ตอนที่ 1 เกิดใหม่เป็แมวส้ม
ในโลกรกร้างว่างเปล่าที่มีซากปรักหักพังกระจายอยู่ทั่วทุกหนทุกแห่ง
ที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งที่หน้าต่างทางเข้าประตูถูกปิดกั้นลงอย่างแ่าและยังมีโต๊ะเก้าอี้รวมทั้งรถเข็นสินค้าวางซ้อนทับกันเป็ชั้น ๆ ปิดทางเข้าไปจนหมดด้านข้างตามกำแพงมีข้อความที่ใช้สีพ่นอย่างหยาบ ๆ ไว้อยู่หลายจุด
“เกิดการจลาจล”
“ทหารสังหารประชาชน”
“คนตายเดินได้!”
“จุดจบของโลกมาถึงแล้ว!”
“พระเ้าจะพิพากษาและล้างบางพวกบาปหนา!”
“พวกเราตายแน่!”
“...”
แต่ข้อความเ่าั้ดูเก่าเหมือนผ่านมาหลายสิบปีแล้วสิ่งที่ดูเหมือนจะคงทนกลับเป็ขยะพาลสติกที่ปลิวว่อนไปตามสายลมแห่งความรกร้าง ควบคู่ไปกับต้นหญ้าและพุ่มไม้ที่เติบโตต่อสู้กับพื้นถนนจนในที่สุดก็สามารถเอาชนะสิ่งก่อสร้างเหล่านี้มาได้จากกาลเวลาที่ผ่านมา
นอกจากภาพที่รกร้างแล้วที่นี่กลับเงียบสงบยกเว้นก็แต่เสียงร้องเหมี่ยว ๆ ของลูกแมวน้อยตัวหนึ่งที่แสดงท่าทางมึนงงและกระวนกระวาย
ก่อนหน้านั้นแมวน้อยตัวนี้อยู่ๆ ก็โผล่ออกมาจากท่อ มันไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น จนกระทั่งเดินออกไปได้ 3 ก้าวก็ะโขึ้นอย่างใขนตั้งชันฟูฟ่อง ในใจได้แค่อุทานกับตัวเอง
“เฮ้ย! ศพ”
“ศพขอทานหน้าตาขี้เหล่ที่ไหนมานอนตายอยู่ตรงนี้กัน!”
“เดี๋ยวก่อนทำไมศพนี่มันเละมากยังกับเน่ามานานหลายปีเลยทำไมศพนี่ถึงดูคุ้นจังเลย...”
หลังจากจ้องมองอยู่นานจนในที่สุดใบหน้าของแมวน้อยก็บิดเบี้ยวก่อนจะซีดขาวปากสั่นไม่หยุด เพราะว่าศพที่อยู่ด้านหน้านี้กลับเป็ศพของตัวเอง
“เวรนี่มันศพฉันนี่หว่าขอถอนคำพูดเมื่อกี้”
“ศพหนุ่มหล่อที่ไหนมานอนตายตรงนี้กัน”
“ไม่สิ มันใช่ซะที่ไหนถ้าศพฉันนอนตายอยู่นั่น...แล้วฉันที่ยังยืนอยู่ที่นี่ละ”
เขาหันไปมองทางกระจกของห้องสรรพสินค้าถึงกระจกจะเก่าและเขอะไปด้วยฝุ่น แต่ก็ยังสะท้อนภาพได้ ปรากฏว่าเขาได้กลายเป็ลูกแมวน้อยตัวสีส้มไปแล้ว
“ไม่นะฉันกลายเป็แมวส้มไปแล้วเหมี่ยววววว!!!”
...
หลังจากกรีดร้องคำครวญเหมี่ยวๆ อยู่ 10 นาทีและนั่งเศร้าอีก 10 นาทีก็กลับมาตั้งสติเริ่มคิดว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้นกับตัวเองกัน
‘ทำไมถึงมาอยู่ในสภาพนี้ได้แล้วศพ ไม่สิทำไมตัวฉันถึงตายแบบนั้นกันแน่ แถมสภาพเมืองรอบ ๆ ทำไมถึงรกร้างว่างเปล่าแบบนี้’
“มีแต่คำถามอยู่เต็มหัวไปหมดยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว สมองฉันเล็กเกินไปเหรอ”
“???”
