นางร้ายของมาเฟีย

วันนี้ที่บ้านคุณยายดูครึกครื้นเป็นพิเศษ เนื่องจากวันนี้ เป็นวันที่หลานสาวคนสวยของนางจะเป็นฝั่งเป็นฝา คุณยายอยู่ในชุดผ้าไทยลายลูกไม้สีสวย..ยืนต้อนรับแขกเกลื่อที่มาร่วมงานแต่งของ ริก้า และอาลัล ช่วงเช้าหมั้นหมาย โดยสินสอดทองหมั้นนั้นก็แล้วแต่ทางเจ้าบ่าวจะนำมา...พิธีการช่วงเช้าจะมีแขกเกลื่อไม่มากนักเนื่องจากทางคุณยายจะเชิญแต่เพียงญาติสนิทมิตรสหายเท่านั้น.......

เสียงดนตรีไทยบรรเลงอย่างไพเราะ บ้านเรือนทรงไทยของเรานี้ นานแล้วที่ไม่มีงานมงคลแบบนี้ ตั้งแต่มารดาของหลานสาวของนางเสีย เกือบได้ฤกษ์ขันหมากเข้าบ้าน....โฮ่ ฮี้ โฮว.ฮี้ววว..เสียงโห่จากขบวนขันหมากบ่งบอกว่าเจ้าบ่าวกำลังจะเข้าบ้านแล้ว....

อาลัล ยืนยิ้มหน้าบานอยู่ในขบวน ชายหนุ่มอยู่ในชุดสูทร่วมสมัยจูงกระเบนแบบไทย,,สีขาวทอง ใบหน้าหล่อ คมเข้มแบบฝรั่ง รูปร่างที่สูงใหญ่และสมาร์ท มันเข้ากับเขามากสำหรับชุดนี้...ชายหนุ่มดูตื่นเต้นมากกับขนบธรรมเนียมไทย แต่เขาก็ชอบกับวัฒนธรรมที่ดีงามนี้ หากเขามีลูกสาว เขาก็จะให้คุณยายเป็นคนอบรมเลี้ยงดู นางจะได้ดีงามทั้งภายนอกและภายใน

ชายหนุ่ม ชะเง้อคอยาวมองหาเมียจ๋าของเขา เขาตื่นเต้นกับการที่ได้เจอหน้าเจ้าสาวของเขา...เพราะว่าเขาถูกจับแยกไม่ให้นอนด้วยกันเป็นอาทิตย์...คิดถึงมากเลย รู้สึกว่าเหมือนไม่ได้พบหน้ากันนานเป็นแรมปี...เขาผ่านการกั้นประตูเกือบยี่สิบประตู กว่าจะได้เจอใบหน้างามของเมียจ๋าของเขา.....

เสียงฮือฮาดังขึ้น เมื่อหญิงสาวร่างระหงส์ ที่เดินเยื้องย่างเข้ามา...หญิงสาวอยู่ในชุดไทย สไบเฉียงสีทอง ใบหน้างามถูกแต่งแต้มอย่างสวยสดหยดย้อย..สีทองจากชุดมันขับผิวนวลผ่องของนางให้สวย เรียบหรู ดูดีมีสกุล....ริก้า หันมายิ้มหวานให้กับทุกคน แต่เมื่อหันไปเห็นชายหนุ่มผู้ที่เป็นเจ้าบ่าวของวันนี้ หล่อนแทบจะหลุดขำ เมื่อดวงตาคมเข้มนั้นเบิกกว้าง ปากหยักหวออย่างน่าขัน หมดหล่อหมดเลยผัวจ๋าของหล่อนเนี๊ยะ...อะไรมันจะขนาดนั้น ทำเป็นเพิ่งเคยเจอกันครั้งแรกไปได้..ผัวจ๋านิ....ริก้าอมยิ้ม......

ทั้งสองถูกจับให้นั่งคู่กันเพื่อเปิดสินสอดทองหมั้น.....อื้อหู้วววว.....เสียงแขกเกลื่อในงานอุทานออกมาอย่างตื่นเต้น เมื่อเห็นกองธนบัตรไทยกองโตนั้น กับแหวนเพชรเม็ดโตสองวงนี้ เสียงเซ็งแซ่ดังขึ้นวิพากย์วิจารณ์ถึงจำนวนเงินนั้น มาดามแกรนด์เดร์สัน หันไปกระซิบกระซาบกับญาติของริก้าบางคน ถึงจำนวนเงินนั้น หะ “เก้าสิบเก้าล้าน......” เสียงประสานพร้อมกับดังขึ้นอย่างตกใจ

