อีกไม่กี่ชั่วโมงฟ้าใกล้สาง หนี่เฟิ่งจิวนั่งพิงต้นไม้อย่างหมดอาลัยตายอยาก เดี๋ยวก็คงมีคนใจดีผ่านมาช่วย เธอคิดแบบนี้ทั้งที่รู้ว่าเป็ไปได้ยาก
ท่านอ๋องทอดทิ้งสาวใช้ต่ำต้อยเช่นเธอ เพราะความจุ้นจ้านหวังดีที่เขาไม่้า
หญิงสาวหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน แว่วเสียงฝีเท้าใกล้เขามาเรื่อยจนเงียบไป ลืมตามาก็แทบจะวิ่งหนีด้วยความใ เมื่อสายตาจิ้งจอกกำลังยิ้มหวานให้
“ใครทำอะไรเ้า! ทำไมสภาพเป็เช่นนี้”
“เอ่อ...อ..องค์รัชทายาท”
“ดูเสื้อผ้าเ้าขาดหวิ่น แถมผมก็ฟูฟ่องเป็คนบ้าในตลาด เ้าหนีสิ่งใดมา?”
“เปล่าค่ะ ไม่ได้หนีอะไร”
“รู้ไหมว่าเ้าวิ่งมาไกลจากจวนอ๋องมาก อีกไม่กี่ฝีก้าวก็เข้าเขตวังหลวงแล้ว” เสี่ยวตงมองคนที่ทำตาปริบก่อนที่ตาคู่สวยจะเบิกโพลง
“ไปส่งฉันที่จวนอ๋องหน่อยนะคะ” หนี่เฟิ่งจิวกำลังขอร้องผิดคน เสี่ยวตงคนที่หวังเคลมเธออยู่ทุกเวลานั้น ไม่ได้มีจิตใจเมตตาปราณีตุ่์โลก แล้วยิ่งหนี่เฟิ่งจิวเข้ามาในเขตของเขาแล้ว ยากที่จะทำใจปล่อยไปได้
“เอาแบบนี้ดีกว่า เ้าไปพักในวังหลวง แล้วข้าจะให้คนส่งหนังสือไปที่จวนอ๋อง หากข้าไปส่งเ้าก็อาจคลาดกับเสี่ยวเหยา ที่ตอนนี้คงกำลังตามหาเ้าอยู่เหมือนกัน”
มันก็ต้องมีบ้างที่วันหนึ่งเราจะตกหลุมพราง หนี่เฟิ่งจิวคล้อยไปกับคำพูดขององค์รัชทายาท ยินยอมเดินเข้าวังหลวงโดยไม่รู้หนทางของชีวิต
เป็ไปตามที่องค์ชายเสี่ยวตงกล่าว ในตอนนี้เสี่ยวเหยาบ้าคลั่งจนจวนแทบแตก เมื่อเขาหาหนี่เฟิ่งจิวไม่เจอ ถามใครก็ไม่มีใครเห็น หนังสือกองพะเนินถูกขว้างปากระจัดกระจายเต็มพื้น
ท..ท่านอ๋อง ใจเย็นก่อนขอรับ
เหตุใดจึงหาไม่เจอ!! นางไม่รู้หนทางของที่นี่
“คนของเราเร่งตามหากันอยู่ขอรับ แม่นางอาจจะวิ่งเตลิดเข้าไปในป่า” เจียงเหวินพูดตามที่ตนคิด ก็ถูกท่านอ๋องไล่ตะเพิดให้ไปตามหาหนี่เฟิ่งจิว หัวใจลูกผู้ชายอย่างเขากำลังจะขาด ไร้เสียงเจื้อยแจ้วที่เคยได้ยินอยู่ทุกวัน ทุกอย่างเป็ความผิดของเขาทั้งหมด
“เ้าอยู่ที่ไหนกันหนี่เฟิ่งจิว กลับมาหาข้าเถอะหนา...”
เสียงท่านอ๋องที่กำลังรำพันถึงหนี่เฟิ่งจิว มันลอยไปกับสายลมและผ่านเลยไปโดยที่หญิงสาวไม่ได้ยิน เธอยังคงหวังว่าท่านอ๋องจะหวนนึกถึงกันบ้าง
“ท่านอ๋อง....”
