“ฉิบหาย!!!”
แกรนด์เบิกตากว้างอ้าปากค้าง เขาไม่คิดว่าในหนองน้ำแห่งนี้จะมีสัตว์อสูรระดับสูงอยู่ด้วย การโจมตีเมื่อครู่นี้เขาทำเพียงเพื่อจะโชว์การหาปลาแบบง่ายๆ ได้ทีละเยอะเหมือนทุกทีด้วยการช็อตปลาเท่านั้น และยังเป็การแสดงให้สมาชิกใหม่ได้เห็นถึงพลังอันน่าน่าเกรงขามอีกด้วย เขาจึงใส่พลังเต็มสูบลงในการโจมตีครั้งนี้ ไม่นึกว่าเหตุการณ์มันจะพลิกไปคนละอย่างกับที่คาดขนาดนี้ นอกจากนั้นสัตว์อสูรระดับสูงที่โผล่ขึ้นมายังมีถึงสองตัว อยู่ในอารมณ์โกรธเกี้ยวสุดขีดอีกต่างหาก ปลาในหนองน้ำเริ่มลอยขึ้นมาเหนือผิวน้ำ มีงูน้ำเกล็ดเงินตัวขนาดเท่าแขน 4-5 ตัวลอยขึ้นมาด้วย มันดูเล็กเมื่อเทียบกับขนาดเท่ารอบต้นมะพร้าวของสองตัวใหญ่ที่โผล่ขึ้นมา รึมันจะเป็ลูกของสองตัวนี้? บึงน้ำนี้เป็รังของงูน้ำเกล็ดเงินงั้นหรอ?
“พวกเ้าอยากตายทำไมไม่ตายกันสองคน มาพ่วงข้าไปตายด้วยทำไม” เอเลน่าพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสลด เธอคำนวณสถานการณ์ตอนนี้โอกาสรอดน่าจะต่ำกว่า 10% ยังไงก็ตามเธอก็ยังประเมินพลังของทั้งสองไม่ได้แน่ชัด เพราะยังไม่เห็นทักษะการต่อสู้ของทั้งสองเลยนอกจากฝีมือการยิงธนูของแกรนด์และความบ้าพลังของบ็อบ งูน้ำเกล็ดเงินนั้นเป็สัตว์อสูรที่เคลื่อนไหวได้รวดเร็วและหลบหลีกเก่งเป็อย่างมาก ซ้ำิัของมันยังเคลือบด้วยเมือกหนาและลื่น การโจมตีกายภาพธรรมดาแทบจะไร้ผลเมื่อใช้กับมัน การโจมตีของมันคือการฉกกัดที่ทรงพลัง ขากรรไกรและเขี้ยวที่แข็งแรงของมันกัดดาบ โล่ ชุดเกราะเหล็กธรรมดาได้เหมือนกับขนมแครกเกอร์ ถึงเอเลน่าจะคำนวณพลังของทั้งสามไว้ที่ประมาณคลาส 5 ขั้นต้น 3 คน โอกาสรอดยังมีไม่ถึง15%
“ข้าจะรู้ได้ไงว่าในน้ำมีไอ้ตัวแบบนี้อยู่ด้วย แถมยังอยู่กันหลายตัวอีก ข้าแค่จะช็อตปลามากินมื้อเที่ยง” แกรนด์ตอบด้วยใบหน้ามืดครึ้ม เหงื่อของเขาผุดขึ้นหลายเม็ดบนใบหน้า
“ช็อตปลา? ช็อตบ้าอะไร งี่เง่าชะมัด!!” เอเลน่าถึงกับกุมขมับ จะมาโชว์พาวด้วยการช็อตปลาให้กินเนี่ยนะ มีแต่คนปัญญาอ่อนนั่นแหละที่จะปรบมือให้
