“ปู้เอ้อร์! เธอเป็ไงบ้าง…”
เมื่อเซี่ยปู้เอ้อร์ปีนกลับเข้ามาในห้อง เฉินจิงฮัวก็รีบเข้ามาหาเขาเป็คนแรก แต่เมื่อเธอเห็นร่างกายท่อนล่างของเด็กหนุ่ม นอกจากเธอจะไม่กรีดร้องแล้ว ยังรีบนำผ้าห่มมาคลุมให้เขาด้วยใบหน้านองน้ำตาอีกด้วย
“จะร้องไห้ทำไมครับ ยังไม่ตายสักหน่อย…”
เซี่ยปู้เอ้อร์ยืนพิงกำแพงหอบหายใจอย่างหนักหน่วง เอื้อมมือปาดน้ำตาบนใบหน้าของเธอ เสร็จแล้วจึงแก้มัดเชือกที่พันอยู่รอบข้อมือ ก่อนจะยกข้อมือที่เป็รอยแดงขึ้นดูแล้วพูดว่า “ชีวิตผมรอดมาได้เพราะเชือกเส้นนี้แหละ ไม่อย่างนั้นผมคงตกลงไปตายแล้ว และจะไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าผมตายอย่างวีรบุรุษ”
“ทำไมเธอถึงได้เืออกแบบนี้ล่ะ…”
ซงเจี่ยเหวินย่อกายนั่งลงตรงหน้าเซี่ยปู้เอ้อร์ด้วยความปวดใจ จากนั้นจึงหันไปชี้มือขึ้นเสียงใส่กลุ่มคุณครูว่า “พวกคุณมันเห็นแก่ตัว ตัวเองไม่กล้าทำแต่สั่งให้คนอื่นไปทำแทน ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเขา พวกคุณนั่นแหละคือฆาตกร!”
“เราขอโทษ! เราไม่นึกว่ามันจะอันตรายขนาดนี้…”
สีหน้าของคุณครูใหญ่และพวกเต็มไปด้วยความละอายใจ สิ่งที่ทุกคนได้ทราบในขณะนี้ก็คือเซี่ยปู้เอ้อร์รอดชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิด แต่เด็กหนุ่มก็โบกมือพูดว่า “ไม่เป็ไรครับ ลืมมันไปเถอะ ผมปลอดภัยดี พวกซอมบี้ที่อยู่ในห้องข้างๆตายกันหมดแล้ว รีบไปช่วยพวกเด็กนักเรียนออกมาก่อนเถอะ”
แต่ซงเจี่ยเหวินกลับจ้องมองไปที่เฉินจิงฮัว แล้วพูดว่า “เฉินจิงฮัว เธอเป็คนดีนักใช่ไหม คิดว่าพวกเด็กนักเรียนหัวกะทิของเธอเป็มนุษย์แค่ฝ่ายเดียวหรือไง ชีวิตของคนอื่นไม่มีค่าในสายตาเธองั้นสิ เซี่ยปู้เอ้อร์ไม่น่าช่วยเธอไว้เลยจริงๆ”
“ฉันไม่เคยคิดแบบนั้นเลย เด็กทุกคนก็เหมือนกันหมดในสายตาฉัน ยิ่งไปกว่านั้น คะแนนภาษาอังกฤษของปู้เอ้อร์ได้ที่ 1 ของโรงเรียนเราเลยนะ…”
