บันทึกราชันย์เทพอสูร

        เมื่อได้ยินว่าผู้อำนวยการหยางมาถึงผู้คนในตระกูลเทียนเหินก็อดที่จะคิดอยากจะประจบสอพลอขึ้นมามิได้พากันแตกตื่นวุ่นวายกันไปหมด

        “เร็วเข้า รีบจัดแถวต้อนรับ! พานางไปที่ห้องโถงใหญ่!” เนี่ยไห่รีบพูด พบกับบุคคลสำคัญเช่นนี้ พวกเขาย่อมไม่กล้าละเลย

        ชั่วขณะที่ทุกคนกำลังตั้งแถวต้อนรับไกลออกไปมีคนกลุ่มหนึ่งกำลังรีบรุดเดินเข้ามาที่นำหน้าอยู่คือผู้อำนวยการหยางผู้มีเรือนร่างโค้งเว้ายวนตาแม้อีกฝ่ายจะเป็นสตรีเพศ ไม่มีผู้ใดในตระกูลเทียนเหินกล้าแอบคิดดูแคลนนางแม้แต่น้อยไม่ว่าอย่างไร นางก็คือบุคคลผู้มีอำนาจคนหนึ่ง

        ผู้อำนวยการหยางเร่งฝีเท้าขณะเดินเข้ามาสายตาของนางกวาดมองใบหน้าของทุกคนในห้องโถง พอเห็นหน้าเนี่ยหลี สีหน้าขึ้งเคียดดวงนั้นในที่สุดจึงค่อยผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกลูกน้องของนางกำลังจับตามองทั่วหมู่บ้านเทียนเหินไว้แล้วหากมีแม้แต่ลมพัดใบไม้ขยับภายในหมู่บ้านเทียนเหินก็ไม่อาจรอดพ้นไปจากสายตาคนของนางได้เมื่อนางได้ยินว่าเนี่ยหลีกลับมาที่ตระกูลเทียนเหินผู้อำนวยการหยางก็รีบรุดเดินทางมาเพื่อคิดปรึกษาเรื่องราวบางอย่างกับเนี่ยหลีเดิมทีนางจะมาพรุ่งนี้ ทว่าทันทีที่ได้ยินว่าตระกูลเทียนเหินถูกสมาคมมืดโจมตีนางจึงรีบรุดมาแต่กลางดึก

        นอกจากเนี่ยหลีแล้ว ผู้อำนวยการหยางนึกเหตุผลอื่นไม่ออกเลยทีเดียวว่าภายในตระกูลเทียนเหินจะมีสิ่งใดดึงดูดความสนใจของพวกสมาคมมืดได้นางกังวลว่าคนเหล่านั้นคิดจะมาลอบสังหารเนี่ยหลีเวลานี้เนี่ยหลีถือเป็นหุ้นส่วนที่สำคัญที่สุดของสมาคมนักปรุงยาวิเศษอนาคตข้างหน้ายังไม่รู้ว่าจะมีเรื่องราวอีกมากน้อยเท่าไหร่ที่ต้องร่วมมือกันเนี่ยหลีจะเกิดเรื่องไม่ได้เป็นอันขาด

        เมื่อเห็นว่าเนี่ยหลีปลอดภัย จิตใจอันหนักอึ้งของผู้อำนวยการหยางจึงค่อยผ่อนคลายลงแล้ว

        “รีบนำน้ำชามาให้ท่านผู้อำนวยการหยางเร็วเข้า!” เนี่ยไห่รีบส่งเสียงเรียกสาวใช้หลายคน

        “ไม่จำเป็นแล้ว!” ผู้อำนวยการหยางโบกมือนางมาถึงที่นี่เพื่อยืนยันความปลอดภัยของเนี่ยหลี มิใช่มาเพื่อดื่มชานางสบตากับเนี่ยหลีคราหนึ่ง สื่อสารกันทางสายตา