“เดี๋ยวๆ ๆ เมื่อกี้นี้เ้าร่ายเวทย์? เ้าใช้เวทย์ได้ยังไง? เ้าเป็นักรบไม่ใช่หรอ? นักรบใช้เวทย์ได้ที่ไหน” เอเลน่าพูดขึ้นเหมือนเพิ่งนึกได้ แกรนด์บอกว่าตัวเองพลังสายนักรบ ดูจากอาวุธที่ใช้ก็น่าจะใช่ บ็อบเองก็ยืนยันว่าแกรนด์มีพลังสายนักรบจริงๆ แถมเธอเองยังััแก่นพลังเวทย์ของแกรนด์ไม่ได้อีกด้วย จึงคิดว่าเขาเป็มีพลังสายนักรบแน่นอน แต่คำร่ายเวทย์เมื่อกี้นี้? แถมยังปล่อยออกจากร่างกายได้อีกด้วย นี่เป็คุณสมบัติของพลังเวทย์ชัดๆ ไม่ใช่ทักษะที่นักรบจะเรียนรู้ได้อย่างแน่นอน จริงอยู่ว่าผู้ใช้เวทย์สามารถฝึกฝนร่างกายให้แข็งแรงทนทานเหมือนนักรบได้ นักรบก็สามารถฝึกพลังเวทย์เพื่อเพิ่มการโจมตีทางกายภาพให้กับพลังธาตุในกายของตนเช่นหมัดไฟได้ แต่อย่างที่รู้ๆ กันคือ ผู้ใช้เวทย์จะฝึกทักษะของนักรับไม่ได้ นักรบเองก็จะฝึกทักษะของผู้ใช้เวทย์ไม่ได้เช่นกัน หรือว่าเขาโกหกว่าพลังของเขาเป็สายนักรบ? แต่การััแก่นพลังเวทย์ไม่ได้ก็น่าจะยืนยันชัดเจนแล้วว่าเขาไม่ใช่ผู้ใช้เวทย์
“เดี๋ยวค่อยอธิบายทีหลังแล้วกัน” แกรนด์ตอบเพื่อตัดบทสนทนา
“เ้าอธิบายมาก่อน!”
“ทั้งสองคนเลิกเถียงกันเถอะ มันมานู้นแล้ว” บ็อบดึงขวานขึ้นมาตั้งท่าเตรียมสู้
“เราหนีไม่ทันแล้วล่ะ ไอ้พวกนี้มันไวมาก เอาไงกันดี” เอเลน่าถามอย่างร้อนรน เธอรู้ดีถึงความแข็งแกร่งของสัตว์อสูรชั้นสูง ความแข็งแกร่งนี้บางตัวเทียบได้กับนักรบหรือผู้ใช้เวทย์คลาส 6 เลยทีเดียว แถมตอนนี้มันยังโกรธเกรี้ยวสุดขีดอีกด้วย แกรนด์กับบ็อบเองก็เคยรับมือสัตว์อสูรชั้นสูงอยู่หลายครั้งเมื่อครั้งที่ออกล่าพร้อมๆ กับเลออนที่หมู่บ้านโอ๊คแลนด์ แต่ครั้งนี้มันต่างกัน เขาไม่เคยรับมือพร้อมกัน 2 ตัวมาก่อน
“บ็อบ! สกัดมันไว้!” แกรนด์ะโบอกพร้อมกับหยิบลูกธนูหัวเหล็กออกมาหลายสิบดอกปักลงดินเตรียมที่จะหยิบมายิงต่อเนื่อง บ็อบพุ่งตัวเข้าไปเงื้อขวานฟันไปที่หัวของงูน้ำตัวแรกที่พุ่งเข้ามาใกล้
ฟูบ!!
เสียงขวานถูกเหวี่ยงแหวกอากาศไปด้วยพลังมหาศาลแต่คมขวานนั้นกลับโดนความว่างเปล่า งูน้ำโยกหัวไปข้างหลังเพื่อหลบการโจมตี มันอ้าปากขึ้นเตรียมจะฉกกัดบ็อบ
เฟี้ยว!
