ขณะที่ออกญาเสนาภิมานมอบดาบทองคำเล่มงามให้แม่หญิงมะขามเป็ผู้ในฐานะหมายเลขหนึ่งในสาย ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงและเสียงไชโยโห่ร้องของกองเชียร์ที่ดังกระหึ่ม สอดผสานไปกับเสียงกระหน่ำกลองรำมะนาอันเร้าใจ
ยามนี้บรรยากาศภายในลานประลองเปลี่ยนไปทันที เมื่อเสียงกลองรำมะนาของเ้าเทิดะเิขึ้น กองเชียร์หลายคนเริ่มขยับเท้าเข้าจังหวะอย่างลืมตัว...
การประลองยังคงดำเนินไปอย่างดุเดือด จำนวนผู้กล้าที่เยี่ยมยุทธ์เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จากหลักสิบเป็หลักร้อย เหลืออีกเพียงแปดคนสุดท้าย และแล้วก็มาถึงเวลาที่หลายคนรอคอย โดยเฉพาะออกญาเสนาภิมาน และคิฮะซามูไรหัวหน่วยเฉพาะกิจ ซึ่งเพิ่งชนะการประลองในสายมาแล้วอย่างขาวสะอาด แต่ยังข้องใจในฝีไม้ลายมือของเท่ง
เมื่อกรรมการประกาศหลายเลข ๘๐๕ ยังไม่ทันขานชื่อ
ทันใดนั้น เท่งก็ผุดลุกขึ้นถลันกายออกไปที่ลานประลอง กล่าวว่า
“ข้าเอง หมายเลข ๘๐๕ นามว่า เท่ง ทิงนองนอย”
เสียงเป่าปาก ปรบมือดังเกรียวกราว แม้แต่ออกญาเสนาภิมานยังเผลอตัวปรบมือเชียร์เท่งไปกับเขาด้วยอย่างออกหน้าออกตา คุณหนูโอชิน
อดแปลกใจมิได้ ถึงกับขมวดคิ้วเรียวงามจ้องมองบิดาครุ่นคิด ‘หมู่นี้ท่านพ่อดูเบิกบานจัง’
ขณะที่คิฮะซามูไรชุดขาวนั่งปั้นหน้าเรียบเฉย ไม่กล้าแสดงออกว่า เห็นแล้วไม่สบอารมณ์ซามูไร ‘นี่มันลำเอียงกันชัด ๆ’
ที่ลานประลอง เท่งฉวยผ้าขาวม้าที่คอมัดคาดเอว เสร็จแล้วพุ่งปราดไปที่คลังอาวุธ แทนที่จะเลือกดาบไม้เป็อาวุธเหมือนนักสู้คนอื่น เท่งกลับจุ่มมือและเท้าทั้งสองข้างลงในถังสี จากนั้นจึงเลือกเอาไม้ศอก[1] คู่หนึ่งมาสวมใส่เป็อาวุธ
ขณะที่คู่ต่อสู้เป็ซามูไรร่างใหญ่ั์ราวซูโม่ ผู้ผ่านสังเวียนมาอย่างโชกโชน หยิบฉวยดาบไม้จุ่มสี เสร็จแล้วถลันกายออกไปรอคอยที่ลานประลองอย่างว่องไว
เมื่อกรรมการให้สัญญาณ
เท่งย่างสามขุม สวมไม้ศอกที่มือทั้งสองข้างอย่างรัดกุม ร่ายรำแม่ไม้มวยไทยจดมวยสู้ศึกตั้งท่าเตรียมพร้อม
ซูโม่ซามูไร ไม่รอรี พลิ้วกายตรงเข้ามาเบื้องหน้าเท่งได้ ก็ฟันดาบไม้เข้าใส่อย่างเร่งร้อน
เท่งสายตาไวว่องเป็เลิศ ยกไม้ศอกขึ้นปกป้อง เสียงดาบไม้กับไม้ศอกปะทะกัน ดังราวประทัดแตกเป็ตับต่อเนื่อง
ซูโม่ซามูไรสะบัดดาบไม้ปาดซ้ายป่ายขวา พร้อมคำรามเสียงขู่ตวาดเร่งเร้า รุกไล่ติดต่อกันกว่าสิบแปดเพลงดาบต่อเนื่อง ยังไม่สามารถแต้มสีใส่แม้ชายเสื้อของเท่งได้
เท่งย่างสามขุมป้อง ปัด ปิด เปิด ด้วยไม้ศอกในท่าปัดแมลงวัน ลีลานั้นพลิ้วไหวสวยงาม ราวผีเสื้อโบยบินชมสวนพฤกษาอย่างสบายอารมณ์ เมื่อสบช่องได้จังหวะ พริบตานั้น เท่งวูบหลบดาบไม้ได้อย่างเฉียดฉิว ก็ถีบข้างโต้กลับอย่างรวดเร็ว ในท่ากวางเหลียวหลัง ร่างซูโม่ซามูไรซวนเซเสียหลัก ถดถอยไปหลายก้าว
พลันที่หน้าท้องซูโม่ซามูไร ปรากฏรอยบาทาสีแดงขึ้นเด่นชัด
“ท่านแพ้แล้ว ซูโม่ซามูไร!”