        ภาพนี้ย่อมต้องอยู่ในสายตาของเนี่ยไห่ เนี่ยไห่ก็พลันเข้าใจทันทีดูเหมือนเนี่ยหลีจะมีการติดต่อบางอย่างอยู่กับสมาคมนักปรุงยาวิเศษจริงๆทว่าสิ่งที่เขาไม่เข้าใจก็คือเหตุใดสมาคมนักปรุงยาวิเศษจึงให้ความสำคัญกับเนี่ยหลีเป็นอันมากถึงเพียงนี้

        ผู้อำนวยการหยางบ่นอุบกับตัวเองอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นจึงยิ้มแย้มขึ้นและพูดว่า “ท่านประมุขเนี่ยไห่ข้าได้ยินมาว่าท่านถูกพวกสมาคมมืดโจมตี!”

        “ขอรับ ท่านผู้อำนวยการหยาง สองคนนี้เป็นพวกสมาคมมืดนอกจากคนตายสองคนนี้แล้ว ยังมีผู้บาดเจ็บหนีรอดไปได้อีกคนหนึ่ง!” เนี่ยไห่ชี้ไปที่ศพทั้งสองบนพื้นและพูดขึ้น

        สายตาของหยางซินตกอยู่ที่ศพทั้งสองบนพื้น นางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งเป้าหมายของพวกสมาคมมืดคงเป็นเนี่ยหลีอย่างไม่ต้องสงสัยผู้คนจากสมาคมมืดคงไม่ยอมรามือง่ายดายเป็นแน่ นางจึงพูดขึ้นว่า “ท่านประมุขเนี่ยไห่ มีบางเรื่องที่ข้าต้องการปรึกษากับท่าน ไม่ทราบว่าจะเป็นไปได้หรือไม่?”

        “ท่านผู้อำนวยการหยางโปรดบอกมา!” เนี่ยไห่พูดอย่างสุภาพยิ่งสีหน้าของเขาก็ถ่อมตนยิ่งนัก

        “ข้าเกรงว่าคนของสมาคมมืดยังทำไม่สำเร็จ พวกมันคงต้องกลับมาอีกข้าเป็นห่วงความปลอดภัยของตระกูลเทียนเหิน จึงอยากส่งนักสู้และผู้ควบคุมจิตอสูรระดับทองสักหลายคนมาคอยคุ้มกันตระกูลเทียนเหินไม่ทราบท่านประมุขคิดเห็นอย่างไร?” หยางซินเอ่ยปากพูดบอกว่าเพื่อคุ้มครองความปลอดภัยของตระกูลเทียนเหินอันที่จริงนางเพียงต้องการส่งคนมาคุ้มครองความปลอดภัยของเนี่ยหลีเท่านั้น

        “ส่งนักสู้และผู้ควบคุมจิตอสูรสักหลายคนมาอย่างนั้นหรือ?” เนี่ยไห่แปลกใจ ความสงสัยในใจนับวันก็ยิ่งแรงขึ้นเนี่ยหลีที่แท้ใช้วิธีอะไรกันแน่จึงสามารถทำให้สมาคมนักปรุงยาวิเศษต้องลงทุนถึงปานนี้? นอกจากช่วยซื้อสมุนไพรจำนวนมากในราคาที่สูงจากตระกูลเทียนเหินแล้วยังยินดีที่จะส่งนักสู้และผู้ควบคุมจิตอสูรหลายคนมาให้ความช่วยเหลืออีก

        “เรื่องนี้เกรงว่าคงไม่ค่อยเหมาะสม!” ผู้อาวุโสเนี่ยเหว่ยที่อยู่ด้านข้างพูดขึ้นสองคิ้วของเขาขมวดมุ่น สมาคมนักปรุงยาวิเศษคิดจะส่งนักสู้และผู้ควบคุมจิตอสูรมาผู้ใดจะรู้ว่ามีแผนการอย่างไร?

        “มีตรงไหนไม่เหมาะสมหรือ?” เนี่ยหลีจ้องมองเนี่ยเหว่ย “หรือท่านผู้อาวุโสคุ้มกฎของตระกูลคิดว่าสมาคมนักปรุงยาวิเศษคิดจะทำร้ายตระกูลเทียนเหินของพวกเราหรือ? หากเป็นเช่นนั้นท่านผู้อาวุโสก็คงใช้ความคิดของคนน่ารังเกียจมาประเมินหัวใจของสุภาพชนเสียแล้วกระมัง!”

