[จบ] ท่านแม่ผู้นี้คืออดีตสุดยอดนักฆ่า

29 1-2

ตอนที่ 37 วิหคยักษ์สีคราม

เหลิงเจียวเหนียงแหงนศีรษะสูงสู่ฟ้า ทอดมองไปยังวิหคยักษ์สีครามที่กำลังสยายปีกลู่ลมลงจอดต่อหน้าต่อตา ภายในใจเริ่มรู้สึกหวั่นวิตกหนักขึ้นเรื่อยๆ

รอบตัวเวลานี้มีแต่ซากศพไม่สมประกอบของเหล่าองครักษ์ยาม ที่นี่ได้กลายมาเป็นทะเลสีเลือดประดุจนรกโลกันตร์

ขนนกสีครามน้ำเงินที่เรียงตัวเป็นระเบียบบนปีกปักษาเหล่านั้น ยามส่องกระทบกับแสงตะวันเบื้องบนฟากฟ้า ก่อให้เกิดเป็นความสวยงามปนพิสดารพันธุ์ลึกอย่างน่าประหลาด เหลิงเจียวเหนียงรู้สึกประหม่ากังวลจัด จนเหงื่อเย็นทะลักล้นไปทั่วฝ่ามือและหน้าผาก

แต่เมื่อเห็นขนนกสีครามน้ำเงินเปล่งประกายภายใต้แสงตะวันเหล่านี้แล้ว หัวใจดวงน้อยของเหลิงเจียวเหนียงกลับรู้สึกอบอุ่นอย่างพรรณนาไม่ถูก

“แม่จ๋า...”

เด็กชายตัวน้อยนั่งขดตัวกอดเข่าแน่น ก้มศีรษะร้องห่มร้องไห้ออกมาด้วยหลายหลากอารมณ์ที่ซับซ้อน ทั้งรู้สึกหวาดกลัวและโหยหาคิดถึงผู้เป็นแม่ นัยน์ตาสีทองคู่นั้นสั่นไสวพร้อมมีหยดน้ำตาใสบริสุทธิ์รินไหลออกมา แต่ทันใดนั้นเอง คล้ายได้ยินสุ้มเสียงเหยียบพื้นหญ้าดังกรอบแกรบอยู่เบื้องหน้า ทันทีที่เงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าเป็น หมาป่าขนเทาตัวหนึ่งที่กำลังย่างกรายมาทางนี้

หมาป่าขนเทาตัวนั้นแหงนหน้าชูจมูกยาวขึ้นสูง มองไปที่วิหคยักษ์สีครามบนฟากฟ้า ก่อนเริ่มย่ำสี่ขาเดินตรงเข้าไปใกล้เหลิงเจียวเหนียงมากขึ้นและมากขึ้น

เหลิงเจียวเหนียงใจสั่นขวัญหนีดีฝ่อ กรีดร้องเสียงดังทั้งน้ำตา

“ไม่ ฮึก...ฮึก... อย่าเข้ามานะ...”

“วี๊ดดด!!”

แต่ทันใดนั้นเอง เสียงกู่ร้องขับขานของวิหคยักษ์สีครามก็แผดดังสนั่นขึ้นเหนือหัว ทำเอาหมาป่าขนเทาตนนั้นและสมุนเคียงข้างถึงกับแตกฝูง แยกย้ายกระจัดกระจายกลับเข้าป่าลึกกันไปคนละทิศละทาง ไม่กล้ารั้งรออยู่ต่อ

เหลิงเจียวเหนียงยิ่งทวีความตกใจขวัญเสียอย่างหนัก ร้องห่มร้องไห้น้ำตาไหลพรากเสียงดังกล่าวเดิม

“ฮือออ...แม่จ๋า! แม่จ๋าอยู่ที่ไหน! ฮืออออ...”

วิหคยักษ์สีครามตนนั้นเอียงศีรษะปั้นหน้าฉงนใจเล็กน้อย ขณะเดียวกันก็ยกปีกปักษาอันนุ่มฟูทรงสง่า ยื่นออกไปลูบไล้ศีรษะน้อยๆของเหลิงเจียวเหนียงอย่างอ่อนโยน

ทว่าเด็กชายตัวน้อยกลับชะงักค้างแข็งทื่อเป็นรูปปั้นหินทันตา เนื้อตัวสั่นเทาไม่หยุดเนื่องด้วยความตกใจ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงด้วยซ้ำ อย่างไรเสีย สภาวะจิตตกขวัญผวาปานนี้ เขาหรือจะสามารถควบคุมอาการสะอื้นน้ำตาแตกของตนได้เยี่ยงไร?

