ห้องนอนส่วนตัวของเซเลส ยามเช้า
บรรยากาศในห้องเงียบสงบ แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา เซเลสลืมตาพรึบขึ้นมาทันทีราวกับตื่นอยู่ก่อนแล้ว เธอนอนนิ่งค้างอยู่บนเตียงอย่างนั้นพักใหญ่ จ้องมองเพดานด้วยแววตาว่างเปล่า
สักพัก เซเลสค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นมานั่งที่ขอบเตียง แต่ในจังหวะที่นิ่งอยู่นั้น เธอหลับตาลงกะทันหันพลางยกมือขึ้นกุมกลางอกไว้เบาๆ สีหน้าดูขัดใจเล็กน้อยเพราะรู้สึกเจ็บแปลกๆ ที่หน้าอกคล้ายมีเข็มเล่มเล็กๆ จิ้มลงไปเพียงครู่เดียว เธอหอบหายใจถี่ขึ้นสั้นๆ เพราะอาการหน้ามืดที่แล่นเข้ามาวูบหนึ่ง ก่อนที่ภาพเบลอๆ ในตาจะค่อยๆ ปรับกลับมาเป็ปกติ
เซเลสคิดในใจ ขมวดคิ้วด้วยความฉงน "กะ...เกิดอะไรขึ้น?" เธอลองนวดหน้าอกตัวเองเบาๆ พลางรอให้ความรู้สึกจี๊ดๆ นั้นหายไป
และไม่นานนักความรู้สึกขัดๆ นั้นก็ทุเลาลงจนหายเป็ปลิดทิ้ง เซเลสสูดลมหายใจลึกเพื่อตั้งสติ พลางคิดว่าอาจจะเป็เพราะเธอนอนผิดท่าหรือเปล่า ก่อนจะลุกจากเตียงเดินตรงไปที่อ่างล้างหน้า เธอกวักน้ำเย็นขึ้นมาล้างใบหน้าเพื่อเรียกความสดชื่นและสลัดความมึนงงที่หลงเหลืออยู่ ยืนมองตัวเองในกระจกพักใหญ่
หลังจากนั้นเธอจึงเดินมานั่งลงที่โซฟาตัวโปรด พลางมองดูของว่างที่บ่าวรับใช้เตรียมไว้ให้ั้แ่เช้าตรู่
เธอนั่งแกว่งขารอพลางเคี้ยวของว่างและขนมอร่อยๆ ที่ทางห้องครัวจัดมาให้ใน่เช้าอย่างอารมณ์ดี สายตาจับจ้องไปที่ประตูห้องแต่งตัวเพื่อรอให้สาวใช้นำสารพัดชุดที่ท่านแม่สั่งตัดมาให้เลือก สำหรับเตรียมตัวเข้าสู่งานเลี้ยงฉลองวันเกิดของเธอในค่ำคืนนี้
โถงทางเดินคฤหาสน์ตระกูลเรย์
บรรยากาศเต็มไปด้วยความโกลาหล สาวใช้ 6-7 คนวิ่งวุ่นสวนกันไปมา บ้างถือตะกร้าผ้า บ้างประคองถาดเครื่องหอม เพื่อเตรียมงานใหญ่ เสียงฝีเท้าดังก้องไปทั่วโถง แต่ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น มีอา เดินแยกออกมาด้วยท่าทางที่มั่นคง ในอ้อมแขนหอบตะกร้าหวายที่มีดอกไฮเดรนเยียช่อโต สีม่วงสดใส ใบหน้าของเธอเรียบนิ่ง ดวงตาคมดุมองตรงไปข้างหน้าดูห้าวและน่าเกรงขาม แตกต่างจากคนอื่นอย่างสิ้นเชิง
ขณะที่เดินผ่านโถงทางเดิน เสียงหัวเราะสดใสจากในโรงเรือนกระจกที่แว่วมา ทำให้ภาพความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมาในหัวของมีอา...
มีอาตัวน้อยแอบอยู่หลังพุ่มไม้ จ้องเขม็งเข้าไปในโรงเรือนกระจกด้วยสายตาไม่เป็มิตรตามนิสัยเด็กห้าวที่ไม่ยอมใคร แต่พอเห็น เซเลส ที่มีผมสีดำขลับเป็เงางามกำลังส่งยิ้มหวานให้พี่ชายทั้ง 3 คน ความรู้สึกเขม่นในตอนแรกก็มลายหายไปสิ้น มีอาถึงกับตะลึงลานจนแก้มแดงก่ำ บิดตัวไปมาด้วยความเขินอาย พลางคิดในใจว่า... "น่ารักชะมัด... ข้าเองก็อยากเข้าไปน้วยคุณหนูเหมือนกันนะ!"
