CHAPTER 13 : พี่ธามร้อยอารมณ์
วันนี้เป็วันเสาร์ที่ฉันต้องตื่นแต่เช้าเพราะว่ามีนัดตอนสิบโมง แต่ที่ต้องรีบตื่นเพราะว่าจะไปหาทาบิก่อน วันหยุดแบบนี้พี่ธามคงไม่ตื่นง่ายๆ หรอก รอพี่ธามลูกสาวฉันหิวพอดีอ่ะ ฉันเข้ามาในห้องโดยการกดรหัสอย่างกับเป็ห้องของตัวเองไปแล้ว เพราะพี่ธามไม่ว่าไงฉันถึงได้ใจหรือที่ไม่ด่าเพราะี้เีมาเปิดประตูให้ฉันล่ะมั้ง
“ทาบิ~” ฉันเดินเข้าไปหาทาบิที่กำลังเล่นลูกบอลอยู่ ต้องซื้อของมาให้เล่นเยอะๆ เพราะเวลาที่ฉันกับพี่ธามมีเรียนพร้อมกันน้องจะได้ไม่เหงา แต่ทาบิเลี้ยงง่ายมากนะ กินอิ่มแล้วก็นอน ไม่มีคนอยู่ก็นอนอย่างเดียวจนมีคนมานั่นแหละถึงจะตื่นมาเล่น แบบนี้ก็ค่อยหายห่วงหน่อย
“เมี้ยววว”
“หิวใช่ไหม รอแม่แปบนึง” ฉันบอกพร้อมกับลูบหัวก่อนจะลุกไปเอานมมาเทให้ ให้โตกว่านี้อีกหน่อยก็จะเปลี่ยนไปกินอาหารแมวได้แล้วแต่ตอนนี้น้องยังต้องกินนมไปก่อน
“มาเช้าจัง”
ฉันหันไปมองพี่ธามที่เพิ่งเปิดประตูออกจากห้องมาด้วยหน้าตางัวเงียผมเผ้ายุ่งเหยิงไปหมด แต่จะบอกว่าหล่อมาก ลุคแฟนบอยสุดๆ เสื้อกล้ามสีดำกับกางเกงนอนสีเดียวกันตัดกับสีผิวไปอีก ม่านมุกเืกำเดาจะไหลแล้ว!
“หนูเสียงดังทำพี่ตื่นหรือเปล่า” ฉันถามเพราะมันเพิ่งจะเก้าโมงเอง วันหยุดทั้งทีพี่ธามไม่น่าจะตื่นเช้าขนาดนี้ ถึงมันจะสายสำหรับคนปกติก็เถอะ
“เปล่า” พี่ธามตอบพร้อมกับลงไปนั่งเล่นกับทาบิบนพื้นทั้งที่ตาแทบจะปิดสนิทอยู่แล้ว นอนด้วยกันแค่คืนเดียวสนิทกันขนาดนี้เลย ทีกับฉันไม่เห็นมานั่งลูบหัวแบบนี้บ้างล่ะ
“ทาบิมากินนมเร็ว” นี่ขนาดเอานมมาวางใกล้ๆ ยังไม่สนใจเลยอ่ะ ตอนแรกร้องเพราะหิวไม่ใช่หรือไง แล้วนี่อะไร ซุกอยู่นั่นแหละมืออ่ะ ออดอ้อนอะไรขนาดนั้น พี่ธามก็เหมือนกันไหนบอกไม่ชอบแมวไง สนใจแมวมากกว่าฉันอีก
“ไม่กินจะเอาไปเททิ้งนะ” ไม่ได้ขู่จริงๆ ด้วย หมั่นไส้อ่ะ
“ไปกินนมก่อนไป”
“เมี้ยวว”
จ้า พี่ธามพูดครั้งเดียวรู้เื่ วิ่งดุ๊กดิ๊กๆ มากินนมอย่างไวเลยจ้า นังลูกผี! ถ้ารู้ว่าเอามาแล้วฉันจะกลายเป็ส่วนเกินแบบนี้ฉันจะไม่เอามาเลี้ยงเลย พาลแล้ว!