เสียงกรรมการประกาศบอก
ทันทีที่ซูโม่ซามูไรก้าวออกไป กรรมการยังไม่ทันประกาศหมายเลข ทหารอาสาชาวเปอร์เซียผู้หนึ่ง ศีรษะโล้นเลี่ยน ก็พลิ้วกายเข้ามาที่ลานประลอง กล่าวเสียงดุดันว่า
“ไม่ต้องประกาศให้เสียเวลา สายนี้เหลืออีกแค่สองคน ข้าคือหมายเลขต่อไป”
กรรมการได้แต่อึกอัก บอกให้ทหารอาสาชาวเปอร์เซียผู้ใจร้อน ไปเลือกดาบไม้จุ่มสี จากนั้นฉากการต่อสู้อันดุเดือดก็เริ่มต้นขึ้นอีกครา ทว่าผ่านไปเพียงสิบแปดกระบวนท่า ทหารอาสาชาวเปอร์เซียก็พลาดท่า ปรากฏรอยแดงขึ้นที่หน้าอกเสื้อ กรรมการจึงประกาศให้แพ้ออกไปตามระเบียบ
เหลือหมายเลขสุดท้าย เป็นินจาเปิดหน้า พอเริ่มต้นประลองกันไปได้เพียงสิบสามกระบวนท่า นินจาก็ถูกเท่งป้ายสีแดงเข้าที่ปลายคาง จึงพ่ายแพ้ออกไปเป็คนสุดท้าย
“สายนี้ หมายเลข๘๐๕ เท่ง ทิงนองนอย เป็ผู้ชนะ!”
เสียงกรรมการประกาศก้อง
พร้อมเสียงปรบมือเกรียวกราว เสียงไชโยโห่ร้องของกองเชียร์ดังกระหึ่ม เคล้าคลอไปกับเสียงกระหน่ำกลองอันเร้าใจ ไม่ทราบว่าดีใจแทนเท่ง หรือดีใจที่ตนชนะพนันก็ไม่รู้
บ็อบเดินถือไวโอลินมาถึงพอดี จึงรีบชักคันไวโอลินสีร่วมบรรเลงไปกับจังหวะสนุกเร่งเร้าของเ้าเทิด ส่วนเ้าเทิดเห็นบ็อบมาร่วมวงบรรเลง ก็ยิ่งหึกเฮิมเร่งเร้าจังหวะกลองคึกคักมันส์ขึ้นอีก ตอนนี้กองเชียร์หลายคนเริ่มนั่งไม่ติด บ้างลุกขึ้นตบมือเข้าจังหวะ บ้างลุกขึ้นโยกย้ายส่ายเอวเต้นรำไปกับลุงขี้เมาด้วยความสนุกสนานครื้นเครงกับการเชียร์เป็ที่สุด
ขณะที่แม่หญิงมะขาม แม้นั่งหายใจเหนื่อยหอบ ยังอดกระดิกขาเข้าจังหวะร่วมดีใจไปกับเท่งด้วยไม่ได้
ออกญาเสนาภิมาน ลุกขึ้นมอบรางวัลบนเวที เห็นท่านเ้าเมืองขยิบตาให้เท่ง สองครั้งติดต่อกัน ก่อนมอบดาบทองคำให้เท่งตามธรรมเนียม
เท่งไม่รู้หรอกว่า ท่านเ้าเมืองขยิบตาให้สัญญาณอะไร รับดาบทองคำมาได้ก็เดินดุ่มลงจากเวที ลัดเลาะแหวกฝ่าฝูงชน ดิ่งตรงมาที่แม่หญิงมะขาม ขณะที่เสียงเพลงยังคงเร่งเร้าคึกคัก จู่ ๆ เท่งเกิดภาพนิมิตสอดแทรกเข้ามาในหัว เป็ภาพซ้อนตาเนื้อเข้ามาอีกที
ปรากฏเป็ภาพระยะไกล มองลงมาจากเบื้องบน เหมือนมองผ่านตานก เห็นรถเต่าสีเขียวคันหนึ่ง กำลังแล่นฉิวข้ามสะพาน จากนั้นภาพก็ตัดซูมเข้าใกล้ เห็นรองเท้าเด็กผู้ชาย ขากางเกงลูกฟูกสีน้ำตาล เบาะนั่ง แล้วภาพก็ขยายออกมาเป็ภาพเต็มในระยะใกล้ แบบชิดใกล้ คล้ายเท่ง ถูกดึงดูดิญญาเข้ามาอยู่ในห้องโดยสารรถเต่าคันนี้ก็ปาน
ภายในรถเต่าที่กำลังแล่นอยู่ เท่งได้เห็นและได้ยินทุกสิ่งทุกอย่างชัดเจน ได้ยินเสียงเครื่องยนต์คำราม เห็นเด็กชายหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง นอนหลับอยู่บนเบาะหน้าด้านซ้ายมือ ที่หน้าตักมีแผ่นกระดาษเต็มไปด้วยตัวอักษรสีดำหลายสิบแผ่นวางอยู่ ส่วนด้านขวามือเห็นบุรุษหนุ่มใหญ่หน้าตาพอใช้ กำลังขับขี่รถเต่าคันนี้อยู่ เพียงแต่สิ่งที่รู้เห็นนั้น ไม่อาจััจับต้องได้
ขณะที่ด้านนอกรถเต่า มองเห็นตัวอาคารบ้านเรือน และรถยนต์คันอื่น ๆ เคลื่อนผ่านไปมาอย่างรวดเร็ว เท่งถึงกับเกาหัวตัวเองฉุกคิดในใจ
‘เฮ้ย! อะไรว่ะ? เรามาอยู่ที่นี่ได้ไง? สองคนนี้เป็ใคร?’
ทันใดนั้น เท่งรู้สึกเหมือนจิติญญาถูกกระชากกลับมาอยู่ในภพภูมิเดิมในปัจจุบัน เมื่อััได้ถึงฝ่ามืออันหยาบกร้านของใครบางคน มาจับตัวเขย่าส่งเสียงเรียก
“นายท่าน พี่เท่ง เป็ไรหรือเปล่า?”