“เ้าว่าอะไรนะ”
“อ่อ เปล่าค่ะ ฉันแค่กลัวว่าท่านอ๋องจะตามหาไม่เจอ”
องค์รัชทายาทเพียงแค่ยกยิ้มขึ้นมา แววตาเ้าเล่ห์จับจ้องเหยื่อที่กำลังคิดว่าจะรอดพ้น อยู่ในเงื้อมมือของจิ้งจอกอย่างเขาแล้ว นางจะหลงลืมน้องชายเฮงซวยของเขาไปในที่สุด
วังหลวงใหญ่โตโอ่อ่า องค์ชายเสี่ยวตงพาเธอมาพักที่จวนน้อยกลางสวน มันช่างห่างไกลคำว่าตำหนักมากโข และหญิงสาวมองไม่เห็นสิ่งใดนอกจากป่า
“เ้าอยู่ที่นี่ จะปลอดภัยจากทุกสิ่ง”
“ที่นี่คือ?”
“อ่อ จวนของเสด็จแม่เอง เมื่อครั้งที่ท่านยังไม่ได้แต่งงาน”
“ฉะ ฉันอยู่ได้หรือคะ นานไหมกว่าท่านอ๋องจะมา”
“มันเป็ที่ของเ้า แล้วข้าจะส่งหนังสือให้เสี่ยวเหยาเอง ตอนนี้ข้าต้องกลับไปเข้าเฝ้าเสด็จพ่อก่อน” องค์รัชทายาทปล่อยเธอไว้กับความเงียบของป่า ข้างจวนมีลำธารที่สวยงาม ทุกอย่างเหมือนถูกสร้างสรรค์อย่างตั้งใจ เท้าของเธอจุ่มลงไปในน้ำเย็นเพื่อดับความกังวล
ท้องพระโรงกำลังเจรจาเื่การอภิเษกขององค์รัชทายาทและอวี้ซินเหอ แต่เสี่ยวตงกลับใจลอยและยิ้มออกมาอย่างมีความสุข จนหญิงสาวเกิดความสงสัย
“วันนี้พระองค์ไปเจออะไรมาหรือเพคะ ถึงได้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่”
“เปล่านี่”
“เพคะ”
ท่าทางเปลี่ยนไปขององค์ชายเสี่ยวตง ถ้าไม่ไปทำเื่อะไรมาก็คงได้ไปพบเจอกับใครมา คิดเป็อื่นใดไม่ได้เลยนอกจากสาวใช้คนนั้นของท่านอ๋อง
ร่องรอยของหนี่เฟิ่งจิวสิ้นสุดตรงต้นไม้ใหญ่ ใกล้เขตของวังหลวง ท่านอ๋องเหมือนคนที่กำลังเจ็บป่วย ไม่ยอมหลับนอน ไม่ยอมดื่มกิน เฝ้าแต่จะตามหาสาวใช้ที่หายตัวไป
“ท่านอ๋อง นางอาจเข้าวังหลวงก็ได้นะขอรับ”
“นางรังเกียจพี่ชายจิ้งจอกของข้า ไม่มีทางที่นางจะไปเฉียดใกล้หรอก!”
“ข้ายังคิดว่าต้องมีใครบางคนพานางไป”
“หรือถ้านางเข้าวังหลวงไปจริงอย่างที่เ้าพูด ข้าสัญญาเลยว่าจะพังทุกอย่างให้ราบคาบ จนกว่าพวกมันจะเอาหนี่เฟิ่งจิวมาคืน!!!”