เฉินจิงฮัวยังคงร้องไห้ออกมาด้วยความขมขื่น แต่ก็ไม่กล้าจ้องมองไปที่เซี่ยปู้เอ้อร์อีกแล้ว เซี่ยปู้เอ้อร์อยากพูดบางอย่างเพื่อปลอบโยนเธอ แต่ในทันใดนั้นเอง เกิดเสียงะโด้วยความไม่พอใจดังขึ้นจากห้องข้างๆ ว่า “ครูนั่นแหละต้องรับผิดชอบ ครูพาเรามาที่นี่ ผมจะฟ้องพวกครูให้หมด”
“เสียงใครน่ะ เวลาแบบนี้ยังจะ…”
เซี่ยปู้เอ้อร์พันผ้าห่มเดินออกไปจากห้อง เมื่อเปิดเข้าไปในห้องข้างๆ เขาก็เห็นเด็กหนุ่มตัวอ้วนใส่แว่นคนหนึ่งกำลังชี้นิ้วไปที่กลุ่มคนครูซึ่งยืนอยู่ภายในห้อง กลุ่มคุณครูไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมอง ซงเจี่ยเหวินส่งเสียงหัวเราะและพูดว่า “เห็นไหม นี่ไงล่ะนักเรียนอันดับ 1 ของเธอ ไม่ทันไรก็ปากเก่งซะแล้ว”
“ใครปากเก่งกกัน? ถ้าโรงเรียนไม่พาเรามาที่นี่ มันจะเกิดเหตุขึ้นเหรอ มันเป็ความผิดของพวกครูนั่นแหละ…”
อู๋หยู่หานยกมือชี้หน้าซงเจี่ยเหวินด้วยความฉุนโกรธ เสียงของเขาแหลมสูงมากกว่าทุกคน ซงเจี่ยเหวินโต้กลับอย่างดุเดือด “เธอหมายความว่าไง เธอควรจะขอบคุณทุกคนนะ กล้าดียังไงมาขึ้นเสียงใส่ครู”
“เอาล่ะๆ เขายังเด็กอยู่ อย่าไปถือสาเลยนะ...”
ครูใหญ่สื่อรีบเข้ามาห้ามศึก แต่เฉินจิงฮัวก็ดึงตัวอู๋หยู่หานเข้ามาเพื่อให้ขอบคุณเซี่ยปู้เอ้อร์ แต่อู๋หยู่หานผลักร่างของคุณครูสาวออกไปด้วยความไม่พอใจขณะะโว่า “ใครบอกให้เขามาช่วยผมล่ะครับ ผมไม่ใช่คนที่ร้องขอความช่วยเหลือสักหน่อย ทำไมผมต้องขอบคุณเขาด้วย”
ตอนนี้ ทุกคนเห็นธาตุแท้แล้วเป็อย่างดี อู๋หยู่หานเป็เด็กบ้านนอก ถูกเลี้ยงดูอย่างตามใจมาั้แ่เล็ก แม้แต่เฉินจิงฮัวก็พูดออกมาด้วยความโกรธแล้วว่า “พอได้แล้วนะ อู๋หยู่หาน เธอเห็นมือที่าเ็ของเขาไหม เขาอุตส่าห์ปีนขึ้นไปเพื่อช่วยเหลือเธอ อย่าทำตัวหยาบคายสิ!”