“นี่ยังน้อยนะคะ.ทีแรกจะมากกว่านี้อีก หนูริก้าปรามไว้ซะก่อน....” มาดามแกรนด์เดร์สันกล่าว

“รายนี้เขาเห่อทั้งสะใภ้ แล้วก็เห่อทั้งหลานเป็นที่สุด” แด๊ด ของอาลัล ตามผสมไปด้วย

แก้มของหญิงสาวแดงขึ้นเมื่อ นิ้วนางเรียวงามข้างซ้ายของหล่อนถูกสวมด้วยแหวนเพชรเม็ดโตนั้น หญิงสาวก็มอบแหวนให้ชายหนุ่มคนรักของเธอเช่นเดียวกัน แล้วที่หญิงสาวเขินมากกว่าการแลกแหวนก็คือการหอมแก้มตอบชายหนุ่ม ต่อหน้าคนเยอะๆ แบบนี้...หล่อนรู้สึกเหมือนใบหน้าของหล่อนร้อนขึ้นอีก เมื่อชายหนุ่มกดจมูกกับแก้มเธอแล้วสูดมันอย่างเต็มปอด....ฟอดดดด!!! เขาบีบมือหญิงสาวอย่างหนักแน่น เหมือนกับความรู้สึกทุกอย่างมันถูกส่งผ่านมายังมือน้อยนุ่มนิ่มของเธอนี้...

ในระหว่างพิธีช่วงเช้าจบลง ฤกษ์เข้าห้องหอของคนทั้งสองคือช่วงเวลาสิบเอ็ดโมง หลังจากที่ผู้หลักผู้ใหญ่ออกไปหมดแล้ว ก็เหลือเพียงเจ้าบ่าว เจ้าสาวที่ต้องนอนกอดกันอยู่อย่างนั้นจนเกือบครึ่งชั่วโมง เพื่อเป็นการถือฤกษ์ตามขนบธรรมเนียมไทย....

อาลัล กับ ริก้า นอนตะกองกอดกันกลม ตาคมสบกับตาหวานอย่างหวานซึ้ง ทุกอย่างในห้องมีเพียงเสียงลมหายใจที่มันรินรดกันเป็นจังหวะ เริ่มติดๆ ขัดๆ เมื่อชายหนุ่มตรงหน้าขยับเข้าไกล้ใบหน้างามมากยิ่งขึ้น จนปลายจมูกของทั้งคู่สัมผัสกันไปมา......

“วันนี้เมียจ๋าของผัวจ๋า สวยที่สุดเลย..” เสียงชายหนุ่มดังขึ้นแทรกความเงียบภายในนั้น

“วันนี้ผัวจ๋าของเมียจ๋า ก็หล่อแบบสุดๆ ไปเลยคะ..” หญิงสาวก็โต้ตอบชายหนุ่มด้วยประโยคคล้ายคลึงกัน...

“ผัวจ๋า คิดถึงเมียจ๋าที่สุดเลย คิดถึงร่างนุ่มนิ่มของเมียจ๋า เชื่อไหม ผัวจ๋านอนไม่หลับเป็นอาทิตย์เลยน๊า” อาลัล บอกความจริงกับหญิงสาวร่างบางตรงหน้านี้ เขาคิดถึงหล่อนใจจะขาด ด้วยขนบธรรมเนียมประเพณีของไทย เขาในฐานะที่เป็นเขยไทย ก็ต้องยอมรับให้ได้...เขาต้องอดทนที่จะนอนกอดเมียจ๋าและเบบี๋ของเขาแค่ไหน...นี่ถ้ามากไปกว่านี้ เขาคงต้องแหวกกฎกันมั่งแหละ...

“ขอชื่นใจได้ไหมจ๊ะ เมียจ๋า...” อาลัลพูดชิดริมฝีปากสีสวยด้วยใจปรารถนา...พร้อมตะกองดวงหน้าสวย เพื่อส่งสายตาหวานเย้ายวน....