แม่หญิงมะขามนั่นเอง
เท่งกะพริบตาตั้งสติ ขณะยืนนิ่งด้วยความงุนงง มือยังคงถือดาบทองคำอยู่ริมลานประลอง สะบัดหน้าก่อนตอบ
“อ้อ...เปล่าไม่มีอะไร ข้าเพียงรู้สึกสับสนนิดหน่อย”
“ไม่เป็ไรหรอก นายท่าน บางครั้งคนเราก็รู้สึกสับสนกันได้ แต่เราต้องไม่ลืมว่า ยังมีคนห่วงใยเราอยู่เสมอ”
เท่งสบตาแม่หญิงมะขาม ความจริงเขาอยากบอกว่า มีเื่แปลกประหลาดเกิดขึ้นกับเขา แต่ดูเหมือนสถานการณ์ตอนนี้ไม่เป็ใจ บรรยากาศภายในลานประลองดังอึกทึกเซ็งแซ่ ได้ยินเสียงเพลงอันคึกคักเร้าใจ เสียงกองเชียร์ดังกระหึ่ม เท่งจึงกลืนคำพูดนั้นลงคงไป เพียงยืนสูดลมหายใจเข้าปอดเรียกสติและประสาทััการรับรู้กลับมาอยู่ในปัจจุบัน จากนั้นเขาจึงสาวเท้าเดินกลับไปที่นั่ง พลางครุ่นคิดคำนึง
‘เฮ้! สองพ่อลูกคู่นี้หรือเปล่าที่บอกว่า เกาะมหาสมบัติคือฉากจบเกมภารกิจของเรา’
แม่หญิงมะขามเดินตามหลังเท่งมาด้วยความเป็ห่วง เมื่อเห็นเท่งนั่งลงเรียบร้อยแล้วโดยไม่มีอะไรผิดปรกติ จึงหย่อนก้นนั่งลงเคียงข้างเท่ง
ปรากฏว่า เท่งหันมองหน้าเธอ เขายักคิ้วส่งยิ้มให้กล่าวบอก
“ขอบใจนะที่เ้าเป็ห่วงข้า แม่หญิงมะขาม แต่ข้าสบายดี” เท่งพูดพลางยื่นดาบทองคำที่ได้รับมาให้แม่หญิงมะขาม แล้วกล่าวต่อ
“เพลงดาบอาทมาฏต้องใช้ดาบสองเล่ม ข้าไม่ถนัดเพลงดาบ ข้าถนัดเพลงคาราโอเกะ เอ้ย! ไม่ใช่ ข้าถนัดใช้สนับมือมากกว่า”
แม่หญิงมะขามไม่นึกว่าเท่งจะปล่อยมุกฝืด ราวกับโจ๊กรสจืด จึงไม่ขำและไม่รับมุก เพราะไม่ได้อยู่ในอารมณ์เฮฮา ตอนนี้เธอกำลังตกอยู่ในห้วงอารมณ์ซาบซึ้งระคนแปลกใจสุดๆ ไม่คิดฝันว่าจะมีคนเยี่ยงนี้อยู่ในโลก ั์ตาลุกวาวเป็ประกายสดใส รู้สึกเหมือนมีใครมาจุดพลุอยู่ในหัว ครุ่นคิดขึ้น
‘นี่มันดาบทองคำแท้ ๆ เชียวหนา... ฤๅว่า พี่เท่งลงสมัครประลองฝีมือครั้งนี้ เพื่อเรา!’
แม่หญิงมะขามสุดตื้นตัน คิดไปไกลถึงไหนต่อไหน พานน้ำตาจะไหล พูดจับต้นชนปลายไม่ถูก กล่าวตะกุกตะกัก
“วิเศษจริง ๆ เลย ขอบ...ขอบคุณมาก ที่ข้าและน้องชายตัดสินใจ ไม่ผิด ดาบทองคำที่ติดตามท่านพี่...เอ้ย! นายท่าน”
สิ้นคำ ก็รับดาบทองคำจากเท่งไปด้วยความปีติยินดี ทั้งที่บนหน้าตักตนเองมีดาบทองคำวางอยู่แล้วหนึ่งด้าม...
