ทะลุมิติมาเป็นยอดเขยแดนมังกร

บทที่ 40 เศรษฐีหนุ่มอู๋คุน

ในห้างสรรพสินค้ามีเสียงซุบซิบ กลุ่มผู้ชายมองจ้าวหนิงซีด้วยสายตาโลภ

ใบหน้าของจ้าวหนิงซีดูหม่นหมองเล็กน้อย หลังจากแต่งงานนี่เป็นครั้งแรกที่เธอมีความสุขแบบนี้ แต่พอมาถึงห้างสรรพสินค้า กลับถูกคนดูถูกเพียงเพราะเสื้อผ้าชุดหนึ่ง ถ้าเป็นใครก็คงทนไม่ได้

หลินชี่หยางมองผู้จัดการหวัง "คุณหมายความว่า พวกเราซื้อเสื้อผ้าชุดนี้ไม่ไหวงั้นเหรอ"

"ถ้าฉันบอกว่าคุณซื้อไม่ไหว คุณจะทำอะไรได้ล่ะ"

ผู้จัดการหวังยักไหล่ ไม่ใช่เธอพูดเอง ดูเด็กหนุ่มคนนี้ดูอ่อนแอ เสื้อผ้าที่ใส่ก็ไม่รู้ว่าไปเก็บมาจากแผงลอยที่ไหน ดูปราดเดียวก็รู้ว่าไม่มีความสามารถ คนแบบนี้จะมีความสามารถอะไร

จูน่าขบริมฝีปากแดงของเธอ เธอรู้ว่าตัวเองไม่มีทางทำงานที่นี่ต่อไปได้แน่

"ถ้าผมซื้อไหวล่ะ"

"ฮ่า ๆ ตลกชะมัด"

ผู้จัดการหวังหัวเราะเสียงดัง เขาน่ะเหรอจะซื้อเสื้อผ้าชุดนี้ไหว ถ้าเขาซื้อไหว เธอจะเดินสามรอบโดยยืนด้วยมือ

จ้าวหนิงซีรู้สึกรำคาญเล็กน้อย เธอดึงหลินชี่หยางไว้ "เราไปดูที่อื่นกันเถอะ"

"คุณลูกค้าทั้งสองท่าน รอสักครู่ ตอนนี้ไม่ใช่เรื่องเสื้อผ้าแล้ว เธอกำลังดูถูกพวกคุณอยู่"

หลินชี่หยางมองจูน่าที่ทำท่าฉุนเฉียว เขาอดหัวเราะไม่ได้ เขาชอบใจสาวคนนี้ทีเดียว

ตอนนี้พวกเศรษฐีหนุ่มที่เมื่อครู่ยังพูดซุบซิบกันอยู่ก็เดินเข้ามา

เมื่อเห็นจ้าวหนิงซี สายตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความโลภ ถ้าได้ผู้หญิงคนนี้มาอยู่บนเตียงของตัวเอง ตายบนเตียงก็คุ้มแล้ว

"สวยจัง แค่เสื้อผ้าชุดเดียวเอง ไอ้หนุ่มจนคนนี้ซื้อให้เธอไม่ไหว ฉันซื้อให้เธอเอง"

ชายหนุ่มผมแดงพูดพลางยักคางใส่ มองหลินชี่หยางด้วยสายตาท้าทาย

เมื่อผู้จัดการหวังเห็นชายคนนี้ ก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที เปลี่ยนสีหน้าไปอีกแบบ พูดอ้อนว่า "คุณอู๋ คุณดูสิ เพราะพวกเขา ฉันเลยไม่ได้ต้อนรับคุณให้ดี คุณอย่าได้ถือสาเลยนะ"

อู๋คุน ลูกชายของอู๋เหมิงเจีย ประธานกลุ่มบริษัทอู๋

ชายคนนี้เป็นเพียงเจ้าชู้ ใช้เงินเหมือนน้ำไหล แต่เป็นลูกค้ารายใหญ่ของห้างสรรพสินค้า

ผู้จัดการหวังยิ้มประจบประแจง แต่อู๋คุนที่แค่จะยกหนังตาขึ้นก็ขี้เกียจ เพียงแค่พูดเบา ๆ ว่า "ไปเอาชุดนั่นลงมา สาวสวยคนนี้อยากลอง ก็ให้เธอลองสิ ถ้าสวยฉันจะซื้อให้เธอ"

"ค่ะ ได้! ฉันจะไปเดี๋ยวนี้"

ผู้จัดการหวังวิ่งไปที่ชุดนั้นอย่างรีบร้อน หยิบชุดกระโปรงลายดอกนั้นลงมา

"ขอโทษนะ ฉันไม่ชอบชุดนี้ ไม่สนใจ"

จ้าวหนิงซีมองความโลภในดวงตาของนาง ก็รู้สึกขยะแขยงอย่างมาก จึงลากหลินชี่หยางเดินออกไป

เธอทนท่าทีของผู้ชายคนนี้ไม่ไหวจริง ๆ มันน่ารังเกียจมาก

"สาวสวย รอก่อน!"

