เกิดใหม่มาเป็นแพทย์สาวชาวนาผู้ร่ำรวย (ด้วยตัวเอง) [แปลจบแล้ว]

        เหตุใดแม่สื่อจ้าวจะมองไม่ออกนางมองออกอยู่แล้ว แต่เมื่อได้รับผลประโยชน์จากตระกูลฉีมาแล้ว ต่อให้ซ่งอวี้แสดงออกว่าไม่ต้อนรับนางชัดเจนเพียงใดนางก็ต้องมา อย่างน้อย...อย่างน้อยขอแค่ได้เข้าไปในเรือนซ่งอวี้เป็นเวลาเพียงหนึ่งก้านธูปเรื่องหลังจากนี้ตระกูลฉีก็จะเป็นคนจัดการเอง ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับนางแล้ว

        เดิมทีตอนที่ยายฉีเสนอเรื่องนี้ให้แม่สื่อจ้าว นางยังคิดว่าเป็นเรื่องง่ายจึงตอบตกลงไปทันที นึกไม่ถึงว่าซ่งอวี้จะเป็นคนที่ยุ่งยากขนาดนี้แม้แต่ประตูยังเฝ้าเป็นอย่างดี

        แม่สื่อจ้าวมองอาฝูก็กัดฟันกรอดอย่างแรง

        ไม่ได้ วันนี้นางต้องเข้าไปให้ได้ ทุกครั้งที่ตนมายัยหนูซ่งไม่อยู่เรือนอยู่ร่ำไป จะมีเรื่องที่บังเอิญหลายครั้งเช่นนี้ได้อย่างไรซ่งอวี้ต้องอยู่ด้านในแน่นอน！

        จู่ๆ นางก็อุ้มท้องกลมโตของตัวเองนอนลงบนพื้นแล้วร้องไห้ออกมาเสียงดัง

        "ทุกคนรีบมาดูเร็วเข้าคนในเรือนซ่งอวี้กำลังจะฆ่าคน! ข้าเป็นเพียงหญิงชราเจ็บป่วย อยากจะขอให้ยัยหนูซ่งอวี้ดูอาการให้หน่อยสุดท้ายนางไม่ให้ข้าเข้าไปในเรือน แล้วยังเรียกสาวใช้ชั่วร้ายมาเฝ้าอยู่หน้าประตูอีกยืนป้องประตูราวกับข้าเป็นโจร นี่จะมองดูข้าป่วยตายอยู่หน้าประตูบ้านหรือ”

        นางร้องตะโกนหนึ่งคำ แล้วตบน่องขาหนึ่งทีร้องไห้เสียงสะอื้น ทันใดนั้นก็ดึงดูดคนที่อยู่รอบๆ ให้มามุงดูมากมาย

        “นี่ไม่ใช่แม่สื่อจ้าวหรอกหรือ? ยัยหนูซ่งอวี้เป็นอะไรไป ปกติมีคนป่วยเล็กป่วยน้อยมาให้นางรักษา นางก็ไม่เคยปฏิเสธวันนี้เหตุใดถึงกันผู้อาวุโสให้อยู่นอกประตู?

        “เป็นเช่นนั้นหมู่บ้านพวกเราทำไร่ทำนากัน ปีหนึ่งหาเงินได้ไม่กี่ตำลึง เมื่อก่อนยามเจ็บไข้ก็ทำได้เพียงอดทนเมื่อทนจนไม่ไหวก็หาว่าตัวเองโชคร้าย ตอนนี้มีซ่งอวี้ มีคนรักษาโรคเสียทีตอนแรกข้ายังนึกว่ายัยหนูคนนี้เป็นคนดีสุดท้ายวันนี้นางกลับขับไล่หญิงชราให้อยู่นอกประตูนี่นางเริ่มเกลียดคนบ้านนอกแล้วหรือ”

        ความคิดของคนบ้านนอกนั้นเรียบง่ายที่สุด หากเจ้าดีกับพวกเขาพวกเขาก็จะรู้สึกว่าเจ้าดี แต่พวกเขาก็มีข้อบกพร่องอยู่อย่างหนึ่ง นั่นก็คือไม่มีความคิดเป็นของตัวเองคนอื่นพูดอะไรก็ว่าตามนั้น