เสียงลูกธนูแหวกอาการพุ่งมาที่หัวของเ้างูน้ำที่กำลังอ้าปาก มันโยกตัวเล็กน้อยเพื่อหลบลูกศรที่พุ่งเข้ามา
เฟี้ยว! เฟี้ยว! เฟี้ยว! เฟี้ยว! เฟี้ยว!
ลูกธนูนับสิบพุ่งเข้าหามันอย่างต่อเนื่องราวปืนกล แต่เ้างูน้ำมีความคล่องแคล่วและการหลบหลีกที่เกินคาดไปมาก มันรู้ตัวว่ามีคนซุ่มโจมตี แถมมันยังเห็นแกรนด์ที่เป็คนโจมตีเข้าให้แล้ว ในครั้งที่จัดการงูเห่าไฟดำที่ใช้เวลาในการจัดการไม่นานนั้นเป็เพราะความสำเร็จในการลอบโจมตี แต่วันนี้มันแตกต่างเป็อย่างมากเมื่อการลอบโจมตีไร้ผล งูน้ำเกล็ดเงินเปลี่ยนเป้าหมายจากบ็อบที่อยู่ใกล้มันที่สุดพุ่งเข้าใส่แกรนด์ทันที คนที่อันตรายและต้องระวังที่สุดคือนักธนูนั่นเอง
“ปราการน้ำแข็ง!” เอเลน่าใช้เวทย์สร้างกำแพงน้ำแข็งขวางทางเ้างูน้ำที่กำลังพุ่งใส่แกรนด์
เพล้งงงงง!!
เมื่อเ้างูน้ำชนเข้ากำแพงน้ำแข็งก็แตกทันออกทันที งูน้ำเหมือนจะถูกหยุดไปชั่ววินาทีหนึ่งจากแรงสะท้อนของกำแพงน้ำแข็ง มันพุ่งเข้าหาแกรนด์อีกครั้ง
“อุดหูไว้!!!” แกรนด์ะโสั่งทั้งสองคน บ็อบกับเอเลน่ารีบเอามืออุดหูมันที เอเลน่าถึงเธอจะไม่รู้ว่าทำไมก็เถอะ แต่่ที่เห็นบ็อบเอามืออุดหูอย่างไม่ลังเลเธอเองก็เอาอุดหูแทบจะพร้อมๆ กับบ็อบเหมือนกัน
“ัสายฟ้าคำราม!!”
“โฮกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!”
แกรนด์อ้าปากคำรามสุดเสียง เสียงนั้นคล้ายกับเสียงคำรามของสัตว์ในตำนานที่ข่มขวัญสัตว์อสูรทุกตัวให้ยอมสิโรราบ เมื่อคำรามออกมาจะเกิดประจุไฟฟ้ามากมายวิ่งในอากาศ ประจุไฟฟ้าในอากาศจะเข้าไปรบกวนและทำลายการทำงานภายในแก้วหู ทำให้ศัตรูปวดหัว มึนงงและสูญเสียการได้ยินในชั่วขณะ ในศัตรูที่พลังอ่อนด้อยอาจมีเืไหลออกมาจากหูและสลบได้เลย เป็ทักษะที่ใช้ข่มขวัญศัตรูที่มาเป็กลุ่มได้อย่างดี เอเลน่าเบิกตากว้างทันที ถ้าเธอไม่ปิดหูไว้มิหูดับไปแล้วหรือ?
