หลังจากที่หลานเซียนและม่านเฉวช่วยการจัดการความวุ่นวายในงานประจำเมืองจนคลี่คลายไปเกือบ 90% แล้วพวกเขาก็ได้แยกตัวออกมานั่งพักที่เนินเขาอิงฮวา ซึ่งเรียกได้ว่าเป็บรรยากาศที่เหมาะสมจะนั่งรับลมใต้ต้นไม้ใหญ่เป็อย่างมาก ในตอนนั้นหลานเซียนได้เหลือบไปเห็นใบหน้าของม่านเฉวดูท่าทางมีความสุข นางสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไปเต็มปอดและพ่นลมหายใจออกมาอย่างสบายใจ
"ขอบใจเ้ามากนะ ที่ยอมเหนื่อยช่วยเหลือข้ามาทั้งวัน"
"ตัวข้าไม่เหนื่อยเท่าไหร่หรอก ท่านต่างหากล่ะที่เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ข้าก็แค่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือนิดๆหน่อยๆเท่านั้นเอง ว่าเเต่ท่านมาที่นี่บ่อยหรอ?"
"ที่นี่น่ะหรอ ข้าเรียกมันว่าบ้านหลังที่สองของข้าเลยล่ะ เวลาที่ข้าน้อยใจท่านพ่อ ข้าก็มักจะมาระบายความทุกข์ใจของข้าที่นี่แหละ แล้วเ้าล่ะ เคยมีที่ที่เ้าชอบไปบ้างไหม?"
"ข้าไม่มีที่ที่ข้าชอบหรอก เพราะส่วนข้ามักจะเก็บตัวอยู่เเต่ในบ้าน"
"ถึงว่า..เมื่อกี้ข้าเห็นเ้าสูดหายใจเข้าเต็มปอดเลย เ้าชอบที่นี่ไหม?"
"ชอบสิ ชอบธรรมชาติ"
"จริงหรอ งั้นก็เหมือนข้าเลยสิ เ้ารู้ไหมว่าต้นไม้ข้างหลังนี้คือต้นอะไร?"
"ข้าไม่ทราบ ต้นอะไรงั้นหรือ?"
"ตอนนี้เ้ากับข้ายืนอยู่บนเนินเขาอิงฮวาและต้นไม้ต้นนี้ก็คือต้นอิงฮวานั่นเอง..เวลาที่มันผลิดอกออกมา มันจะสวยมากสีชมพูบานสะพรั่งไปหมดเลยละ ถ้าเ้าเห็นเ้าต้องชอบแน่ๆ"
"จริงหรือเ้าคะ ต้นอิงฮวา?"
"อ๋อ เ้ามาจากต่างเมืองคงจะไม่รู้ ที่เมืองของข้าจะเรียกต้นไม้นี้ว่าต้นอิงฮวา เเต่ถ้าเป็เมืองอื่นเขาจะเรียกว่าต้นซากุระ เช่นนี้แล้วเ้าพอจะรู้จักหรือไม่?"
"จริงหรือเ้าคะ..ท่านชายเฉินรู้ไหมว่า ข้าชื่นชอบดอกซากุระมากที่บ้านของข้ามีปลูกไว้หลายสีเลย"
"งั้นหรอ ข้าก็ชอบมากเวลามันออกดอกสีสดสวยงามเช่นเ้าเลยล่ะ" ม่านเฉวรู้สึกเขิน ที่จู่ๆหลานเซียนก็ชมนางว่าสวยเหมือนกับดอกซากุระที่บานสะพรั่ง..ในตอนนั้นเองกระแสลมก็พัดผ่านมาดึงเอาผ้าเช็ดหน้าของนางปลิวตกเนินเขาไป นางพยายามจะเอื้อมมือไปหยิบผ้าเช็ดหน้าไว้ จนพลาดท่าสะดุดเข้ากับรากต้นไม้เกือบหล่นหน้าผา เเต่โชคดีที่หลานเซียนดึงชายเสื้อนางไว้และรั้งตัวนางเข้ามาไว้ในอ้อมกอดเพื่อให้ปลอดภัย ร่างกายของม่านเฉวเเนบกับร่างกายของหลานเซียนจนนางแทบจะได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้น มันเต้นระรัวพอๆกับหัวใจของนาง วินาทีนั้นทั้งคู่ก็รู้ได้ทันทีว่าพวกเขาสองคนกำลังตกหลุมรักซึ่งกันและกัน
"เ้าเป็อะไรหรือไม่?"