        หึ ซ่งอวี้ไม่ได้ดีเหมือนที่พวกเจ้าคิดในอดีตนางยังหาเงินได้ไม่มาก ยังต้องการอาศัยอยู่ในหมู่บ้าน ถึงได้ทำดีกับพวกเราเวลานี้ปลูกบ้านสร้างเรือนแล้ว ซื้อบ่าวไพร่แล้ว ทั้งยังมีงานที่มั่นคงถึงได้ทำตัวหยิ่งยโสโอหังอย่างไรเล่า

        คนที่ชอบวิพากษ์วิจารณ์ผู้อื่นรอดูแต่เรื่องสนุกนั้นต่างก็อิจฉาซ่งอวี้มานานแล้ว อันที่จริงคำพูดแทงใจดำเช่นนี้พวกนางอยากพูดออกมาตั้งนานแล้ว แค่ปกติซ่งอวี้อยู่เงียบๆ แทบจะไม่ออกไปไหนมาไหนทั้งยังไม่สนใจเรื่องของคนอื่น พวกนางอยากต่อว่าซ่งอวี้ ก็ไม่ได้พบเจอนางจึงไม่เคยจับผิดนางได้

        เฮ้อ ช่างบังเอิญจริงๆวันนี้แม่สื่อจ้าวมาโวยวายเช่นนี้ ทำให้พวกนางคว้าโอกาสเอาไว้ได้ ได้ต่อว่าซ่งอวี้อย่างสาแก่ใจสักครั้งฉะนั้นจึงทำท่าทางที่ดูเหมือนรู้ทุกอย่าง แววตาทอประกายความตื่นเต้นดีใจปากนินทาว่าร้ายไม่หยุด

        นี่คือซ่งอวี้ที่พวกเจ้าชมนักชมหนากระนั้นหรืออันที่จริงก็ไม่ได้ดีเลิศอะไรเลย

        อาฝูเครียดจนหน้าบูดบึ้ง แต่พอนึกถึงฐานะของตัวเองแล้วนางไม่อยากสร้างปัญหาให้ซ่งอวี้ จึงจำต้องอดทน

        เสี่ยวหมานกลับไม่มีความคิดเช่นนี้ นางได้ยินเสียงเอะอะที่หน้าประตูก็ออกมาดูเมื่อเห็นแม่สื่อจ้าวนอนกลิ้งบนพื้น ทั้งยังพูดจาว่าร้ายซ่งอวี้ แล้วนางจะทนได้อย่างไร?

        เสี่ยวหมานเลิกแขนเสื้อขึ้นเดินไปด้านหน้าอย่างฉับไว ใช้มือข้างเดียวกระชากแม่สื่อจ้าวขึ้น“ถ้าเจ้ายังพูดอะไรพล่อยๆ อยู่อีก ดูสิว่าข้าจะฉีกปากเจ้าอย่างไร!”

        คุณหนูเป็นคนดีถึงเพียงนั้นเจ้ามันหญิงชราปากร้ายพูดจาเหลวไหล!

        ท่าทีเช่นนี้ของเสี่ยวหมานทำให้แม่สื่อจ้าวโวยวายยิ่งกว่าเดิมเสี่ยวหมานยังไม่ได้ทำอะไร แม่สื่อจ้าวก็จับแก้มแห้งกร้านของตัวเอง “อั๊ยยา!ใครก็ได้ช่วยด้วย! สาวใช้ของซ่งอวี้จะตบข้า! หญิงชราเช่นข้ากำลังจะโดนตีตายแล้ว!”

        คนที่รู้ว่าเสี่ยวหมานเป็นคนแรงเยอะต่างก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป หนุ่มสาวเลือดร้อนบางคนรีบเดินหน้าเข้ามาขัดขวาง “เจ้าทำอะไรน่ะ!ถึงอย่างไรแม่สื่อจ้าวก็อาวุโสกว่าเจ้า เหตุใดเอะอะก็จะตีคนเช่นนี้ล่ะ? นางอายุเยอะขนาดนั้นหากโดนเจ้าตีแล้วเป็นอะไรขึ้นมาจะทำอย่างไร?”