แต่อู๋คุนรีบร้องเรียกไว้ทันที เข้ามาใกล้ "สาวสวย คุณคิดดูสิ ตามไอ้หนุ่มจน ๆ นี่ไปจะได้อะไรดี เขาให้อะไรคุณไม่ได้หรอก ถ้าตามฉันไป คุณอยากได้อะไร ฉันให้คุณได้ทั้งนั้น"

"แต่งงานกับเขา! แต่งงานกับเขา!"

คนในห้างสรรพสินค้าตะโกนกันใหญ่ ต่างพากันเชียร์ให้อู๋คุน

จูน่ามองกลุ่มคนเหล่านี้ แล้วกัดฟันพูดว่า "คุณอู๋ เธอมีแฟนแล้ว คุณมาแย่งแบบนี้มันไม่เหมาะสม"

ในชั่วขณะนั้น ทั้งห้างสรรพสินค้าต่างเงียบกริบ ทุกคนมองไปที่จูน่า ราวกับเธอเป็นตัวประหลาด

จริง ๆ แล้วเด็กสาวคนนี้หน้าตาไม่เลวเลย ดูบริสุทธิ์น่ารัก ผิวพรรณก็ละเอียดอ่อน แต่แน่นอนว่ายังห่างไกลจากความงามระดับจ้าวหนิงซี ที่ทำให้แผ่นดินไหวได้

หากไม่มีจ้าวหนิงซีอยู่ที่นี่ เธอคงเป็นเหยื่ออันโอชะในสายตาของอู๋คุนที่เป็นเหมือนหมาป่าหิวโหย

แต่ตอนนี้ อู๋คุ่นกลับโกรธเคือง

เขาเป็นถึงคุณชายใหญ่แห่งตระกูลอู จะยอมให้ผู้หญิงคนหนึ่งมาชี้หน้าชี้ตาต่อหน้าเขาได้อย่างไร

ฟึ่บ!

เขายกมือขึ้นฟาดใส่ใบหน้าของจูน่า

"อ๊าก!"

แต่มือของเขายังไม่ทันโดนใบหน้าของจูน่า ก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ข้อมือ ราวกับกระดูกจะหักอยู่แล้ว

ฟึ่บ!

เขาเซถอยหลังไปสองสามก้าว มองไปที่หลินชี่หยางด้วยสีหน้าตกใจ เมื่อครู่เขาเพิ่งจะออกมือ ตาเห็นชัดว่ากำลังจะฟาดหน้าจูน่า แต่ไอ้ขอทานนี่กลับยื่นมือมาขวางเขาไว้ ไม่เท่านั้น เพียงแค่ครั้งเดียว ก็ทำให้เขาถอยหลังไปหลายก้าว นี่มันต้องใช้พลังมหาศาลขนาดไหนกัน

อู๋คุนมีบอดีการ์ดติดตามมาด้วย พอเห็นคุณชายถูกคนอื่นรังแกแบบนี้ ก็พากันรุมเข้ามา

"ไสหัวไป!"

หลินชี่หยางเปล่งเสียงออกมาเพียงคำเดียว แต่สายตานั้นทำให้บอดีการ์ดสะดุ้งเฮือก เกือบจะนั่งก้นจ้ำเบ้าลงไปกับพื้น

ผู้คนทั้งห้างสรรพสินค้าก็เงียบกริบในพริบตา ไอ้ขอทานนี่กล้าลงมือกับคุณชายอู๋งั้นเหรอ โอ้วพระเจ้า!

หลินชี่หยางไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เรื่องบานปลาย แต่จ้าวหนิงซีคือเส้นแดงของเขา พวกนี้ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว เขาจะไม่สุภาพอีกต่อไป

เมื่อมองไปที่จูน่าที่ใบหน้าซีดเผือด เธอตกใจจนตัวสั่นเมื่อครู่นี้

เพิ่งจบมหาวิทยาลัย เคยถูกคนตบหน้าซะที่ไหนกัน?