“มันหยุดแล้ว พวกเราจะเอาไงต่อดี?” บ็อบหันมาถามแกรนด์ขณะที่ยืนเตรียมที่จะสู้ งูน้ำเกล็ดเงินทั้งสองตัวชะงักจากเสียงคำรามของแกรนด์ที่แทบทำให้ป่าแตกเมื่อครู่นี้ พวกมันเลื้อยถอยท่าระวังศัตรูเหมือนกำลังกลัวอะไรสักอย่าง
“ไม่มีทางเลือกแล้วล่ะ คงได้เวลาปล่อยของ” แกรนด์พูดพร้อมกำลูกธนู 3 ดอกออกมาเพื่อเตรียมยิงชุดละหลายนัด
“ก่อนปล่อยของเอานี่ไป แล้วขอบคุณข้าซะ” เอเลน่าโยนขวดยาสีชมพูให้กับทั้งสอง แล้วเธอเองก็ดื่มเข้าไปอีกขวดนึง ยานี้คือยาที่เธอให้บ็อบลองเมื่อเช้านี้ ยาที่เพิ่มพลังของผู้ใช้ขึ้น 10% ทั้งสองเปิดและดื่มเข้าไปอย่างรวดเร็ว เมื่อยาลงท้องไปไม่กี่อึดใจแกรนด์รู้สึกว่ามีพลังเอ่อล้นออกมามากขึ้น ประสิทธิภาพของยานี้ยอดเยี่ยมมาก การจะมีพลังเพิ่มขึ้นขนาดนี้ต้องฝึกฝนอีกนานเลยทีเดียว โดยเฉพาะผู้ที่มีพลังสูงพลังจะยิ่งฝึกฝนและใช้เวลาอย่างยาวนานมากในการเพิ่มพลัง ยาเพิ่มพลังจึงเป็ทางเลือกที่วิเศษสำหรับพวกเขา แม้จะเพิ่มขึ้นมาแค่ชั่วคราวก็ตามที
“พร้อมลุยกันรึยัง ข้าจะถลกหนังมันขาย สองตัวนี้มันเหมือนหีบสมบัติชัดๆ” แกรนด์เอ่ยขึ้นพร้อมประทับลูกธนูสามดอกขึ้นสาย
“ข้าจะเอาเขี้ยวมันไปทำเครื่องประดับเสริมพลังธาตุน้ำ” เอเลน่ากล่าวพร้อมใบหน้าเยือกเย็น หนังสือที่ลอยอยู่ตรงหน้าเธอพลิกหน้ากระดาษเองไปที่หน้าหนึ่งในหนังสือ
“ข้าขอเนื้อมัน!” บ็อบพูดด้วยสีหน้าจริงจังพร้อมเร่งพลังในตัวทำให้มัดกล้ามดูใหญ่ขึ้น ยังไงซะทุกคนก็ยังไม่ลืมว่าเ้างูน้ำสองตัวนี้โดนท่าอสนีบาตะเิดาราของแกรนด์เข้าไปเต็มๆ แล้ว ความรุนแรงของมันแม้จะเป็สัตว์อสูรระดับสูงก็คงาเ็ไม่ใช่น้อยๆ แน่นอน
เฟี้ยว!
ลูกศร 3 ดอกพุ่งตรงไปที่หัวงูน้ำเกล็ดเงินตัวหนึ่ง มันโยกหัวหลบและเลื้อยตรงมาที่แกรนด์อย่างรวดเร็ว
เฟี้ยว! เฟี้ยว! เฟี้ยว! เฟี้ยว!
แกรนด์ยิงอย่างต่อเนื่องอีกครั้ง แต่มันก็หลบได้ทุกครั้ง การหลบหลีกของมันเป็อะไรที่น่าใเป็อย่างมาก การยิงธรรมดาถึงจะเป็การยิงอย่างต่อเนื่อง ความเร็วของลูกธนูรวมถึงดวงตาของงูน้ำทั้งสองตัวจับจ้องมาที่แกรนด์เป็พิเศษทำให้หลบหลีกได้ทุกการโจมตี ถึงจะใช้ลูกธนูสายฟ้าซึ่งมีความเร็วยิ่งกว่าลูกธนูปกติหลายเท่าแต่มันยิงได้ไม่เร็วนักเพราะการที่จะอัดพลังสายฟ้าลงที่หัวลูกธนูต้องใช้เวลาถึง 2-3 วินาที ซึ่งมันก็คงหลบได้ก่อนจากระยะยิงอยู่แล้ว แถมที่นี่ยังเป็ป่าโปร่ง ไม่มีที่ให้หลบซุ่มยังอีก
“ช่วยไม่ได้แฮะ สู้ระยะไกลไม่ได้เลย” แกรนด์เก็บธนูอย่างจนใจและเอาโซ่ยาว 5 เมตรออกมาจากมิติเก็บของ
“อ้ากกกกกกกกกกกก!!!”