และแล้วการประลองก็สิ้นสุดลง เมื่อได้ผู้กล้าครบร้อยแปดคนตามจำนวนดาบทองคำ ๑๐๘ เล่มที่ท่านเ้าเมืองออกญาเสนาภิมานได้ป่าวประกาศออกไป
เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากรับประทานอาหารเช้ากันแล้ว กองพลร้อยแปดดาบทอง นำทัพโดยท่านคิฮะซามูไรชุดขาวแกมม่วง ว่าที่เ้ากรมอาสาญี่ปุ่นคนต่อไปในนามหัวหน้าหน่วยจู่โจมเฉพาะกิจกองร้อยดาบทอง ตามคำบัญชาของออกญาเสนาภิมานอย่างไม่เป็ทางการ เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว
ว่าที่ท่านเ้ากรมอาสาคิฮะ พร้อมเหล่าพลอาสาร้อยแปดดาบทอง ที่ไม่สวมเสื้อเกราะ ก็ยาตราทัพโดยฝูงม้าและรถศึกนับร้อย ห้อตะบึงออกจากประตูเมือง มุ่งหน้าไปยังพื้นที่ติดกับชายฝั่งทะเลอันดามัน แขวงปกาสัย เพื่อกวาดล้างฝูงแมงกะพรุนซอมบี้ให้สิ้นซาก
แน่นอน เท่งกับแม่หญิงมะขาม ก็เป็หนึ่งในพลอาสาดาบทองคำกองร้อยนี้ โดยมีบ็อบและเ้าเทิดร่วมเดินทางมาด้วย เพราะเท่งบอกกับท่านแม่ทัพคิฮะว่า บ็อบและเ้าเทิดเป็หนึ่งในทีมเดียวกันกับเขา เช่นเดียวกับมะขาม ว่าที่ท่านเ้ากรมอาสาญี่ปุ่นนั้นไม่ขัดข้องอะไร เพียงแต่สั่งให้บ็อบและเ้าเทิดอาศัยไปกับรถม้าที่ขนสรรพาวุธและเสบียงแล้วกัน
ยามนี้ ความรู้สึกของท่านหัวหน้าหน่วยจู่โจมใบหน้าเหลี่ยมมีต่อเท่งนั้น แปรเปลี่ยนไปบ้างแล้วบางส่วน พลางคิดในใจ
‘แม้มันจะดูท่าทีปลิ้นปล้อน แต่ก็พอจะมีฝีมืออยู่บ้าง’
ส่วนพวกนินจา ซามูไร พลอาสาชาวสยาม และชนชาติอื่น ๆ ต่างพุ่งความสนใจมาที่ชายหนุ่มนักดนตรีทั้งสองประมาณว่า ‘พวกเอ็งจะไปทำอะไร?’ แต่ก็มิได้มีผู้ใดว่ากล่าวตำหนิตลอดการเดินทาง
่แรกว่าที่ท่านเ้ากรมอาสาคิฮะสั่งให้เดินทางกันไปแบบไม่เร่งรีบ แต่พอพ้นจากเขตเมืองได้ ก็สั่งให้ห้อตะบึงม้าศึกควบเต็มฝีเท้าแบบไม่เหลียวหลัง...ยามบ่ายของวันที่สอง กองทัพร้อยแปดดาบทองคำลุมาถึงบริเวณติดกับแขวงปกาสัย เหลือระยะทางอีกเพียงหนึ่งโยชน์[2] หนทางเริ่มแคบลงส่วนใหญ่เป็ป่ารกชัฏ ด้านหนึ่งติดกับแม่น้ำ คิฮะหัวหน้ากองร้อยดาบทองสั่งให้ผูกม้าจอดรถศึกไว้ที่แห่งนี้โดยให้เหตุผลว่า
“เสียงม้าร้อง พวกซอมบี้มันได้ยิน!”
จากนั้นนำพลอาสาดาบทองทั้งหมด ลำเลียงสรรพาวุธและเสบียงขึ้นแพล่องมาตามแม่น้ำ ผ่านอุโมงค์ขนาดใหญ่มาได้ก็ตกเย็นพอดี กองพลร้อยแปดดาบทองจึงลุมาถึงเขตบ่มเพาะซอมบี้ ซึ่งพวกมันซ่องซุ่มกำลังพลอยู่ในหมู่บ้านชาวประมงที่รกร้าง ไม่รอช้าว่าที่ท่านเ้ากรมอาสาคิฮะสั่งให้ยกพลขึ้นบกทันที พร้อมด้วยดาบทองคำที่ถือมั่นอยู่ในมือของพลอาสาทุกคน
กองทัพดาบทองคำเคลื่อนพลร้อยแปดเข้าไปอย่างเงียบกริบ เท่งสวมสนับทองคำคู่อยู่ในมือ มะขามในมือทั้งสองกำดาบทองคำไว้มั่น บ็อบและเ้าเทิด ต่างสะพายเครื่องดนตรีของตนไว้ด้านหลัง สหายทั้งสี่เดินเกาะกลุ่มร่วมกันไปกับกองทัพดาบทองคำ โดยปราศจากการพูดคุย ตาจดจ้องมองไปข้างหน้า
เห็นหมู่บ้านอยู่ห่างไม่ไกลนัก โอบล้อมไปด้วยูเาคล้ายเป็แอ่งกระทะเกือกม้าหันหน้าออกสู่ทะเล ซึ่งมีหมู่บ้านปลูกอยู่ใจกลางภายใน ด้านข้างมีแม่น้ำสายหนึ่งไหลผ่านออกสู่ปากอ่าว บ้านเรือนส่วนใหญ่เป็บ้านไม้หลังคามุงจาก บ้านตึกที่ก่ออิฐฉาบปูนอย่างดีมีไม่กี่หลัง กะดูคร่าว ๆบ้านเรือนทั้งหมดน่าจะมีไม่ต่ำสองร้อยหลังคาเรือน ปลูกเว้นระยะห่างไม่ติดกันมาก มีหมู่ไม้ขึ้นแซมร่มครึ้ม และทุกบ้านเรือนจะมีโอ่งใบใหญ่ตั้งไว้เรียงรายด้านข้าง
ใช้เวลาไม่นาน กองพลร้อยแปดดาบทองคำก็ลุมาถึงหมู่บ้าน ยิ่งเข้าใกล้เขตหมู่บ้าน กองร้อยดาบทองยิ่งผ่อนฝีเท้าช้าลง ช้าลง กระทั่งเข้ามาถึงในตัวหมู่บ้านก็แทบจะเป็การย่องเบากันแล้ว แต่ทว่าทุกอย่างกลับเงียบสงัดปราศจากสุ้มเสียง ไร้วี่แววผู้คนหรือสัตว์สิ่งมีชีวิตออกมาให้เห็น ประตูหน้าต่างทุกบานล้วนปิดสนิท
ว่าที่ท่านเ้ากรมอาสาญี่ปุ่น ศีรษะโพกผ้าสีขาว หันมาทำมือสั่งการ พร้อมกล่าวสำเนียงแปร่งหูเหมือนคนญี่ปุ่นพูดไทย ด้วยสุ้มเสียงแ่เบาราวกระซิบ
“ขอให้พวกเราแบ่งกำลังพลออกเป็หน่วย หน่วยละสิบคน แยกย้ายกันตรวจดูตามที่ต่าง ๆ ให้ถ้วนถี่ ไม่เว้นแม้แต่ในโอ่ง หากพบเห็นร่องรอยซอมบี้ จงเป่าปากให้สัญญาณ”
เหล่าพลอาสาร้อยแปดดาบทองรับคำ แล้วปฏิบัติตามทันที ต่างแยกย้ายกันไปตรวจตราบริเวณพื้นที่ทั้งหมด เท่ง มะขาม บ็อบและเ้าเทิด จับกลุ่มมากับพลอาสาอีกสี่ห้าคน พวกเขาย่างย่องเงียบกริบมุ่งไปที่บ้านหลังหนึ่งด้วยกัน พลอาสานายหนึ่งขยับเข้าไปเอาหูแนบชิดประตูฟังเสียง ชั่วครู่เมื่อเห็นว่าปราศจากสุ้มเสียงจากภายใน จึงผลักประตูเปิดออก...
