ตำนานผู้วิเศษ

และไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่

สติของเซี่ยซีหานคล้ายกลับมา

เขารู้สึกว่าตัวเองนั้นเบามากและกำลังล่องลอยอยู่

'ข้าถูกไอ้แก่เคอซวนฆ่าตายแล้วงั้นเหรอ' เซี่ยซีหานพูดกับตัวเองในใจ และเมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาพบว่าตรงหน้าเขาดวงดาวพร่างพราว 'ทำไมที่นี่ดูคุ้นตาจัง' เซี่ยซีหานยังสับสนอยู่

"ไอ้เด็กน้อยเตรียมตัว นี่ใกล้ได้เวลาที่ดีที่สุดแล้ว" เสียงที่คุ้นเคยทำเซี่ยซีหานออกจากภวังค์และความสับสน

"!ไอ้แก่เคอซวน" เซี่ยซีหานแผดเสียงพร้อมหันไปทางต้นเสียง

เขาเห็นเคอซวนกำลังโยนเงินบูลนี่หรือผลึกน้ำเงินใส่วงจรเวทมนตร์จำนวนมากอย่างไม่เสียดาย

"ที่เจ้าตะโกนเรียกข้าว่าไอ้แก่ อย่าบอกนะว่านี่คือสิ่งที่เจ้าเรียกข้าลับหลังเสมอมา"

"เอ่อใช่แล้วจะทำไม ไอ้แก่ทำไมเอ็งต้องฆ่าข้าด้วย เอ็งรู้จักชายที่ชื่อเซี่ยซีหานคนนี้น้อยเกินไปแล้ว ต่อให้บิดาเป็นผี บิดาก็จะลากคอเอ็งไปตายด้วยกัน"

เคอซวนไม่ไยดีกับคำพูดเขาหัวเราะเซี่ยซีหาน จากนั้นก็พูดงั้นรึ แต่ตอนนี้เจ้าก็เป็นผีจริงๆ แล้วนี่

เซี่ยซีหานตกใจเล็กน้อย และเขาพบว่าเขาเป็นวิญญาณล่องลอย แล้วด้านล่างตัวเขาเอง เขาพบเซี่ยซีหานชายหนุ่มที่แสนหล่อเหลาในความคิดของเขา ร่างนี้นอนนิ่งแข็งไม่ได้สติ น้ำลายไหลออกจากปากเยิ้มไปหมด

เซี่ยซีหานแทบอยากร้องไห้ "นี่ข้าตายแล้ว ข้าตายแล้วจริงๆ งั้นเหรอ" เซี่ยซีหานเอาสองมือจับศีรษะสะบัดไปมาอย่างที่ไม่อยากจะเชื่อในเรื่องที่เกิดขึ้น

เซี่ยซีหานอยากพุ่งตัวไปบีบคอเคอซวนให้ตายไปด้วยกัน แต่เขาพบว่า เมื่อเขาพุ่งตัวไปและพยายามจะบีบคอเคอซวนให้ตายไปด้วยกัน ไม่ว่าเขาจะทำอย่างไร เขาก็จับโดนตัวของเคอซวนไม่ได้เลย ดวงวิญญาณไม่อาจจะสัมผัสร่างมนุษย์ได้

"ไอ้เด็กเวร เจ้าคิดว่าดวงวิญญาณของเจ้า คือดวงวิญญาณของผู้วิเศษที่ยิ่งใหญ่เช่นดวงวิญญาณของนางเงือกขาวงั้นรึ ที่จะสามารถทำให้ดวงวิญญาณมีผลต่อโลกแห่งความเป็นจริง ทำตัวให้มันดีๆ หน่อย ไม่งั้นเจ้าจะได้ตายจริงๆ"

เซี่ยซีหานได้ยินคำว่าตายจริงๆ เขาก็โกรธเกรี้ยว เขาตายไปแล้วและจะยังให้ตายจริงๆ ได้อีกหรือ ไอ้แก่เคอซวน เอ็งมันสารเลวจริงๆ

