอบอุ่นและแข็งแรง เป็มือของคนที่ทุ่มเทการฝึกซ้อมอย่างหนัก มือที่ไม่เคยัันางด้วยความ้าที่ลามก แต่เป็มือที่ััด้วยความรักและความเคารพเสมอมา ความแตกต่างนั้นทำให้เสี่ยวหรูรู้สึกเ็ปในใจ
นางนึกถึงมือของจางเหวินที่เพิ่งัันางเมื่อครู่ วิธีที่เขาใช้ปลายนิ้วเขี่ยร่องรักของนางอย่างเชี่ยวชาญ วิธีที่เขารู้จักจุดไหนที่จะทำให้นางสั่นะเื และวิธีที่เขาใช้การัันั้นเพื่อปลุกเร้าความ้าที่นางไม่เคยรู้ว่าตัวเองมี ความแตกต่างระหว่างการััของทั้งสองคนทำให้นางรู้สึกสับสนและผิดมากขึ้น
น้ำรักที่ยังคงไหลออกมาเริ่มทำให้ชุดชั้นในของนางเปียกชื้นมากขึ้น ความรู้สึกเหนียวๆ ที่เซาะไหลลงมาตามง่ามขาทำให้นางรู้สึกได้ถึงความเข้มข้นของความสุขที่เพิ่งผ่านไป นางพยายามจะกดขาเข้าหากันเพื่อหยุดการไหลของน้ำรัก แต่การเคลื่อนไหวนั้นกลับทำให้นางรู้สึกถึงความอ่อนไหวที่เพิ่มขึ้นในร่องรัก
นางพยายามยิ้มให้เขา แต่รู้สึกเหมือนรอยยิ้มนั้นเป็เพียงหน้ากากที่ปกปิดความผิดที่กัดกินอยู่ข้างใน "ข้า... ข้าดีใจมากที่เ้าชนะได้ อาเฉิง เ้าสู้ได้ดีมาก"
ขณะที่พูด นางรู้สึกได้ถึงหยดน้ำรักที่ไหลลงมาอีกหยด ความรู้สึกเปียกชื้นที่เพิ่มขึ้นทำให้นางนึกถึง่เวลาที่จางเหวินใช้ปลายลิ้นเลียใบหูของนาง วิธีที่เขาใช้ฟันขบติ่งหูเบาๆ จนทำให้นางต้องกัดริมฝีปากเพื่อไม่ให้เสียงครางหลุดออกมา และวิธีที่ร่างกายของนางตอบสนองต่อการัันั้นด้วยการหลั่งน้ำรักออกมา
อาเฉิงหันไปคำนับจางเหวินด้วยความกตัญญู "ศิษย์พี่จาง ขอบคุณท่านมากที่อนุญาตให้เสี่ยวหรูดูแลข้า และเปลี่ยนบรรยากาศมาชมการประลอง ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังในรอบชิงแน่"
จางเหวินเพียงพยักหน้ารับอย่างสุขุม แต่ดวงตาของเขาแวบมองมาที่เสี่ยวหรูเพียงชั่วขณะ สายตานั้นเต็มไปด้วยความพึงพอใจและความ ราวกับเขากำลังบอกนางว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่เป็เพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น "เ้าทำได้ดีมากอาเฉิง... ตอนนี้เ้าพาเสี่ยวหรูไปพักผ่อนเถอะ ข้าเองก็เริ่มล้า จะกลับไปพักที่เรือนยาก่อน"
สายตาของจางเหวินที่มองมาทำให้เสี่ยวหรูรู้สึกถึงความร้อนที่ลุกขึ้นมาในท้องน้อยอีกครั้ง นางนึกถึงวิธีที่เขาจูบนางท่ามกลางฝูงชน วิธีที่ลิ้นของเขาเล่นกับลิ้นของนางอย่างดุดัน และวิธีที่นางตอบสนองต่อการจูบนั้นด้วยการครางเข้าไปในปากของเขา ความทรงจำนั้นทำให้น้ำรักเริ่มไหลออกมาอีกครั้ง
เมื่อจางเหวินเดินจากไป เสี่ยวหรูรู้สึกโล่งใจเล็กน้อย แต่ก็ยังคงรู้สึกถึงแรงดึงดูดอันอันตรายที่เขาทิ้งไว้ ความรู้สึกที่เกิดขึ้นในร่างกายของนางเมื่อครู่ยังคงอวลอยู่ในความทรงจำ ทำให้นางรู้สึกเหมือนตัวเองเป็คนสองหน้า หน้าหนึ่งเป็เสี่ยวหรูที่บริสุทธิ์ที่อาเฉิงรัก อีกหน้าหนึ่งเป็หญิงสาวที่ตอบสนองต่อการััอันต้องห้ามของจางเหวิน