ดวงตะวันสีส้มยามเย็นสาดแสง มองเห็นทุกสิ่งทุกอย่างภายใน ข้าวของเครื่องใช้วางอยู่เป็ระเบียบ แต่มีหยักใหย่ขี้ฝุ่นจับเขรอะ ทั้งหมดพากันแยกย้ายเข้าไปตรวจดูห้องหับต่าง ๆ ในครัว ในห้องนอน และในโอ่งใบใหญ่ด้านนอก ปรากฏว่าไม่พบแม้แต่เงาของซอมบี้
พลอาสาหน่วยอื่นก็เป็เช่นเดียวกัน หลังจากแยกย้ายกันไปตรวจดูทุกบ้านพบแต่ความว่างเปล่า ปราศจากร่องรอยของพวกซอมบี้ สักพักพลอาสาหน่วยต่าง ๆพากันตบเท้ากลับมารายงานว่าที่ท่านแม่ทัพ
ว่าที่เ้ากรมอาสาคิฮะขมวดคิ้วรู้สึกผิดท่าเสียแล้ว พวกซอมบี้ไม่น่าจะไหวตัวทันได้ก่อนเช่นนี้ จึงกล่าว
“ลองตรวจดูอีกครั้ง คราวนี้ลองเดินออกไปให้ไกลจากพื้นที่เขตหมู่บ้านด้วย”
พลอาสาทุกหน่วยจึงแยกย้ายกันไปตรวจตราพื้นที่อีกครา... ไม่นานพลันได้ยินเสียงเป่าปากดังก้องมาจากพื้นที่ด้านข้างหมู่บ้าน ติดกับสุสานรกร้างเชิงเขา พลอาสาดาบทองทั้งหมดรีบกรูกันไปที่ต้นเสียง อึดใจต่อมา ทั้งหมดทยอยมาถึง เห็นพลอาสาชาวสยามผู้หนึ่ง ใบหน้าเคร่งขรึม สักยันต์เต็มตัว ชี้ให้ดูรอยเท้ามากมายซึ่งทิ้งเอาไว้เกลื่อนกล่นบริเวณสุสานเชิงเขา เป็รอยเท้าใหม่ที่บ่งชี้ว่าพวกมันเพิ่งจะหนีขึ้นเขาไปได้ไม่นาน เพียงแต่รอยขาด ๆ หาย ๆ ชัดบ้างไม่ชัดบ้าง บางพื้นที่เป็ดินแข็งปนหิน รอยเท้าก็ขาดหายไป
ท่านคิฮะหัวหน้ากองร้อยดาบทองกะคำนวณดูคร่าว ๆ จากรอยเท้า พวกมันน่าจะมีจำนวนไม่ต่ำกว่า ๕๐๐ ตน ดังนั้นจึงสั่งให้พลอาสาร้อยแปดดาบทอง แปรขบวนเป็แถวเรียงหนึ่งหน้ากระดาน เดินขึ้นเขาไปพร้อมกันทั้งหมดทีเดียวเลย...
อึดใจต่อมา เ้าเทิดซึ่งเดินอยู่ริมสุดก็หยุดชะงักเท้า หันมาสะกิดเท่งให้ดูรอยเท้าที่พื้นซึ่งแยกออกไปทางชายหาด เพียงแต่เป็รอยเท้าที่ไม่ปกติ เพราะเป็รอยเท้าที่เดินถอยหลัง หรือไม่งั้นก็ตรงกันข้าม คือพวกมันพากันเดินลัดขึ้นมาจากชายหาด เพื่อจะไปขึ้นเขา เท่งก้มลงสังเกตรอยเท้าประหลาดเ่าั้ด้วยความฉงน
“เฮ้! ตกลงพวกมันจะขึ้นเขา หรือลงชายหาด?”
พลางส่งเสียงเรียกทุกคน ว่าที่เ้ากรมอาสาคิฮะรีบรุดมาดู พลางก้มลงมองรอยเท้าที่พื้น ใช้ความคิด
“ข้าชักไม่แน่ใจแล้วว่า มันเป็แค่แมงกะพรุนซอมบี้?”