ณ ปัจจุบัน มีอายังคงเดินหน้าต่อไป รอยยิ้มกรุ้มกริ่มยังคงติดอยู่มุมปากก่อนที่เธอจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมานิ่งดุเหมือนเดิมเมื่อเดินมาถึงหน้าประตูบานใหญ่ เธอใช้ไหล่ดันประตูไม้แกะสลักเข้าไปหาเซเลสโดยไม่รอเสียงอนุญาต
มีอา สาวรับใช้ข้างกายเซเลส
พุ่งตัวเข้าไปหาด้วยท่าทางทะเล้นพร้ะกร้าดอกไม้
"คุณหนูคะ! มาดูนี่เร็วเข้า วันนี้พี่มีอาไป 'ฉก' ไฮเดรนเยียช่อที่สวยที่สุดในสวนมาให้เลยนะ! ดูสิคะ... สีม่วงนี่มันเข้ากับใบหน้าสวยๆ และผมสีดำขลับของคุณหนูสุดๆ ไปเลยล่ะค่ะ!"
มีอา
วางตะกร้าลงแล้วทำท่ากอดอก เอียงคอมองเซเลสด้วยสายตาเยิ้มแบบเก็บทรงไม่อยู่
"ให้ตายสิ วันนี้คุณหนูของมีอาทำไมดูเปล่งประกายขนาดนี้เนี่ย? ทั้งหน้าสวยละมุนแล้วก็ดวงตาคมๆ นั่นอีก... สวยจนมีอาอยากจะหยุดเวลาเอาไว้ แล้วเก็บภาพนี้ไว้ดูคนเดียวไม่แบ่งใครจริงๆ เลยค่ะ! ใครมาเห็นแล้วไม่ตกหลุมรักนะ มีอาจะเอาอัสนีฟาดให้กระเด็นเลยคอยดู!"
เซเลส
ส่ายหัวเบาๆ พลางเดินเข้ามาดูดอกไม้ที่โต๊ะ "มีอา... พี่ไปตัดไฮเดรนเยียในสวนของท่านปู่มาอีกแล้วใช่ไหมคะ?"
เซเลส
"ข้าจำได้ว่าที่ข้าปลูกเองดอกมันยังไม่ใหญ่และสีไม่ชัดเท่านี้... พี่นี่จริงๆ เลยนะ ชอบไปแอบเอาดอกไม้ของท่านปู่มาให้ข้าอยู่เรื่อย"
ใช้นิ้วเล็กๆ แตะกลีบดอกไม้สีม่วงเข้มอย่างเบามือ พลางยิ้มบางๆ และหันไปทำตาดุเบาๆ ใส่มีอา
เซเลสเงยหน้าสบตามีอาที่กำลังยืนบิดด้วยความเขิน
"แล้ววันนี้พี่จะอยู่เป็เพื่อนแต่งตัวให้ข้าจนเสร็จเลยไหมคะ? แต่...อยู่ดูเฉยๆ นะ" พลันย้ำเบาๆ เพราะรู้ว่าสาวใช้ข้างกายเธอแสบซนขนาดไหน
มีอายืดอกขึ้นทันทีด้วยความภาคภูมิใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มกว้างจนเก็บทรงไม่อยู่
"แน่นอนอยู่แล้วเ้าค่ะ! ต่อให้ใครจะไล่ มีอาก็ไม่ยอมออกไปจากห้องนี้หรอกค่ะ จะอยู่เฝ้าดูแลคุณหนูให้สวยที่สุดในงานคืนนี้เลย!"
ก๊อก ก๊อก ก๊อก...
เสียงเคาะประตูไม้ดังก้องขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงนอบน้อมของสาวรับใช้ที่ดังมาจากด้านนอก
สาวรับใช้ ะโเรียกจากหน้าประตู
"คุณหนูเ้าคะ ท่านแม่สั่งให้พวกข้าเอาชุดที่สั่งจากพ่อค้ามาให้คุณหนูเลือกดูเ้าค่ะ"
ประตูห้องเปิดออก สาวรับใช้ 3 คนเข็นราวชุดขนาดใหญ่ที่มีเดรสกว่า 10 ชุดหลากสีสันเข้ามาหยุดลงไม่ไกลจากหน้าประตูนัก ขณะที่ เซเลส ยังคงนั่งนิ่งอยู่บนโซฟาอย่างสงบ โดยมี มีอา ยืนอยู่ใกล้ๆ
มีอา
หันไปมองราวชุดที่เพิ่งถูกเข็นเข้ามาแล้วพูดกับคุณหนูด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
"นายหญิงสั่งชุดจากพ่อค้ามาให้เลือกเยอะแยะเลยนะเ้าคะคุณหนู! มีทั้งสีแดงสดใสที่กำลังฮิต หรือจะสีชมพูขาวที่ดูเป็คุณหนูแสนหวานดีล่ะคะ?"