น้ำรักที่ยังคงซึมออกมาทำให้นางรู้สึกได้ถึงความเปียกชื้นที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทุกก้าวที่เดินทำให้ชุดชั้นในเสียดสีกับร่องรักที่อ่อนไหว ส่งความรู้สึกเสียวซ่านขึ้นไปตามกระดูกสันหลัง นางพยายามจะเดินให้ปกติ แต่ความรู้สึกเปียกเหนียวระหว่างขาทำให้การเดินของนางมีจังหวะที่แปลกไป
ภายใต้แสงสีส้มรำไรของยามอาทิตย์อัสดงที่ฉาบทาไปทั่วทางเดินหินอ่อนหลังสำนัก อาเฉิงจูงมือเสี่ยวหรูแยกตัวออกมาจากความวุ่นวายของลานประลอง เสียงโห่ร้องแสดงความยินดีเริ่มแว่วจางหายไปแทนที่ด้วยเสียงลมพัดใบไผ่ดัง สวบสาบ และเสียงน้ำตกจำลองที่ไหลรินอย่างสงบ
ขณะที่เดิน ความหน่วงหนักที่สะโพกและร่องรักจากการถูกเสียดสีอย่างจงใจโดยจางเหวินเมื่อครู่ เริ่มคลายตัวลงเมื่อนางได้รับััจากมือที่สากระคายแต่แสนอบอุ่นของคนรัก แต่ความทรงจำของสิ่งที่เกิดขึ้นยังคงติดตามนางไป
นางรู้สึกได้ถึงน้ำรักที่ยังคงไหลลงมาตามง่ามขาอย่างช้าๆ ความรู้สึกเปียกเหนียวนั้นทำให้นางนึกถึง่เวลาที่จางเหวินใช้นิ้วกดคลึง
นางนึกถึงวิธีที่จางเหวินใช้ปลายลิ้นเลียไปที่ใบหูของนาง ความรู้สึกเปียกชื้นและอุ่นที่ทำให้นางสั่นะเืไปทั้งตัว นึกถึงวิธีที่เขาใช้ฟันขบติ่งหูของนางเบาๆ จนทำให้นางต้องกัดริมฝีปากเพื่อไม่ให้เสียงครางหลุดออกมา นึกถึงการที่เขาบีบคลึงทรวงอกของนางผ่านเนื้อผ้า และวิธีที่เขาใช้นิ้วหัวแม่มือกดไปที่หัวนมที่แข็งตัว
ที่สำคัญที่สุด นางนึกถึงวิธีที่มือของนางเคลื่อนไหวไปตามความแข็งแกร่งของเขาผ่านเนื้อผ้า ความเคยชินจากการ "ระบายพลัง" ในห้องยาทำให้นางรู้ว่าต้องทำอย่างไรให้เขารู้สึกดี แม้จะอยู่ท่ามกลางฝูงชนมากมาย ความรู้สึกผิดที่เกิดขึ้นจากการที่นางทำสิ่งเ่าั้ขณะที่อาเฉิงกำลังต่อสู้เพื่อนางทำให้หัวใจของนางเ็ป
น้ำรักที่ไหลลงมาตามขาทำให้นางรู้สึกได้ถึงความเข้มข้นของความสุขที่เพิ่งผ่านไป ทุกหยดที่เซาะไหลลงมาเหมือนเป็การเตือนใจถึงวิธีที่ร่างกายของนางตอบสนองต่อการััของจางเหวิน นางนึกถึง่เวลาที่เขาใช้ปลายนิ้วเขี่ยร่องรักของนางผ่านเนื้อผ้า วิธีที่เขากดคลึงบนจุดอ่อนไหวจนนางต้องส่ายสะโพกตอบรับ และวิธีที่ความรู้สึกนั้นทำให้น้ำรักเริ่มซึมออกมาจากร่องรัก
ความรู้สึกเปียกเหนียวที่ไหลลงมาทำให้นางนึกถึงเสียงครางที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของตัวเอง เสียงที่เต็มไปด้วยความ้าและความสุข เสียงที่ถูกปิดกั้นด้วยการจูบของจางเหวิน แต่ก็ยังคงส่งความสั่นะเืไปยังปากของเขา ทำให้เขารู้ว่านางกำลังรู้สึกอย่างไร