แต่ตอนนี้ เธอเกือบโดนตบหน้าเต็ม ๆ 

ผู้จัดการหวังชี้ไปที่จ้าวหนิงซีแล้วพูดว่า "ผู้หญิงอย่างเธอไม่รู้จักบุญคุณเลยหรือไง? คุณอู๋ใจดีให้เธอมีชีวิตที่ดี แต่ตอนนี้เธอกลับทำแบบนี้ ฉันบอกเธอไว้เลยนะ คุณอู๋พูดอะไรแล้วไม่มีทางเปลี่ยนใจ เธอก็รู้จักที่ต่ำที่สูงหน่อย"

"ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คุณจะมาพูดได้"

ก่อนที่จ้าวหนิงซีจะทันได้เปิดปาก หลินชี่หยางก็จ้องมองผู้จัดการ หวังด้วยสายตาเย็นชา ดวงตาของเขาเหมือนมีดบาดที่กำลังทิ่มแทงร่างของเธอ ผู้จัดการหวังถึงกับสั่นสะท้าน กลืนน้ำลายดังเอื๊อก พลางมองไปที่หลินชี่หยาง ด้วยความประหลาดใจ สายตาของเขาเมื่อครู่ ทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวโดยไม่รู้ตัว!

หลินชี่หยางมองไปที่จูน่า "เธอชื่อจูน่าใช่ไหม?"

"ใช่ค่ะ"

"อยากเป็นผู้จัดการทั่วไปของห้างนี้ไหม?"

จูน่าคิดว่าเธออยากเป็นแน่นอน แต่เธอเพิ่งจบมหาวิทยาลัย จะมีคุณสมบัติแบบนั้นได้ยังไง?

เห็นเธอไม่พูดอะไร หลินชี่หยางยิ้มแล้วพูดว่า "ถ้าผมซื้อห้างนี้ แล้วให้เธอเป็นผู้จัดการที่นี่ เธอจะยอมไหม?"

ฮ่า ๆ ๆ!

คนรอบข้างพากันหัวเราะเสียงดัง

ไอ้หนุ่มจนคนนี้พูดอะไรน่ะ? เขาจะซื้อห้างนี้เหรอ? ล้อเล่นอะไรของเขา? ถ้าจะซื้อห้างนี้ทั้งหมด ถ้าไม่มีห้าหกร้อยล้านก็เป็นไปไม่ได้แล้ว

แม้แต่อู๋คุนยังไม่กล้าพูดอะไรเกินจริงขนาดนี้เลย ผู้ชายคนนี้ถึงกับกล้าพูดแบบนี้เหรอ?

ผู้จัดการหวังที่เมื่อครู่ถูกสายตาของหลินชี่หยางข่มขู่ไว้ ถึงกับอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา "ฮ่า ๆ ตลกชะมัด คุณกำลังล้อเล่นอยู่ใช่ไหม? ไอ้หนุ่มจนอย่างคุณน่ะเหรอ?"

จูน่ารีบพูดว่า "คุณคะ อย่าพูดเล่นแบบนี้เลย"

เห็นสามีของตัวเองเป็นแบบนี้ จ้าวหนิงซีรู้สึกผิดหวังไม่น้อย ครอบครัวของพวกเขาตกต่ำลงจริง ๆ ตอนนี้แค่ซื้อเสื้อผ้าชิ้นเดียวยังถูกคนเยาะเย้ย มันใช่เรื่องตลกหรอกเหรอ?

หลินชี่หยางมองไปรอบ ๆ ที่ฝูงชนกำลังหัวเราะเสียงดัง สายตาของเขายังคงนิ่งสงบ

อู๋คุนพูดกับกลุ่มคนเหล่านั้นว่า "ทุกคนได้ยินแล้วใช่ไหม เขาบอกว่าเขาสามารถซื้อห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ได้"

"ฮ่า ๆ! คุณกล้าบอกว่าตัวเองสามารถซื้อห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ได้หรือ" มีคนถามขึ้นมา

"ไม่กล้าหรอก! ผมรู้ตัวดี!" อู๋คุนพูดเสียงประหลาด ทำหน้าทะเล้นใส่ หลินชี่หยาง

มองไปที่ใบหน้าเหล่านั้น ในที่สุด หลินชี่หยางก็เงยหน้าขึ้น จากปากของเขามีเพียงคำพูดเย็นชาสองสามคำ "โทรหาเจ้านายของพวกแก บอกเขาว่า หลินชี่หยางจะเข้าซื้อกิจการร้านนี้ ช้าไปสักนาที ต้องรับผิดชอบผลที่ตามมาเอง!"