บ็อบคำรามด้วยเสียงทุ้มสุดเสียง งูน้ำเกล็ดเงินทั้งสองชะงักทันทีแล้วเปลี่ยนเป้าหมายโจมตีเป็บ็อบ การคำรามของบ็อบเป็ทักษะของเผ่าออร์คที่เอาไว้ใช้ล่อให้ศัตรูมาโจมตีที่ตนเอง โดยที่ทักษะนี้จะมีผลแค่ 10 วินาทีเท่านั้น
“ปราการน้ำแข็ง!”
“หอกน้ำแข็ง!”
กำแพงน้ำแข็งปรากฏขึ้นขวางหน้างูน้ำอีกตัวนึงไว้และมีหอกน้ำแข็งกว่าสิบแท่งพุ่งเข้าใส่มัน เ้างูใช้ความคล่องตัวหลบได้หมด เอเลน่าพยายามบล็อกการเคลื่อนไหวของงูอีกตัวเพื่อไม่ให้มันเข้าหาบ็อบพร้อมๆ กัน เธอรู้จักทักษะการกู่ร้องของเผ่าออร์คซึ่งจะสามารถล่อให้ศัตรูมาโจมตีที่ตัวเองได้ 10 วินาที อีกตัวถึงจะโดนขัดขวางจากการพุ่งเข้าโจมตีบ็อบมันก็จะเข้าโจมตีเธอไม่ได้เหมือนกัน
แกรนด์พุ่งเข้ามาเหวี่ยงโซ่ฟาดตัดไปข้างหน้า งูน้ำตัวที่ชะงักอยู่ก็โยกหัวหลบและพุ่งเข้าใส่บ็อบตามอีกตัวทันที การโจมตีของแกรนด์โดนแค่กำแพงน้ำแข็งเท่านั้น
“บ้าเอ้ย! โจมตีมันไม่โดนเลยนี่หว่า” แกรนด์เอ่ยขึ้นมาอย่างหัวเสีย งูน้ำเกล็ดเงินทั้งสองตัวเข้ารุมฉกบ็อบซึ่งบ็อบก็ทำได้เพียงเอาขวานปัดป้องการโจมตีของมันเท่านั้น บ็อบเร่งพลังขึ้นมาสูงสุดกล้ามเนื้อของเขาปูดใหญ่ขึ้นและหนาแน่นกว่าเก่า ตัวจากสีแดงแกมส้มกลับกลายเป็สีแดงเข้มขึ้นกว่าปกติ ดวงตาทั้งสองแดงก่ำขึ้น พลังที่เพิ่มขึ้นตอนนี้ได้เลยขีดจำกัดของเขาแล้ว ทักษะนี้คือโหมดาของเผ่าออร์ค สามารถดึงพลังให้เลยขีดจำกัดตัวเองขึ้นมาได้ซึ่งบ็อบในตอนนี้พลังของเขาเพิ่มขึ้น 250%และ+10%ในผลของยา แต่โหมดาจะอยู่ได้แค่ 10 นาทีเท่านั้น เมื่อหมดเวลาแล้วร่างกายจะไร้ซึ่งเรี่ยวแรงเพราะเป็การเค้นพลังออกมาใช้อย่างเกินขีดจำกัด
บ็อบเหวี่ยงขวานเข้าปะทะกับงูทั้งสองตัวอย่างต่อเนื่อง การระวังป้องกันตัวของบ็อบลดลงแล้วไปเน้นที่การเหวี่ยงขวานอย่างต่อเนื่องเพื่อโจมตีแทนทำให้งูน้ำอีกตัวนึงได้โอกาสกัดเข้าที่ไหล่ของบ็อบ แกรนด์เหวี่ยงโซ่ใส่อีกตัวทันทีเพื่อกันให้มันออกมา
“ข้าจับเ้าได้แล้ว” พลางเอามือคว้าไปที่ร่างของงูน้ำตัวนั้น ทันทีที่จับที่ตัวของมัน เมือกที่เคลือบบนตัวของมันทำให้ร่างยาวๆ ไหลออกจะมือของบ็อบเหมือนกับจับปลาไหล