“เอ๊ะ! เหมือนจะจำได้แล้ว อืมเริ่มจากตรงไหนก่อนดี”
“ฉันชื่อ อเล็กซ์เป็ลูกครึ่ง พ่อดันหนีกลับประเทศเลยต้องอยู่กับแม่กันสองคน”
“เดี๋ยวไม่ใช่อันนั้นมันเพื่อนสนิทฉันนี่หว่า เอาใหม่”
“ฉันชื่อ ริคไม่ใช่ลูกครึ่ง แต่ว่ามีเพื่อนชื่ออเล็กซ์ ไอ้บ้านั้นติดเงินฉันด้วยมันยังไม่คืนเลย ช่างเื่นั้นก่อน...” ริคคิดถึงเื่ราวของตัวเอง
ฐานะทางบ้านก็พอมีเงินบ้างไม่ถึงกับยากจนแต่ก็ไม่ได้ร่ำรวย แน่นอนว่าถ้าอยากซื้ออะไรก็ต้องทำงานพิเศษเก็บเงินซื้อเอาเองทำให้ค่อนข้างฝังใจคนที่ยืมเงินไป
ส่วนหน้าตาอย่าให้พูดถึงพื้น ๆ มาก
หลังจากจบมัธยมปลายก็เข้ามาเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยใช่แล้วการเรียนมหาวิทยาลัยคือความฝันของฉัน เพราะนี่นั่นเต็มไปด้วยสาว ๆ
สาวใดจะเท่านักศึกษาสาวแต่เกิดอะไรขึ้นต่อจากนั้น
แมวน้อยเดินวนเวียนคิดอย่างจริงจัง...
“นึกออกแล้ว!”
หลังจากเปิดเทอมวันแรกก็ต้องเจอกับข่าวการก่อการจลาจลและโรคระบาดรัฐบาลสั่งห้ามผู้คนออกจากบ้านให้กักตัวอยู่ในบ้าน นักศึกษาชั้นปี 1 ที่เต็มไปด้วยเปลวไฟอันร้อนแรงอย่างฉันสุดท้ายก็ต้องเรียนออนไลน์ในหอพักแถมบ้านก็ยังกลับไม่ได้เลยต้องพักอยู่ที่หอพัก
หลังจากนั้น 1เดือนสถานการณ์ไม่ดีขึ้นมีแต่จะแย่ลงผู้คนเริ่มกักตุนอาหาร ฉันที่พอมีเงินอยู่บ้างก็มาที่ห้างสรรพสินค้าหวังที่จะซื้อน้ำสักแพ็คและบะหมี่สักลังไปประทังชีวิตก่อน
พอปะติดปะต่อเื่มาถึงตรงนี้ก็ทำให้เขานึกขึ้นได้
“ใช่แล้วห้างนี้นี่เองที่ฉันมาซื้อของแต่หลังจากนั้นละเกิดอะไรขึ้น”
ความทรงจำเริ่มกลับมามากขึ้นเรื่อยๆ เขาไปขึ้นวินมอเตอร์ไซค์เพื่อไปห้างที่อยู่ห่างไป2 กิโลเมตรจากหอพักนักศึกษามาที่ห้างสรรพสินค้า
“ใช่ เหมือนจะโดนถามด้วยว่าน้องเคยไปเท่าไหร่อืม...ตอนนั้นแกล้งบอกไปว่า 5 บาท เกือบโดนพี่วินต่อย”
หลังจากต่อราคาอย่างเกรงใจก็ตกลงกันในราคา20 บาท แต่พอพึ่งมาถึงห้างสรรพสินค้าลงจากรถเดินไปไม่ถึง 10 ก้าว ประตูห้างก็เปิดออกพร้อมกับเสียงดังวุ่นวายมาจากด้านในผู้คนด้านในพากันวิ่งหนีตายออกมาราวกับเกิดการก่อการร้ายไม่มีผิด