“ผมไม่ได้ขอให้เขามาช่วยสักหน่อย เขามันน่ารำคาญและสมควรตายด้วยซ้ำ…”
อู๋หยู่หานจ้องมองฝ่ายคุณครูด้วยแววตาแข็งกร้าว สายตาที่เขามองทุกคนไม่ต่างจากสายตาที่คนเรามองศัตรูผู้ฆ่าพ่อตัวเอง เฉินจิงฮัวโกรธจนตัวสั่น แต่เซี่ยปู้เอ้อร์ก็ถีบเขาโครมจนอู๋หยู่หานล้มไปนอนอยู่บนพื้น ก่อนพูดพร้อมกับยิ้มว่า “เข้าใจแล้ว ฉันมันน่ารำคาญใช่ไหม? เอาเป็ว่านายออกไปจากที่นี่ดีกว่า โต่วโต่ว จับมัดแล้วโยนเขาออกไปข้างนอก”
“นาย...นายกล้าดียังไง ฉันจะแจ้งตำรวจ…”
อู๋หยู่หานรีบขยับหนีไปติดกำแพง โต่วโต่วส่งเสียงหัวเราะเดินนวดกำปั้นตรงเข้าไปหา แต่โก่วเหม่ยก็หยุดเขาไว้ ก่อนหัวเราะขบขัน “ช่างเถอะ อย่าไปสนใจเขาเลย ทำตัวแบบนี้อีกไม่นานก็คงตายแล้ว เก็บแรงไว้ทำอย่างอื่นกันดีกว่านะ”
“เฮ้ย นี่นายถูกซอมบี้กัดใช่ไหม…”
เซี่ยปู้เอ้อร์จ้องมองไปที่แขนของอู๋หยู่หาน ที่แขนซ้ายของเด็กหนุ่มจอมโวยวายมีาแจากการถูกกัดปรากฏขึ้น และรอยกัดนั้นก็มีสีดำอย่างผิดปกติ เซี่ยปู้เอ้อร์หัวเราะอย่างได้โอกาสและออกคำสั่งว่า “โก่วเม่ย ดูข้อมูลหน่อยสิมีหน่วยไหนรับทหารที่พร้อมตายแล้วบ้าง ฉันจะส่งยอดนักเรียนของเราไปให้พวกเขา”
“ฝันไปเถอะ นายนั่นแหละที่ต้องตายไม่ใช่ฉัน เรามันคนละชั้นจำเอาไว้...”
อู๋หยู่หานจ้องมองเซี่ยปู้เอ้อร์พร้อมกับกัดฟันกรอด โก่วเม่ยหัวเราะด้วยความขบขันมากกว่าเก่า เห็นได้ชัดว่าการติดเชื้อรูปแบบนี้ไม่มีทางรักษาหาย ในขณะนั้นเฉินจิงฮัวถามขึ้นด้วยสีหน้าสับสนว่า "ปู้เอ้อร์ เราจะติดเชื้อถ้าถูกซอมบี้กัดใช่ไหม เขาจะเป็อะไรหรือเปล่า?"
"ตายแน่! ดูสีของาแก็รู้แล้ว ถ้ายังไม่อยากตาย อย่าไปเข้าใกล้เขาเลยนะ..."
เซี่ยปู้เอ้อร์ดึงเฉินจิงฮัวมายืนอยู่ข้างตัวไม่ยอมปล่อย หลังจากนั้นเขาหันมองอีก 3 คนที่ยืนอยู่ด้านข้าง หนึ่งในนั้นเป็คุณครูหญิงวัยกลางคนของโรงเรียน อีกคนหนึ่งเป็เด็กนักเรียนหญิงใส่แว่น แต่เซี่ยปู้เอ้อร์กำลังจ้องมองไปที่คุณครูผู้หญิงคนสุดท้ายซึ่งมีบั้นท้ายดินะเิ "คุณครูอู๋เสีย ครูไม่ได้ถูกกัดใช่ไหมครับ"
"ไม่ใช่นะ นี่มันเืของคนอื่น..."
อู๋เสียถกกระโปรงขึ้นมาเพื่อให้ทุกคนได้เห็นบั้นท้ายแสนงอนงามของเธอ นับว่าเป็คนที่มีความ "แรง" มากกว่าซงเจี่ยเหวินเป็สิบเท่า จนอดไม่ได้ที่ซงเจี่ยเหวินจะกล่าวชมเชยว่า "คุณครูอู๋ ฉันไม่คิดเลยนะว่าภายนอกดูเงียบๆ แต่ข้างในกลับใจถึงใช้ได้ กระโปรงสั้นขนาดนี้ คุณไม่สวมขาสั้นซับในด้วยซ้ำ!"
"ฮ่าๆ ลืมใส่น่ะ..."