“อะไรวะเนี่ย?” บ็อบถึงขนาดเปิดช่องว่างล่อให้มันกัดเพื่อจะจับตัวมันระยะในระยะประชิด แต่คาดไม่ถึงว่าเมือกมันจะลื่นได้ขนาดนี้
“ถ่วงตัวนี้ไว้ก่อน” แกรนด์บอกให้เอเลน่าสกัดงูน้ำอีกตัวที่พวกเขากำลังสู้อยู่ เขาเอาธนูออกมาและปล่อยลูกธนูให้พุ่งไปที่ตาของงูน้ำตัวที่กัดบ็อบอยู่ แกรนด์ใช้โอกาสทีเผลอที่มันกำลังเบนความสนใจไปที่การฝังเขี้ยวใส่บ็อบ
ซี๊!!!!!
เสียงร้องของงูน้ำเกล็ดเงินดังขึ้นทันทีที่ลูกศรทะลวงดวงตาข้างหนึ่งของมัน เ้างูน้ำรีบถอนเขี้ยวออกทันที บ็อบเห็นโอกาสจึงเหวี่ยงขวานสุดแรงไปยังหัวของมัน ขวานที่เต็มไปด้วยพละกำลังเกินพิกัดในโหมดาของบ็อบแหวกอากาศเสยขึ้นปะทะกับกรามของงูน้ำเกล็ดเงิน ด้วยพลังทำลายล้างนั้นเมือกของงูน้ำถึงจะป้องกันการโจมตีด้วยอาวุธธรรมดาได้แต่พลังทำลายนี้ได้ทะลุชั้นเมือกของมันได้อย่างง่ายดาย
ผลั๊ววววววว!!!!
เสียงเหล็กกระทบวัตถุบางอย่างดังก้องขึ้นมา หัวขวานของบ็อบได้หักออกจากด้ามของมัน หัวขวานได้กระเด็นไปพร้อมกับเ้างูน้ำตัวนั้นที่ปลิวไปในสภาพกรามหักบิดเบี้ยวผิดรูปจนไม่น่าสามารถบังคับกรามได้อีก งูน้ำเกล็ดเงินอีกตัวเห็นดังนั้นจึงเปลี่ยนเป้าหมายจากเอเลน่าเลื้อยพุ่งไปโจมตีบ็อบด้วยความโกรธเกรี้ยว
“ปราการน้ำแข็ง!”
เพล้งงงงง!!!
เสียงเ้างูน้ำตัวนั้นพุ่งไปอย่างบ้าคลั่งแต่ชนเข้ากับกำแพงน้ำแข็งอย่างจังจนกำแพงแตก มันหัวมันชะงักเล็กน้อยก่อนตั้งท่าจะพุ่งใหม่
“จะไปไหน!” แกรนด์เหวี่ยงโซ่ไปมัดที่คอของมันแล้วปล่อยพลังสายฟ้าลงไปในโซ่ พลังนั้นไหลไปช็อตเ้างูน้ำอย่างรวดเร็ว เนื่องจากาเ็จากสายฟ้าในรอบแรกตอนอยู่ในน้ำมาบ้างพอสมควรแล้ว เมื่อโดนโจมตีซ้ำอีกครั้งก็ทำให้มันมีอาการตัวชา บังคับร่างกายไม่ได้ดั่งใจ ทำให้การเคลื่อนไหวดูเงอะงะเมื่อเทียบกับความคล่องตัวและการหลบหลีกอันสมบูรณ์แบบในตอนแรก
“ถ่วงเวลาในข้าก่อน!” เอาเลน่าะโบอกพร้อมกับเอามือปิดหูไว้แล้วเริ่มร่ายเวทย์
“โฮกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!”