"ข้าไม่เป็อะไร ขอบคุณท่านมากที่ช่วยข้าไว้ไม่ให้ตกหน้าผา เเต่ผ้าเช็ดหน้าของข้า…"
"แค่ผ้าเช็ดหน้าผืนเดียว เ้ากลับเป็ห่วงมัน มากกว่าชีวิตของตัวเ้าเองงั้นหรือ งั้นเ้าเอาผ้าเช็ดหน้าของข้าไปก่อนเผื่อระหว่างทางเ้าต้องใช้ แล้วข้าจะรีบหาผ้าเช็ดหน้าของเ้ามาคืน ทันทีที่ข้าหาพบดีไหม"
"จะดีหรือเ้าคะ หากระหว่างทางกลับ ท่านต้องได้ใช้ผ้าเช็ดหน้า ท่านจะทำเช่นไร"
"ฮ่าฮ่าฮ่า..บุรุษเช่นข้า ฝ่าความสกปรกมามากมายนับไม่ถ้วน เ้าดูที่เสื้อผ้าของข้าสิ เป็เช่นนี้แล้วข้าว่า ข้าไม่จำเป็ต้องใช้ผ้าเช็ดหน้าอีกต่อไปแล้วล่ะ จริงไหม ฮ่าฮ่าฮ่า" ม่านเฉวก้มมองเสื้อผ้าอันมอมแมมของหลานเซียนแล้วอดขำตามไม่ได้ ตอนนี้หลานเซียนไม่ต่างอะไรจากจำกังในตลาด เพราะก่อนหน้านี้หลานเซียนได้ไปช่วยตำยาและแบกหามผู้ป่วยจำนวนมาก ทำให้เสื้อผ้าของเขาเลอะโคลน เปื้อนเือยู่หลายจุดเลย ทั้งสองนั่งหัวเราะและพูดคุยกันบนเนินเขาอิงฮวาจวนจะพบค่ำ ม่านเฉวจึงขอตัวกลับที่พำหนักของหมอ ด้วยความที่หลานเซียนยังไม่อยากกลับจวนตอนนี้ เขาจึงถือโอกาสนี้เดินไปส่งนางที่พำนักของหมอ
"ท่านส่งข้าแค่นี้แหละ เดี๋ยวชาวเมืองคนอื่นมาเห็นเข้า พวกเขาจะมองท่านในทางไม่ดี"
"ชีวิตข้าไม่สนใจคนอื่นนอกจากตัวข้าเอง เพราะฉะนั้นเ้าก็ไม่ควรที่จะใส่ใจสายตาคนอื่นมากกว่าตัวของเ้า ข้าจะมีโอกาสได้เจอเ้าอีกหรือไม่"
"หลังจากที่การรักษาผ่านไปได้ด้วยดี ข้าคิดว่าทางคณะหมอหลวงจากเมืองข้า..คงจะได้เดินทางกลับวันพรุ่งนี้"
"แต่วันนี้เ้าทำให้ข้ามีความสุขและสนุกมากเลยนะ เวลาที่ข้ามองเขาไปในตาของเ้า ข้าว่าข้าเห็นความงดงามดังดอกอิงฮวาในตัวเ้า นี่ถ้าจะไม่ได้เจอหน้าเ้าอีกแล้วหรอเนี้ย"
"ท่านชายอย่าเพิ่งทำหน้าเศร้าเมืองของข้าก็อยู่ใกล้แค่นี้ หากท่านคิดถึงข้า ท่านก็สามารถไปเที่ยวเล่นในเมืองของข้าได้ ท่านเคยบอกข้าว่าท่านเที่ยวเล่นเป็งานหลักอยู่แล้วไม่ใช่หรือ? ถ้าออกมานานแล้วขอตัวก่อนท่านชาย"
"เเล้วไว้ข้าจะไปเที่ยวเมืองเ้านะ ม่านเฉว..เ้าคือคนที่ทำให้ข้าไม่อยากให้วันนี้ผ่านไปเลย นอนหลับฝันดีนะ ฝันถึงข้าบ้างล่ะ ฮึฮึ" ม่านเฉวเดินกลับเข้าที่พำนักด้วยรอยยิ้มที่มีความสุข เพราะนางเองก็ไม่อยากให้วันนี้ผ่านไปโดยเร็วเช่นกัน ถึงกระนั้นหลานเซียนก็ยังไม่อยากกลับชวนตัวเอง เขาจึงเเอบลักลอบเข้าไปหาพี่ชายที่จวนมุซาน เพื่อเล่าให้จุนเป่าฟังว่าเขาไปเจออะไรมาบ้าง หลานเซียนตั้งใจที่จะเอาเื่ของม่านเฉวไปเล่าให้จุนเป่าฟัง แต่เขาจะลอบเข้าไปในจวนมุซานได้หรือไม่ ติดตามต่อไปใน Ep. หน้านะคะ
2K