นางนึกถึงวิธีที่เขาจูบนางท่ามกลางฝูงชน ลิ้นของเขาที่เล่นกับลิ้นของนางอย่างดุดัน การจูบที่เต็มไปด้วยความปรารถนาและความหิวกระหาย แตกต่างจากการจูบที่อ่อนโยนและบริสุทธิ์ที่นางเคยจินตนาการไว้กับอาเฉิง การจูบของจางเหวินเป็การจูบที่ปลุกเร้าความ้าทางกาย ทำให้นางรู้สึกเหมือนกำลังละลายไปเป็น้ำ
ทุกก้าวที่เดินทำให้ชุดชั้นในที่เปียกชื้นเสียดสีกับร่องรักที่ยังคงอ่อนไหวอยู่ ส่งความรู้สึกเสียวซ่านขึ้นไปตามกระดูกสันหลัง นางพยายามจะเดินให้ปกติ แต่ความรู้สึกนั้นทำให้การเดินของนางมีจังหวะที่แปลกไป ทำให้สะโพกส่ายไปมาเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
นางนึกถึงวิธีที่จางเหวินใช้ท่อนเนื้อของเขาเสียดสีกับร่องรักของนางผ่านเนื้อผ้า ความรู้สึกแข็งแกร่งและอุ่นที่กดแนบกับจุดอ่อนไหวที่สุดของนาง ทำให้นางรู้สึกเหมือนมีไฟลุกไหม้ภายใน ความรู้สึกนั้นทำให้นางต้องส่ายสะโพกตอบรับ เคลื่อนไหวไปตามจังหวะการเสียดสีที่เขากำหนด
น้ำรักที่ยังคงซึมออกมาทำให้นางรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในร่างกายของตัวเอง ร่องรักที่เคยแห้งและบริสุทธิ์กลับกลายเป็แหล่งของความปรารถนาและความสุข ทุกครั้งที่นึกถึงการััของจางเหวิน น้ำรักก็จะไหลออกมามากขึ้น ทำให้ความรู้สึกเปียกชื้นระหว่างขาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
นางนึกถึงวิธีที่เขาใช้มือบีบคลึงทรวงอกของนางผ่านเนื้อผ้า ความรู้สึกที่เกิดขึ้นเมื่อปลายนิ้วของเขากดไปที่หัวนมที่แข็งตัว ทำให้ความรู้สึกเสียวซ่านแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย นางนึกถึงวิธีที่นางแอ่นหน้าอกเข้าหามือของเขาโดยไม่รู้ตัว ้าให้เขาััมากขึ้น ้าให้ความรู้สึกนั้นเข้มข้นขึ้น
ความทรงจำเหล่านี้ทำให้ร่างกายของนางเริ่มตอบสนองอีกครั้ง หัวนมเริ่มแข็งตัวใต้เนื้อผ้าของเสื้อ และความรู้สึกอุ่นๆ เริ่มคืบคลานขึ้นมาในท้องน้อย นางพยายามจะเก็บกดความรู้สึกเหล่านี้ แต่ร่างกายกลับไม่เชื่อฟังสติปัญญา
น้ำรักที่ไหลลงมาเริ่มทำให้ผ้าของกระโปรงเปียกชื้นเล็กน้อย ความรู้สึกเหนียวๆ ที่เซาะไหลลงมาตามง่ามขาทำให้นางรู้สึกขัดเขิน แต่ก็ไม่อาจหยุดได้ นางกลัวว่าอาเฉิงจะสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงในตัวนาง กลัวว่าเขาจะรู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับนางไม่ใช่เพียงความตื่นเต้นจากการชนะของเขา
นางนึกถึง่เวลาที่จางเหวินกระซิบข้างหูนาง เสียงที่ทุ้มต่ำและเซ็กซี่ที่ทำให้นางรู้สึกเสียวซ่านไปทั้งตัว คำพูดที่เขาใช้เพื่อบรรยายสิ่งที่เขากำลังทำกับนาง วิธีที่เขาบอกนางว่าร่างกายของนางกำลังตอบสนองอย่างไร และวิธีที่เขาชมเชยเสียงครางของนาง
