เสียงสัจจะ ไตรภาคแห่งเสียงและหิมพานต์

        ป่าที่ดูตายเริ่มตรงขอบที่เห็นได้ชัด

        ฝั่งนี้ต้นไม้ใหญ่ สีเขียว มีเสียงชีวิต ฝั่งโน้นต้นไม้แห้ง กิ่งหักแทนกิ่งสด ไม่มีใบ ไม่มีนก ไม่มีแมลง ไม่มีเสียงลม ราวกับอากาศในนั้นหยุดนิ่ง

        "เขตไร้เสียง" เรนพูด ยืนอยู่ที่ขอบ ไม่ข้ามไป "ระฆังไร้ก้องของฝ่ายเงาวางไว้ในนั้น ทุกเสียงที่พูดขณะอยู่ในเขตนี้จะหายไป ป่าไม่ตอบสนอง เสียงไม่ออกจากปาก"

        "ทุกเสียง?"

        "ทุกเสียง ทั้งคำพูด เสียงร้อง เสียงฮัม ทั้งหมด"

        หลินมองเข้าไปในป่าตาย ต้นไม้แห้งยืนอยู่ในความเงียบสนิท ไม่มีอะไรขยับ ไม่มีอะไรมีชีวิต แต่ก็ไม่ได้รู้สึกว่าตาย มันรู้สึกว่า "ว่าง" อย่างที่ไม่เคยรู้สึกในป่าหิมพานต์ที่เธอผ่านมา

        "ลองได้ไหม?" เธอถาม

        เรนมองเธอ

        "แค่ชายป่า อย่าข้ามไป"

        "ได้"

        หลินก้าวเข้าไปในเขต ก้าวเดียว ยืนอยู่ที่ชายป่า ฝั่งหนึ่งยังมีชีวิต ฝั่งหนึ่งว่างเปล่า

        "เย็น" เธอพูดทดสอบ

        ไม่มีลม ไม่มีการตอบสนอง เสียงออกมาจากปากแต่ป่าไม่ได้ยิน

        "พูดได้ แต่ป่าไม่รับ" เธอพูดต่อ เสียงของตัวเองได้ยิน แต่รู้สึกว่าเสียงนั้นไปไม่ถึงไหน เหมือนพูดในห้องกันเสียง เหมือนพูดในฝัน

        "ฉันรู้สึกได้" เธอพูดเบา "รู้สึกว่าเสียงออกมาแต่ไม่มีใครได้ยิน แม้แต่ป่าก็ไม่ได้ยิน"

        เธอก้าวออกมาฝั่งปกติ ป่าตอบสนองทันที ลมเบาพัดผ่าน ดอกไม้หันมาเล็กน้อย

        ความต่างชัดมาก

        หลินยืนมองเขตที่ผ่านมา "นี่แหละที่ฉันกลัวที่สุด"

        "อะไร?" เรนถาม

        "ไม่มีเสียง" หลินพูด แล้วรู้ว่าพูดความจริง ไม่ใช่แค่พูดเพราะป่าฟัง "ฉันกลัวสิ่งนี้มากกว่าครุฑ มากกว่าจิน มากกว่าซิน"

        เรนมองเธอ ไม่พูดทันที

        "เธอพูดตรงขึ้นมาก ใน๰่๭๫สองวันที่ผ่านมา" เขาพูดในที่สุด ฟังดูเหมือนเขาคอยสังเกต ไม่ใช่ชม

        "เพราะมันได้ผล" หลินพูด "ฉันเรียนรู้ว่าพูดตรงแล้วป่าตอบสนองดีกว่า"

        "ใช่"

        "แต่ก็ยังกลัวอยู่" เธอพูดต่อ "แค่กลัวแล้วยังพูด มันต่างกัน"

        เรนพยักหน้า

        "ต้องผ่านเขตนี้เพื่อไปถึงศาลาสังข์" เขาพูด "ต้องหาวิธีเอาระฆังออกก่อน ถ้าเข้าไปโดยไม่มีเสียง เธอจะไม่มีอะไรเลย"

        "ระฆังอยู่ที่ไหนในนั้น?"

        "ยังไม่รู้ ต้องตรวจสอบก่อน"

        เรนตรวจรอบชายป่าขณะที่หลินยืนรอ มองเข้าไปในเขตไร้เสียง ต้นไม้แห้งที่ยืนเงียบ ความว่างเปล่าที่แตกต่างจากความว่างเปล่าปกติ

        เรนหยุดที่รอยบางอย่างบนพื้น ก้มลงดู

        สีหน้าเปลี่ยนไป

        หลินเห็นแต่ไม่ได้เดินเข้าไปถาม รอให้เขาเดินกลับมา

        "ระฆังถูกวางใหม่ไม่นาน" เรนพูด น้ำเสียงแบนราบ "รอยที่ถูกขยับไปรอยเก่า  ไม่น่าเกินสามวัน"

        "แปลว่า?"

        "แปลว่ามีคนรู้เส้นทางของเรา" เรนพูด "หรือรู้ว่าต้องผ่านที่นี่และวางรอไว้ล่วงหน้า"

        "แย่พอกันทั้งสองอย่างแหละ"

        "ใช่"

        หลินมองเรนที่กำลังคำนวณบางอย่างในหัว เห็นได้จากที่ตาขยับ สายตาที่ไม่ได้มองที่ไหนเป็๲พิเศษแต่กำลังคิดเร็ว

        "เธอกำลังคิดว่ามีคนทำข้อมูลรั่ว" หลินพูด

        เรนมองเธอ "ใช่"

        "ใคร?"

        "ยังไม่รู้" เขาพูด "มณีรู้เส้นทางของเรา ตลาดเสียงรู้ว่าเราผ่าน ไกรรู้ว่าเราจะมาหน้าผา"

        "แต่ทั้งหมดนั่นเชื่อถือได้เหรอ?"

        "ฉันคิดว่าได้" เรนพูด แต่มีบางอย่างในน้ำเสียงที่บอกว่าเขาคิดซ้ำอยู่

        หลินมองเรน "เธอกำลังคิดว่าจะบอกฉันหรือไม่บอกฉัน"

        เรนไม่ตอบทันที

        "บอกฉัน" หลินพูด "เราตกลงกัน"

        เรนถอนหายใจ "มีความเป็๲ไปได้ว่าตำแหน่งของเราถูกติดตาม ไม่ใช่จากข้อมูล แต่จากเสียง ถ้าฝ่ายเงามีคนที่รับรู้ "เสียงสุรเสียงต้องห้าม"ได้ เขาสามารถติดตามหาตำแหน่งได้โดยไม่ต้องมีผู้ทรยศ"

        หลินนึกถึงสิ่งที่ไกรพูด "เสียงนี้ยังไม่รู้ว่าตัวเองมีอำนาจแค่ไหน นั่นคือสิ่งที่ทำให้น่ากลัวที่สุด"

        "แปลว่าเสียงของฉันเองนำพวกเขามาหา"

        "อาจจะ"

        หลินยืนมองเขตไร้เสียง ป่าตายที่เงียบสนิท

        "งั้นถ้าเราเข้าไปในนั้น เสียงของฉันจะหาย ก็ไม่มีอะไรติดตาม"

        เรนมองเธอนาน "ใช่"

        "ถ้างั้น" หลินพูด "เราต้องเข้าไปในนั้นเร็วๆ ก่อนที่จะถูกตาม และต้องหาระฆังและเอาออกให้ได้ก่อนจะออกมา"

        "ในเขตนั้น เธอไม่มีเสียง เธอไม่มีอะไรเลย"

        "ฉันรู้" หลินพูด "นั่นแหละที่ฉันกลัวที่สุด และนั่นแหละที่ฉันต้องทำ"

        ป่ากระเพื่อมเบาๆ รอบข้าง เหมือนได้ยิน เหมือนยืนยัน

       ---------------