“อือ..หึ” ริก้า ตอบด้วยเสียงแผ่วเบา แต่สายตาหญิงสาวมองต่ำลงไปยังปากหยักเข้ารูปนั้นอย่างเชิญชวน....ปากหนารีบกดทับเรียวปากบางอย่างทันที เขาบดเบียดแนบชิดเพื่อส่งเรียวลิ้นร้อนของเขา เข้าไปทักทายเรียวลิ้นเล็กอย่างคิดถึง....จู๊บบบบบบ...จ๊วบบบบ!!! ปากบางงับด้านบนของบากหนาอย่างหยอกเย้า ร่างหน้าก็เช่นกัน งับปากบางด้านล่างของหญิงสาวเพื่อโต้ตอบเช่นกัน,,,,

ทั้งสองแลกลิ้นไปมาอย่างมีความสุข ชายหญิงผลัดกันส่งเรียวกันอย่างสนุกสนาน...มือหนาเริ่มๆ ลูบไล้ร่างอรชรของเมียจ๋าเขาอย่างหยุดไม่อยู่ ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะเลยเถิด เสียงผู้ใหญ่ด้านนอกก็เรียกทั้งสองให้ออกไปได้ ซึ่งเป็นสัญญาณว่าเสร็จพิธีช่วงเช้า เหลือเพียงตอนเย็นที่โรงแรมหรู ในเครือแกรนด์เดร์สัน ในเมืองกรุงฯ เท่านั้น..........

ณ**,,,,โรงแรมระดับห้าดาวริมแม่น้ำเจ้าพระยา**

ร่างหญิงสาวที่อยู่ในชุดเดรสเกาะอกสีบานเย็นรัดรูปเล็กน้อย ทำให้ทรวดทรงองเอวของหญิงสาวเน้นชัดมากยิ่งขึ้น นางดูสวย เรียบหรู แล้วก็ถูกกาลเทศะเป็นอย่างดี..หญิงสาวเดินหนีบกระเป๋าสีเงินระยิบไว้ พรางสายตาของหล่อนก็มองหาห้องน้ำ.....ว้ายยยย!!!! ยังไม่ทันที่จะถึงทางเดินไปยังห้องน้ำ ร่างบางของหล่อนก็เกือบจะถูกบริกรที่เข็นเครื่องดื่มชนอย่างจัง ถ้าไม่มีมือสากของใครบางคนกระชากแขนเรียวออกให้พ้นจากการถูกชนนี้......

“อุ้ยยยย....” น้ำใส ร้องอย่างตกใจเมื่อใบหน้าของเธอชนกับหน้าอกกว้างของร่างใหญ่...เสมือนว่าหญิงสาวซบเข้ากับอกหนานี้ ดวงตางามงอนเบิกกว้างเมื่อหล่อนแหงนหน้าขึ้นมอง และรู้ว่าหน้าเข้มของคนๆ นั้นเป็นใคร...หญิงสาวกระพริบตาถี่ๆ เมื่อใบหน้าเฉยชานี้ก็ คือเควิ่น บอร์ดี้การ์ดของสามีเพื่อสาวของเธอนั้นเอง คนอะไรใบหน้านิ่งเงียบแล้วก็ไร้อารมณ์มากที่สุด ...ตุ๊บบบ!!! เสียงกระเป๋าหรูของหญิงสาวตกหล่นลงพื้นพรมนั้น

ด้วยความที่น้ำใสรีบก้มลงไป เพื่อจะเก็บมันขึ้นมา แล้วก็จะหนีไปจากคนหน้าเฉยชาตรงนี้..... “อุ้ยยยย.....” หญิงสาวร้องอุทานออกมา เมื่อริมฝีปากบางและจมูกรั้นของเจ้าหล่อน ชนกับแก้มสากของชายหนุ่มพอดิบพอดี..ก็ใครเขาให้อีตาบ้านี่ก้มลงเก็บเร็วกว่าหล่อนเล่า...น่าอายชะมัดเลย....

“เอ่อ...โอ้ยยย” ยังไม่ทันที่น้ำใสจะเอ่ยขอโทษ หัวเจ้าหล่อนก็โขกกับชายหนุ่มอีกครั้ง..."อื้อออ...,มันจะอะไรนักหนาเนี้ยะ....ขอโทษนะ..ที่ทำนายเจ็บตัวอ่ะ..ฉันไปหล่ะ....." น้ำใส รีบกล่าวขอโทษ แล้วก็จะรีบเดินออกไปจากตรงนั้น.... “เดี๋ยววววว....” เสียงเรียบจากร่างหนาร้องห้าม พร้อมกับดึงแขนเรียวของหล่อนอย่างถือวิสาสะ...น้ำใสเริ่มชักสีหน้าบ่งบอกว่าหญิงสาวไม่พอใจมากนักที่อีตาบ้าจอมหน้านิ่งนี้..มาถูกเนื้อตัวของหล่อน โดยส่งสายตาเหยียดมองลงมายังแขนเรียวที่ถูกมือหนาพันธนาการไว้......