อู๋เสียดึงกระโปรงลงด้วยความเขินอาย เธอมีเสน่ห์ในแบบของหญิงสาวที่โตเต็มวัย และมีนิสัยชอบให้ผู้ชายมองเป็ทุนเดิมอยู่แล้ว ในขณะนั้น ครูผู้ชายคนหนึ่งพับแขนเสื้อขึ้นพูดว่า "ครูก็ไม่ได้โดนกัดเหมือนกันนะ ไม่เชื่อมาลองดูก็ได้ ครูไม่เจ็บเลยสักนิด"
"จ้าวหงซิน! ยังมีหน้ามาะโอยู่อีกเหรอ ถ้าไม่ใช่เพราะว่าคุณเห็นแก่เงินและขูดรีดเด็กนักเรียนจากการเก็บเงินกวดวิชาอยู่ทุกวัน ทุกคนคงมีชีวิตที่ดีกว่านี้ไปแล้ว..."
เซี่ยปู้เอ้อร์มองอีกฝ่ายด้วยความเกลียดชัง ชายคนนี้เป็อดีตครูสอนคณิตศาสตร์และเป็คนที่เซี่ยปู้เอ้อร์เกลียดมากที่สุดรองจากคุณครูวิชาพละหวังเอ้อโกว จ้าวหงซินตอบกลับมาด้วยสีหน้าลำบากใจ "ครูทำเพื่อเด็กนักเรียนนะ ตอนนี้การแข่งขันสูงจะตาย"
"ช่างเถอะ อย่าพูดเลยครับ รีบเอาของไปกั้นไว้ตรงระเบียงทางเดินดีกว่า ข้างล่างยังมีพวกซอมบี้อยู่อีกเยอะ เดี๋ยวมันได้ขึ้นมาแน่..."
เซี่ยปู้เอ้อร์โบกมืออย่างรำคาญใจ หลังจากนั้นกลุ่มคุณครูก็พยักหน้าให้กัน ทุกคนเดินเข้าไปยกเตียงออกมาจากห้อง ทิ้งให้อู๋หยู่หานยืนอยู่เดียวดายคนเดียว ไม่มีใครสนใจเขาอีกแล้ว มีแต่เพียงเฉินจิงฮัวเท่านั้นที่พยายามเกลี้ยกล่อมให้เขาตามมาด้วย
"เฉินจิงฮัว ใจดีโดยไม่มีหลักการน่ะมันโง่มากนะ เธออยากเป็คนดีก็ไม่เป็ไร แต่อย่าทำพวกเราซวยไปด้วยสิ..."
ซงเจี่ยเหวินไม่ยอมปล่อยมือจากแขนของเซี่ยปู้เอ้อร์อีกแล้ว เฉินจิงฮัวหันหน้ามองไปทางครูใหญ่อย่างขอความช่วยเหลือ แต่ครูใหญ่สื่อก้มหน้าลงตอบว่า "พวกเราเกือบทำร้ายปู้เอ้อร์ ครั้งนี้เราจะทำตามที่เขาสั่ง"
"เยี่ยมมากครับ ครูใหญ่ทำถูกต้องแล้ว..."
หลังจากที่เซี่ยปู้เอ้อร์สวมใส่กางเกงแล้ว เขาก็ยิ้มและยกนิ้วโป้งให้ครูใหญ่ ก่อนจะจับมือเฉินจิงฮัวพาเธอเดินออกมา ในไม่ช้า ก็เหลือเพียงอู๋หยู่หานคนเดียวเท่านั้นที่ถูกทิ้งอยู่ข้างหลัง
"ทำแบบนี้กับผมไม่ได้นะ พวกคุณเป็คุณครูภาษาอะไร หน้าที่ของพวกคุณคือต้องปกป้องผมสิ พวกคุณต้องพาผมไปด้วย..."