เคอซวนที่หันมองดวงดาวเป็นระยะระยะ เขาก็พบว่าเขาไม่มีเวลามากแล้ว ดังนั้นเขาจึงพูดน้ำเสียงจริงจัง

"ข้าได้โยนผลึกน้ำเงินเข้าสู่วงจรเวทมนตร์ไปจำนวน 25000 บูลนี่แล้ว และนี่คือช่วงที่ดวงดาราเป็นใจ มันจะช่วยเจ้าขยายองค์ปัญญา ทำให้เจ้าสามารถแตกฉานในการสร้างอาณาจักรแรกสุดแห่งผู้วิเศษของเจ้าได้ เจ้าได้ศึกษาวิธีสร้างอาณาจักรแห่งผู้วิเศษมาเรียบร้อยแล้วสินะ"

'เคอซวนเอ็งพูดอะไร' เซี่ยซีหานงงงัน แต่เขาก็ไม่ใช่คนโง่จนเกินไป "ท่านผู้วิเศษผู้ยิ่งใหญ่เคอซวนนี่ท่านอย่าบอกนะว่า..."

"เอ่อใช่แล้ว นี่คือปะรำพิธีที่ข้าสร้างขึ้นเพื่อเจ้า เพื่อให้เจ้าได้ก้าวสู่อาณาจักรแห่งผู้วิเศษที่แท้จริง ไอ้เด็กเวร เจ้าดีใจใช่ไหม"

"ไม่ใช่ว่าต้องใช้ผลึกน้ำเงินจำนวนแสนบูลนี่หรอกเหรอ" เซี่ยซีหาพูดอย่างเขินอาย นี่ข้าเข้าใจเคอซวนผิดไปงั้นเหรอ

"ไม่จำเป็น จำนวนบูลนี่ที่ต้องใช้ ในความจริง ไม่ต้องมากมายถึงแสนบูลนี่ก็ได้ แต่สาเหตุที่คนส่วนใหญ่ต้องใช้ถึงแสนบูลนี่ในการควบแน่นพลังธรรมชาติ เพราะโดยทั่วไปผู้คนไร้พรสวรรค์ และมีองค์ปัญญาที่ไม่มากพอ หากในช่วงเวลาหนึ่ง เจ้าสามารถควบแน่นร่างวิญญาณ และสร้างอาณาจักรผู้วิเศษในกายเจ้าสำเร็จ ภายในเวลา 1 ใน 5 เท่าของคนอื่นๆ ได้ เจ้าก็สามารถใช้เงินบูลนี่น้อยกว่าคนอื่นๆ ได้ 5 เท่า ดังนั้นจำนวนแสนบูลนี่จึงไม่จำเป็นสำหรับทุกคน"

เซี่ยซีหานพยักหน้ารับ ที่แท้เรื่องราวเป็นแบบนี้เอง

แต่ในไม่ช้าเสียงอันน่ากลัวและรอยยิ้มอันชั่วร้ายของเคอซวนก็ทำให้เซี่ยซีหานขนลุก "แต่นั่นก็ไม่ได้แปลกว่าทุกคนจะทำได้ โดยเฉพาะเจ้าไอ้เด็กตัวแสบเซี่ยซีหาน วันนี้ข้าได้สร้างวงจรเวทมนตร์ขึ้นเพื่อเจ้า นอกจากนั้นยังผลักร่างวิญญาณของเจ้าออกจากกายเนื้อ สิ่งนี้จะช่วยเหลือเจ้าในการสร้างอาณาจักรผู้วิเศษได้ดีกว่าคนอื่นๆ ก็จริง แต่... คิกคิก" เคอซวนหัวเราะเบาๆ ไม่หยุด

เขาราวกับคนบ้าที่รู้สึกสนุก "หากในครั้งนี้เจ้าไม่สามารถสร้างอาณาจักรผู้วิเศษแห่งสัมผัสในร่างวิญญาณของเจ้าขึ้นได้ เจ้าจะได้ตายจริงๆ ไอ้เด็กน้อย"