“อะไรของนาย....ฉันรีบ” ประโยคหลังนี้ หญิงสาวจงใจจะเน้นให้ชายหนุ่มรู้ว่าหล่อนรีบจริง

“เธอยังไม่ขอบคุณฉันเลย..ฉันอุตสาห์ช่วยเธอไม่ให้ชุดสวยๆ นั้นเปื้อนจากเครื่องดื่มสารพัดนั้น...” เควิ่นตอบอย่างยียวน

“อ๋อ...นี่นายเป็นคนแบบนี้เองเหรอช่วยใครเพื่อหวังคนตอบแทน....” น้ำใสเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรงเมื่ออีตาบ้านี่พูดทวงบุญคุณหล่อน คนอะไรใบหน้าไร้อารมณ์แล้วยังไม่มีน้ำใจอีก..เชอะ!!! “ก็ได้..ขอบใจมากกกกกกก......” น้ำใส ลากเสียงยาวเพื่อกวนประสาทเขาเช่นกัน.....

เควิ่น ไม่ตอบ เพียงแต่ยกไหล่หนาขึ้นเล็กน้อย ประมาณว่า ไม่เป็นไร...ความจริงเขาก็ไม่ได้อะไรหรอกไม่รู้ทำไมว่าเวลาอยู่ใกล้หล่อนมันรู้สึกสนุก...แล้วก็อยากต่อกรกับเจ้าหล่อนเป็นที่สุด...ชายหนุ่มอมยิ้มไปตามทาง เมื่อนึกถึงหน้างามที่แสนจะขี้เหวี่ยงนั้น.....

บนเวทีเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวกำลังกล่าวขอบคุณแขกเกลื่อที่มาร่วมงาน อาลัลพูดทั้งภาษาอังกฤษและภาษาไทย เพราะแขกที่มาร่วมงานนี้มีทั้งไทยแล้วก็เทศ เขารู้สึกดีใจที่มีวันนี้...เขาขอบคุณคุณยายที่เลี้ยงริก้ามาอย่างดี จนทำให้เขาอยากเข้าทำความรู้จักกับหล่อน...เพราะริก้าเป็นผู้หญิงคนเดียวที่พยายามจะวิ่งหนีเขา เขาจึงต้องตามหาหล่อนให้ถึงที่สุด และทำทุกอย่างเพื่อที่จะได้เธอมาเป็นแม่ของลูกเขา...

** “ผมรักริก้าครับ...รักมากที่สุดเลย” ** ประโยดสุดท้ายที่ทำให้ทุกคนเฮลั่นงาน

ริก้า ก็กล่าวขอบคุณทุกคน ขอบคุณคนในวงการ ขอบคุณคุณยาย ขอบคุณเพื่อนๆ พี่ๆ ที่รักทุกคน ขอบคุณพรมลิขิตด้วยที่ทำให้เธอได้เจอผู้ชายที่ดีที่สุดข้างหล่อนตรงนี้ ชายหนุ่มคนนี้ไม่เคยปล่อยให้เธอต้องเดินเผชิญปัญหาตามลำพัง

“ริก้ารักพี่อาลัลค่ะ..รักมากที่สุดเช่นกัน"

เสียงไชโยดังกึกก้อง แสดงความยินดีกับคู่บ่าวสาว หลังจบพิธีการบนเวทีก็เป็นช่วงเวลาที่สำคัญอีกอย่างหนึ่ง นั่นก็คือการโยนช่อดอกไม้ เพื่อส่งต่อคู่รักคู่ต่อไป...อ้าวว เชิญสาวโสดทุกท่านด้านหน้าเวทีครับ...เสียงทอมมี่ พิธีกรเจ้าประจำกล่าว.....อ้าววว..เตรียบพร้อมจ้า....หนึ่ง สอง สาม อ้ายยยยย.......ตุ๊บ!!! ช่อดอกไม้งาม ตกลงมือเรียวของหญิงสาวที่ไม่ได้ไปร่วมด้านหน้าเวทีด้วยซ้ำ,,,,เสียงกรีดร้อง แล้วก็สป็อตไร้ท์ส่งมายังน้ำใส หนึ่งในบรรดาเพื่อนเจ้าสาว...เสียงปรบมือ และเสียงเฮยินดีด้วยกับเจ้าหล่อน....หึ...เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้แน่ๆ ...เธอยังไม่มีแฟนด้วยซ้ำ นี่แต่งงานคงยากกก....น้ำใส มองช่อดอกไม้ แบบไม่ใส่ใจมากนัก>>>>>

*** ปล...มีเจิม คู่เควิ่นกับน้ำใส...เจอกับทั้งสองคนได้ในเรื่อง “เล่ห์สวาทแม่นักสืบ” เร็วๆ นี้จ้า...