        ที่จริงหวังเสี่ยวลิ่วก็ดูอยู่ข้างๆ

        เขารู้อยู่แล้วว่าซ่งอวี้ไม่อยู่บ้านและรู้ว่าแม่สื่อจ้าวกำลังโวยวายไร้เหตุผล แต่น่าเสียดายที่เขาเป็นบุรุษเหล่าสตรีมีเรื่องทะเลาะวิวาทกันเขาไม่ควรเข้าไปยุ่ง แต่เขาที่ยืนมองอยู่ข้างๆก็ใจร้อนจนไม่อาจนิ่งเฉยได้

        เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ในตอนนี้ไม่เป็นผลดีกับซ่งอวี้เอามากๆหวังเสี่ยวลิ่วก็ร้อนรนขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว กระทั่งเห็นป้าหวังปรากฏตัวอยู่ด้านหลังท่ามกลางผู้ที่มามุงดูความสนุกก็ได้สติกลับมา เขาเดินอ้อมไปด้านหลังกลุ่มคนเหล่านั้น แล้วกระซิบข้างหูป้าหวัง เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้นางฟังคร่าวๆ

        ป้าหวังรู้ถึงต้นสายปลายเหตุของเรื่องนี้ดีอยู่แล้วและรู้ด้วยว่าแม่สื่อจ้าวต้องการจะทำอะไร

        แค่คิดก็รู้แล้วว่าต้องการเดินเข้าไปในเรือนของซ่งอวี้จะได้เปิดโอกาสให้ตระกูลฉี ป้าหวังโมโหจนกัดฟันกรอด

         “แม่สื่อจ้าว เจ้าร้องไห้ที่นี่ไปเพื่อการใด? คนที่ไม่รู้จะคิดว่าคนในครอบครัวเจ้าล่วงลับแล้วจงใจโยนความผิดทั้งหมดมาให้ยัยหนูซ่งอวี้”

        เสียงของป้าหวังเต็มไปด้วยพลังจนสามารถกลบเสียงของทุกคนได้กลบแม้กระทั่งเสียงร้องไห้ของแม่สื่อจ้าว

        แม่สื่อจ้าวโดนคำพูดเช่นนี้ของป้าหวังก็ถึงกับเครียดขึ้นมาทันทีอะไรคือการที่บอกว่าคนในเรือนล่วงลับไป? คนในเรือนของนางอยู่ดีมีสุขนี่กำลังสาปแช่งใครอยู่หรือ?

        ป้าหวังเดินออกจากกลุ่มผู้คน สายตากวาดมองอาฝูและเสี่ยวหมาน แววตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ

        ยัยหนูซ่งอวี้ช่างจิตใจงามเหลือเกินซื้อตัวบ่าวสองคนนี้กลับมา ทว่าช่างไร้ประโยชน์จริงๆ เวลาเช่นนี้กลับไม่พูดไม่จาแม้แต่คำเดียวถ้าเป็นนาง คงขายบ่าวพวกนี้ไปแล้ว เลี้ยงไว้ก็เสียข้าวสุก

        “ป้าหวัง เจ้าพูดอะไรนะ? วันนี้ข้ามาหาหมอซ่งอวี้แต่บ่าวของนางบอกว่านางไม่อยู่ เหอะ ใครๆก็รู้ว่าซ่งอวี้ไม่ชอบออกไปไหนมาไหนที่สุดต้องเป็นเพราะบ่าวสองคนนี้ดูหมิ่นข้าที่เป็นแค่หญิงชราบ้านนอกถึงได้ไม่ยอมให้ข้าเข้าไป”

        แม่สื่อจ้าวตะคอกเสียงสูงกลับไปไม่ลืมที่จะใส่ร้ายป้ายสีซ่งอวี้

        ป้าหวังกลับไม่เชื่อนางแม้แต่คำเดียว“ก็บอกไปแล้วว่าซ่งอวี้ไม่อยู่บ้าน หูของเจ้าไม่ดีหรือไร? หมู่บ้านของพวกเรามีคนมากมายเช่นนี้ซ่งอวี้ออกจากบ้านหรือไม่ แค่ลองถามคนอื่นดูก็รู้แล้วไม่ใช่หรือไรเจ้าถึงขั้นต้องมาโวยวายหน้าบ้านคนอื่นเช่นนี้เลยหรือ?”