"เสี่ยวหรู... เ้าไม่รู้หรอกว่าตอนที่ข้าอยู่บนเวที สายตาของเ้าที่มองมาเป็แรงผลักดันเดียวที่ทำให้ข้าไม่ยอมแพ้" อาเฉิงเอ่ยเสียงแ่ น้ำเสียงของเขาซื่อตรงจนเสี่ยวหรูรู้สึกวูบไหวในอก "ข้าอยากชนะ... เพื่อที่จะได้บอกกับทุกคนว่าข้าคู่ควรที่จะดูแลเ้า"
คำพูดของอาเฉิงทำให้หัวใจของเสี่ยวหรูเต้นแรงด้วยความรู้สึกผสมปนเปกัน ความรักที่มีต่อเขายังคงแน่วแน่ แต่ความผิดที่เกิดจากสิ่งที่เพิ่งทำไปกับจางเหวินทำให้นางรู้สึกเหมือนไม่คู่ควรกับความรักที่บริสุทธิ์นี้ นางมองดูใบหน้าที่เปื่อมไปด้วยความจริงใจของเขา และรู้สึกเหมือนหัวใจของตัวเองกำลังแตกสลาย
น้ำรักที่ยังคงไหลออกมาทำให้นางรู้สึกได้ถึงความเปียกชื้นที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ นางพยายามจะกดขาเข้าหากันเพื่อหยุดการไหลของน้ำรัก แต่การเคลื่อนไหวนั้นกลับทำให้ความรู้สึกเสียวซ่านเพิ่มขึ้น ทำให้น้ำรักไหลออกมามากขึ้น
นางนึกถึง่เวลาที่นางยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน ขณะที่อาเฉิงกำลังต่อสู้อย่างสุดกำลังเพื่อนาง นางกลับกำลังให้ความสุขกับชายอื่น มือของนางกำลังลูบคลึงจางเหวินผ่านเนื้อผ้า ขณะที่ร่างกายของนางตอบสนองต่อการััของเขาอย่างไม่อาจควบคุม
นางนึกถึงวิธีที่นางใช้มือช่วยจางเหวินในห้องยา วิธีที่นางใช้ปากดูดดื่มความแข็งแกร่งของเขา และวิธีที่ร่างกายของนางตอบสนองต่อทุกการััของเขา ความรู้สึกเหล่านี้ทำให้น้ำรักไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง ทำให้ชุดชั้นในของนางเปียกชื้นมากขึ้น
นางนึกถึงเสียงครางที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของตัวเอง เสียงที่เต็มไปด้วยความ้าและความสุข เสียงที่ไม่ควรจะมีขณะที่คนรักกำลังต่อสู้เพื่อนาง นึกถึงวิธีที่นางส่ายสะโพกตอบรับการเสียดสีของจางเหวิน และวิธีที่นางรู้สึกเหมือนจะเสียสติเมื่อเขาใช้ปลายลิ้นเลียใบหูของนาง
ความรู้สึกเปียกเหนียวที่ไหลลงมาตามขาทำให้นางนึกถึง่เวลาที่นางถึงจุดสุดยอดท่ามกลางฝูงชน ขณะที่เสียงเชียร์ดังสนั่นเพื่อชัยชนะของอาเฉิง นางกลับกำลังสั่นะเืด้วยความสุขที่ได้รับจากจางเหวิน ความรู้สึกผิดนั้นทำให้หัวใจของนางเ็ป แต่ร่างกายกลับยังคงโหยหาความรู้สึกนั้น
อาเฉิงพาเสี่ยวหรูมาหยุดอยู่ที่ม้านั่งไม้ใต้ต้นเหมยโบราณ เขาหันมาสบตานาง แววตาของเขาดูเป็ประกายยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ราวกับความตื่นเต้นจากการชัยชนะยังคงกรุ่นอยู่ในอก แต่ในความตื่นเต้นนั้นกลับมีความอ่อนโยนที่ลึกซึ้งทาบทับอยู่
น้ำรักที่ยังคงซึมออกมาทำให้นางรู้สึกได้ถึงความเปียกชื้นที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ นางกลัวว่าจะมีคราบเปียกปรากฏบนกระโปรง กลัวว่าอาเฉิงจะสังเกตเห็นกลิ่นของความปรารถนาที่อบอวลอยู่รอบตัวนาง นางพยายามจะนั่งให้ระมัดระวัง เก็บขาไว้ให้แนบชิดกัน