“แต่งตัวจะไปไหน” เนี่ยพอทาบิกินนมแล้วถึงจะมาคุยกับฉัน สำคัญไม่เท่าก็อย่างนี้แหละ
“จะไปเที่ยว” ความจริงคือมีนัดสิบโมงแต่มาเร็วเพราะอยากจะมาอยู่กับทาบินานๆ กลัวพี่ธามจะเบื่อ แต่กลับกลายเป็ว่าคนที่เขาจะเบื่อนั้นคือตัวฉันเอง
“ไปกับใคร”
“พี่ไต้ฝุ่น”
“ทำไมต้องมัน”
ฉันเงยหน้าไปมองพี่ธามเพราะน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปของเขา ก็คุยกันอยู่ดีๆ ทำไมต้องทำเสียงไม่พอใจด้วย อย่างกับพ่อหวงลูกสาวไม่อยากให้ลูกไปเที่ยวกับผู้ชายงั้นแหละ พอบอกว่าไปกับพี่ไต้ฝุ่นก็สวนกลับขึ้นทันควันเลย
“ก็ไปด้วยกันออกบ่อย” พี่ไต้ฝุ่นชอบพาไปเลี้ยงข้าวตลอดซึ่งฉันก็ไม่เคยปฏิเสธเพราะชอบของฟรีไง แต่ครั้งนี้ฉันเป็คนนัดเขาไปเองแหละ
“คนอื่นไม่มีหรือไง เพื่อนไปไหนหมด”
“ก็อยากไปกับพี่ไต้ฝุ่น” คือมีธุระไงทำไมต้องทำเสียงดุทำหน้าโหดด้วย
“ชอบมันหรือไง”
อะไรเนี่ย คิดไปถึงไหนต่อไหน คิดไปเองเก่ง เอาจริงๆ ฉันจะไปไหนกับใครก็ได้หรือเปล่า ตอนนั้นก็ตกลงกันแล้วว่าเราจะเปิดใจให้ใครก็ได้น่ะ เพราะฉะนั้นตอนนี้ฉันจะชอบใครก็ได้
“ชอบสิ พี่ไต้ฝุ่นใจดีจะตาย” อยากจะตบปากตัวเอง ไม่รู้อะไรดลใจให้พูดไปแบบนั้น แต่มันก็อยากรู้ไงว่าพี่ธามจะมีปฏิกิริยายังไง ที่ทำอยู่เนี่ยเหมือนกับกำลังหวงกันอย่างนั้นแหละ
พี่ธามมองหน้าฉันนิ่งด้วยสายตาที่ฉันเองก็อ่านไม่ออก ไม่เคยรู้เลยว่าที่ธามกำลังคิดอะไรอยู่ สายตาของเขาฉันไม่เคยมองออกเลยสักครั้ง มันคงจะดีถ้าฉันรู้จะได้ไม่ต้องคอยคิดไปเอง
“ไปกี่โมง”
“สิบโมงค่ะ”
ฉันถอนหายใจออกมาอย่างผิดหวังเมื่อมันไม่ได้เป็อย่างที่ฉันคิด พี่ธามไม่ได้หวงไม่ได้ห่วงอะไรทั้งนั้นแหละ ควรจะห้ามไม่ให้ฉันไปไม่ใช่หรือไง มาถามว่าไปกี่โมงเนี่ยนะ ตลกตัวเอง นิสัยชอบคิดไปเองแก้ไม่หายสักที
“ไปด้วย”
“หะ ห้ะ” เมื่อกี๊พี่ธามพูดอะไรนะ
“สิบโมงใช่ไหม ไปอาบน้ำก่อนแล้วกัน”
เดี๋ยวนะ พี่ธามพูดว่าจะไปด้วยใช่ไหมแล้วตอนนี้ก็กำลังจะไปอาบน้ำ
“ดะ เดี๋ยว...”
