ทะลุมิติไปเป็นชายาอ๋องตกอับ

        ตั้งแต่เหมยซีตั้งครรถ์นางก็แทบจะกลายเป็นคนว่างงาน  เนื่องด้วยคำสั่งของอี้อ๋องที่สั่งห้ามนางทำอันใด  แต่เหมยซีก็เถียงสามีว่าต้องออกกำลังกายบ้างเพื่อลูกจะได้แข็งแรง  อย่างน้อยก็ขอรดน้ำต้นไม้ก็ยังดี

        อี้อ๋องก็ต้องจำยอมเพราะนางมีเหตุผลร้อยแปดพันเก้ามาเถียงเขา  ตอนนี้ท้องของคุณแม่มือใหม่กำลังโตขึ้นจนใกล้จะครบกำหนดคลอดแล้ว และหมอหลวงที่ตอนนี้ถูกสั่งให้มาพำนักที่จวนต้องมาตรวจพระชายาทุกวันรวมทั้งการคัดเลือดแม่นมพร้อมหมอตำแยที่ดีที่สุดในเมืองมาพำนักที่จวนเช่นเดียวกัน

        ณ กลางดึกเหมยซีที่ตอนนี้ท้องโตใกล้คลอดขนาดนอนยังลำบากเริ่มมีความผิดปกติ  เหมยซีเริ่มมีอาการปวดท้องถี่ๆ และน้ำคลำแตกนางจึงรีบปลุกอี้อ๋องทันที

        "อี้อ๋องเพคะ  หม่อมฉันปวดท้องเหลือเกิน     โอ้ย!!!!!"     อี้อ๋องได้ยินก็รีบผุดลุกขึ้นมาทันที

        "ใครอยู่ข้างนอกบ้าง  พระชายาจะคลอดแล้วไปตามหมอหลวงหมอตำแยมาเดี๋ยวนี้" อี้อ๋องตื่นตกใจมีใครพอจะคิดออกเขาก็เรียกเข้ามาหมด  คนแรกที่เข้ามาก็คือซือหยา  นางรีบรุดไปดูอาการพระชายาในทันที

        "พระชายาเพคะ  ทรงอดทนไว้หมอตำแยกำลังจะมาแล้วเพคะ"  ซือหยาพยุงนายหญิงในเชิงกึ่งนั่งกึ่งนอน

        หมอตำแยพร้อมเหล่าบรรดาสาวใช้ในจวนต่างเข้ามาในห้อง  และหมอตำแยได้ขอให้อี้อ๋องทรงรอด้านนอก  และสั่งให้สาวใช้ไปต้มน้ำร้อนพร้อมผ้าสะอาดเข้ามาให้เร็วที่สุด

        ช่วงเวลาที่ข้างในกำลังชุนมุล  อี้อ๋องที่นั่งไม่ติดได้แต่เดินไปเดินมา  สาวใช้ออกมานำน้ำร้อนเข้าไป  อี้อ๋องก็รีบถามอาการพระชายา และได้คำตอบว่าทรงปลอดภัยและจวนจะคลอดแล้ว

        " อุแว้ๆๆๆๆ...."

        เสียงนายน้อยที่ร้องบ่งบอกถึงความแข็งแรง   หมอตำแยรีบออกมา  "ยินดีด้วยเพคะอี้อ๋อง  องค์ชายทรงแข็งแรงดีเพคะ "    และนางก็รีบเข้าไปปิดประตูกันลมเข้าทันที

        บรรดาบ่าวไพร่ร่วมถึงองค์รักษ์รีบคุกเข่า  "ยินดีด้วยพะยะค่ะอี้อ๋อง  ยินดีด้วยพะยะค่ะพระชายา"

        ทุกคนในจวนต่างตื่นเต้นกับนายน้อย  และหมอตำแยก็อุ้มองค์ชายน้อยออกมาให้อี้อ๋องทอดพระเนตร  อี้อ๋องค่อยๆเข้าไปอุ้มบุตรชายของตัวเองไว้อย่างอ่อนโยน 

        "ลูกข้า....  เจ้าช่างเหมือนแม่ของเจ้ายิ่งนัก"  พร้อมทั้งหันหน้าออกให้ทุกคนให้เห็นนายน้อยของจวน

        ภายในห้องนอน  อี้อ๋องได้อุ้มบุตรชายของตนเข้ามายื่นให้พระชายาทอดพระเนตรลูกชาย

        "เหมยซีเจ้าดูสิ  ลูกของเราแข็งแรงและหน้าตาคล้ายเจ้ายิ่งนัก โตขึ้นเจ้าจงปกป้องคุ้มครองแม่ของเจ้าให้ดีนะลูกพ่อ"  อี้อ๋องพูดกับนายน้อยของบ้านให้ดูแลแม่ของตน  เหมยซีหัวเราะกับท่าทางของคุณพ่อมือใหม่