"เสี่ยวหรู... เ้าไม่รู้หรอกว่าตอนที่ข้าอยู่บนเวที สายตาของเ้าที่มองมาเป็แรงผลักดันเดียวที่ทำให้ข้าไม่ยอมแพ้" อาเฉิงเอ่ยเสียงแ่ น้ำเสียงของเขาซื่อตรงจนเสี่ยวหรูรู้สึกวูบไหวในอก "ข้าอยากชนะ... เพื่อที่จะได้บอกกับทุกคนว่าข้าคู่ควรที่จะดูแลเ้า"
คำพูดของอาเฉิงทำให้หัวใจของเสี่ยวหรูเต้นแรงด้วยความรู้สึกผสมปนเปกัน ความรักที่มีต่อเขายังคงแน่วแน่ แต่ความผิดที่เกิดจากสิ่งที่เพิ่งทำไปกับจางเหวินทำให้นางรู้สึกเหมือนไม่คู่ควรกับความรักที่บริสุทธิ์นี้ นางมองดูใบหน้าที่เปื่อมไปด้วยความจริงใจของเขา และรู้สึกเหมือนหัวใจของตัวเองกำลังแตกสลาย
น้ำรักที่ไหลลงมาทำให้นางนึกถึงความแตกต่างระหว่างสองชาย อาเฉิงที่รักนางด้วยหัวใจที่บริสุทธิ์ ไม่เคยคิดจะใช้ประโยชน์จากนาง ไม่เคยมองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาทางกาย แต่จางเหวินกลับรู้จักจุดอ่อนไหวของร่างกายหญิง รู้จักวิธีการััที่จะทำให้นางรู้สึกเสียวซ่าน รู้จักวิธีการปลุกเร้าความ้าที่นางไม่เคยรู้ว่าตัวเองมี
"อาเฉิง... เ้าคู่ควรกับคนที่ดีกว่าข้า" นางเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ "ข้าไม่ใช่คนดีอย่างที่เ้าคิด"
ขณะที่พูด น้ำรักก็ไหลออกมาอีกหยด ทำให้ความรู้สึกเปียกชื้นระหว่างขาเพิ่มขึ้น นางรู้สึกเหมือนร่างกายของตัวเองกำลังทรยศต่อคำพูดที่เพิ่งออกจากปาก ขณะที่ปากพูดถึงความผิด ร่างกายกลับยังคงโหยหาการััของจางเหวิน
"อย่าพูดแบบนั้นเลยเสี่ยวหรู" อาเฉิงจับมือของนางไว้แน่นขึ้น "สำหรับข้าแล้ว เ้าคือคนที่ดีที่สุดในโลก เ้าใจดี อ่อนโยน และเสียสละ เ้าดูแลข้าทุกวันโดยไม่เคยบ่น เ้าให้กำลังใจข้าเมื่อข้าท้อแท้ เ้าคือทุกสิ่งที่ข้า้าในชีวิต"
ความจริงใจในเสียงของเขาทำให้เสี่ยวหรูรู้สึกเ็ปมากขึ้น นางรู้ว่าเขารักนางด้วยหัวใจที่บริสุทธิ์ แต่นางกลับทำสิ่งที่ไม่ควรทำไปแล้ว นางทำให้ความรักนี้เปื้อนเปียกไปด้วยความผิด นางนึกถึงวิธีที่นางใช้มือช่วยจางเหวินในห้องยา วิธีที่นางใช้ปากดูดดื่มความแข็งแกร่งของเขา และวิธีที่ร่างกายของนางตอบสนองต่อทุกการััของเขา
น้ำรักที่ยังคงไหลออกมาทำให้นางรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในตัวเอง นางไม่ใช่เสี่ยวหรูที่บริสุทธิ์อีกต่อไป นางกลายเป็หญิงสาวที่รู้จักรสชาติของความปรารถนา รู้จักความรู้สึกที่เกิดขึ้นเมื่อร่างกายถูกกระตุ้นอย่างถูกต้อง และรู้จักวิธีการให้ความสุขกับผู้ชาย
"เ้าไม่เข้าใจหรอกอาเฉิง" นางพยายามดึงมือออกจากการจับของเขา "ข้ามีความลับที่เ้าไม่รู้ ข้าทำสิ่งที่..."