มีอาเดินตรงเข้าไปที่ราวชุดก่อนเพื่อสำรวจดูความสวยงาม เธอหยิบชุดนั้นชุดนี้ขึ้นมาดูพลางจินตนาการไปไกล
มีอาพึมพำกับตัวเองเบาๆ
"เฮ้อ... ชุดไหนคุณหนูของมีอาก็ต้องใส่สวยแน่ๆ เลย ชุดแดงก็น่ารัก ชุดชมพูก็ดูอ่อนหวาน เลือกไม่ถูกเลยจริงๆ เ้าค่ะ ชุดไหนก็สวยไปหมดเลย..."
ระหว่างขณะที่ มีอากำลังเพลินกับการดูชุด
เซเลส ค่อยๆ วางจานขนมลงบนโต๊ะไม้เงางาม น้องจ้องมองไปยังราวผ้าจากระยะไกล สายตาเรียบเฉยไล่ผ่านสีฉูดฉาดเ่าั้ไป เธอมองดูชุดบนราวอยู่นานจนกระทั่งไปสะดุดเข้ากับสีสันลึกลับที่ซ่อนอยู่ด้านหลังราว แม้จะเห็นไม่ชัดนักแต่มันกลับดึงดูดสายตาของเธอ
เซเลส
ค่อยๆ ลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินตรงเข้าไปที่ราวผ้าอย่างนิ่งสงบ เธอยื่นมือเล็กๆ ไปแตะเนื้อผ้าชีฟองนุ่มมือของชุดชุดหนึ่งที่สะดุดตาที่สุด
เซเลส
"ข้าเอาชุดนี้"
เดรสเปิดไหล่เล็กน้อยมีผ้าชีฟองห้อยระย้า ท่อนบนสีน้ำเงินอมม่วง กระโปรงสุ่มไล่เฉดน้ำเงินเข้มออกมาเป็ม่วงอเมทิสต์โปร่งแสง พร้อมประกายกากเพชรระยิบระยับบางๆ
มีอา ๅทำตาโตด้วยความประหลาดใจ
"อุ๊ย! คุณหนูตาถึงมากเลยค่ะ ชุดสีม่วงอเมทิสต์ไล่เฉดน้ำเงินชุดนี้... จริงๆ เหมือนจะเป็ชุดเดียวที่ท่านปู่สั่งตัดมาเป็พิเศษเชียวนะเ้าคะ! ไม่คิดเลยว่าคุณหนูจะหยิบชุดนี้ออกมาจากกองชุดสีสันพวกนี้ได้ทันที"
เซเลสลูบประกายกากเพชรบนเนื้อผ้าเบาๆ
"สีพวกนั้นมัน... ดูวุ่นวายเกินไป ข้าชอบความสงบของสีนี้มากกว่า"
มีอาอมยิ้มอย่างพอใจ
"สมเป็คุณหนูจริงๆ ค่ะ ทั้งดูลึกลับและสง่างามที่สุด รับรองว่างานคืนนี้คุณหนูจะเด่นที่สุดเลยเ้าค่ะ!"