ไม่ทันแล้ว พี่ธามเดินเข้าห้องไปแล้ว แบบนี้ไม่ได้นะ ไม่เหมือนที่คุยกันไว้เลยนี่ ยังไงก็ไม่ได้จะให้พี่ธามไปไม่ได้ ต้องไม่เป็แบบนี้สิ
“พี่ไปไม่ได้นะ!”
“พี่จะไปจริงเหรอ”
ฉันถามตอนที่เรากำลังจะเดินไปที่รถของพี่ธามที่ไม่ว่าจะถามกี่ครั้งก็ยังไม่ได้คำตอบมีเพียงหน้านิ่งๆ ส่งกลับมาเท่านั้น แต่นั่นก็เพียงพอที่จะไม่ทำให้ฉันถามต่อแล้วล่ะ สุดท้ายฉันก็ห้ามเขาไม่ได้
“ถ้าพี่ไปทาบิก็ไม่มีเพื่อนเล่นสิ”
“ไม่ให้ไปฉันก็เอาลูกเธอไปปล่อยอยู่ดี”
เนี่ยร้ายอ่ะ ชอบเอาทาบิมาขู่ตลอด เมื่อชั่วโมงที่แล้วยังเล่นกันจนน่าหมั่นไส้อยู่เลย
“จะไปทำไมเนี่ย” ฉันบ่นพึมพำให้ได้ยินคนเดียวแต่ก็ไม่รอดพ้นคนหูดีอย่างพี่ธามไปได้อยู่ดี
“แล้วทำไมจะไปไม่ได้ ไอ้ฝุ่นก็เพื่อนฉัน”
“ก็ให้ไปด้วยนี่ไง” มาถึงขนาดนี้คงทำอะไรไม่ได้แล้วแหละ เอาแต่ใจตัวเองชะมัดเลย
“หรืออยากจะไปกันสองคน ไม่ไปก็ได้นะ”
“งอแงอ่ะ ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย” ทำมาพูดดีเถอะ พอบอกไม่ให้ไปก็เอาทาบิมาขู่อ่ะ
ฉันไม่ได้อยากไปกับพี่ไต้ฝุ่นสองคนหรืออะไรนะ แต่คือที่ไปเพราะธุระของฉันมันเกี่ยวกับพี่ธามไงแล้วเขาไปด้วยแบบนี้ฉันจะทำอะไรได้ล่ะ แล้วก็มางอแงใส่เนี่ย
“เหอะ”
“เอ้า ทำไรผิดอีกเนี่ย” มาหงมาเหอะใส่ ตีหน้าบึ้งแล้วก็ขึ้นรถไปเลย ถ้าเป็ผู้หญิงฉันคิดว่าเป็วันนั้นของเดือนแล้วนะหลากหลายอารมณ์เหลือเกิน หงุดหงิดอะไรนักหนาก็ไม่รู้
พี่ธามเงียบมาตลอดทางจนมาถึงห้างที่เป็จุดนัดหมายของฉันกับพี่ไต้ฝุ่นเขาก็ยังไม่ยอมพูดด้วย ถ้าเป็เมื่อก่อนก็ไม่แปลกไงก็ตอนนี้คิดว่าดีขึ้นแล้วมันก็เลยอึดอัดหน่อยๆ อ่ะ บอกพี่ไต้ฝุ่นแล้วว่าพี่ธามจะมาด้วยก็หัวเราะใหญ่เลย
“นัดมันตรงไหน เดินนำไปสิ” ประโยคแรกั้แ่ขึ้นรถมาเลย นึกว่าจะไม่ยอมคุยด้วยซะแล้ว
ฉันทำตามอย่างว่าง่ายโดยการเดินนำพี่ธามไปยังที่ที่นัดพี่ไต้ฝุ่นไว้ เมื่อเห็นว่าพี่ไต้ฝุ่นยืนรออยู่ฉันก็รีบเข้าไปหาทันที
“ไงมึง นึกไงมาด้วย” พี่ไต้ฝุ่นทักพี่ธามที่ยังคงทำหน้าหงุดหงิดอยู่
“กูมาไม่ได้ไง”
