ตอนที่ 9 : เช้าที่ใกล้เกินไป
แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าส่องลอดผ่านม่านบาง ๆ ของรถบ้านเข้ามา
เจมิกาลืมตาขึ้นช้า ๆ ััแรกที่รับรู้คือความอบอุ่นที่มากกว่าปกติ ทั้งที่แอร์ในรถเย็นเฉียบ เธอขยับตัวยุกยิก ก่อนจะชะงักกึกเมื่อสายตาปรับโฟกัสได้ เธอเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองกลิ้งข้ามเขตแดน ขยับเข้าไปเบียดปราณั้แ่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ปลายจมูกของเธออยู่ห่างจากไหล่ของอีกฝ่ายไม่ถึงคืบ และปลายนิ้วของเธอกำลังวางแหมะอยู่บนท่อนแขนเรียวของคนที่หลับอยู่
(เจ: เวร… ใกล้ไปแล้ว! ไปซุกพี่เค้าตอนไหนเนี่ยยย!)
ตึก ๆ ๆ เจได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง
เจรีบชักมือกลับและขยับตัวถอยกรูดทันที หัวใจเต้นโครมครามสูบฉีดเืจนหน้าแดงเถือก
“ตื่นแล้วเหรอ”
เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าแบบคนเพิ่งตื่นดังขึ้นเบา ๆ เจสะดุ้งเฮือก
“ค-ค่ะ! ตื่นแล้วค่ะ!”
“เมื่อคืนหลับสบายไหม” ปราณลืมตาขึ้นมามอง ท่าทางนิ่งสงบตามปรกติผิดกับอีกคนที่กำลังเลิ่กลั่ก
“หลับ… หลับดีค่ะ! สบายมาก!” ด้วยความลุกลี้ลุกลน เจรีบเด้งตัวลุกขึ้นนั่งพรวดพราด ลืมไปสนิทว่ากำลังนอนอยู่บนเตียงท้ายรถบ้าน โป๊ก!
“โอ๊ย!” เจยกมือกุมหัวตัวเอง หน้าเบ้ด้วยความเจ็บ ปราณหลุดยิ้มบางๆ ออกมา แววตาเอ็นดูเจือขบขัน
“ระวังหน่อย”
เจมองแค้นช่องเก็บของบนหัวเธอ พร้อมทำท่าจะชกคืน ดีที่มันบุฟองน้ำไว้
...
อากาศด้านนอกรถเย็นสบายและสดชื่น เจคว้ากล้องออกไปถ่ายบรรยากาศกลางลานกางเต็นท์เพื่อเก็บภาพพระอาทิตย์ขึ้น
“สวัสดีตอนเช้าค่าทุกคน วันนี้วิวหลักล้านมาก แสงสวยสุดๆ …”
เธอแพนกล้องไปรอบๆ ก่อนจะมาหยุดที่หน้ารถบ้าน ปราณในชุดเสื้อสเวตเตอร์กำลังยืนดริปกาแฟอยู่เงียบๆ ควันสีขาวลอยกรุ่น
“และนี่คือบาริสต้าส่วนตัวของทริปเราค่ะ เท่ป่ะล่ะ”
ปราณเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เมื่อได้ยินเสียงของเจ แต่ไม่ได้หันไปมอง
“ฉันไม่ใช่คอนเทนต์ช่องเธอนะ”
เจหัวเราะร่วน “อันนี้ขอเก็บไว้ดูเอง ไม่ออกสื่อค่ะ”
หลังอาหารเช้า ทั้งคู่พากันเดินสำรวจเส้นทางศึกษาธรรมชาติใกล้ๆ มีทางเดินไปดูน้ำตก แต่ทางเดินค่อนข้างแคบและเป็ทางชัน ต้องเดินเรียงเดี่ยว เจอาสาเดินนำหน้า ปากก็อธิบายวิวให้กล้องฟัง
“ตรงนี้ระวังลื่นนะคะ ทางมัน—” ขณะที่เจหันมาเตือนปราณ เธอก็สะดุดรากไม้!
“อ๊ะ!”
เจเสียหลักกำลังจะหงายหลัง แต่ความไวของคนปราณมีมากกว่า ปราณคว้าข้อมือและรวบเอวเจไว้ได้ทันท่วงที ดึงร่างบางให้กลับมายืนทรงตัวได้ อกของเจกระแทกเข้ากับอกของปราณเบาๆ ทั้งคู่นิ่งงันไป สายตาสองคู่สบกันในระยะประชิด ใกล้จนเจเห็นแพขนตาของคนหน้านิ่งชัดเจน
“ระวังหน่อย” ปราณดุเสียงเบา แต่อ้อมแขนยังไม่คลายออก
“ค่ะ…” เจพยักหน้าหงึกหงัก ใจเต้นไม่เป็ส่ำ เธอรับคำ แต่กลับยังไม่ยอมดึงมือออกจากข้อมือของปราณที่จับเธอไว้
พอได้สติ เจก็รีบชักมือกลับ หน้าเริ่มร้อนผ่าว ????
