บทที่ 9-สามีที่ข้าไม่เคยได้ทำความรู้จัก
"นายหญิงเ้าคะ กินสำรับเช้าสักนิดเถิดนะเ้าคะ"
"..." คนรับฟังเพียงฟังแล้วปล่อยให้มันผ่านพ้นไปดั่งสายลม
ลี่จูนั่งริมหน้าต่างภายในห้องนอน นางไม่ได้ย่างกรายออกจากห้องั้แ่เช้า นับจากบุรุษที่เคยโอบกอดนางด้วยความรุนแรงตีจาก
ดวงตากวางกลมโตฉายแววเศร้าเหม่อมองออกไปด้านนอก เห็นกิ่งไม้ไหว ฝูงนกตัวน้อยบินหากัน ท้องฟ้ามีเมฆขาว
ทุกอย่างเป็ไปตามที่ควรจะเป็ ทุกสิ่งกระทำอย่างรู้หน้าที่
"...พวกเ้า...ท่านอ๋องมีลักษณะนิสัยเช่นไรหรือ" เอ่ยปากถามบ่าวคนสนิทที่นั่งคุกเข่าตรงหน้า ริมฝีปากที่หลงเหลือร่องรอยบวมจากการถูกบดจูบหยัดยิ้ม
ข้าผู้เป็ภรรยากลับต้องเอ่ยถามนิสัยของสามีตนเอง
จักมีเื่ใดน่าเศร้าไปมากกว่านี้
หนิงหนิงกับเฟยซินได้ยินพลันรีบก้มหน้า ปากพึมพำเสียงแ่เบา "มิกล้าเ้าค่ะ พวกบ่าวมิกล้าเอื้อนเอ่ยถึงท่านอ๋อง"
"ข้าอยากรู้ พวกเ้าบอกข้าได้หรือไม่" ลี่จูไม่ละความพยายาม กายสาวสั่นสะท้านเบาๆเมื่อล้าทั่วตัว
อยากรู้ว่าท่านอ๋องปฏิบัติกับนางอย่างโหดร้ายเช่นนี้เพียงคนเดียว หรือท่านอ๋องมอบความเมตตาให้แก่ผู้อื่น
โดยเฉพาะ...อนุภรรยาผู้นั้น
"ข้าอยากรู้ ได้โปรดเถิด ตัวข้าที่แต่งงานเข้าจวนมาแต่กลับไม่เคยรับรู้อะไรเลยสักนิด"
"..."
"..."
หนิงหนิงกับเฟยซินสบตากันอีกครั้ง ก่อนหนึ่งในพวกนางจะยอมปริปาก
"ท่านอ๋องมีนิสัยดั่งบุรุษเ้าค่ะ พวกบ่าวไม่อาจรู้แน่ชัดได้เนื่องจากไม่ได้รับใช้ใกล้ชิดท่านอ๋องเท่าไรนัก ต่อหน้าบ่าวรับใช้ท่านอ๋องจะวางตัวไม่เข้าข้างหรือถูกใจผู้ใด ท่านปฏิบัติเท่าเทียม ลงโทษก็ลงโทษหนักทุกคน ตกรางวัลก็ให้ตามหน้าที่ที่กระทำรับผิดชอบ ตำแหน่งงานเดียวไม่มีเอนเอียงตราชั่งเ้าค่ะ
ส่วนต่อหน้าอนุภรรยา...บ่าวไม่ใคร่บังอาจอีกเ้าค่ะ อนุภรรยาผู้นี้ได้มาเพราะท่านอ๋องช่วยนางจากกลุ่มโจรูเาที่ลักพาตัวไป นางขอติดตามท่านอ๋องมา แต่นายหญิงอย่ากังวลนะเ้าคะ ที่ก่อนหน้านี้ท่านอ๋องมีนางเพียงคนเดียวก็เพราะท่านอ๋องมิได้หมกหมุ่นในกามารมณ์ อีกทั้งการมีอยู่ของนางก็ยังเพื่อลบข้อครหาที่ท่านอ๋องไม่สนใจสตรีเท่านั้นเ้าค่ะ บ่าวไม่เคยเห็นท่านอ๋องมอบรอยยิ้มให้แก่อนุภรรยาเลยนะเ้าคะ"
"แต่ท่านอ๋องก็ไม่เคยมอบรอยยิ้มให้กับข้าเช่นกัน หนิงหนิง" ลี่จูขัดประโยคเข้าข้างของบ่าว
เฟยซินคุกเข่าอีกทาง นางแตะปลายเท้าของลี่จูแ่เบา "นายหญิงเ้าคะ อย่าได้โศกเศร้าไปเลยนะเ้าคะ ท่านอ๋องมีนิสัยดั่งเช่นบุรุษกล้าแกร่ง พิธีแต่งงานก็ผ่านมาไม่กี่วัน ขอนายหญิงโปรดพยายามนะเ้าคะ บ่าวขออาจหาญเชื่อว่าท่านอ๋องจักมอบความเมตตาให้แก่นายหญิงผู้สง่างามของบ่าวแน่นอนเ้าค่ะ"
"..."
"นายหญิง กินสักหน่อยเถิดนะเ้าคะ จักได้ไปจัดการเรียนรู้เื่ในจวนต่อเ้าค่ะ นายหญิงเป็ใหญ่คอยดูแลเื่ในจวน หน้าที่ตำแหน่งนี้ได้รับความไว้ใจจากท่านอ๋องนะเ้าคะ"
ลี่จูชะงักเมื่อได้ยิน ก่อนนางจะพยักหน้า
"อืม ข้าต้องกระทำหน้าที่ให้สมดั่งภรรยาหลวงนี่นะ"
บ่าวทั้งสองของนาง...ช่างเป็คนดีเหลือเกิน คอยให้กำลังใจเปี่ยมล้น
____________________________________________________________
ตอนหน้าเจอกันจ้า