และก็เป็อย่างที่คิดมีคนบ้าคลั่งจำนวนมากไล่ทำร้ายร่างกายคนอื่นๆ วิ่งตามมาจากทางด้านหลัง
ตอนนั้นฉันเองก็ใเหมือนกันรีบใส่เกียร์หมาหันหลังกลับคิดจะวิ่งหนีไปขึ้นวินมอเตอร์ไซค์แต่ขาพึ่งจะค่อมไปได้ข้างเดียวพี่วินก็บิดรถหนีไปก่อนแล้ว แถมจากที่เห็นพี่วินเหมือนจะหันมายิ้มให้ด้วย
“จงใจแน่ ๆพี่วิน ไอ้บ้าวินคนนั้นเห็นฉันกำลังมาเลยรีบหนีแน่นอน”
“ซวยเกิ๊นเจอคนแบบนั้น”
เมื่อทำอะไรไม่ได้เลยได้แต่ยกนิ้วที่ไม่ใช่นิ้วโป้งชื่นชมอีกฝ่ายกลับไป แต่นั้นยังไม่ซวยที่สุดเพราะฉันโดนสาวสวยคัพ F คนหนึ่งกัดเข้าให้
อันที่จริงถ้าไม่ใช่เพราะเห็นอีกฝ่ายคัพF ฉันก็คงไม่ฮึกเฮิมทำตัวเป็ฮีโร่เข้าไปช่วยสาวสวยและพาหนีออกมา
พอเข้าไปช่วยพยุงอย่างสุภาพบุรุษก็มาเห็นว่าเธอตัวสั่นเป็เ้าเข้า ไอ้เราก็นึกว่าจะตื่นเต้นที่มีหนุ่มหล่อมาช่วย ที่ไหนได้กลับกลายป็นคลุ่มคลั่งเสียสติจนสุดท้ายหันมากัดกันซะได้
ตอนโดนกัดด้วยความกลัวและใเลยเผลอชกหน้าไปทีหนึ่ง
“ต้องขออภัยด้วยครับบบ...”
แต่ก็ช่วยไม่ได้นี่เพราะตอนนั้นใบหน้าของเธอก็น่ากลัวจริง ๆ ดวงตาแดงฉานราวกับเมล็ดทับทิม แถมยังมีเส้นเืสีดำปูดโปนกระจายไปทั่วใบหน้าสุดท้ายก็ไม่ได้สนใจว่าเธอจะเป็ยังไงได้แต่วิ่งหนีออกมา
เออ...อันที่จริงก็หันกลับไปมองอยู่เพียงแต่ไม่ได้มองหน้าก็เท่านั้น สาวคัพ F ได้วิ่งไปกัดคนอื่นต่อดูเหมือนจะกัดอย่างดูดดื่มซะด้วย
“เห้อ...ถ้าไม่ใช่เพราะกัดกันจนเืซาดกระเซ็นก็น่าอิจฉาอยู่หรอก”
หลังจากนั้นวิ่งไปไม่กี่ก้าวก็ล้มลง
“เหมือนจะขอให้คนอื่นช่วยด้วยพยายามคลานไปหา แต่คนที่หนีอยู่กลับกรีดร้องและะโว่าอะไรนะ...”
“ใช่แล้ว ซอมบี้”
“!?”
หลังจากนิ่งไปสักพักริคก็เหมือนจะเข้าใจอะไรในที่สุด ไม่ต้องอธิบายอีกแล้วสภาพเมืองรอบ ๆ ตัวที่รกร้างข้อความบนผนัง ศพที่เน่าเปื้อยข้าง ๆ และเหตุการณ์สุดท้าย
“ดันตายและกลายเป็ซอมบี้ไปในวันสิ้นโลกไปซะแล้ว”
“ไม่สิ! พอเป็ซอมบี้ก็ตายอีกครั้งก่อนจะมาเกิดเป็แมวส้มอีกด้วยแหละเหมี่ยว...”