“หนู… หนูซุ่มซ่ามเองค่ะ แฮะๆ”
“ใช่” ปราณตอบหน้าตาย
“โหย พี่พูดตรงจังอะ”
“พูดตรงๆ เธอจะได้ระวังตัว ไม่ล้มเจ็บตัวอีกไง” ปราณพูดทิ้งท้ายแล้วเดินนำหน้าไปแทน ปล่อยให้เจยืนอมยิ้มกุมข้อมือตัวเองอยู่ข้างหลัง
ที่บริษัทเก่าของเจมิกา เป็บริษัทของยงยุทธ์LGBTQอินฟลูชื่อดังในการไลฟ์ขายของ และเขามีรายการสัมภาษณ์สดศิลปินดารา และอีกรายการพูดคุยกันตามร้านอาหารที่อร่อย สองรายการนี้ยงยุทธ์ใช้พิธีกรสองคนดำเนินรายการหลัก เขาแค่มาเป็ครั้งคราว
“ตอนนี้ทำไมรายการยัยปัท เรทติ้งหล่นขนาดนี้” ยงยุทธ์กล่าวอย่างหัวเสีย
“หน้าไลฟ์ ไม่มีอะไร แย่ยอดคนดูหายไปทุกวัน ไปดูในเพจพวกนั้นคุยกันว่าไม่ค่อยสนุกค่ะ” ณีโปรดิ๊วเซอร์ที่คุมงานผลิตร รายงาน
“ยัยปัท หล่อนรีบปรับแก้สคริปต์เลย ฉันก็ว่ามันแห้งๆไปนะ” ยงหันมาพูดกับปัทมา
“ค่ะๆ มันก็มีขึ้น มีลงเป็ครั้งคราวอยู่แล้วนะ เจ๊ใจเย็นๆก่อน หนูจะปรับแก้เอง”
ปัทมารับปาก แต่ยงยุทธ์กับนึกถึงคำพูดของเจมิกา ที่ว่า
“หนูไม่อยากอธิบายหรือพูดถึงคนอื่น มีบางเื่ที่พี่ไม่รู้ ถ้าหนูออกไปแล้วพี่ถึงรู้”
...
่สาย ทั้งคู่กลับมาพักที่รถบ้าน เจเปิดแล็ปท็อปนั่งตัดคลิปวิดีโอ ส่วนปราณหยิบกีตาร์โปร่งขึ้นมานั่งเอนหลัง เสียงเกากีตาร์เป็ทำนองเบาๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ เจหยุดมือที่กำลังขยับเมาส์ เงยหน้าขึ้นมอง
“เพราะจังเลยค่ะ เพลงอะไรคะ”
“ยังไม่เสร็จหรอก” ปราณตอบ นิ้วยังคงพรมลงบนสาย
“มันเหมือน…” เจหลับตาลง ซึมซับเสียงดนตรี
“เหมือนอะไร”
“เหมือนตอนเช้าวันนี้เลยค่ะ” เจลืมตาขึ้นมายิ้ม “มันฟังดู… สงบดี เหมือนมีลมเย็นเอื่ยๆ สดชื่น”
ปราณชะงักนิ้วที่กำลังดีดกีตาร์ เงยหน้าขึ้นมองเจอย่างเต็มตา
“เธอรู้สึกแบบนั้นเหรอ”
“อืม… หนูรู้สึกสบายใจค่ะ”
ปราณมองลึกเข้าไปในดวงตาของเด็กสาวอยู่นาน ก่อนที่จะก้มหน้าลงเล่นกีตาร์ต่อ
(ปราณคิด: เด็กคนนี้... เข้าใจจังหวะของฉันจริงๆ ด้วย)
“พี่แต่งและทำเองทุกขั้นตอนเลยเหรอคะ?” เจถามอย่างสงสัย
ปราณยิ้มบางๆ ก่อนตอบ
“ฉันไม่ได้เก่งขนาดนั้น ฉันแค่แต่งเนื้อร้องกับทำนอง แล้วไปคุยกับโปรดิ๊วเซอร์ บอกความคิดและบรรยากาศในเพลงให้ฟัง แค่นั้น”
บ่ายคล้อย เจเริ่มตาปรือ เธอเอนตัวลงนอนหนุนหมอนบนโซฟาเบด ลมพัดมาปะทะตัวรถจนโยกเบาๆ
“พี่ปราณ…” เจเรียกเสียงงัวเงีย
“หืม”
“หนูชอบทริปนี้จัง”
“ดีแล้ว”
“มันสบายใจดี”
ปราณละสายตาจากกีตาร์ หันมามองคนที่กำลังหลับตาพริ้ม
“ฉันก็เหมือนกัน”
ปราณตอบเสียงนุ่มทุ้ม เจคลี่ยิ้มบางๆ ทั้งที่ยังไม่ลืมตา เธอไม่ได้รู้เลยว่า… คำว่า 'สบายใจ' ของเธอ มันเริ่มมีความหมายมากกว่าการมาทำงานหรือมาเที่ยวแล้ว และสำหรับปราณ มันคือความสบายใจที่เธอไม่ได้ััมานานแสนนาน
ในไอแพดปราณเห็นฟีดข่าวหนึ่งในเฟสบุ๊ค
‘โปรดิ๊วเซอร์ดังฟ้องอดีตภรรยาว่าโขมยผลงานเพลงประกอบละครดังเมื่อสองปีที่แล้ว’
คดีฟ้องร้องเมื่อสองปีที่แล้วใกล้ถึงวันตัดสินแล้ว หลังจากฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายลากยาวมาร่วมสองปี
ปราณมองออกไปนอกรถ ตามเสียงจิ๊บๆ ที่เธอได้ยิน นกกระจอกน้อยสองตัวกำลังหยอกเล่นกันบนต้นไม้ใหญ่ ทำให้ธรรมชาติตรงหน้าดูสวยงามขึ้นกว่าเดิม
16K