ฟุบ ฟุบ ในมือเคอซวนปรากฏเทียนไข

ก่อนวงจรเวทมนตร์นี้จะคล้ายปรากฏลมหมุนเกลียวขึ้น หมอกสีครามควบแน่นไปหมด แม้เซี่ยซีหานจะเป็นดวงวิญญาณ เขาก็สามารถสัมผัสถึงพลังธรรมชาติอันยิ่งใหญ่ได้

"เจ้ามีเวลาเพียงเทียนไขนี้ดับ เจ้าต้องสร้างอาณาจักรแห่งสัมผัสในร่างวิญญาณของเจ้าให้สำเร็จ ไม่งั้นเจ้าจะตาย"

ร่างวิญญาณของเซี่ยซีหานอยู่ๆ นิ่งแข็ง

แม้เขาจะเคยอ่านวิธีสร้างอาณาจักรแรกของผู้วิเศษมาเป็นสิบครั้ง จากหนังสือของเด็กประหลาดขนมเปี๊ยะทองคำเสี่ยวหรุ่ย แต่เขาก็ไม่เคยทำมันได้จริงๆ สักครั้ง ว่ากันว่าการสร้างอาณาจักรแรกสัมผัสนั้น จริงๆ ไม่ง่ายเลย

โดยทั่วไปผู้วิเศษจะใช้เวลาราวๆ ห้าเทียนไขเพื่อสร้างมันให้สำเร็จ แต่ส่วนใหญ่จะล้มเหลว นั่นเพราะในการสร้างอาณาจักรนั้น นอกจากต้องใช้ความรู้สัมผัสถึงพลังธรรมชาติแล้ว แต่มันยังเจ็บปวดมากอีกด้วย ราวกับต้องเอามีดกรีดตับไตไส้พุ่งของตัวเอง และนั่นก็ทำให้ผู้วิเศษส่วนใหญ่ล้มเหลวและทำสิ่งเล่านี้ช้าไปอีก

แต่เซี่ยซีหานล่ะ

เขาไม่ชอบความเจ็บปวด ดังนั้น เขาจึงหาข้ออ้างเพื่อผัดวันประกันพรุ่งในการสร้างอาณาจักรของผู้วิเศษเสมอมา

แต่วันนี้เขากลับถูกเคอซวนถีบใส่หุบเหวแห่งความตาย

ถ้าเขาเป็นผู้วิเศษแท้จริงอาณาจักรแห่งสัมผัสไม่ได้ วันนี้เขาจะตายจริงๆ

'เคอซวนเอ็งมันชั่วช้า' เซี่ยซีหานได้แต่ด่าไอ้แก่เคอซวนในใจ

แต่ตอนนี้เขาจำต้องเร่งระดมพลังธรรมชาติสีครามรอบตัว ดึงมันผนึกไว้ที่กลางกายวิญญาณของตัวเองให้ได้โดยเร็วที่สุด 'เชี้ยแมร่งโคตรเจ็บ' เซี่ยซีหานแผดเสียงร้องในใจกับตัวเอง แต่แม้ว่าเขาจะเจ็บปวดคล้ายเอามีดแทงตัวเองซ้ำๆ ไม่หยุด แต่เซี่ยซีหานก็ไม่หยุดมือ ดึงไอหมอกสีครามเข้าร่างไม่หยุด จากนั้นมันก็ค่อยๆ เกิดเป็นผนึกแสงธาตุก้อนเล็กๆ จำนวนหนึ่ง ก้อนเล็กๆ เหล่านี้ คือรูนทักษะของเซี่ยซีหานที่ก่อรูปขึ้นในกายวิญญาณของเซี่ยซีหาน

ยิ่งเขาถนัดทักษะใดมาก ผลึกแสงที่เป็นตัวแทนของรูนทักษะนั้น ก็จะใหญ่มากขึ้นตามไปด้วย