ขณะที่พลอาสาคนอื่น ๆ กรูกันมาถึง เสียงพลอาสาชาวสยามนายหนึ่งกล่าวด้วยสำเนียงทองแดง
“ในฐานะที่ข้าเคยเป็ชาวประมงเก่า พนันได้เลยว่า พวกมันไม่ขึ้นเขา แต่พวกมันหนีลงทะเลไปแล้ว?”
“เหตุใดเ้าจึงเชื่อเช่นนั้น?” ว่าที่ท่านเ้ากรมอาสาญี่ปุ่นถาม
“โธ่! ท่านเ้ากรมอาสาญี่ปุ่น หากเป็แมงกะพรุนจริง โดยธรรมชาติมันเป็สัตว์น้ำ ยังไงมันต้องเลือกน้ำ ไม่มีทางที่มันจะตะกายขึ้นเขา” พลอาสาชาวใต้ใช้คำว่า ท่านเ้ากรมอาสาญี่ปุ่นเลย เพราะประหยัดคำพูดดีไม่ต้องมีคำ ‘ว่าที่’ นำหน้าให้ฟุ่มเฟือย
“แปลว่า พวกมันกำลังเล่นเกมกับเราอยู่งั้นรึ?”
เงียบ ไม่มีใครตอบคำถามท่านเ้ากรมอาสาใบหน้าเหลี่ยม ตาหวาน
ขณะที่ เท่ง ฟังแล้วฉุกคิดได้ จึงลุกขึ้นเดินถอยหลังลงไปทางชายหาด เลียนแบบรอยเท้าของมันที่มีอยู่มากมายเต็มพื้นทราย ท่านเ้ากรมอาสาคิฮะมองตาม ตาเป็ประกายลุกวาว กล่าวบอก
“เดินถอยหลังลงทะเลงั้นรึ? แปลกจริง ๆ” ท่านคิฮะหัวหน้าหน่วยผงกศีรษะงึกงัก ลึก ๆ นั้นยังหมั่นไส้เท่งอยู่ แต่อีกใจกลับเห็นคล้อยตาม
“อืมม์ แต่ก็เป็ไปได้! เอางี้ ขอเวลาสักครู่ พวกเ้าตามข้ามาสักสองหน่วย ที่เหลือรอข้าอยู่ที่นี่”
ขาดคำ ท่านคิฮะผู้บังคับกองร้อยดาบทองเดินนำกลับขึ้นเขาไปสำรวจต่อเพื่อความแน่ใจ ปล่อยให้พวกที่เหลือตรึงพื้นที่อยู่ตรงบริเวณนั้น... ไม่นานผู้บังคับกองร้อยดาบทองใบหน้าเหลี่ยมก็พบว่า รอยเท้าหายไปหมดสิ้น เมื่อมาถึงเนินหินลาดชันซึ่งเป็หินใหญ่ทั้งก้อน เดินขึ้นไปอีกไม่มีรอยเท้าปรากฏ
‘หรือพวกมันจงใจทิ้งรอยเอาไว้ พอถึงพื้นที่เป็หินก็เดินอ้อมกลับลงชายหาด มิน่าล่ะรอยเท้าถึงได้หายไป แต่กลับปรากฏมากมายเป็สายอยู่ที่ชายหาด แท้จริงแล้วพวกมันอ้อมหนีกลับลงทะเลด้วยการเดินถอยหลังนั่นเอง โอ้...พวกมันไม่ธรรมดา’
คิดได้แบบนี้ ว่าที่เ้ากรมอาสาคิฮะก็นำพลอาสาสองหน่วย กลับมาสมทบกับพลอาสาดาบทองที่เหลือซึ่งรอคอยอยู่ พลางเอ่ยถามเพื่อระดมความคิด
“...เื่นี้ พวกเ้ามีความคิดเห็นว่าอย่างไร?”
นินจาเปิดหน้าผู้หนึ่งกล่าวบอก
“ข้าคิดว่า พวกมันแค่หนีลงทะเลไปตั้งหลัก อีกไม่นานพวกมันก็จะบุกจู่โจม”
ซามูไรชุดดำผู้หนึ่งกล่าวให้ความเห็น
“ใช่แล้ว! ถ้าพวกมันบุกจู่โจมโดยไว ก็เสร็จเรา แต่ถ้าไม่ละ สมมติว่าพวกมันรู้ตัว เอาแต่กบดานนานเกิน พวกเราจะทำอย่างไร?”
พลอาสาชาวมอญกระชับดาบทองคำในมือแน่น กล่าวเสียงเข้ม
“ไม่ว่าจะรอนานกี่วัน เป็เดือน เป็ปี ข้าก็จะรอมันอยู่อย่างนี้ จวบกว่าพวกมันจะขึ้นมา”
ยามนี้ พลอาสาดาบทองหลายคนผงกศีรษะกล่าวเสียงอื้ออึง เกิดเสียงแตกเห็นต่างไปคนละทาง
บ็อบตั้งใจฟังอยู่นาน จึงเอ่ยด้วยสำเนียงแปร่งหูแบบฝรั่งพูดไทย
“ข้าเคยได้ยินมาว่า ชาวประมงเวลาออกจับหมึก เขาจะใช้ไฟล่อพวกมันตอนกลางคืน พวกหมึกจะหลงกลออกมาเล่นไฟ ชาวประมงก็จับพวกมันได้สบาย แมงกะพรุนมันเป็สัตว์น้ำคล้ายหมึก ข้าคิดว่าใช้ไฟหรือจุดพลุล่อพวกมันตอนกลางคืนเป็อย่างไร?”