แกรนด์ใช้ท่าัสายฟ้าคำรามแผดเสียงออกมาอีกครั้ง งูน้ำเกล็ดเงินตัวที่อยู่ใกล้ๆ โดนผลของประจุไฟฟ้าจากท่าัสายฟ้าคำรามชะงักงันไปอีกทอดหนึ่ง
“ความเยือกเย็นแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์ น้ำแข็งเเห่งจิติญญาอันสูงส่ง จงกลืนกินทุกสิ่งให้อยู่ในห้วงเหมันต์นิรันดร์ – คัมภีร์ิญญาน้ำแข็งนิรันดร์ : คุกน้ำแข็งขังิญญา!!” เกือบจะทันทีที่เอเลน่าร่ายเวทย์เสร็จ บ็อบจับกรามที่ห้อยต่องแต่งของงูน้ำโยนมาหางูน้ำอีกตัวที่ชะงักอยู่
ซูมมมมมมมมมมมมม!!!
น้ำในอากาศควบแน่นกลายเป็คุกน้ำแข็ง 8 เหลี่ยมที่กำแพงหนา 3 เมตรและสูงกว่า10เมตรขังงูน้ำเกล็ดเงินสองตัวไว้ในนั้น คุกน้ำแข็งนิรันดร์เป็เวทย์บทที่แข็งแกร่งที่สุดที่เอเลน่าใช้ได้ในตอนนี้ ถือว่าเป็ท่าไม้ตายเลยก็ว่าได้ แต่มันกินพลังในการใช้อย่างมหาศาล
ตู๊บ!! ตู๊บ!! ตู๊บ!!
เสียงเหมือนจะเป็งูน้ำเกล็ดเงินเอาหัวโขกกำแพงคุกน้ำแข็งเพื่อออกมาจนคุกน้ำแข็งที่หนาแน่นะเื
“ปิดฉากได้แล้วมั้ง” แกรนด์พูดขณะที่รวบรวมพลังที่มือขวา เขารีดพลังสูงสุดออกมาเพื่อที่จะใช้โจมตีครั้งนี้ บ็อบเห็นว่าแกรนด์รวบรวมพลังที่แขนขวาก็รู้ได้ทันทีว่าเขากำลังจะทำอะไร บ็อบวิ่งเข้าไปหาแกรนด์จากจุดที่เขายืนอยู่ ซึ่งอยู่ห่างกันราว 50 เมตร
“ความพิโรธแห่งสรวง์ สายฟ้าแห่งการลงทัณฑ์ก่อกำเนิด พลังแห่งเทพัผู้ปกครองผืนฟ้าจงสถิต – คัมภีร์ัเทวะอสนีบาต : ัสายฟ้าคลั่งทำลายล้าง!!!”
ก้อนพลังสายฟ้าที่อัดแน่นอยู่ในมือของแกรนด์นั้นเกรี้ยวกราดจนทำให้ผู้คนรอบข้างรู้สึกแน่นหน้าอกอึดอัดทีเดียว บ็อบจับแกรนด์โยนขึ้นกลางอากาศไปเหนือช่อง้าของคุกน้ำแข็ง
เปรี้ยงงงงงงงงงงงงงงง!!!!!!!
