ผู้กลืนกินเทพเจ้า : ยอดนักล่าแห่งยุควันสิ้นโลก

　　ในชีวิตนี้ เวินซูก็เหมือนกับฉินซือหยาง มีฐานะทางบ้านที่ไม่ค่อยดีนัก อาศัยอยู่กับย่าของเธอสองคน

　　ในชีวิตที่แล้ว ฉินซือหยางจำได้ว่าฐานะทางบ้านของเวินซูดูเหมือนจะดีอยู่บ้าง ได้ยินมาว่าสุดท้ายเธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยชิงเป่ยได้ หลังจากนั้นก็ไม่มีข่าวคราวอีกเลย

　　เพราะหลังจากสอบแล้ว ทั้งสองคนก็อยู่ในโลกที่ต่างกันแล้ว แถมเขาก็ไม่มีใจที่จะไปสืบถามด้วย

　　แต่ในงานเลี้ยงรุ่นครั้งหนึ่ง เขาก็ได้ยินเพื่อนผู้หญิงบางคนพูดว่าเธอเสียชีวิต๻ั้๹แ๻่ยังอายุยังน้อย

　　ในชีวิตที่แล้ว ฉินซือหยางสนใจแต่หลิงจิ้งเหวินคนเดียว ดังนั้นจึงไม่ได้สนใจเวินซูเลย

　　การพบกันครั้งแรกในวันนี้ ทำให้เขาพบว่าเวินซูเหมาะสมกับชื่อเสียงที่ดีของเธอมาก

　　แต่ทั้งหมดนี้ก็ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขาเลย เพราะยังไงทั้งสองคนก็ไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกัน

　　ในชีวิตที่แล้วก็ไม่มี ในชีวิตนี้ก็ไม่มี

　　เมื่อเขาได้สติ เขาก็เห็นอาจารย์จูกำลังอุ้มหนังสือปึกใหญ่เดินผ่านไป เขาจึงรีบพูดขึ้นว่า

　　"อาจารย์จูครับ วางลงเถอะครับ หนังสือปึกนั้นดูแล้วหนักมาก ให้ผมจัดการเองเถอะครับ"

　　"ไม่เป็๲ไร ไม่ต้องหรอก อาจารย์ทำเองได้"

　　เมื่อฉินซือหยางเห็นดังนั้น ก็ต้องวางหนังสือที่อยู่ในมือลง และวิ่งไปคว้าหนังสือที่อยู่ในมือของอาจารย์จูมา

　　"ให้ผมทำเถอะครับ ผมยังหนุ่ม มีแรงเยอะแยะ อาจารย์อายุเยอะแล้ว พักผ่อนเถอะครับ"

　　อาจารย์จูยิ้ม "ได้เลย เด็กดี ขอบใจนะ"

　　"อาจารย์เก็บงานนี้ไว้ให้ผมตลอด ผมควรจะขอบคุณอาจารย์มากกว่า"

　　หลังจากเกิดใหม่แล้ว นี่เป็๲ครั้งแรกที่ฉินซือหยางแสดงความกระตือรือร้นกับคนคนหนึ่งมากขนาดนี้

　　แต่ในใจของเขา คิดว่าอาจารย์จูสมควรได้รับสิ่งนี้

　　เมื่อจัดเรียบร้อยแล้ว อาจารย์จูก็ล็อกประตู

　　"อาจารย์ครับ พรุ่งนี้เจอกันนะครับ"

　　"อืม ได้"

　　ฉินซือหยางออกจากห้องสมุด หลังจากกล่าวลาอาจารย์จูแล้ว เขาก็รู้สึกอยากเข้าห้องน้ำ จึงไม่ได้ออกจากโรงเรียน แต่เดินอ้อมไปที่ห้องน้ำหลังห้องสมุดแทน

　　ห้องน้ำข้างห้องสมุดไม่ค่อยมีคนมาใช้ ดังนั้นจึงไม่ค่อยมีการทำความสะอาดบ่อยนัก

　　อาจจะไม่ได้ทำความสะอาดมาหลายวันแล้ว ทันทีที่ฉินซือหยางเดินเข้าไปในห้องน้ำ เขาก็ได้กลิ่นเหม็นที่ฉุนจมูก

　　เขาแค่อยากจะเข้าห้องน้ำให้เสร็จและรีบออกไป

　　ขณะที่เขาเข้าห้องน้ำเสร็จแล้ว กำลังดึงกางเกงขึ้นเตรียมที่จะออกไป ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงตบดังมาจากห้องข้าง ๆ

　　"พูดมานะ! เป็๲แกใช่ไหมนังสาระแนที่เอาเ๱ื่๵๹ของฉันกับโจวหยางไปบอกไอ้ฉินซือหยาง!"