คิฮะผู้บังคับกองร้อยดาบทอง ตาขวางชำเลืองมองบ็อบ กล่าวอย่างไม่พอใจระคนขบขัน ขณะเพ่งมองไปที่ไวโอลินซึ่งโผล่หัวออกมาด้านหลังบ็อบ
“ฮึ นี่ข้ามารบนะ ไม่ใช่มาจัดปาร์ตี้จะได้เตรียมพลุเตรียมดอกไม้ไฟมาด้วย ของพวกนี้มันต้องกลับไปเอาที่เมือง พูดอะไรที่มันเป็ไปได้หน่อยสิ ไอ้ฝรั่ง!”
เหล่าพลอาสาร้อยแปดดาบทอง ต่างะเิเสียงหัวเราะชอบใจ ไม่นึกว่าจะมีคนคิดยุทธวิธีติ๊งต๊องแบบนี้
“ถ้าข้ากลับไปเอามาได้ล่ะ ?”
เท่งกล่าวเสียงกังวานจริงจัง ขณะบรรจุะุทองคำแวววาวทรงกลดเข้ารังเพลิงปืนขอนกสับเนรมิต แล้วเหน็บปืนพกใส่เอว
เหล่าพลอาสาต่างหยุดหัวเราะ พากันพุ่งความสนใจมาที่เท่ง
“นี่มันไม่ใช่ระยะทางใกล้แค่คืบ จะคิดไปคิดมาได้ทันตามใจ แต่เอาเถอะ ถ้าเอ็งมั่นใจว่ากลับไปเอามาได้ทันเวลาก่อนรุ่งสาง ข้าจะอนุญาตพวกเอ็งจัดปาร์ตี้จุดพลุะเิดอกไม้ไฟ บรรเลงเพลงพิณดีดสีตีเป่าได้ตามใจชอบ เพื่อฉลองความสำเร็จ ฮาฮ่า...”
ว่าที่เ้ากรมอาสาญี่ปุ่นรับปากส่งเดช พร้อมะเิเสียงหัวร่อขบขัน เพราะไม่คิดว่าจะมีใครเดินทางกลับไปเอามาได้ทัน ในเวลาไม่กี่ชั่วยาม พลางมองเท่งด้วยสายตาเหยียดหยาม คิดในใจ
‘นี่ข้าต้องฟังแผนการติงต๊องของพวกเอ็งด้วยรึ บ้าจริงเชียว!’
เท่งไม่พูดตอบโต้ หันไปกล่าวกับสหายทั้งสามของเขา
“บ็อบ มะขาม เ้าเทิด พวกเอ็งรออยู่ที่นี่ เดี๋ยวข้ามา”
กล่าวจบ เท่งหันหลังสาวเท้าเดินออกจากหมู่บ้านไปด้วยความมั่นใจ
ทุกคนในที่นั้น ล้วนจับตามองตามหลังเท่งไปแบบไม่กะพริบตา บางคนคิดในใจ ‘เดินไปเนี่ยนะ?’ บางคนนึกตำหนิในใจ ‘ไอ้หมอนี่มันต้องเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ’ แต่ไม่ว่าใครจะคิดเห็นอย่างไร สักพักเท่งก็เดินจากไปไกลลับตา
ครั้นเห็นว่าเดินมาไกลมากแล้ว เท่งหันหลังกลับมองไปที่หมู่บ้าน เมื่อเห็นลับตาผู้คนแล้ว จึงถลันกายเข้าหลบหลังต้นไม้ใหญ่ จากนั้นถอดแหวนมรกตออกมาตั้งจิตอธิษฐาน ขอเจาะเวลากลับไปที่ตัวเมืองนครศรีธรรมราช โดยกำหนดหมุดหมายปลายทางอยู่ที่ใบหน้าแสนสวยของคุณหนูโอชิน เสร็จแล้วเท่งโยนแหวนมรกตลงสู่พื้น เรือนแหวนมรกตสำแดงปาฏิหาริย์หมุนติ้ว เกิดประกายวิบวับสีทองราวหิ่งห้อยนับร้อยบินว่อนวนเวียนรายรอบฟรุ้งฟริ้ง ขณะที่เรือนแหวนขยายใหญ่ขึ้นกลายเป็อุโมงค์ใหญ่โต เท่งหันซ้ายแลขวา แล้วก้าวเท้าเข้าไปยังอุโมงค์เบื้องหน้า ที่มีวังวนหลุมดำดึงดูดวูบวาบอยู่ภายใน...
เพียงชั่วเวลาดีดนิ้วมือ!
เท่งปรากฏตัวออกมายืนอยู่ภายในห้องนอนของคุณหนูโอชินที่ตัวเมืองนครศรีธรรมราชแล้ว ขณะยืนเก็บแหวนมรกตเข้านิ้ว ได้ยินเสียงหมาเห่า เสียงผู้คนะโโหวกเหวกกรีดร้อง ตามด้วยเสียงปืนดังคำรามอยู่เป็ระยะ คล้ายมีเื่คอขาดบาดตายเกิดขึ้นภายนอก เห็นประตูห้องเปิดแง้ม ด้วยสัญชาตญาณอันคมกริบของนักสู้ เท่งพุ่งปราดออกไปที่หน้าประตู กดปลายจมูกตนเองจำแลงกายเป็ ขุนชัย กำแหงฤทธิ์
ชูแว้บ!