อู๋หยู่หานเกิดความหวาดกลัวขึ้นมาแล้ว แต่ศักดิ์ศรีที่มีอยู่ก็ยังคงค้ำคอทำให้ไม่กล้าง้อใคร ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีผู้ใดสนใจเขาอีก เฉินจิงฮัวที่อาจจะเป็ผู้เดียวก็ถูกเซี่ยปู้เอ้อร์ดึงตัวออกมาแล้ว คุณครูใหญ่พูดด้วยน้ำเสียงเ็าว่า "เรามันอยู่คนละชั้นกันนี่ ขอร้องให้์เมตตาเธอก็แล้วกัน ครูใหญ่แก่ๆ อย่างฉันคงช่วยเธอไม่ได้หรอก"
"ขี้คลาดจริงๆ ไม่น่าคุกเข่าเพื่อมันเลย..."
คุณครูหญิงวัย 50 พูดด้วยเสียงไม่พอใจ เธอเป็เพียงผู้เดียวที่รู้ว่าอู๋หยู่หานยังคงอับอายอยู่ เมื่อช่วยคนอื่นยกที่นอนมากั้นทางเดินเรียบร้อยแล้ว ไม่มีใครคิดเลยว่าคุณครูหญิงวัยกลางคนผู้นี้จะตัดสินใจ วิ่งลงไปข้างล่าง เพื่อขอความช่วยเหลือด้วยตนเอง เฉินจิงฮัวได้แต่ะโตามหลังไปว่า "อย่าลงไปนะคะ ข้างล่างมีซอมบี้ กลับมาเถอะ!"
"พวกแกทุกคนต้องตาย..."
หลังจากส่งเสียงอาฆาตใส่ทุกคนแล้ว อู๋หยู่หานก็ปีนข้ามข้าวของที่ขวางอยู่ตรงบันไดเดินลงไปชั้นล่างอีกคน ไม่มีใครคิดเลยว่าในพริบตาเดียว เด็กหนุ่มจะวิ่งกลับมาอีกครั้งโดยที่มีซอมบี้ 2 ตัววิ่งไล่ตามมาด้วย ครั้งนี้เขาไม่มีศักดิ์ศรีอีกแล้ว อู๋หยู่หานได้แต่ร้องะโขอความช่วยเหลือเสียงดังลั่น
"มาร้องขอความช่วยเหลือตอนนี้ก็สายไปแล้วล่ะ"
เซี่ยปู้เอ้อร์และพวกหัวเราะอย่างมีความสุข แม้แต่คุณครูบางคนก็ยังหัวเราะออกมาด้วยความสะใจ แต่ในทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าจำนวนมากก็ดังขึ้น ทุกคนพบว่าที่บันไดในขณะนี้ มีซอมบี้กลุ่มใหญ่พยายามจะปีนขึ้นมา
"รีบเอาของมากั้นเร็วเข้า..."
ครูใหญ่สื่อะโเหมือนคนบ้า แต่พวกเขาหาของมากั้นได้เพิ่มเติมแค่ครึ่งเดียวเท่านั้น ฝูงซอมบี้ก็ทะลักขึ้นมาเหมือนกระแสน้ำ ไม่ว่าอะไรก็ขวางไม่อยู่อีกแล้ว เซี่ยปู้เอ้อร์ะโบอกทุกคนทันทีว่า "เลิกกั้นของ รีบหนีเร็ว!"
"ช่วยด้วยครับ คุณครู ช่วยผมด้วย..."
อู๋หยู่หานวิ่งเข้ามาหาด้วยความตื่นกลัวสุดขีด ระหว่างที่ปีนบันไดขึ้นมาก็ร้องเรียกพ่อเรียกแม่ตลอดทาง แต่พวกผีดิบได้เข้าถึงตัวเขาแล้ว อู๋หยู่หานได้แต่ส่งเสียงกรีดร้อง แต่เสียงกรีดร้องของเขาก็หายไปในพริบตา เมื่อร่างของเด็กหนุ่มถูกฝูงซอมบี้ฉีกกระชากออกเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อย
14K
![Rank 10 Fox [อันดับที่ 10 ฟ็อกส์]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/43819b5334c401d6c6df80d2e8aaa829.webp)