ธารน้ำตาสองสายไหลอาบทั่วใบหน้าจนวิสัยทัศน์การมองเห็นพร่ามัวไปหมด แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังคงตระหนักได้ลึกๆภายในใจว่า วิหคยักษ์สีครามตนนี้คล้ายกับกำลังลูบไล้ศีรษะของตนอยู่

แม้อาการขวัญเสียจะดีขึ้นกว่าก่อนหน้า แต่ทว่าความกลัวที่มีต่อวิหคยักษ์สีครามก็ยังคงมีอยู่ไม่จางหายไปไหน

“อย่ากินข้าเลย ขะ-ข้า...แม่จ๋าของข้าทรงพลังไร้เทียมทาน หากเจ้ากล้ารังแกข้าเมื่อใด แม่จ๋าของข้าจะ...จะ...”

เหลิงเจียวเหนียงสำลักพูดต่อไม่ออก เหม่อมองวิหคยักษ์สีครามตัวใหญ่มหึมาตรงหน้าด้วยความยำเกรง

แค่ตัวมันก็มีขนาดใหญ่กว่าเรือนพิรุณจรัสทั้งหลังแล้ว ต่อให้ท่านแม่ของเขาปรากฏกายอยู่ตรงนี้ ก็เกรงว่ายากเกินกว่าจะเอาชนะได้...

แต่ถึงแบบนั้นก็เถอะ! ในเมื่อปากเก่งพูดจาขู่ไปแล้วตั้งครึ่งทาง จะให้หยุดกลางคันเช่นนี้ถือว่าเสียศักดิ์ศรี!

 “แม่จ๋าจะจับเจ้าถอนขนให้หมดตัวเลย!”

วิหคยักษ์สีครามตนนั้น “....”

ต่างฝ่ายต่างมองหน้าสบตากันอยู่สักครู่ สรรพสิ่งรอบตัวประหนึ่งหยุดนิ่ง

ภายหลังไม่กี่อึดใจ จู่ๆวิหคยักษ์สีครามตนนั้นก็ลดศีรษะลงเข้าชิดใกล้ ทั้งยังใช้หน้าผากขนปุยสีครามน้ำเงินขนาดใหญ่ยักษ์ลูบไล้ไปตามใบหน้าของเหลิงเจียวเหนียง เพื่อเช็ดคราบน้ำตาที่เปรอะเปื้อนให้

เหลิงเจียวเหนียงพูดไม่ออก “....”

หรือเป็นไปได้ไหมว่า วิหคยักษ์ตนนี้กำลังต้องการเช็ดเนื้อเช็ดตัวเขาให้สะอาดก่อนกิน? เหมือนกับเวลาเราทำอาหาที่ต้องล้างผักล้างเนื้อก่อน?

แต่...แต่ข้าตัวเล็กแค่นี้เอง มันจะอิ่มเหรอ? แน่ใจรึว่าจะกินน่ะ?? แน่ใจแล้วจริงๆนะ??!

“ฮือออ...ฮือออ...ฮือออ.... แม่จ๋า! แม่จ๋าช่วยลูกด้วย!! ฮือออ...”

ยิ่งเห็นว่าเหลิงเจียวเหนียงร้องไห้หนักขึ้น วิหคยักษ์สีครามก็ยิ่งเอียงศีรษะ คู่คิ้วเรียงยาวขมวดแน่นเจือแวววิตกกังวล

ทันใดนั้นเอง มันได้ใช้จะงอยปากคาบร่างของเหลิงเจียวเหนียงโยนขึ้นไปบนแผ่นหลังของมัน แล้วกางปีกปักสาคู่สง่างดงามพร้อมบินทะยานสู่ห้วงนภาสูงในทันใด

เหลิงเจียวเหนียงหวาดกลัวจนแทบอยากกรีดร้องออกมา เนื้อตัวแข็งเกร็งไปทั้งร่าง มือไม้ทั้งสองข้างกุมจับขนนกสีครามน้ำเงินบนแผ่นหลังที่อ่อนนุ่มของวิหคยักษ์สีครามเอาไว้แน่น

“กรี๊ดดด!!”

ด้วยความวิตกจริตเกินกักเก็บภายในใจได้ไหว สุดท้ายเขาก็ส่งเสียงกรีดร้องออกมาโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว

แต่อย่างไร ทั้งความกลัวและกังวลก่อนหน้าที่คิดจินตนาการไว้กลับมิได้เกิดขึ้นจริง ในทางตรงกันข้าม บนแผ่นหลังของวิหคยักษ์สีครามตนนี้กลับให้ความรู้สึกนุ่มสบายและปลอดภัยเป็นอย่างมาก

เขาค่อยๆลืมตาขึ้นด้วยความประหลาดใจ ก่อนพบว่าตัวเองกำลังขี่หลังของเจ้าวิหคยักษ์ตนนี้อยู่ 

“จิ๊บ..จิ๊บ...”

เหลิงเจียวเหนียงแอบตกใจกับตัวเองไม่น้อย เสียงร้องขับขานของมันในคราวนี้ฟังดูอ่อนโยนและน่ารัก แตกต่างจากก่อนหน้านี้ที่ทั้งดุร้ายกร้าวร้าวโดยสิ้นเชิง หรือข้ากำลังขวัญเสียจนเห็นภาพหลอนเข้าแล้ว?