ขุนชัย วิ่งตะบึงไปตามโถงทางเดิน ออกมาที่ระเบียงด้านนอกได้ ก็พลิ้วตัวลงสู่พื้นด้านล่าง ถลันกายพุ่งปราดวูบไปที่ลานประลอง พบเห็นซามูไร นินจา และพวกชาวบ้านนับสิบ วิ่งกันชุลมุนวุ่นวายส่งเสียงะโก้อง
“หนี เร็ว! พวกมันไม่ใช่คน!”
ด้านหลังพวกชาวบ้าน ปรากฏฝูงซอมบี้ราวสี่ห้าตนวิ่งไล่กวดตามอย่างบ้าคลั่ง ที่ลานประลองเบื้องหน้า พวกซามูไรและนินจากำลังต่อสู้ติดพันกันอยู่กับพวกซอมบี้นับสิบ ขณะที่ทหารยามและพลแม่นปืนต่างซุ่มระดมยิงปืนคาบศิลาลงมาจากหลังคาและป้อมยามบนค่ายกำแพงสูง
เหล่านินจาและซามูไรแม้รู้ว่าดาบธรรมดาไม่อาจทำอะไรมันได้ แต่ถึงกระนั้นยังพยายามใช้ดาบฟาดฟันด้วยความเคยชิน ประกายดาบวูบวาบ ฉวัดเฉวียน พวกนินจาและซามูไรทั้งเตะต่อย ะโถีบ และซัดอาวุธลับเข้าใส่ พวกซอมบี้จึงเข้าไม่ติด ได้แต่กางกรงเล็บกุ้มรุมรายล้อมแล้วกระเด็นออกไปตามแรงเตะถีบ บางครั้งปลิวกระเด็นไปตามแรงกระชากของลูกปืน ร่างซอมบี้หงายหลังล้มฟาดพื้น แต่แล้วพวกมันก็ตะกายร่างลุกขึ้น เดินเข้ามาอ้าปากงับอย่างไม่กลัวเกรงคมดาบและลูกะุปืนที่ดังคำรามอยู่เป็ระยะ พวกมันทั้งดุร้ายหิวกระหายไล่คว้าตะปบกัดไม่หยุดหย่อน แถมพวกมันยังมีเกราะล่องหนป้องกันตัวไว้อีกชั้น
ยามนี้ แม้พวกมันจะทำอะไรพวกนินจาและซามูไรไม่ได้ แต่พวกนินจาซามูไรก็ทำอะไรพวกมันไม่ได้เช่นกัน ดังนั้นทั้งนินจาและซามูไรจึงได้แต่วิ่งวนพลิ้วร่างโลดลิ่วลอยตัวขึ้นในอากาศหนีจากวงล้อม ในขณะที่พวกซอมบี้วิ่งไล่ตามติดด้วยท่าทีบ้าคลั่งดุร้าย น้ำลายไหลยืด ส่งเสียงครางเหมือนสัตว์ป่าหิวกระหาย พวกนินจาและซามูไรบัดเดี๋ยวสู้ บัดเดี๋ยวถอย เป็วงวนเวียนอยู่อย่างนี้ที่ลานประลอง
ขุนชัยยืนอยู่ในท่ามกลางเหตุการณ์ชุลมุน ผู้คนขวัญบินวิ่งหนีกระเจิง เสียงปืน เสียงคน เสียงหมาเห่าดังอื้ออึงอลม่าน ขุนชัยจึงไม่รู้ว่าจะช่วยใครก่อนดี ทันใดนั้น มีเสียงร้องดังขึ้น
“ช่วยด้วย ช่วยข้าด้วย!”
ไวเท่าความคิด ขุนชัยถลันกายวูบเดียวถึงต้นเสียง พลันต่อยสนับมือทองคำเข้าใส่ชายโครงซอมบี้ ที่กำลังอ้าปากงับต้นคอผิวสีน้ำผึ้งของหญิงสาวผู้หนึ่ง ร่างซอมบี้ผวาเฮือกหยุดกึก ทิ้งร่างหงายท้องล้มตึงฟาดพื้นทันที โชคดีที่มันยังไม่ทันกัดคอเธอ
“เฮ้ย! ไอ้ตาขาว!”
ขุนชัย กำแหงฤทธิ์ส่งเสียง พร้อมกวักมือเรียก
ซอมบี้อีกสองตนจึงผละจากเหยื่อชาวบ้าน แล้วกระโจนเข้าใส่ขุนชัยอย่างดุร้าย ขุนชัยไม่รอให้เสียเวลาถลันกายวูบเดียวถึงตัว ประเคนสนับทองคำต่อยซ้ายต่อยขวาเข้าใส่ ร่างซอมบี้ทั้งสองก็ถูกปลดปล่อย กระตุกเฮือกฟาดร่างล้มลง พริบตานั้น ร่างโปร่งแสงของคนและเทวดา ปรากฏพลิ้วออกจากร่างซอมบี้ทั้งสองตนที่นอนแน่นิ่งสิ้นฤทธิ์ไป
[1]ไม้ศอก : คือเครื่องกระบี่กระบองชนิดหนึ่ง เป็ท่อนไม้รูปสี่เหลี่ยมยาวประมาณ ศอก กว้างประมาณหนึ่งกำปั้น มีสายรัด และที่จับ รูปร่างลักษณะคล้ายกระดูกท่อนปลายแขน ใช้ต่อสู้ในระยะประชิด โดยมากจะใช้ต่อสู้กับอาวุธยาว เช่น กระบอง หอก ง้าว ผู้ใช้ไม้ศอกต้องมีเชิงชั้นมวยไทยในการโจมตีคู่ต่อสู้
[2] หนึ่งโยชน์ มีระยะทางยาวประมาณ ๑๖ กิโลเมตร
76