"ไม่ว่าเ้าจะมีความลับอะไร ข้าก็ไม่สนใจ" อาเฉิงขัดจังหวะด้วยเสียงที่มั่นคง "สิ่งที่ข้าสนใจคือตัวเ้าในตอนนี้ เ้าที่อยู่ตรงหน้าข้า เ้าที่ข้ารัก อดีตของเ้าไม่สำคัญ สิ่งที่สำคัญคืออนาคตที่เราจะสร้างร่วมกัน"
น้ำรักที่ไหลลงมาทำให้นางรู้สึกเหมือนอดีตของนางกำลังเซาะไหลออกมาพร้อมกับของเหลวนั้น ทุกหยดที่ไหลลงมาเป็เหมือนการเตือนใจถึงสิ่งที่เกิดขึ้น ถึงความรู้สึกที่นางได้รับจากจางเหวิน และถึงความจริงที่ว่านางไม่ใช่หญิงสาวบริสุทธิ์อีกต่อไป
ชายหนุ่มค่อยๆ โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนเสี่ยวหรูได้กลิ่นจางๆ ของเหงื่อและกลิ่นอายแดดจากการฝึกซ้อม กลิ่นนั้นเป็กลิ่นของความพยายาม ของการทุ่มเท ของความบริสุทธิ์ มันช่างแตกต่างจากกลิ่นกำยานและกลิ่นยาที่อบอวลอยู่ในห้องของจางเหวิน
กลิ่นของจางเหวินเป็กลิ่นที่ลึกลับ ซับซ้อน และเต็มไปด้วยอันตราย เป็กลิ่นที่ทำให้นางรู้สึกเสียวซ่านและตื่นเต้น เป็กลิ่นที่ปลุกเร้าความ้าทางกายที่นางไม่เคยรู้ว่าตัวเองมี แต่กลิ่นของอาเฉิงเป็กลิ่นที่ทำให้นางรู้สึกปลอดภัย อบอุ่น และเป็ที่พึ่งพา เป็กลิ่นของบ้าน ของความรัก ของความผูกพัน
น้ำรักที่ยังคงซึมออกมาทำให้นางรู้สึกได้ถึงความขัดแย้งในใจ ส่วนหนึ่งของนาง้าความปลอดภัยและความรักที่บริสุทธิ์ที่อาเฉิงมอบให้ แต่อีกส่วนหนึ่งกลับโหยหาความตื่นเต้นและความเร่าร้อนที่จางเหวินปลุกเร้าขึ้นมา
เสี่ยวหรูหลับตาลงอย่างเป็ธรรมชาติ ยอมให้ความรู้สึกของความรักที่แท้จริงล้างความผิดที่สะสมอยู่ในใจ มือของอาเฉิงประคองนวลแก้มของนางอย่างทะนุถนอม ราวกับนางเป็หยาดน้ำค้างที่อาจแตกสลายหากััแรงเกินไป การััของเขาเต็มไปด้วยความเคารพและความรัก ไม่มีความ้าที่จะหรือใช้ประโยชน์
มือของอาเฉิงนั้นแตกต่างจากมือของจางเหวินอย่างสิ้นเชิง มือของจางเหวินเป็มือที่รู้จักจุดอ่อนไหวของร่างกายหญิง รู้จักวิธีการััที่จะทำให้นางรู้สึกเสียวซ่าน รู้จักวิธีการบีบคลึงที่จะทำให้นางครางด้วยความสุข แต่มือของอาเฉิงเป็มือที่ััด้วยความรัก ด้วยความเคารพ ด้วยความปรารถนาที่จะปกป้องและดูแล
น้ำรักที่ไหลลงมาเริ่มช้าลงเล็กน้อย เมื่อความรู้สึกของความรักที่บริสุทธิ์เริ่มแทนที่ความปรารถนาทางกาย แต่ร่องรอยของสิ่งที่เกิดขึ้นยังคงอยู่ ทั้งในรูปของความเปียกชื้นระหว่างขา และในรูปของความทรงจำที่ฝังลึกในใจ