“เอ้า กูก็แค่ถามมั้ยเนี่ย หงุดหงิดใส่ทำไมวะ”
“เออ จะทำอะไรก็ทำสิกูไปเข้าห้องน้ำก่อน”
พูดจบพี่ธามก็เดินไปเลยทิ้งให้ฉันกับพี่ไต้ฝุ่นยืนงงกันอยู่สองคนก่อนพี่ไต้ฝุ่นจะะเิเสียงหัวเราะออกมา
“พี่ขำอะไรเนี่ย”
“ตลกหน้ามันว่ะ”
“เพื่อนพี่เหมือนเป็เมนส์อ่ะ หงุดหงิดั้แ่มาแล้ว”
“หงุดหงิดเพราะหวงหรือเปล่า ตามมาขนาดนี้ก็คิดได้อย่างเดียวไหม”
“พี่อย่าพาย เรือล่มขึ้นมามุกจมน้ำคนแรกเลยนะ” เรือแหกขึ้นมาฉันเนี่ยแหละตายก่อน ไม่เอาไม่คิดเข้าข้างตัวเองถึงแม้อาการของพี่ธามจะดูเป็อย่างนั้นจริงๆ ก็เถอะ
“เอาน่า แล้วมันมาด้วยแบบนี้จะทำไง มาดูของขวัญให้แต่เ้าตัวมาด้วยก็ได้เหรอ”
“นั่นน่ะสิ จะทำยังไงล่ะเนี่ย” เพราะอย่างนี้ถึงไม่อยากให้มาไงล่ะ อาทิตย์หน้าจะเป็วันเกิดพี่ธามแล้วแต่ฉันยังไม่รู้จะซื้ออะไรให้เลยชวนพี่ไต้ฝุ่นออกมาช่วยเลือก แต่พี่ธามก็ตามมาด้วยแบบนี้ฉันจะทำอะไรได้ล่ะ
พี่ธามนะพี่ธาม
เราสามคนเดินไปเรื่อยแบบไร้จุดหมายมาก เข้าร้านนั้นออกร้านนี้เป็ว่าเล่นเพราะไม่ได้มีจุดหมายแน่นอนว่าจะมาซื้ออะไร แต่ที่ต้องทำเป็ไปดูร้านนู้นร้านนี้ก็เพราะไม่อยากให้พี่ธามสงสัย ส่วนมากของที่ได้ก็เป็ของทาบิทั้งนั้น มีแต่ของน่ารักๆ จนฉันแทบจะเหมาทั้งร้านแล้ว แต่คิดไปคิดมาก็ดีเหมือนกันนะที่พี่ธามมาด้วยเพราะจะได้สังเกตด้วยว่าเขาสนใจอะไรถึงจะเข้าหลายๆ ร้านแล้วพี่ธามจะยังคงทำหน้าเบื่อหน่ายอยู่ก็เถอะ
“พี่ไม่อยากได้อะไรเลยเหรอ” ฉันถามพี่ธามในขณะที่พี่ไต้ฝุ่นกำลังเลือกของอยู่ในร้านของผู้ชายซึ่งฉันไม่กล้าเข้าไปหรอก พี่ธามก็เลยยืนอยู่กับฉันข้างนอกด้วย
“อือ”
เนี่ย เย็นขาอีกแล้วอ่ะ ทำหน้าเหมือนถูกบังคับให้มาทั้งที่เป็ฝ่ายตามมาเอง พอฉันห้ามก็มางอแงใส่อีก
“โกรธไรหนูเปล่าอ่ะ” ฉันทำอะไรให้ไม่พอใจเหรอ ไม่ชอบแบบนี้เลยอ่ะ ไม่ชอบที่มาเงียบใส่กันแบบนี้เลย
“เปล่า”
“ถามคำตอบคำ ไม่โกรธเลยเนอะ”
“อยากกินไอศกรีมไหม”
“หืออ” อยู่ๆ ก็มาเปลี่ยนเื่เฉยเลย ตามไม่ทันแล้ว
“เลี้ยง กินไหม”
“อื้อ”