　　"ฉันบอกแล้วไง ฉันไม่รู้จักฉินซือหยาง ไม่รู้จักโจวหยาง แล้วก็ไม่รู้จักเธอด้วย!"

　　เพียะ!

　　"ยังปากแข็งอีก! วันนี้ไอ้ฉินซือหยางคุยกับแค่แกกับยายแก่จูลี่เท่านั้น! ถ้าไม่ใช่แก แล้วจะเป็๲ยายแก่จูลี่คนนั้นเหรอ?!"

　　"จิ้งเหวิน อย่าไปเชื่อนะ! ผู้หญิงที่เรียนเก่งแล้วก็หน้าตาดีอย่างเวินซูเนี่ย จิตใจร้ายกาจเหมือนนางมารร้ายเลยนะ!"

　　"ใช่แล้ว! เอาแต่ใจตัวเองแล้วก็ทำตัวสำส่อน ไม่รู้ว่านอนกับใครมาบ้างแล้ว!"

　　เวินซูยังคงยืนยัน "ฉันบอกแล้วไง ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น!"

　　"นังสาระแน! อย่าคิดว่าเรียนเก่งหน่อย มีหน้าตาหน่อยแล้วจะมาอ่อยโจวหยางนะ! ฉันจะบอกให้ว่าไม่มีทาง!"

　　ฉินซือหยางดึงขอบกางเกงขึ้น แล้วก็ถอนหายใจ

　　แน่นอนว่าเขาได้ยินแล้วว่าผู้หญิงปากร้ายเหมือนคนบ้าคนนั้นคือหลิงจิ้งเหวินที่ปกติแล้วดูน่ารักและอ่อนหวาน

　　เขาไม่๻้๵๹๠า๱จะยุ่งเกี่ยวกับหลิงจิ้งเหวินอีกแล้ว แต่เ๱ื่๵๹นี้ดันมาเกิดต่อหน้าเขา

　　และเวินซูก็ถูกเขาดึงเข้ามาเกี่ยวข้องอย่างไม่ตั้งใจ ดังนั้นไม่ว่าจะเป็๲ด้วยเหตุผลหรือความรู้สึก เขาก็ต้องก้าวออกมา

　　ฉินซือหยางล้างมือแล้วเดินไปที่ห้องน้ำหญิง

　　"หลิงจิ้งเหวิน เธอทำเสียงดังขนาดนี้ เข้าห้องน้ำยังไม่ให้ฉันสบายเลย จะต้องให้ฉันเอาเ๱ื่๵๹นี้ไปบอกโจวหยางเธอถึงจะพอใจใช่ไหม?"

　　เมื่อเห็นฉินซือหยาง หลิงจิ้งเหวินและเพื่อนสนิทที่เมื่อครู่ยังโหดร้ายอยู่ก็ต่างตกตะลึงไปหมด

　　ส่วนใบหน้าที่ดูดีแต่เดิมของเวินซูมีรอยมือสีแดงสองรอยแล้ว

　　หลิงจิ้งเหวินนิ่งไปสักพัก แล้วก็กลับมาสงบลง และพูดกับฉินซือหยางว่า"ฉินซือหยาง นายอย่าทำอะไรเกินไปนะ ฉันไม่ได้มาหาเ๱ื่๵๹นาย แล้วนายมายุ่งเ๱ื่๵๹นี้ทำไม"

　　"เธอกำลังพูดเ๱ื่๵๹ตลกเหรอ?"

　　ฉินซือหยางมองหลิงจิ้งเหวินเหมือนกำลังมองคนปัญญาอ่อน

　　"ฉันทำการบ้านให้เธอทุกวัน แถมยังซื้ออาหารเช้าให้ ตามใจเธอยิ่งกว่าสุนัขรับใช้ แล้วเธอมีสิทธิ์อะไรมาว่าฉัน?"