แกรนด์ปล่อยสายฟ้าออกจากมือขวาที่รวบรวมพลังไว้ไปยังเป้าหมาย เสียงการะเิของสายฟ้าดังยิ่งกว่าท่าอสนีบาตะเิดาราที่ใช้ที่บึงน้ำกว่า 2-3 เท่า พลังทำลายล้างจากการะเินั้นทำให้คุกน้ำแข็งที่หนากว่า 3 เมตรแตกออกจากกัน ความสามารถเฉพาะตัวของธาตุสายฟ้านอกจากความเร็วแล้วยังเป็ธาตุที่พลังทำลายล้างสูงที่สุด แต่ยากต่อการควบคุมและเป็ธาตุหายาก
ท่าัสายฟ้าคลั่งทำลายล้างเป็ท่าที่รุนแรงที่สุดของแกรนด์ที่เขาใช้ได้ เป็ท่าที่รวบรวมพลังแล้วปล่อยสายฟ้าเป็เส้นตรงไปทำลายเป้าหมาย เป็ท่าที่ใช้พลังสูงมาก พลังทำลายล้างไม่ต้องพูดถึง แต่เป็ท่าที่ไม่มีความแม่นยำเมื่อเป้าหมายเคลื่อนที่ เมื่อคุกน้ำแข็งพังทลายลงก็เห็นงูน้ำเกล็ดเงินสองตัวนอนข้างๆ กัน
“จัดการได้แล้ว เราจัดการพวกมันได้แล้ว!” เอเลน่าเผยใบหน้าดีใจออกมา เธอแทบไม่เชื่อสายตาว่าจะจัดการสัตว์อสูรระดับสูงสองตัวลงพร้อมกันได้จริงๆ ตอนนี้เอเลน่าหน้าซีดเพราะใช้พลังเวทย์ไปเยอะ เธอหยิบยาขวดสีฟ้าอ่อนขึ้นมาดื่มเพื่อฟื้นฟูพลังเวทย์ ส่งขวดยาสีเขียวอ่อนให้บ็อบเพื่อรักษาาแที่โดนกัดแต่สำหรับแกรนด์นั้นดูอาการหนักกว่าทั้งสองคนพอสมควร เขานั่งพิงต้นไม้แล้วหอบอย่างหนักหน่วง เม็ดเหงื่อปรากฏขึ้นอาบหน้าผาก มือขวาแตกเป็แผลริ้วเต็มมือ เืที่ไหลออกจากแผลนับสิบเหมือนมือโดนเอามีดสับมา เวทย์ที่รุนแรงขนาดนั้นต้องแลกมาพร้อมกับการสร้างภาระให้ร่างกายเป็อย่างมาก เอเลน่าเดินเข้าไปและส่งยาให้พร้อมทั้งตรวจดูอาการ ยังไงซะเธอก็คุ้นเคยและเรียนรู้วิธีการรักษามากพ่อของเธอมาหลายปี
“ฮีล” เธอเริ่มใช้ทักษะของหมอในการรักษาแผลที่มือของแกรนด์ ซึ่งก่อนหน้าเมื่อครู่ได้ใช้ทักษะนี้กับบ็อบมาแล้ว ถึงฮีลของเอเลน่าจะไม่ทรงพลังเท่ากับหมอมืออาชีพเพราะเธอไม่มีเวลาให้กับการฝึกทักษะนี้มากนัก แต่าแแค่นี้ไม่ได้นับว่าเป็แผลใหญ่อะไร แผลค่อยๆ สมานกันและหายไปในที่สุด แกรนด์มองไปที่งูน้ำเกล็ดเงินที่นอนอยู่ทั้งสองตัว ิัของมันไม่ได้เสียหายจากกว่าโจมตีเมื่อครู่นี้มากนัก ถ้าไม่มีชั้นเมือกหน้าที่คลุมตัวมันไว้ พลังที่เมื่อกี้อาจทำให้มันตัวเกรียมเลยก็ได้ แกรนด์ลุกขึ้นพร้อมกับเดินไปเก็บเ้างูทั้งสองตัวใส่ในมิติเก็บของแล้วหันหน้ามาเอ่ยกับทั้งสอง “เก็บเอาทุกอย่างที่เก็บได้ในบึงให้หมดแล้วกลับ เย็นนี้เราจะไปฉลองในเมืองกัน”