พอฉันตอบรับพี่ธามก็จูงมือฉันเดินไปเลย ย้ำว่าจูง ไม่ได้ลากเหมือนที่ชอบทำแล้ว อยู่ๆ ก็เปลี่ยนอารมณ์อีกแล้ว คนอะไรมีหลายโหมดในวันเดียว
“เดี๋ยวก่อนพี่ธาม ไม่รอพี่ไต้ฝุ่นก่อนเหรอ” พี่ไต้ฝุ่นยังไม่ออกมาเลย ออกมาไม่เจอใครทำไงเล่า
“โทรศัพท์มันก็มี ถ้าไม่โง่มันก็โทรหาเอง”
แรงอ่ะ แรงมาก ปากคอเราะร้ายเหลือเกิน แล้วฉันจะทำอะไรได้นอกจากจะเดินตามมาแบบนี้อ่ะ พี่ธามพาฉันมายืนต่อแถวหน้าร้านเพราะว่าคนเยอะ ส่วนตัวเองไปหาที่นั่งรออย่างสบายใจ ถ้าไม่ติดว่าให้เงินมานะไม่ยอมจริงๆ ด้วย
“น้องครับ”
ฉันหันไปตามเสียงเรียกอย่างแปลกใจเพราะไม่รู้ว่าเรียกตัวเองหรือเปล่าก็เจอผู้ชายตัวสูงๆ คนนึงกำลังมองมาที่ฉันและยิ้มให้จึงมั่นใจว่าเรียกฉันแน่นอน แต่ว่าฉันไม่รู้จักเขาเลยนะ ไม่รู้จักด้วย
“คะ มีอะไรเหรอคะ”
“คือว่าเพื่อนพี่ที่นั่งอยู่ตรงนั้นมันให้พี่มาขอไลน์น้องอ่ะครับ” พี่เขาชี้ให้ฉันดูคนที่นั่งอยู่ในร้านที่มองมาทางฉันอย่างเขินๆ ฉันจึงทำได้เพียงส่งยิ้มแห้งๆ ไปให้ คือไม่รู้จักไงแล้วก็ไม่คิดว่าจะมีใครมาชอบนี่นา
“เอ่อ คือ...” จะว่ายังไงดีล่ะ ที่ผ่านมาก็เอาแต่ตามติดพี่ธามมาตลอดโดยไม่ได้สนใจคนอื่นเลย พอมีคนมาชอบมันก็รู้สึกแปลกๆ อ่ะ ไม่ได้รู้สึกดีหรืออะไรแต่มันอึดอัดมากกว่า
“ได้ไหมครับ”
“เมื่อไหร่จะได้สักที ไม่รีบกลับไปหาลูกหรือไง”
อะ อะไรนะ ลูกรออยู่ห้องงั้นเหรอ อะไรของพี่ธามเนี่ย อยู่ๆ ก็เดินมาแล้วเอาแขนมาพาดไว้บนไหล่ฉันอีกแถมยังพูดประโยคชวนเข้าใจผิดนั่นด้วย คนที่ยืนต่อแถวอยู่หันมามองกันหมดเลยไหนจะพี่คนที่เข้ามาขอไลน์ฉันยืนหน้าซีดอีก
“อะไรของพี่เนี่ย”
“ลูกหิวนมขึ้นมาจะทำไง”
ยัง ยังไม่หยุดอีก ฮืออออ
“เอ่อ ขอตัวก่อนนะครับ” พูดจบก็รีบเดินไปทันทีเลย
พี่ธามนะพี่ธาม ทำคนอื่นเข้าใจผิดแล้วยังมีหน้ามายิ้มอีก เกลียดอ่ะ ทุกคนคงมองว่าฉันเป็คุณแม่วัยใสไปแล้ว
“พูดอะไรของพี่เนี่ย” เมื่อคนอื่นๆ เลิกสนใจแล้วฉันก็หันไปเล่นงานพี่ธามที่อารมณ์ดีจนน่าหมั่นไส้ ทีก่อนหน้านี้นะหน้าหงิกเป็ปลาทู
“ไม่รีบกลับไปหาทาบิหรือไง”