ด้านสาวรับใช้ ย่อตัวลงอย่างนอบน้อมหลังจากคุณหนูเลือกชุดได้แล้ว "หากคุณหนูเลือกชุดที่พอใจได้แล้ว เช่นนั้นพวกข้าขอตัวนำชุดที่เหลือไปเก็บก่อนนะเ้าคะ แล้วพอถึง่บ่ายคล้อย พวกข้าจะกลับมาช่วยแต่งตัวให้คุณหนูอีกครั้งเ้าค่ะ"
มีอาหันไปยิ้มให้สาวรับใช้รุ่นพี่อย่างเป็กันเอง
"รบกวนด้วยนะเ้าคะ"
สาวรับใช้ทั้งสามช่วยกันเข็นราวผ้าที่มีชุดหลากสีสันออกไปอย่างเงียบเชียบ ทิ้งไว้เพียงชุดเดรสสีม่วงอเมทิสต์ที่แขวนเด่นอยู่บนราวไม้เพียงชุดเดียว เพื่อรอเวลาที่จะสวมใส่ใน่บ่าย
เซเลส
"งานคืนนี้... คงวุ่นวายแน่ๆ เลย" พลางส่ายหัวเบาๆ
ห้องนอนของคุณหนูเซเลส บ่ายคล้อย
แสงแดดยามบ่ายที่ยังคงส่องจ้าลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาภายในห้องนอน บรรยากาศเต็มไปด้วยความเร่งรีบ สาวรับใช้รุ่นพี่สองคนกำลังช่วยกันประคองร่างเล็กของเซเลสเพื่อสวมชุดเดรสสีม่วงอเมทิสต์หลายชั้นอย่างระมัดระวัง ขณะที่สาวรับใช้รุ่นพี่อีกคนกำลังใช้พู่กันบรรจงแต้มสีลงบนใบหน้าของคุณหนูหน้ากระจกเงาบานใหญ่
มีอา เดินวนไปเวียนมารอบตัวคุณหนูด้วยความตื่นเต้น จนเงาไปบังแสงที่จะส่องมาที่หน้าคุณหนู
เหล่าสาวรับใช้รุ่นพี่: "มีอา... อยู่นิ่งๆ สักเดี๋ยวจะได้ไหม ข้ากำลังแต่งหน้าแต่งตัวให้คุณหนูอยู่ หากมือข้าพลาดไปโดนตาคุณหนู หรือทำชุดยับจะทำอย่างไร"
มีอา
"ขอโทษเ้าค่ะ... ก็ข้าตื่นเต้นนี่นา อยากเห็นคุณหนูแต่งเสร็จไวๆ จังเลย ข้าว่าพอแต่งเสร็จแล้ว คุณหนูจะต้องเหมือนตุ๊กตาที่น่ารักที่สุดในโลกแน่ๆ เลยเ้าค่ะ!"
เซเลส
นั่งนิ่งมองเงาตัวเองในกระจก ทรงผมฮิเมะคัทมีหน้ามา ผมสีดำขลับถูกมัดรวบขึ้นเป็แกละสองข้าง ทิ้งปอยผมด้านข้างให้ล้อมกรอบใบหน้า เธอมองดูมีอาผ่านกระจกด้วยสายตาเรียบเฉย
เซเลส
"มีอา... พี่ไปนั่งนิ่งๆ เถอะ วนไปวนมาแบบนี้ข้าเริ่มจะเวียนหัวแล้ว"
ในขณะที่มีอากำลังจะอ้าปากตอบรับ เสียงเคาะประตูอย่างใจดีก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน
ก๊อก ก๊อก ก๊อก...
ซาร่าพูดขึ้นจากหน้าประตู
"แต่งตัวเสร็จหรือยังจ๊ะเลสจัง แม่เอาเครื่องประดับผมมาให้ลูกเลือกด้วยนะ"
ประตูเปิดออกพร้อมกับร่างของ ท่านแม่ซาร่า ที่เดินยิ้มเข้ามาอย่างสง่างาม ในมือของท่านถือกล่องกำมะหยี่ใบใหญ่ที่เปิดออกให้เห็นเครื่องประดับหลากหลายรูปแบบ ทั้งปิ่นมุก กิ๊บติดผมลวดลายดอกไม้ และโบว์ริบบิ้นสีสวย ท่านแม่ซาร่าชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นทรงผมแกละสองข้างของลูกสาว ก่อนจะคลี่ยิ้มกว้างด้วยความประหลาดใจ
ซาร่า
"อุ๊ย... วันนี้ลูกทำผมแกละสองข้างงั้นเหรอ น่ารักมากเลยจ้ะ ดูซิ... แม่ว่าแม่มีเครื่องประดับที่เข้ากับทรงผมของลูกพอดีเลยนะ"
ท่านแม่ซาร่าหยิบเครื่องประดับผมที่เป็คู่กันออกมาจากกล่องอย่างเบามือ มันดูเข้ากับทรงผมใหม่ของเซเลสอย่างบังเอิญจนสาวรับใช้ทุกคนต่างพากันอมยิ้ม
มีอา
"คุณหนูของพี่มีอา "
มีอาเอ่ยชมด้วยสายตาเป็ประกาย เธอนิ่งอึ้งตาค้างไปชั่วขณะเพราะคุณหนูในชุดนี้ทั้งสวยและน่ารักจนแทบละสายตาไม่ได้
เสียงชื่นชมแกมเอ็นดูจากมีอาดังขึ้นไม่ขาดสาย คอยชมคุณหนูอยู่ภายในห้องแต่งตัว จวบจนกระทั่งใกล้ได้เวลาเข้างานและได้เวลาเตรียมตัวเข้าสู่่สำคัญใน่ค่ำคืนนี้
1K