        "อี้อ๋องก็  ลูกของเราพึ่งเกิดอย่างพึ่งทรงประทานงานให้เลยเพคะ"  เหมยซียิ้มมองดูพ่อลูกคุยกันกะหนุงกะหนิง

        หมอตำแยได้บอกกับอี้อ๋องว่าจะทรงให้องค์ชายได้ดื่มนมจากมารดา  ขอให้ทรงรอด้านนอก  อี้อ๋องที่อยากดูทุกการกระทำระหว่างแม่และลูกทำท่าไม่อยากออกไป  จนเหมยซีได้กล่าวให้รอก่อน

        งานเลี้ยงรับขวัญองค์ชายครบ 1 เดือน  ผู้คนจากทั่วสารทิศได้เข้ามาอวยพรพร้อมนำของขวัญต่างๆ มายังจวนอี้อ๋อง  ส่วนพระชายาได้ให้บ่าวไพร่ทำโรงทานแจกข้าวให้กับคนยากจน  ได้รับเสียงสรรเสริญจากราษฎร์ในระแวกเป็นอย่างมาก

        งานเลี้ยงยังคงดำเนินต่อไป  ต่างก็พลัดกันเข้ามาดูองค์ชายน้อยที่น่ารักน่าชัง  ตอนนี้องค์ชายน้อยได้กลายเป็นขวัญใจของจวนเป็นที่เรียบร้อย

        อี้อ๋องที่ต้องต้อนรับแขกตั้งแต่เช้าจนค่ำ  ก็รู้สึกว่าออกรบนั้นง่ายกว่าการรับแขกเป็นไหนๆ

        เมื่อตะวันตกดินอี้อ๋องก็ประครองพระชายาและองค์ชายเข้ามาพักในจวน  เนื่องด้วยต้องต้อนรับแขกทั้งวัน  อี้อ๋องสั่งสาวใช้ให้นำน้ำอุ่นมาแช่เท้าพระชายา  

        "เหนื่อยหรือไม่เหมยซีต้องต้อนรับแขกทั้งวัน  และยังต้องปลีกตัวมาให้นมลูกอีก"  อี้อ๋องถามอย่างเป็นห่วง        

        "เหนื่อย... แต่มีความสุขมากเพคะที่เห็นผู้คนรักใคร่เอ็นดูลูกของเรา"  เหมยซียิ้มหวานนางเข้าใจถึงหัวอกคนเป็นแม่เป็นอย่างดีก็ตอนคลอดบุตรและการอดหลับอดนอนเพื่อให้นมบุตร

        "เจ้ามีความสุข แล้วเหตุอันใดในตาถึงเศร้านักละ  มีอะไรหรือเปล่าเจ้าไม่สบายตรงไหนบอกข้ามาเถิดยอดรัก"  อี้อ๋องที่ยังคงเส้นคงวาความหวานต่อชายารักถามอย่างห่วงใย

        "หม่อมฉันไม่ได้เป็นอันใด  เพียงแต่คิดถึงแม่และครอบครัว  พวกท่านคงจะมีความสุขถ้าได้เห็นหลานชาย"  เหมยซีน้ำตาคลอเบ้า

        "เจ้าอย่าคิดมากเลยนะเหมยซี  เราคิดว่าครอบครัวของเจ้าต้องรับรู้เป็นแน่ว่าข้าดูแลเจ้าและลูกเป็นอย่างดี"  อี้อ๋องโอบกอดภรรยาที่รัก

        แต่แล้วจู่ๆ  ก็มีแสงสีขาวที่เคยนำทางเหมยซีมาและกลับไปบังเกิดขึ้น อี้อ๋องตกใจกอดภรรยาและบุตรไว้แน่นพอแสงเริ่มลดลงสิ่งที่อยู่ตรงหน้าทำให้เหมยซีถึงกับร้องไห้ออกมาและคุกเข่าลงกับพื้น

        ด้านอี้อ๋องก็ทรงตกใจกับภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้า  อี้อ๋องมองดูภาพตรงหน้าที่มีเก้าอี้รูปทรงแปลกตาและบุคคลตรงหน้าที่แต่งกายเหมือนชาวตะวันตก