        “กำเริบเสิบสานนัก เจ้าว่าผู้ใดเป็นคนน่ารังเกียจรึ?” เนี่ยเหว่ยตวาดอย่างโกรธเกรี้ยว เนี่ยหลีนับวันก็ยิ่งกำเริบเสิบสานแล้วกลับกล้ายอกย้อนเขาต่อหน้าสายตาของทุกคน

        เนี่ยหมิงเคร่งเครียดกังวลดึงชายเสื้อของเนี่ยหลีขัดแย้งกับท่านผู้อาวุโสเช่นนี้ ผลลัพธ์คงต้องร้ายแรงอย่างยิ่งฐานะของพวกเขาภายในตระกูลไม่อาจเทียบกับผู้อาวุโสเนี่ยเหว่ยได้แม้หากวันนี้ผู้อาวุโสเนี่ยเหว่ยไม่อาจทำอะไรเนี่ยหลีได้ ผู้ใดจะรู้วันหน้าเนี่ยเหว่ยอาจคิดแก้แค้นก็เป็นได้?

        เห็นเนี่ยเหว่ยตำหนิเนี่ยหลี หยางซินพลันเข้าใจดูเหมือนเนี่ยหลียังไม่ได้บอกอะไรกับคนในตระกูล ความสัมพันธ์ระหว่างเนี่ยเหว่ยผู้นี้กับเนี่ยหลีคงไม่ดีนักหยางซินหรี่ตาเล็กน้อย ความสำคัญของเนี่ยหลีสูงส่งยิ่งมิต้องสงสัย ดังนั้นแน่นอนว่านางย่อมสามารถหนุนหลังเนี่ยหลีได้

        “ท่านประมุขเนี่ยไห่ข้ารู้สึกว่าใครบางคนที่นี่มีอคติกับสมาคมนักปรุงยาวิเศษนี่มิใช่หมายความว่าสมาคมนักปรุงยาวิเศษจะไม่จำเป็นต้องร่วมงานกับตระกูลเทียนเหินอีกต่อไปแล้วกระมัง?” หยางซินพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาทันทีอยู่ในอำนาจมาช้านาน สีหน้าของนางย่อมสามารถแปรเปลี่ยนได้ตามใจปรารถนากระทั่งบรรยากาศโดยรอบก็หนาวยะเยือกขึ้นมาทันที

        เนี่ยเหว่ยรีบอธิบายว่า “ท่านผู้อำนวยการหยางข้ามิได้หมายความเช่นนั้น...” เขาไม่กล้าขัดแย้งกับสมาคมนักปรุงยาวิเศษเพียงรู้สึกว่าการที่สมาคมนักปรุงยาวิเศษจะจัดส่งนักสู้และผู้ควบคุมจิตอสูรมาช่วยคุ้มครองตระกูลเทียนเหินนี้ค่อนข้างเป็นเรื่องแปลกดังนั้นจึงเจตนาพูดออกมาเพื่อเตือนเนี่ยไห่เท่านั้นทว่าเมื่อถูกเนี่ยหลีพูดออกมาเช่นนี้ เจตนาของเนื้อหาย่อมเปลี่ยนแปลงไปแล้วหากสมาคมนักปรุงยาวิเศษปฏิเสธที่จะร่วมงานกับตระกูลเทียนเหินอีกต่อไปเช่นนั้นเขาคงต้องตกเป็นจำเลยของครอบครัวแล้ว ในใจจึงก่นด่าเนี่ยหลีจนแทบจะบ้าตายเรื่องสำคัญเช่นนี้ยังกล้าพูดมากไร้สาระ เนี่ยไห่เอาแต่เข้าข้างเนี่ยหลีเช่นนี้ทำให้เขาหงุดหงิดใจยิ่งนัก

        เนี่ยไห่ล่วงรู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างเนี่ยหลีกับสมาคมนักปรุงยาวิเศษจะกล้ากล่าวโทษเนี่ยหลีได้อย่างไร?