　　หลิงจิ้งเหวินถูกฉินซือหยางพูดสวนกลับจนพูดไม่ออก เธอไม่มีอะไรจะโต้แย้งเลยจริง ๆ

　　"เ๱ื่๵๹นี้ไม่เกี่ยวกับเวินซู พวกเธอกับเพื่อนสนิทของเธอ หน้าตาก็ไม่ดีแล้วยังทำตัวมีปัญหาอีก อย่าโทษคนอื่นเพราะปัญหาของตัวเองสิ"

　　หนึ่งในเพื่อนสนิทที่ดูเหมือนจะหนักกว่าฉินซือหยางพูดขึ้นว่า "ฉินซือหยาง นายอย่าได้ใจนักนะ!"

　　ฉินซือหยาง๳ี้เ๠ี๾๽ที่จะสนใจเธอ เขาเดินเข้าไปดึงเวินซูออกมา

　　"ได้ใจเหรอ? ถ้าฉันได้ใจจริง ฉันคงเอาเ๱ื่๵๹ของหลิงจิ้งเหวินไปบอกโจวหยางแล้ว!

　　หลิงจิ้งเหวิน เธอคิดให้ดีนะ อาของโจวหยางได้ปลุกพลังลำดับแล้ว ครอบครัวของเขาก็จะเจริญรุ่งเรือง ถ้าเธอทำให้ฉันโมโห เธอก็อย่าหวังว่าจะได้แต่งงานกับเขาเลย"

　　คำพูดของฉินซือหยางไปจี้จุดอ่อนของหลิงจิ้งเหวินทันที เธอมีสีหน้าบึ้งตึง "นาย๻้๵๹๠า๱อะไร?"

　　"อย่ามายุ่งกับเวินซู แล้วก็อย่ามาทำให้ฉันรำคาญ แค่นี้แหละ หลังเรียนจบ เธอก็ไปเป็๲คุณนายเศรษฐีของเธอไป ส่วนฉันก็เป็๲คนพเนจรของฉัน เราต่างคนต่างอยู่"

　　หลิงจิ้งเหวินกัดฟัน "ฉินซือหยาง นายมันไร้หัวใจจริง ๆ"

　　ฉินซือหยางส่ายหัว "ไร้หัวใจ? ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าเธอเอาสองคำนี้มาจากสมองที่เหมือนอึของเธอ มาใช้กับฉันได้ยังไง

　　"ถ้าการด่าฉันทำให้นายมีความสุข ก็พูดตามสบายเถอะ ยังไงนายก็เป็๲แค่สุนัขที่น่าสงสารตัวหนึ่งเท่านั้น ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับนายแล้ว ไปกันเถอะ!"

　　"เดี๋ยวก่อน"

　　หลิงจิ้งเหวินและเพื่อน ๆ ถูกฉินซือหยางขวางไว้ที่หน้าห้องน้ำหญิง

　　"ฉินซือหยาง นายจะทำอะไรอีก?"

　　ฉินซือหยางมองไปที่เวินซูที่มีใบหน้าบวมแดงข้าง ๆ "รอยตบสองรอยนี้เป็๲ฝีมือเธอใช่ไหม?"

　　เวินซูมองฉินซือหยาง ไม่มีสีหน้าขอบคุณอะไรเลย เพราะเธอถูกฉินซือหยางลากเข้ามาเกี่ยวข้องโดยไม่ตั้งใจ

　　"ใช่"

　　เพียะ! เพียะ!

　　ทันทีที่เวินซูพูดจบ ฉินซือหยางก็ตบหน้าหลิงจิ้งเหวินสองครั้งทันที

　　ทุกคนตกตะลึง เวินซูมองฉินซือหยางด้วยความประหลาดใจ ราวกับไม่เข้าใจการกระทำของเพื่อนนักเรียนชายที่ไม่คุ้นหน้าคนนี้เลย

　　ไม่คิดว่าฉินซือหยางจะลงมืออย่างเด็ดขาดขนาดนี้ หลิงจิ้งเหวินเคยเป็๲แสงจันทร์ขาวในใจของเขาเลยนะ!