“แล้วไปพูดแบบนั้นคนอื่นก็เข้าใจผิดหมดสิ” ลูกๆ ๆ อยู่นั่นแหละ เพิ่มคำว่าแมวอีกคำไม่ได้หรือไง คำว่าลูกแมวเนี่ยมันพูดยากนักเหรอ
“ก็เื่ของมันสิ”
“แล้วก็เอาแขนออกไปด้วย หนัก!” อยู่ๆ มาพาดทำไมก็ไม่รู้แล้วก็ไม่ยอมเอาออกไปสักที หงุดหงิดแล้วนะ
Rrrrrrrr
พี่ธามเอาแขนออกพร้อมกับที่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นพอดี เขาทำหน้าเบื่อหน่ายทันทีเมื่อมองรายชื่อที่ขึ้นอยู่บนหน้าจอซึ่งฉันไม่เห็นไงเลยไม่รู้ว่าใครโทรมา พี่ธามรับสายแต่ก็พูดอยู่ไม่กี่ประโยคก่อนจะวางสายไป
“ไอ้ฝุ่นขอกลับก่อน”
“อ้าว ทำไมอ่ะ” หนีกลับก่อนอีกแล้ว สรุปวันนี้ก็ไม่ได้อะไรเลย ไม่รู้ด้วยว่าพี่ธามชอบอะไร
“ไม่รู้ ไปสั่งได้แล้ว” ไม่รู้ได้ไงก็คุยกันเมื่อกี๊ อะไรของพี่ธามเนี่ย แล้วก็นะไอ้อาการอารมณ์ดีจนออกนอกหน้าเนี่ยน่าหมั่นไส้เหลือเกิน
เมื่อได้ไอศกรีมแล้วฉันก็เดินไปหาพี่ธามที่นั่งรออยู่ก่อนจะยื่นไอศกรีมให้พี่ธามอันนึง จริงๆ แล้วพี่ธามไม่ได้สั่งหรอกแต่อยากซื้อให้เพราะเป็เงินของเขาไงซื้อกินคนเดียวคงแปลกๆ ไม่รู้หรอกว่าพี่ธามชอบรสช็อคโกแลตที่ฉันเลือกมาหรือเปล่าแต่ส่วนมากผู้ชายชอบรสนี้ไม่ใช่หรือไง
“อะไร” พี่ธามยืนขึ้นแล้วทำหน้าไม่เข้าใจที่ฉันส่งไอศกรีมให้
“ซื้อมาให้ไง”
“ไม่กิน”
‘ฉันไม่ชอบของที่มาจากเธอ’
อยู่ๆ คำพูดในวันนั้นของพี่ธามก็ลอยเข้ามาในหัวของฉันราวกับกำลังตอกย้ำ ฉันไม่เคยลืมและคงจะไม่มีวันลืมว่าวันนั้นพี่ธามพูดอะไรออกมาบ้าง มือข้างที่ยื่นออกไปค่อยๆ ลดลงในขณะเดียวกันไอศกรีมที่อยู่ในมืออีกข้างก็ถูกพี่ธามแย่งไป
“ไม่ชอบช็อคโกแลต” พี่ธามบอกก่อนจะเอาไอศกรีมรสสตอเบอรี่ของฉันเข้าปาก
“อื้อ แล้วพี่ชอบกินรสอะไร” ถึงจะงงแต่ก็ทำให้ฉันยิ้มออกมาได้อยู่ดี ความรู้สึกในตอนแรกหายไปหมดเลย
“สตอเบอรี่” ถึงคำตอบจะเป็แบบนั้นแต่สายตากลับมองมาที่ฉันจนทำตัวไม่ถูก
“ชะ ชอบตามหนูนี่” ไม่รู้ทำไมต้องเสียงสั่นหัวใจก็ไม่ต่างกัน
“อือ”
ฮือออ จับทีจะล้มแล้ว ตอนนี้อารมณ์ไหนอีกล่ะเนี่ย เจอแบบนี้บ่อยๆ ฉันไม่ไหวนะ หัวใจจะวายแล้วเนี่ย ได้โปรดสงสารกันหน่อย