ความน่ากลัวของท่านอ๋องแผ่ซ่านออกมาจนรู้สึกได้ ชายตรงหน้าก็เป็เฉกเช่นนักรบในสนาม ยิ่งเวลานี้ผู้มีผลต่อหัวใจหายไป ก็ยิ่งทวีรังสีอำมหิตจิตสังหารออกมา
หญิงสาวยังคงรอคอยท่านอ๋องอยู่ทุกคืนวัน นี่มันจวนจะครบอาทิตย์แล้วที่เธออยู่ที่นี่ องค์รัชทายาทแวะมาเยี่ยมเธออยู่ทุกวัน แต่ก็มาพร้อมกับข่าวที่ชวนเจ็บหัวใจเสมอ
“ข้าส่งหนังสือเล่มที่สามแล้ว เสี่ยวเหยาไม่ตอบกลับมาสักฉบับ”
หรือไม่ก็...
“ส่งทหารของวังหลวงไป ยังโดนเสี่ยวเหยาไล่ตะเพิดกันเป็แถว เ้าอยู่ที่นี่ไปก่อนเถอะเฟิ่งจิว”
น้ำตาเม็ดแรกของวันก็ยังคงไหลออกมา ร่างกายผอมซูบเซียวเพราะดื่มกินสิ่งใดไม่ลง ท่านอ๋องไม่ใช่คนใจร้ายใจดำ แต่เขาอาจเบื่อหน่ายเธอจนไม่อยากเห็นหน้าแล้วก็ได้
ความรู้สึกคิดถึงบ้านก็แทรกเข้ามาเป็ระยะ ไม่รู้เลยว่ากลับไปจะมีใครรอเธออยู่ไหม ป่านนี้ม๊าจะเป็ยังไงบ้าน หลี่หลันคงจะมีลูกน่ารักหลายคนแล้ว
แกรกกกก! แกรกกกก! เสียงแหวกพุ่มไม้ดังมาจากอีกทางจนหนี่เฟิ่งจิวสะดุ้งโหยง บางสิ่งบางอย่างกำลังโผล่ออกมาจากด้านหลัง
“เฮ้ยยย! / แม่นาง!!!”
“ม..มาได้ยังไง? นายมาถึงนี่ได้ยังไง ขอบคุณ์ ขอบคุณพระเ้า”
หนี่เฟิ่งจิวตื่นเต้นดีใจจนร้องไห้ออกมาอีกรอบ เยว่ชุนบอกว่าเขาหาสมุนไพรมาเรื่อย เห็นแถวนี้สวยดีเลยแวะเข้ามาดู ปกติเขาไม่เคยแวะที่ไหนเลยสักครั้ง
“พาฉันออกไปหน่อย ฉันต้องกลับไปเจอท่านอ๋อง”
“เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า เมื่อเช้าข้าเห็นท่านอ๋องอาละวาดเสียงดัง เกณฑ์คนมากมายให้เข้าป่า เห็นว่าหาอะไรบางอย่างอยู่นี่ล่ะ”
“เขา...เขาหาฉันหรอ หาฉันอยู่ใช่ไหม????”
“ไม่รู้เหมือนกันแม่นาง แต่ท่านอ๋องน่ากลัวมากเลย ข้าต้องเลี่ยงผ่านหน้าจวนตลอด”
“ฉันจะทำยังไงดี”
“เอาแบบนี้ หากแม่นางออกไปเลย ท่านอ๋องก็อาจเดือดร้อนได้ เพราะองค์รัชทายาทสั่งให้รอท่านอ๋องอยู่ที่นี่ เดี๋ยวข้าจะไปบอกท่านอ๋องเอง”
“ฮึกกกก...!!! อื้อออ ฉันจะรอ รออยู่ที่นี่...” ความหวังอันยิ่งใหญ่ของหนี่เฟิ่งจิวกำลังเป็จริง อย่างน้อยเธอก็ยังไม่สิ้นหวัง เยว่ชุนรับคำอย่างดีก่อนจะลอบออกไปอย่างเงียบๆ
องค์รัชทายาทหลอกลวงให้เธอมาอยู่ที่นี่ ตั้งใจปิดบังไม่ให้ท่านอ๋องรู้ ทำไมเธอถึงยอมเชื่อจิ้งจอกอย่างเขาไปได้ เฮงซวยบรมเลยไงทีนี้
หากท่านอ๋องมาช่วยเธอออกไปได้ แม่จะก้านคอให้ร่วงอย่างหมา ต่อให้คอจะขาดก็ขอสักที !