"เสี่ยวหรู... ข้ารักเ้า" เขากระซิบเบาๆ "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ข้าจะอยู่ข้างเ้าเสมอ"
ริมฝีปากของอาเฉิงประทับลงมาบนริมฝีปากของนางอย่างแ่เบา...
จูบแรกของพวกเขาเป็สิ่งที่บริสุทธิ์และงดงามที่สุดที่เสี่ยวหรูเคยประสบมา มันเป็จูบที่ปราศจากชั้นเชิง ไม่มีจังหวะรุกเร้าหรือความกระหายหิวดั่งที่นางเคยประสบมาในเรือนยา มันเป็เพียงการััที่หยุดนิ่ง นุ่มนวล และสั่นสะท้านด้วยความขัดเขินของคนสองคนที่เพิ่งเคยมอบจูบแรกให้แก่กัน
นางนึกถึงครั้งแรกที่จางเหวินจูบนาง วิธีที่เขาใช้ลิ้นแยกริมฝีปากของนางออก วิธีที่เขาดูดดื่มลิ้นของนางจนนางรู้สึกเหมือนจะขาดอากาศหายใจ วิธีที่เขาใช้ฟันขบริมฝีปากของนางจนเ็ปแต่ก็เสียวซ่าน จูบของจางเหวินเต็มไปด้วยความ้า ความหิวกระหาย และความปรารถนาที่จะ
แต่จูบของอาเฉิงนั้นแตกต่างอย่างสิ้นเชิง ริมฝีปากของเขาอ่อนนุ่มและอบอุ่น เต็มไปด้วยความรักที่ไม่มีเงื่อนไข เขาไม่พยายามจะเปิดปากของนาง ไม่พยายามจะรุกล้ำเข้าไปมากกว่านี้ เขาเพียงแค่้าให้นางรู้สึกถึงความรักของเขา ้าให้นางรู้ว่านางมีค่าแค่ไหนในสายตาของเขา
ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจากริมฝีปากของอาเฉิงนั้นช่างบริสุทธิ์เสียจนเสี่ยวหรูรู้สึกเหมือนความโสมมและความลับอันดำมืดที่นางแบกไว้ถูกชะล้างออกไปชั่วขณะ ใน่เวลาสั้นๆ นั้น นางรู้สึกเหมือนได้กลับมาเป็ตัวเองอีกครั้ง เป็เสี่ยวหรูที่บริสุทธิ์ เป็เสี่ยวหรูที่คู่ควรกับความรักนี้
น้ำรักที่ยังคงซึมออกมาเริ่มหยุดลงเล็กน้อย เมื่อความรู้สึกของความรักที่บริสุทธิ์เริ่มครอบงำความปรารถนาทางกาย แต่ร่องรอยของสิ่งที่เกิดขึ้นยังคงอยู่ ทั้งในรูปของความเปียกชื้นที่ยังคงรู้สึกได้ และในรูปของความทรงจำที่จะติดตามนางไปตลอดชีวิต
เมื่ออาเฉิงผละออกเพียงไม่กี่นิ้ว เสี่ยวหรูลืมตาขึ้นมองเห็นใบหน้าของคนรักที่แดงระเรื่อไปถึงใบหู ความขัดเขินที่แท้จริงของเขาทำให้นางรู้สึกอบอุ่นใจ เขาไม่ใช่คนที่มีประสบการณ์ ไม่ใช่คนที่เชี่ยวชาญในเื่การัั เขาเป็เพียงชายหนุ่มที่รักนางด้วยหัวใจที่บริสุทธิ์