“ดูหนังกัน” พี่ธามพูดขึ้นในตอนที่เรากำลังจะเดินออกจากร้านซึ่งมันทำให้ฉันต้องหันไปมองอย่างไม่เข้าใจ
“ไหนตอนแรกบอกไม่อยากดูไง” พี่ไต้ฝุ่นชวนดูั้แ่แรกแล้วเพราะเห็นพี่ธามดูเบื่อๆ แต่พี่ธามก็ปฏิเสธบอกว่าไม่อยากดู ไม่มีอามรมณ์อะไรก็ไม่รู้ แล้วตอนนี้มาเป็ฝ่ายชวนแบบนี้จะไม่ให้ฉันแปลกใจได้ยังไง
“ตอนนั้นไม่อยาก แต่ตอนนี้อยาก”
นี่ไง ฉันถึงได้บอกว่าพี่ธามมีหลากหลายอารมณ์อ่ะ ตอนแรกดูหงุดหงิดงอแงจะมาให้ได้ มาถึงก็ทำท่าทางเบื่อหน่ายแต่ตอนนี้กลับดูอารมณ์ดีจนน่าหมั่นไส้ ฉันงุนงงไปหมดแล้วเนี่ย
“เอาแต่ใจอ่ะ”
“แล้วจะดูไหม”
“ไม่กลัวทาบิหิวนมแล้วเหรอ” ทีเมื่อกี๊ล่ะบอกกลัวลูกหิวนม ให้มันได้แบบนี้สิ
“ไม่ดูงั้นกลับ” พูดจบก็เดินหนีไปเลย งอแงอีกแล้วเห็นไหม
“เดี๋ยวสิ พูดว่าเลี้ยงก่อนเดี๋ยวไปดูด้วย” ฉันจับมือพี่ธามไว้ไม่ให้เดินต่อแล้วไปยืนดักหน้าไว้ โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีมาบ่อยๆ นะ เื่ที่พี่ธามชวนดูหนังเนี่ยไม่น่าจะเกิดขึ้นได้เลยด้วยซ้ำ
“ไอ้มาร์คไม่ให้เงินหรือไง”
“ให้ แต่อยากให้พี่เลี้ยงมากกว่า”
“งกว่ะ” ไม่พูดเปล่าแต่ยังเอามือมาผลักหัวฉันด้วย
“ไม่งกก็ไม่รวยสิ ตกลงเลี้ยงหนูใช่ป่ะ”
“อือ”
“น่ารักที่สุด”
จะว่าไปก็เหมือนมาเดทเลยเนอะ เดินเล่น พามาเลี้ยงไอศกรีมแถมยังชวนดูหนังอีก ขนาดนี้แล้วก็ขอคิดไปเองหน่อยเถอะ
“พี่อยากดูเื่ไหน” ฉันถามเพราะตอนนี้เราอยู่หน้าโรงหนังแล้ว ่นี้หนังเข้าเยอะจนเลือกดูไม่ถูกเลย
“แล้วแต่เธอ”
“ให้หนูเลือกเหรอ”
“อือ” ทำไมวันนี้พี่ธามตามใจฉันจัง ทำแบบนี้บ่อยๆ ฉันคิดจริงๆ นะบอกไว้ก่อน
“ไม่เอาอ่ะ หนูดูแต่หนังรักพี่ไม่ชอบหรอก พี่เลือกเลยหนูดูได้หมด” ฉันไม่ชอบบู๊แอคชั่นไม่ชอบหนังผีไม่ดูดูได้แต่หนังรักโรแมนติกซึ่งพี่ธามไม่ชอบแน่นอนเพราะฉะนั้นให้เขาเลือกนั่นแหละ ถึงจะไม่ใช่แนวที่ชอบแต่ก็พอดูได้ แค่เขาเลี้ยงก็ดีแค่ไหนแล้ว