        "แม่ค่ะ พ่อค่ะ พี่ค่ะ หยางหยุน  ได้ยินเหมยซีหรือไม่  เหมยซีคิดถึงทุกคนมากเลย  สบายดีกันไหมค่ะ"  เหมยซีรีบเรียกบุคคลที่อยู่อีกฝั่งของเงา

        ด้านครอบครัวเหมยซีตกใจกับภาพที่บังเกิด  บัดนี้ได้เป็นการยื่นยันแล้วว่าจิตของเหมยซีได้กลับไปยังอดีตและไม่ได้หายไปไหน  เพียงแค่เปลี่ยนสถานที่พำนักและอยู่กับคนรักของนางเท่านั้น

        "เหมยซีของแม่  ลูกสบายดีหรือไม่  แล้วนั้นหลานยายใช่หรือไม่"  มารดาของเหมยซีเอ๋ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

        "ค่ะแม่ลูกขอแนะนำว่านี่คือสามีของลูก และนี่ก็คือหลานชายคุณแม่  ลูกสบายดีสามีของลูกดูแลลูกเป็นอย่างดีเลยค่ะแม่  ตอนนี้ลูกเป็นแม่คนแล้วลูกเข้าใจความลำบากและความรู้สึกของแม่  ลูกขอโทษที่ผ่านมาเอาแต่ใจและดื้อรัน ลูกรักทุกคนนะค่ะ  และอยากให้ทุกคนเพียงคิดว่าลูกอยู่ทางนี้สบายดีไม่มีใครรังแกลูกได้  สามีของลูกปกป้องคุ้มครองลูกเป็นอย่างดี"  เหมยซีกล่าวต่อครอบครัว

        อี้อ๋องได้พบกับครอบครัวของเหมยซีครั้งแรก  ก็คุกเข่าคำนับ  "ข้าอี้อ๋องสามีของเหมยซีจะรักและดูแลเหมยซีให้สมกับที่ท่านพ่อท่านแม่วางไว้ให้เหมยซีได้แต่งงานและสร้างครอบครัวกับข้า  ข้าขอสัญญาด้วยเกียรติที่มีของข้าว่าจะรักและดูแลเหมยซีจนชีวิตหาไม่"  พูดจบอี้อ๋องก็คำนับผู้อาวุโส

        และหมอกสีขาวกำลังจะเลือนหายไปนั้นหมายถึงเวลาที่จะได้เจอกันใกล้สิ้นสุดแล้ว

        "เหมยซีพี่จะดูแลพ่อและแม่แทนเราเอง  จงใช้ชีวิตให้มี่ความสุขพวกเราทุกคนที่นี้จะรักและคิดถึงน้องตลอดไป  ไม่ต้องเป็นห่วง"  พี่ชายคนโตกล่าวออกมาก

        "เหมยซีเพื่อนรัก  เราขอสัญญาว่าจะดูแลคุณแม่คุณพ่อแทนแกเองนะเพื่อนขอให้เพื่อนมีความสุขกับชีวิตที่เพื่อนเลือก  และท่านเพื่อนเขย  ฉันขอมอบเพื่อนของฉันให้ท่านดูแลขอให้รักและทะนุถนอมกันและกันนะ"  หยางหยุนกล่าวกับเพื่อนรักและตั้งสัจจะว่าจะดูแลครอบครัวเหมยซีให้ดีที่สุด

        หมอกขาวเริ่มเลือนหายไปถามกลางการบอกรักของทั้งสองฝั่ง  และแล้วเวลาก็หมดลงเหมยซีร้องไห้หนักมากกอดสามีและลูกไว้แน่น  อี้อ๋องก็คอยปลอบชายาของตนโดยที่ไม่มีคำพูดใดเอ๋ยออกมาเพราะการกระทำสำคัญกว่าคำพูด

        เรื่องราวชีวิตที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้นไม่ใช่ว่าทุกคนจะพบและเจอกันได้ง่ายแต่ต้องมีวาสนานำพาให้คนรักมาเจอและครองคู่กัน  เรื่องราวความรักของเหมยซีก็ถูดถ่ายทอดไปยังบุตรชายถึงความรักของพ่อและแม่  กลายเป็นเรื่องราวความรักที่น่าประทับใจแม้บุตรชายจะยังไม่เชื่อทั้งหมดแต่ก็ไม่มีเหตุผลที่พระมารดาจะกล่าวเรื่องเท็จ  เค้ายังคงเก็บเรื่องราวที่พระมารดาเล่าให้ฟังและหวังว่าสักวันนึง  เขาจะพบเจอกับบุพเพของตนเอง........

        .....................................................................................................................................................................................................................