อาเฉิงรีบหลบสายตาพลางเกาหัวอย่างเก้อเขิน "ข้า... ข้าขอโทษนะเสี่ยวหรู ข้าอาจจะทำไม่เป็ท่าไปหน่อย แต่นี่คือความรักทั้งหมดที่ข้ามีให้เ้า"
เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความขัดเขินและความกังวลว่านางจะไม่พอใจ เขากลัวว่าจะทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจ กลัวว่าจะทำลายความสัมพันธ์ที่งดงามระหว่างพวกเขา ความกังวลในดวงตาของเขาทำให้เสี่ยวหรูรู้สึกเ็ป
นางนึกถึงจางเหวินที่ไม่เคยขอโทษสำหรับสิ่งที่เขาทำ เขามั่นใจในทุกการเคลื่อนไหว รู้ว่าร่างกายของนางจะตอบสนองอย่างไร รู้ว่าต้องััจุดไหนเพื่อให้นางครางด้วยความสุข เขาไม่เคยแสดงความขัดเขิน ไม่เคยกังวลว่านางจะไม่พอใจ เพราะเขารู้ว่าร่างกายของนาง้าเขา
"อาเฉิง..." นางเอ่ยด้วยเสียงอ่อนโยน "เ้าไม่ต้องขอโทษ มันสวยงามมาก"
รอยยิ้มที่ใสซื่อของอาเฉิงเมื่อได้ยินคำตอบของนางทำให้หัวใจที่เคย "กระเจิง" ของเสี่ยวหรูสงบลงอย่างประหลาด ความตื่นเต้นอันบาปหนาที่จางเหวินมอบให้ถูกแทนที่ด้วยความอิ่มเอมใจที่มั่นคง นางรู้สึกได้ถึงคุณค่าในตัวเองที่กลับคืนมา รู้สึกเหมือนได้กลับมาเป็คนดีอีกครั้ง
ใน่เวลานั้น นางลืมความร้อนระอุที่สะโพก ลืมรสััที่เปียกชื้นในเรือนยา และลืมเลือนััที่เสียดสีกลางฝูงชนไปเสียสิ้น ความรักของอาเฉิงเหมือนแสงสว่างที่ส่องทะลุความมืดมิด ทำให้นางเห็นทางออกจากความสับสนที่นางกำลังเผชิญอยู่
แต่แม้ใน่เวลาแห่งความบริสุทธิ์นี้ น้ำรักที่ยังคงซึมออกมาเล็กน้อยก็เป็เหมือนเสียงกระซิบที่เตือนนางว่า ร่างกายของนางได้เปลี่ยนแปลงไปแล้ว นางได้ัักับรสชาติของความปรารถนาแล้ว และความทรงจำนั้นจะไม่มีวันหายไป
ในยามนี้นางแน่ใจแล้วว่าชายที่นางรักคือผู้ที่อยู่ตรงหน้า และนางจะปกป้องความสัมพันธ์นี้ไว้อย่างสุดกำลัง แต่ลึกๆ ในใจ นางรู้ว่าความลับที่นางแบกไว้จะเป็ภาระที่นางต้องแบกไปตลอดชีวิต ความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับจางเหวินได้เปลี่ยนแปลงนางไปแล้ว และไม่มีทางย้อนกลับได้อีก
น้ำรักที่ยังคงซึมออกมาเป็หลักฐานของการเปลี่ยนแปลงนั้น เป็เครื่องเตือนใจถึงความจริงที่ว่า นางไม่ใช่เสี่ยวหรูที่บริสุทธิ์อีกต่อไป แต่เป็หญิงสาวที่ได้ัักับด้านมืดของความปรารถนา และได้ค้นพบความลับของร่างกายตัวเองที่ไม่มีทางลืมได้