        หยางซินชำเลืองมองเนี่ยเหว่ยด้วยสายตาเย็นชาคราหนึ่ง “ข้ากำลังสนทนาอยู่กับท่านประมุขเนี่ยไห่หาใช่ที่ที่จะให้เจ้าขัดคำขึ้นมาได้ไม่!”

        เมื่อได้ยินคำพูดของหยางซิน เนี่ยเหว่ยอ้าปากค้างใบหน้าแปรเปลี่ยนเป็นแดงก่ำ แม้รู้สึกขัดเคืองใจกับหยางซินยิ่งทว่ากลับไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีก ไม่ว่าอย่างไร คำพูดของหยางซินสามารถตัดสินชะตากรรมของตระกูลเทียนเหินได้ในฐานะที่เป็นผู้อาวุโสของตระกูล กลับถูกสตรีอายุยี่สิบสามสิบปีผู้หนึ่งเหยียดหยามเอาได้ทว่ากลับไม่กล้าตอบโต้คำพูดนางความห่อเหี่ยวรันทดใจเช่นนี้ย่อมพอจะจินตนาการถึงได้!

        “ข้าเดาว่าผู้นี้คงเป็นผู้อาวุโสของตระกูลเนี่ยใช่หรือไม่?” หยางซินจ้องมองเนี่ยไห่ที่อยู่ด้านข้างและเอ่ยถาม

        ได้ยินน้ำเสียงเย็นชาเจือแววขุ่นใจของหยางซิน เนี่ยไห่รีบตอบขึ้นมาอย่างเงอะงะ“ไม่ผิด คำพูดของผู้อาวุโสท่านนี้มิได้มีเจตนาจะขัดแย้งกับท่านผู้อำนวยการหยางขอท่านผู้อำนวยการหยางโปรดให้อภัยด้วย!” เนี่ยไห่รีบโบกมือไปทางเนี่ยหลีคิดอยากขอให้เนี่ยหลีช่วยบรรเทาความขุ่นข้องหมองใจของผู้อำนวยการหยางทว่ากลับเห็นเนี่ยหลีหันหน้าหนีไปทางอื่น ทำทีเมินเฉยต่อเขา

        เมื่ออยู่ต่อหน้าหยางซินย่อมไม่อาจวางท่าสูงส่งเฉกเช่นประมุขผู้หนึ่งจนเกินไปได้ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าคนของตน ก็ยังไม่มีปัญญา แต่เขาก็ทำได้เพียงยิ้มขื่นเขาเห็นได้ชัดเจน เหตุผลที่หยางซินให้ความร่วมมือกับตระกูลเทียนเหินทั้งหมดเพื่อเห็นแก่หน้าของเนี่ยหลี

        “ข้าเห็นผู้อาวุโสท่านนี้แล้วก็ไม่คิดจะอดทนหากคนผู้นี้ยังเป็นผู้อาวุโสของตระกูลเทียนเหินอยู่ เช่นนั้นสมาคมนักปรุงยาวิเศษก็จะชะลอการร่วมมือกับตระกูลเทียนเหินเอาไว้ก่อน!” หยางซินพูดเบาๆ

        เนี่ยไห่สูดลมหายใจลึกๆ เพียงคำเดียวก็หมายถึงการกำจัดผู้อาวุโสของตระกูลเทียนเหินคนหนึ่งออกไปแล้วทว่าในเมื่อขณะนี้สมาคมนักปรุงยาวิเศษคือผู้กุมเส้นเลือดหล่อเลี้ยงตระกูลเทียนเหินเขาก็ย่อมไม่กล้าทำอะไรหุนหันพลันแล่นคำขู่จากสมาคมนักปรุงยาวิเศษมิใช่เรื่องล้อเล่นเชื่อว่าหากทางสมาคมนักปรุงยาวิเศษยุติความร่วมมือกับตระกูลเทียนเหินลงเมื่อใด ไม่รู้ว่าจะมีกี่ครอบครัวลอบกดดันตระกูลเทียนเหินในที่ลับอีกบ้าง!