“ฉันดูได้หมด อยากดูเื่ไหนก็ไปซื้อเดี๋ยวไปซื้อป๊อปคอร์นให้” พี่ธามยื่นเงินให้ฉันเสร็จก็ไปต่อแถวซื้อป๊อปคอร์นอย่างที่พูด
ในเมื่อให้เลือกแล้วไม่เอาฉันก็จะไม่เกรงใจแล้วนะ ฉันเลือกหนังที่ฉันอยากจะดูเมื่อซื้อตั๋วเสร็จแล้วก็มายืนรอพี่ธามที่กำลังซื้อป๊อปคอร์น ระหว่างที่รอก็เอาโทรศัพท์ออกมาเล่นทำให้เห็นข้อความที่พี่ไต้ฝุ่นส่งมา ดูจากเวลาก็คงเป็่เดียวกับตอนที่โทรมาหาพี่ธามพอดี
TyPhoon : พี่กลับก่อนนะ
TyPhoon : ไม่อยากอยู่เป็ก้าง
TyPhoon : ไอ้ธามมันชอบสะสมนาฬิกา ลองชวนมันไปดูนะ
TyPhoon : โชคดีนะน้องสาว
พี่ไต้ฝุ่น!! ไม่ได้มีธุระแต่อยากให้ฉันอยู่กับพี่ธามสองคนนี่เอง ร้ายนักนะ ฉันส่งสติ๊กเกอร์โกรธกลับไปแต่ความจริงคือฉันกำลังยิ้มอยู่ มือพายอันดับหนึ่งต้องยกให้พี่ไต้ฝุ่นแล้ว
“ยิ้มอะไร” พี่ธามเดินกับมาพร้อมกับป๊อปคอร์นและแปปซี่ในมือทั้งสองข้างถามด้วยสีหน้าสงสัย
“เปล่าค่ะ” ฉันรีบเอามือถือเก็บใส่กระเป๋าทันทีเพราะกลัวพี่ธามเห็น ไม่รู้ว่าพี่ไต้ฝุ่นบอกกับพี่ธามว่ายังไง แต่ฉันไม่อยากให้เขารู้ว่าพี่ไต้ฝุ่นตั้งใจให้เราอยู่กันสองคน
“ดูเสร็จไปร้านนาฬิกากันนะ หนูจะซื้อให้พี่มาร์คสักหน่อย” ขออ้างพี่มาร์คก่อนแล้วกันทำเนียนให้พี่ธามช่วยเลือกจะได้รู้ว่าเขาชอบแบบไหน
“ไอ้มาร์คไม่ใส่นาฬิกา”
อะ อ้าว ทำไมเป็งี้อ่ะ ยังไม่ทันได้ทำอะไรก็จะล่มแล้วเหรอ
“เอ่อ ก็เพราะไม่ใส่ไงเลยอยากซื้อให้” เออทฤษฎีไหนของฉันวะ
“อะไรของเธอ”
“หมายถึงพี่มาร์คไม่ใส่ก็เลยอยากซื้อให้ใส่ไง พี่มาร์คอาจจะไม่มีเวลามาซื้อ” ขอเถอะ อย่าสงสัยอะไรอีกเลย นึกคำตอบไม่ทันแล้วเนี่ย
“นึกไงจะซื้อให้มัน”
ไม่ได้อยากซื้อให้พี่มาร์คแต่อยากซื้อให้พี่นั่นแหละ! ทำไมต้องสงสัยอะไรนักหนาเนี่ย
“ก็ ก็เป็ของขวัญวันเปิดผับไง” แถไปก่อน ของขวัญวันเปิดผับอะไรนั่นไม่มีทั้งนั้นแหละ พี่มันจะเปิดวันไหนยังไม่รู้เลย
พี่ธามไม่ได้ถามอะไรต่อประจวบเหมาะกับได้เวลาเข้าโรงหนังพอดี ไม่รู้กลายเป็คนขี้สงสัยขนาดนี้ั้แ่เมื่อไหร่ ถามซอกถามแซกอยู่นั่นแหละ แต่ฉันไม่ยอมให้จับได้หรอก งานนี้ฉันจะเซอร์ไพรส์
-TBC-
3K