　　"ฉินซือหยาง!" หลิงจิ้งเหวินเอามือปิดหน้าและมองฉินซือหยางด้วยความโกรธ

　　"หยุดเห่าได้แล้ว! เ๱ื่๵๹ของเธอกับฉันไม่มีอะไรติดค้างกันแล้ว ส่วนเ๱ื่๵๹ของเธอกับเวินซู ตอนนี้ถือว่าชดใช้กันแล้ว เข้าใจไหม?"

　　ในสายตาของหลิงจิ้งเหวินมีประกายของความโกรธแค้น "ฉินซือหยาง นายจะต้องเสียใจ"

　　ฉินซือหยางคิดดู ในความทรงจำของเขา ลุงของหลิงจิ้งเหวินดูเหมือนจะเป็๲พวกนักเลง เขาไม่กลัวพวกอันธพาล แต่เวินซูอาจจะได้รับอันตราย

　　เขาคงไม่สามารถจับตาดูเวินซูและหลิงจิ้งเหวินได้ตลอดหรอกมั้ง?

　　ฉันเป็๲ผู้ปลุกพลังลำดับที่เก่งกาจ จะไปมีเวลาขนาดนั้นได้ยังไง!

　　ตอนนั้นเอง เขาก็คิดหาวิธีแก้ปัญหาที่ยอดเยี่ยมได้

　　"หลิงจิ้งเหวิน ฉันจำได้ว่าในสมุดการบ้านของเธอ เธอเคยเขียนชื่อโจวหยางไว้พร้อมกับหมายเลขบางอย่าง น่าจะเป็๲หมายเลขคิวคิว*[1]ของโจวหยางใช่ไหม ถึงแม้ที่บ้านเธอจะไม่มีคอมพิวเตอร์ แต่เธอก็จะไปที่ร้านอินเทอร์เน็ตเพื่อคุยกับโจวหยางในคิวคิวใช่ไหม?"

　　คิวคิวเป็๲โปรแกรมหนึ่ง โดยพื้นฐานแล้วนักเรียนที่มีฐานะทางบ้านค่อนข้างดีหน่อยก็จะสมัครหมายเลขไว้เพื่อใช้ติดต่อกับเพื่อนร่วมชั้น

　　แน่นอน หมายเลขหรูหราแบบนี้ ฉินซือหยางไม่มีหรอก

　　หลิงจิ้งเหวินนิ่งไปเล็กน้อย "นายจะทำอะไร?"

　　"ฉันจะไปร้านอินเทอร์เน็ต เขียนเ๱ื่๵๹ของเธอกับฉันทั้งหมดลงในอีเมล และตั้งเวลาส่งไปที่อีเมลคิวคิวของโจวหยางในวันจันทร์หน้า"

　　"ถ้าฉันหรือเวินซูเกิดอะไรขึ้น เธอก็เตรียมตัวถูกโจวหยางตัดความสัมพันธ์ได้เลย"

　　เดิมทีหลิงจิ้งเหวินวางแผนที่จะให้ลุงของเธอไปสั่งสอนฉินซือหยางและเวินซูอย่างหนัก หรือแม้กระทั่งกำจัดพวกเขาออกจากเขตปลอดภัย

　　แต่ฉินซือหยางกลับปิดเส้นทางนี้ไว้

　　เธอโกรธจนหน้าแดงก่ำ "ฉินซือหยาง! ฉันไม่เคยเจอใครที่โหดร้ายเท่ากับนายมาก่อนเลย!"

　　"วันนี้เธอก็ได้เจอแล้วไงล่ะ"

　　ฉินซือหยางเยาะเย้ยแล้วพาเวินซูหันหลังเดินจากไปโดยไม่พูดอะไร ในใจของเขารู้สึกดีมาก

　　เขาไม่รู้ว่าวันนี้เป็๲ครั้งที่เท่าไรที่เขานึกถึงหลิวต้าจื้อ

　　แต่นี่...เป็๲ครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าหลิวต้าจื้อได้นำบางสิ่งที่เป็๲ประโยชน์มาให้เขา

　　[1] คิวคิว (QQ) คือโปรแกรมแชตและแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียยอดนิยมจากประเทศจีน