วันที่ 31 ธันวาคม ปี ค.ศ.2099 ผู้คนบนโลก กำลังจัดเตรียมงานเพื่อต้อนรับวันขึ้นปีใหม่กันอย่างพร้อมเพรียงกันในทุกประเทศทั่วทุกมุมโลก อาจจะมีเร็วบ้างหรือช้าบ้างตามเวลาท้องถิ่นของแต่ละประเทศนั้นๆ
ณ ดาดฟ้าของตึกสูงใจกลาง กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ มีชายหนุ่มนาม ลีโอ ผู้ซึ่งเป็คนไทยที่ไปทำงาน ใน ประเทศอังกฤษ กำลังยืนเหม่อมองท้องฟ้ายามราตรี ในขณะที่สายลมเอื่อยๆ ลูบไล้ััผิวกายของชายหนุ่ม และตามด้วยเสียงถอนหายใจซึ่งฟังแล้วชวนให้คิดถึงคนรักที่อยู่ห่างไกลเหลือคณานับ
“ พ่อกับแม่ และ ไอ้น้องสุดแสบ จะเป็ยังไงบ้างนะ คิดถึงทุกคนจังเลย ” แล้วเขาก็ถอนหายใจ ด้วยความเหนื่อยหน่ายผสมกับความคิดถึงอีกครั้ง
“ นี้ก็ 3 ปีแล้วสินะ ั้แ่ที่เราเรียนจบและเริ่มทำงานที่ประเทศอังกฤษวันหยุดปีหน้าขอท่านประธานกลับบ้านดีกว่าหวังว่าท่านจะอนุญาต นะ”
ในขณะที่ ลีโอ กำลังคิดถึงครอบครัว เวลา 00.00 น.ก็ใกล้เข้ามาอย่างช้าๆ เขาได้ยินเสียงพูดคุย เสียงดนตรี พร้อมทั้งการนับเวลาถอยหลังเพื่อฉลองวันขึ้นปีใหม่ของผู้คนที่อยู่ด้านล่าง ดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง
มีคนเคยกล่าวว่า ต้องมาเคาท์ดาวน์ที่ลอนดอนให้ได้สักครั้งในชีวิต ด้วยบรรยากาศของแม่น้ำ Thames และหอนาฬิกา Big Ban กับ LondonEye เป็ฉากหลัง ช่างเป็่เวลาที่ดีที่สุดในชีวิต่หนึ่งโดยแท้จริง
แต่กับ ลีโอ ผู้อาศัยอยู่ที่ ลอนดอน มาแล้ว 7 ปี เขากลับไม่ได้เพลิดเพลินไปกับมันเท่าไหร่นัก เพราะเขาเคยชินเสียแล้ว และแล้ว ่เวลาที่ทุกคนรอคอยก็มาถึง เมื่อเข็มนาฬิกา ชี้ไปที่เวลา 23.59.50วินาที จากบนดาดฟ้า ลีโอ ยังคงยืนนิ่งให้สายลมเคลียคลอ ก่อนที่จะหลับตาลงช้าๆ เพื่อคอยฟังเสียงนับถอยหลังวันขึ้นปีใหม่ ที่ดังขึ้นมาอย่างชัดเจน 10 –9 – 8 – 7 – 6 – 5
แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังนับถอยหลังอยู่นั้น ก็เกิดเหตุไฟฟ้าดับขึ้น โดยไม่ทราบสาเหตุ บริษัทห้างร้านบางแห่งที่มีเครื่องสำรองไฟก็เริ่มมีแสงสว่างขึ้นมาอีกครั้งจากกำลังผลิตของเครื่อง ทุกคนที่อยู่ด้านล่างตกอยู่ในความสับสน แต่ไม่มีใครแตกตื่น เ้าหน้าที่ผู้รับผิดชอบฝ่ายสถานที่กำลังรีบดำเนินการตรวจสอบหาสาเหตุของไฟดับ ลีโอเอง ก็ลืมตาขึ้นมาดูด้วยความสับสนและคิดไปว่า “แปลกมาก ทุกปีไม่เคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้ ” และชั่วขณะที่ความคิดของเขา สิ้นสุดลงนั้นเอง ก็เป็เวลา 00.00 น. ลีโอรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงระฆังแว่วๆมาแต่ไกล และจากนั้นเขาก็รู้สึกเหมือนตัวเองโดนยิงด้วยปืนลูกโม่ ขนาด .38 ระยะเผาขนมาที่บริเวณศีรษะ ด้วยความเ็ปนั้น ทำให้เขาร้องะโออกมาจนสุดเสียง ก่อนที่จะสลบไปในวินาทีถัดมา
เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นกับทุกคนบนโลก ประชากรทั่วทั้งโลกกว่า11,200 ล้านคน ต่างรู้สึกเหมือนโดนปืนจ่อยิงที่บริเวณศีรษะ ก่อนที่จะสลบไปเช่นกัน
โลกที่เคยคึกครื้น ตอนนี้กลับมาเงียบสงบ วังเวงจนน่ากลัว และไม่มีใครรู้เลยว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้นกับโลกใบเล็กๆของเราใบนี้กันแน่
และต่อมาไม่ทราบว่าเวลาผ่านเลยมานานเท่าใดแล้ว ลีโอ ก็ได้ลืมตาขึ้นมา เขารีบเอามือมากุมศีรษะก่อนที่จะพบว่ามันยังปกติดี จะมีก็แค่อาการปวดหัวเล็กน้อยเท่านั้น
ที่ซึ่งลีโอ อยู่ตอนนี้ มีลักษณะเป็ห้องสี่เหลี่ยมขนาดประมารณ 400 ตารางเมตร บริเวณผนังรอบด้านเป็สีขาวโพลน ทั้ง 4 ด้าน จะมีก็แต่พื้นเท่านั้น ที่มีลักษณะเหมือนกับแผ่นหินอ่อนสีขาวทั้งแผ่น และเมื่อเขามองไปด้านหน้า เหงื่อขนาดเม็ดถั่วก็ไหลออกมาจากทั้งตัวของเขาจนเสื้อผ้าเปียกโชกไปทั้งตัว คล้ายคนอาบน้ำโดยที่ไม่ได้ถอดเสื้อผ้า
เพราะเขาเห็นชายวัยกลางคนรูปร่าง สูงใหญ่ ใส่ชุดเกราะอัศวินคนหนึ่ง ยืนอยู่ตรงจุดกึ่งกลางห้องอย่างน่าเกรงขาม มือทั้งสองข้างของเขาจับที่บริเวณด้ามของดาบเล่มใหญ่ ที่ตอนนี้ปลายดาบปักแน่นอยู่กับพื้น ซึ่งสามารถมองเห็นรอยแตกเส้นลายแมงมุมที่กระจายออกมาจากปลายดาบได้อย่างชัดเจน จึงทำให้สันนิษฐานได้ว่า ดาบเล่มนี้ต้องหนักมากอย่างแน่นอน ถึงทำให้พื้นดินเกิดรอยเช่นนั้นได้
ลีโอ ตกอยู่ในสภาวะตะลึงไปนานถึงเกือบ 5 นาที หลังจากนั้นเขาก็รวบรวมความกล้าแล้ว ค่อยๆเผยลอยยิ้มที่เขาคิดว่าดูเป็มิตรที่สุดั้แ่เกิดมา แล้วถามชายวัยกลางคนด้วยความนอบน้อมว่า “ ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่า คุณเป็ใครครับ ”