“เฟิ่งจิว...”
“ท่านอะ เอ่อ..องค์รัชทายาท”
“เ้าบ้านั่นก็เหลือเกิน จะรู้บ้างไหมว่าทำให้เ้ารอทุกวัน” รอยยิ้มอบอุ่นแสนดี แต่แววตากระหยิ่มอย่างพอใจเป็ที่สุด เดี๋ยวก่อนเถอะไอ้คนเฮงซวย เธอจะทำให้ท่านอ๋องเป็องค์รัชทายาทแทนมัน
“ท่านอ๋องโกรธอะไรฉันคะ ถึงไม่ยอมมารับฉัน”
“ข้าเองก็ไม่รู้ เ้าทะเลาะอะไรกันก่อนหน้านี้เล่า”
“เราไม่ได้ทะเลาะกันค่ะ ฉันขอให้ท่านอ๋องนอนกับฉัน แต่ท่านอ๋องไม่ยอม” แววตาของจิ้งจอกเ้าเล่ห์มองเธออย่างตกตะลึง คงไม่คิดว่าหนี่เฟิ่งจิวคนนี้จะโง่เง่าจนตามไม่ทัน
“จ...จริงหรือ??? เ้าทำเช่นนั้นทำไมกัน!!!”
“แปลกหรือคะ ฉันเป็เพียงคนบ้าเสียสติ ท่านอ๋องแสนดีไม่เคยฉวยโอกาส”
“องค์รัชทายาทเองก็คงไม่ชอบฉวยโอกาสเช่นกัน จริงหรือไม่คะ?”
“ข้าจะทำแบบนั้นเพื่ออะไรล่ะ”
“ฉันดีใจที่องค์รัชทายาทเป็คนดีนะคะ” เธอวาดรอยยิ้มหวานให้เขา แต่ดวงตาแข็งกร้าวจนอีกคนต้องหลบไปมองทางอื่น หนี่เฟิ่งจิวคงไม่รู้ว่าเขาตั้งใจซ่อนตัวเธอไว้
ทุกเช้าค่ำ องค์รัชทายาทเสี่ยวตงจะแวะมาหาเธออยู่เสมอ พร้อมกับอาหารอย่างดี หญิงสาวไม่เคยอยากกินสิ่งใดจากชายคนนี้ แต่เธอเลือกไม่ได้ระหว่างที่รอให้ท่านอ๋องมาช่วย
ช้ากว่านี้หนี่เฟิ่งจิวคงต้องตกเป็ขององค์รัชทายาทแน่นอน เพราะความมุ่งมั่นที่จะเคลมเธอนั้นแรงกล้าจนรู้สึกได้ มือไม้ปลาหมึกถึงเนื้อถึงตัวตลอด หญิงสาวต้องอาบน้ำวันละหลายครั้งเสมอ
จวนอ๋องเงียบเชียบยิ่งกว่าจวนร้าง เยว่ชุนพยายามที่จะส่องหาท่านอ๋อง แต่ก็พบคุณหนูหลี่เหมยที่เดินออกมาพอดี
“คุณหนูขอรับ”
“อ้าว! เ้ามาหาหนี่เฟิ่งรึ? นางหายตัวไปจากจวนนี้หลายวันแล้ว”
“ข้าอยากพบท่านอ๋อง”
“มีอะไร? ท่านอ๋องไม่ได้กลับจวน่นี้” คุณหนูหลี่เหมยเองก็จนใจ พี่ชายของเธอไม่ยอมหลับยอมนอน เฟ้นหาหนี่เฟิ่งจิวทุกที่ของแคว้นฮั่ว
“คือข้า...”
“น้องหญิง ! มายืนสนทนากับชายหนุ่มมันไม่งามนะ”
“เสด็จพี่......”
“เสี่ยวเหยาไม่อยู่หรือ แล้วเฟิ่งจิวล่ะ???” เยว่ชุนเงยหน้าขึ้นมาทันที องค์รัชทายาทเป็คนพาแม่นางไปซ่อนไว้ในป่าห่างไกลคน แล้วทำไมถึงยังมาถามหาแม่นางที่จวนอ๋อง
“ข้าขอลานะขอรับ”
“ใครรึ?”