'หกทักษะ ในร่างของเจ้าเด็กนั่นมีถึงหกทักษะ นอกจากนั้นสี่ในหกยังเป็นทักษะธาตุบริสุทธิ์ เซี่ยซีหานเจ้ามันเป็นไอ้เด็กปีศาจอย่างแท้จริง' จากนั้นครู่หนึ่งเคอซวนก็ถอนหายใจ และมองจ้องเซี่ยซีหานด้วยตาไม่กะพริบ พร้อมนึกไปถึงวันที่บุกเข้าไปในกองกำลังหมาล่าเนื้อ

เหตุการณ์ต่างๆ เกิดขึ้นมากมาย และในนั้นมีเรื่องที่เคอซวนไม่สามารถเล่าให้ใครฟังได้

'ดูเหมือนจะไม่ใช่ข้าที่ปกป้องเขา แต่เป็นเขาที่ต้องปกป้องข้า' เคอซวนมุมปากยกยิ้มเบาๆ

ที่เขาเร่งรัดผลักดันให้เซี่ยซีหานก้าวสู่การเป็นผู้วิเศษอาณาจักรแห่งสัมผัส มันไม่ใช่เพราะเขาต้องการช่วยเหล่าคนแคระตามที่เซี่ยซีหานขอร้อง แต่เป็นเพราะเขาต้องการให้เซี่ยซีหานเป็นตัวละครหลักในการแก้แค้นตามแผนการของตัวเขาเอง

ในมือของเคอซวนปรากฏลูกแก้ววิเศษที่เขาหยิบออกมาจากในแขนเสื้อของเขา ในลูกแก้วนี้มีภาพหมู่บ้านต่างๆ ทยอยปรากฏซากศพและชีวิตมากมายที่ตายไป ทั้งหมดเป็นฝีมือของอมนุษย์ต้าเจิงผู้มีอีกฐานะคือ นักบวชสีเลือดผู้วิเศษอาณาจักรแห่งดารา

การเห็นคนตายมากมาย ไม่ได้ทำให้เคอซวนเจ็บปวดมากขึ้นแต่อย่างไร ความรู้สึกของเคอซวนผ่านช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดไปแล้ว ตอนนี้ต่อให้คนทั้งโลกจะตายตรงหน้าเขา แต่ตัวเขาก็ยังมองข้ามและเฉยชาได้ ยกเว้นการตายของคนคนเดียว

ต้าเจิงผู้เป็นอมนุษย์ เคอซวนต้องการฆ่าคนคนนี้ด้วยมือของตัวเองเท่านั้น

'เจ้าเด็กน้อย ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่โกรธข้านะที่ข้าหลอกใช้เจ้านะ แต่มันก็ช่วยไม่ได้ แม้ข้าจะต้องตาย แต่ข้าก็ต้องแก้แค้นมันให้ได้'

...

เส้นแสงพุ่งบรรจบท้องฟ้า

กลางกายของเซี่ยซีหานมีอักขระเวทย์โบราณที่ยากจะเข้าใจ มวลพลังธรรมชาติกลั่นเป็นมหาวิหารขนาดเล็ก มีจุดส่องแสงหกจุดแสดงถึงพลังวิเศษของเซี่ยซีหาน

หากแต่ถ้าสังเกตดูดีๆ จะพบว่ามหาวิหารที่เซี่ยซีหานสร้างขึ้นนั้นต่างจากใครๆ

มันมีกลิ่นอายที่เก่าแก่และบรรพกาลเหนือผู้อื่นจริงๆ

เคอซวนยิ้มเมื่อเห็นร่างวิญญาณของเซี่ยซีหานสร้างมหาวิหารอันลึกลับสำเร็จ 'เซี่ยซีหานเจ้าแตกต่างจากคนอื่นจริงๆ สิ่งที่วิญญาณนางเงือกขาวพูดกับข้ามันไม่ผิด'