เขาเริ่มคิดถึงนิยายออนไลน์ที่ตัวเองชอบอ่านตัวเอกมักจะไปเกิดเป็เด็กหนุ่มร่ำรวย ถ้าไม่ร่ำรวยก็หล่อถ้าไม่หล่ออย่างน้อยก็ได้เป็คน แต่ไหงตัวเขาดันมาเกิดเป็แมวส้มไปซะได้
“นี่มันเลวร้ายยิ่งกว่าเป็ซอมบี้ซะอีกถ้าเป็แมวแบบนั้นก็โบกมือลาฮาเร็มสาวสวยหน้าอกโตไปได้เลย หมดกันความฝันของฉัน”
“หนมน้ม...เหมี่ยว”
ลูกแมวส้มทิ้งตัวลงนอนน้ำตาไหลอย่างหมดอะไรตายอยากปากร้องได้แต่ “เหมี่ยวแหมวหม่าว ๆ” ราวกับจะพึมพำว่า “ทำไมไม่ใช่มนุษย์ทำไมไม่เกิดใหม่เป็มนุษย์” ขณะที่เท้าหน้าทั้งสองยื่นขึ้นไปบนฟ้าราวกับกำลังพยายามคว้าฟองสบู่จินตนาการของตัวเองอยู่
“ความรู้สึกสิ้นหวังที่มันกัดกินแมวตัวนี้ไม่สิกัดกินฉันคนนี้ บ้าเอ้ย พระเ้า เทวดา ภูมิผี ปีศาจ ทำไมฉันต้องเกิดเป็แมวส้มด้วยละเนี่ยนี่มันน่าจะเป็การเกิดใหม่ที่อนาถที่สุดแล้วไหม”
“ไม่สิยังมีคนเกิดเป็สไลม์กับพวกของใช้ทั่วไปอยู่แต่พวกนั้นก็มีระบบช่วยนี่หรือฉันก็อาจจะมีระบบเหมือนกัน”
ลูกแมวส้มดีดตัวลุกขึ้นยืนอย่างมีความหวัง
“อย่างน้อยก็ขอให้มีระบบก็ยังดีบางทีหลังจากแข็งแกร่งขึ้นด้วยระบบอาจจะสามารถเปลี่ยนร่างเป็มนุษย์ก็ได้สินะในนิยายตัวเอกไปเกิดเป็อย่างอื่นยังเปลี่ยนร่างเป็มนุษย์ได้เลย เอาละระบบแกคือความหวังในการหนมน้มของฉัน”
“...”
“ว่าแต่ทำยังไงถึงจะเรียกระบบออกมาได้ปกติระบบจะติดตั้งเองใช่ไหม พอเกิดใหม่ก็มีระบบมาเลยแต่ทำไมฉันไม่เห็นมีหรือจะต้องเรียกกัน”
“ระบบ!”
“ระบบเว้ยเฮ้ย”
“ระบบออกมานะ”
“คุณระบบครับออกมาเถอะครับที่บ้านให้อภัยแล้ว”
“...”
หลังจากะโเรียกและะโไปมาในร่างลูกแมวส้มอยู่นานกลับไม่มีการตอบสนองกับการเรียกของริคเลย เขาลองเรียกระบบอีกหลายครั้ง เพราะคิดว่าระบบอาจจะไม่ได้ยินทั้งยังลองร้องเหมี่ยว ๆ แบบภาษาแมวด้วย
สุดท้ายก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นนอกจากสายลมแห่งความเงียบที่พัดผ่านสถานที่แห่งนี้
“...”
“หรือฉันไม่มีระบบ...”
“บ้าจริงใครบอกกันว่าเกิดใหม่จะต้องมีระบบติดตัวมาด้วย”
เขาเริ่มถอดใจและยอมรับชะตากรรมแต่แล้วตอนนั้นเองก็มีเสียงหุ่นยนต์หญิงสาวดังขึ้นมา มันคือเสียงของระบบ
[ปิ๊ป!โฮสต์เกิดใหม่เป็แมวส้ม ทำการติดตั้งระบบสุดยอดแมว]
[การติดตั้งสำเร็จ]
1K