“เพื่อนของเฟิ่งจิวเพคะ เป็คนเก็บสมุนไพร” คุณหนูหลี่เหมยตอบกลับไป โดยไม่ทันได้เห็นว่าพี่ชายกำลังยกยิ้มอย่างมีความสุข ชายหนุ่มหน้าไหนก็ไม่มีวันได้พบเจอนาง หนี่เฟิ่งจิวจะเป็หนึ่งเดียวกับเขา อยู่ข้างกายของเขาแต่เพียงผู้เดียว
อ๋องเสี่ยวเหยาเดินทางไปตามหมู่บ้านต่างๆ เพื่อตามหาหนี่เฟิ่งจิว ร่างกายก็เริ่มอ่อนแอจนล้มป่วย เพราะไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ วันจันทร์เต็มดวงก็วนกลับมาหาเข้าอีกครั้ง
หากคราวนี้หลับตาลงอย่างที่หนี่เฟิ่งจิว้า นางจะหายโกรธแล้วกลับมาหาเขาไหม
หรือนางจะกลับบ้านของตัวเองได้แล้ว แบบนั้นเขาก็จะได้วางใจว่านางปลอดภัยจากอันตราย
อ๋องเสี่ยวเหยายังรู้สึกได้ว่าหนี่เฟิ่งจิวยังอยู่ นางเคยบอกว่าจะกลับบ้านได้ ก็ต่อเมื่อแก้คำสาปให้เขาสำเร็จ เช่นนั้นเขาจะยอมแพ้เื่ตามหานางได้อย่างไร
ก่อนที่ดวงตาทรงเสน่ห์จะปิดลง เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของคนพร้อมด้วยเสียงเรียกโหวกเหวก
“ท่านอ๋อง!!!! ท่านอ๋องขอรับ !!!!!!”
“เจียงเหวิน?”
“เราเจอแม่นางหนี่เฟิ่งจิวแล้ว เยว่ชุนเป็คนเจอนางขอรับ”
“เจอที่ไหน??? นางอยู่อย่างไร!!!!”
ร่างของเยว่ชุนเกือบปลิวไปติดต้นไม้ แรงของท่านอ๋องนั้นมีไม่น้อยเลยทีเดียว เยว่ชุนเหงื่อผุดเต็มหน้าด้วยความกลัว อ๋องเสี่ยวเหยาเห็นแววตาเด็กหนุ่มสั่นไหว ก็ยอมใจเย็นปล่อยให้เป็อิสระ
“แม่นางอยู่ที่จวนกลางป่าฝั่งวังหลวง องค์รัชทายาทเป็คนช่วยนางเอาไว้ แล้วก็ซ่อนนางไว้ขอรับ”
“ซ่อน?”
“ขอรับ แม่นางบอกว่าองค์รัชทายาทส่งหนังสือให้ท่านอ๋องไปรับตัว แต่ท่านอ๋องไม่สนใจ แถมยังไล่ทหารของวังหลวงตะเพิด เพราะไม่้าตามหาแม่นาง....”
รังสีอำมหิตแผ่ซ่านจนเยว่ชุนต้องกลืนน้ำลาย ท่านอ๋องแววตาแข็งกร้าวขบกรามแน่น สองมือกำเข้าหากันอย่างแค้นใจ องค์รัชทายาทที่นับวันจะท้าทายความอดทนของเขาทุกเื่
ก็ดีเหมือนกัน เขาจะไปเปิดศึกให้วังแตกกระจายไม่มีชิ้นดี ลากคอพระชายาจื่อนั่วอิงลงมาชดใช้
“เอายังไงดีขอรับท่านอ๋อง”
“เ้าตามเด็กนี่ไปช่วยหนี่เฟิ่งจิวออกมา ส่วนวังหลวงและพี่ชายข้าจะจัดการเอง”
เจียงเหวินขนลุกซู่ เพียงแค่คิดก็เห็นแต่การนองเื อ๋องเสี่ยวเหยาจะฆ่าแกงกันเลยหรือ!
190