        “นับแต่วันนี้เป็นต้นไป เนี่ยเหว่ยจะมิใช่ผู้อาวุโสและผู้คุมกฎของตระกูลเทียนเหินของพวกเราอีกต่อไปให้เนี่ยเอินขึ้นรับตำแหน่งแทน!” เนี่ยไห่ประกาศต่อหน้าคนของตระกูลเนี่ยทุกคน

        เนี่ยเหว่ยอ้าปากค้าง คิดพูดอะไรบางอย่างสุดท้ายเขาได้แต่จ้องมองหยางซินแห่งสมาคมนักปรุงยาวิเศษและพวกของนางเขาเข้าใจดีแล้วว่าไม่มีที่สำหรับให้ตนได้เจรจาอีกต่อไปแล้วจึงได้แต่กลืนสิ่งที่คิดอยากจะพูดลงคอไปเนี่ยเสี่ยวเฟิงและเนี่ยเสี่ยวยื่อที่อยู่ด้านข้างก็ทำหน้าราวกับมะเขือม่วงซีดที่ผ่านมาพวกเขาสามารถวางก้ามอยู่ในตระกูลเทียนเหินได้ก็เป็นเพราะท่านปู่ของตนเป็นผู้อาวุโสใหญ่ผู้หนึ่ง

        เพียงคำเดียวก็สามารถลิดรอนฐานะผู้อาวุโสแห่งตระกูลเทียนเหินได้นี่ก็คืออิทธิพลของสมาคมนักปรุงยาวิเศษอย่างแท้จริง!

        เนี่ยไห่ยังคงประกาศต่อไปอีกว่า “อีกประการหนึ่งต่อไปนี้เนี่ยหมิงรับหน้าที่เป็นผู้ช่วยดูแลหอกลาง เนี่ยไคเป็นผู้ช่วยดูแลหอเกษตร!”

        ได้ยินคำพูดของเนี่ยไห่ ทั้งเนี่ยหมิงและเนี่ยไคต่างยืนตัวค้างตะลึงลานทำตัวไม่ถูกแล้วจ้องมองเนี่ยไห่อย่างเหลือเชื่อ ไม่เพียงพวกเขา กระทั่งทุกคนก็พากันตกใจผู้ช่วยหอกลางกับผู้ช่วยหอเกษตรล้วนเป็นตำแหน่งที่สำคัญอย่างแท้จริงของตระกูลเทียนเหินผู้หนึ่งทำหน้าที่ดูแลจัดการเรื่องการเงิน อีกผู้หนึ่งรับผิดชอบการเพาะปลูกสมุนไพรและงานที่เกี่ยวข้องปกติแล้วในวันทำงาน บุตรชายสองคนของเนี่ยเหว่ยเป็นผู้ดูแล

        “ขอบคุณท่านประมุข!” เนี่ยหมิงรีบคุกเข่าลงขานรับด้วยความตื่นเต้น

        “ขอบคุณท่านประมุข!” เนี่ยไคก็รีบคุกเข่าตามลงไป

        เห็นบิดาและอาของตนคุกเข่า เนี่ยหลีอดขมวดคิ้วมุ่นมิได้

        เนี่ยไห่รีบโบกมือพูดเมื่อเห็นสีหน้าของเนี่ยหลีว่า “ไม่ต้องมากมารยาทนัก ต่อไปยามเมื่อพวกเจ้าพบหน้าข้าก็ไม่ต้องคุกเข่าแล้ว!”

        เนี่ยหมิงและเนี่ยไคลุกขึ้นยืน พวกเขายังคงไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

        เนี่ยเหว่ย เนี่ยเอินและทุกคนในที่สุดก็ดูเหมือนจะเริ่มเข้าใจแล้วสายตาของเนี่ยเอินเป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อย ส่วนเนี่ยเหว่ยเต็มไปด้วยความทดท้อใจ

        “ในเมื่อสมาคมนักปรุงยาวิเศษยินดีที่จะส่งคนมาช่วยปกป้องตระกูลเทียนเหินของพวกเราแน่นอนว่าพวกเราย่อมต้องสำนึกในพระคุณยิ่ง!” เนี่ยไห่ดูออกว่าการที่สมาคมนักปรุงยาวิเศษต้องการส่งคนมาให้ความคุ้มครองนี้คงเพื่อต้องการปกป้องเนี่ยหลี ความสงสัยในใจก็ยิ่งมีมากขึ้นเรื่อยๆเหตุใดสมาคมนักปรุงยาวิเศษจึงให้ความสำคัญกับเนี่ยหลีถึงเพียงนี้นัก? หลังจากที่หยางซินกลับไป เขาจะต้องถามเนี่ยหลีให้ได้!

        “ดึกมากแล้ว เช่นนั้นข้าไม่รบกวนพวกท่านแล้ว!” หยางซินชำเลืองมองเนี่ยหลีที่อยู่ด้านข้างและพูดขึ้นว่า “เชิญพักผ่อนเถิด ข้าจะกลับมาเยี่ยมใหม่ในเวลากลางวัน!”

        “ท่านผู้อำนวยการหยางเดินทางไปๆ มาๆ ลำบากยิ่งนัก เหตุใดท่านไม่พักค้างคืนอยู่ที่ตระกูลเทียนเหินของข้าข้าจะรีบให้คนไปจัดเตรียมเรือนรับรองที่งดงามหลังหนึ่งให้แก่ผู้อำนวยการหยางทันทีไม่ทราบว่าท่านเห็นเป็นอย่างไรบ้าง?” เนี่ยไห่รีบพูด

        หยางซินนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า “เช่นนั้นก็ดี!” ไมว่าอย่างไรนางก็ต้องกลับมาหาเนี่ยหลีอีกครั้งในวันพรุ่งนี้พักอยู่ที่นี่เสียเลยย่อมเป็นการดีกว่า

        “เนี่ยหลี เจ้าพาท่านผู้อำนวยการหยางไปยังเรือนรับรองของนางเพื่อพักผ่อนเถอะ” เนี่ยไห่พูดกับเนี่ยหลีที่ยืนอยู่ถัดไปว่า “ข้าจะให้บ่าวรับใช้ไปเตรียมจัดเรือนพักอีกหลังหนึ่งติดกับเรือนพักรับรองของท่านผู้อำนวยการหยางให้เจ้าด้วย!”

        “ขอรับ!” เนี่ยหลีพยักหน้าเบาๆ

        หยางซินมองๆ เนี่ยไห่ คิดไม่ถึงว่าเนี่ยไห่จะรู้แล้วทราบว่านางมีเรื่องต้องการหารือกับเนี่ยหลี

        เนี่ยหลีร่ำลากับเนี่ยหมิงและเนี่ยไคจากนั้นเดินนำหยางซินไปยังเรือนรับรองที่เนี่ยไห่จัดเตรียมไว้ให้

        จ้องมองแผ่นหลังของเนี่ยหลี เนี่ยหมิงและเนี่ยไคสองคนพลันเข้าใจแล้วเนี่ยไห่ถอดถอนเนี่ยเหว่ยพ้นจากตำแหน่ง เลื่อนตำแหน่งให้เนี่ยเอินทั้งยังมอบตำแหน่งให้พวกเขาสองคนเป็นผู้ช่วย ทั้งหมดนี้ล้วนเกี่ยวข้องกับเนี่ยหลีพวกเขาพบว่าพวกตนรู้จักเนี่ยหลีน้อยเกินไปเสียแล้วเนี่ยหลีกลับมาครั้งนี้มีความเปลี่ยนแปลงราวกับพลิกฟ้าพลิกแผ่นดินกับความเปลี่ยนแปลงใหญ่หลวงของเนี่ยหลีเช่นนี้ เนี่ยหมิงและเนี่ยไคย่อมปลื้มใจอย่างยิ่ง