“เรียกว่าน้าเถิด มาหาลี่หลินรึ”
“ใช่แล้วขอรับ วันนี้ข้าจะขออนุญาตพานางออกไปเปิดหูเปิดตาในเมืองหลวง ท่านน้าจะว่าอย่างไรขอรับ” ในคำขอนั้น หวังเฟยหรงยังมองไม่เห็นแววตาไม่พอใจของสตรีสูงวัยตรงหน้า จะมีก็แค่เพียงรอยยิ้มน้อยๆ แต่งแต้มอยู่บนริมฝีปาก นั่นหมายความว่าท่านคงจะอนุญาต
^^ “น้าไม่ว่าอันใด แล้วแต่ลี่หลินตัดสินใจเถิด ว่าแต่เ้าเล่าจะเข้าไปประจำการเมื่อใด” ตำแหน่งหน้าที่ของหวังเฟยหรงที่นางรู้มา มิได้ด้อยไปกว่าผู้ใดในแคว้นโจว หากอีกฝ่ายขยันหมั่นเพียรฝึกฝีมือและสอบเลื่อนขั้น หนทางข้างหน้าย่อมเป็ใหญ่ได้แน่ๆ
“ยังอีกร่วมเดือนขอรับ” ในความนอบน้อมต่อผู้สูงวัยกว่า หวังเฟยหรงยังคงนั่งสนทนาต่อไปอย่างสุภาพ และไม่ถึงหนึ่งเค่อ (15นาที) สตรีที่เป็คนรักกำมะลอของเขาก็เดินเข้ามาทักทายด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
“ลี่หลินคาราวะท่านแม่เ้าค่ะ” ^^ ยิ้มหวานส่งให้มารดารวมถึงบุรุษในดวงใจ? “พี่เฟยหรง เราออกไปกันเลยดีหรือไม่เ้าคะ” สตรีต่างภพมีความกระตือรือร้นมากกว่าที่เคย จะกล่าวว่านางตื่นเต้นที่ได้ ออกเดท ก็อาจจะใช่ แม้ความจริงของการออกไปด้วยกันในครั้งนี้จะมีความหมายว่า...ไปปรากฎตัวให้ผู้คนได้เห็นในฐานะคู่รักกำมะลอกับสืบคดี เท่านั้น!
“ย่อมตามใจเ้า เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนขอรับท่านน้า” คำหลังบอกมารดาของสตรีคนรัก?
“ไปเถิด” จางฮูหยินมองบุตรสาวของตนเองที่มีความน่ารักสดใสสมวัยเดินตามคุณชายสกุลหวังไปพร้อมรอยยิ้มก็นึกโล่งใจที่เื่ราวไร้ยางอายได้ผ่านพ้นไปแล้ว ใจคิดหวังให้หลังจากนี้ไป บุตรของนางจะพบแต่เื่ดีๆ “ท่านพี่กลับมาคราวนี้ได้ทั้งความสบายใจและตำแหน่งใหม่รออยู่ เ้าว่าข้าควรเตรียมจัดงานเลี้ยงเอาไว้ดีหรือไม่พ่อบ้านไห่”
“เห็นด้วยขอรับฮูหยิน” ไห่ตงตอบคำ
เมืองหลวงแคว้นโจว
ภาพหนึ่งบุรุษและหนึ่งสตรีเดินเคียงคู่กันผ่านร้านรวงสองข้างทาง ท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆ กลายเป็จุดสนใจให้ผู้คนในเมืองหลวงเฝ้ามองตามได้ดี ยิ่งฝ่ายสตรีชี้ชวนให้ดูของใช้ ฝ่ายบุรุษนั้นหรือก็เฝ้าเอาแต่จ่ายเบี้ยมิได้หยุด จะถามว่าผู้ใดเป็ฝ่ายตกหลุมรักก่อนก็คงไม่พ้นฝ่ายบุรุษเป็แน่ ดังนั้นข่าวลือเื่การคบหาดูใจของคนทั้งคู่...จึงไม่ใช่แค่ข่าวลือเสียแล้ว
“พี่เฟยหรงสายเปย์” ^^ เฉินลี่หลินหัวเราะทุกครั้งที่อีกฝ่ายตามจ่ายเบี้ยให้ของทุกชิ้นที่นางจับมาดู มากกว่าคำถามคือ...หวังเฟยหรงไม่ถามแต่จ่ายเลยนี่สิ ที่ถูกใจนางมาก
“หืม” หวังเฟยหรงส่งเบี้ยไปชำระค่าถังหูลู่พร้อมกับทำหน้างุนงง “เปย์อย่างไร พี่ไม่เข้าใจ”
“ก็” เฉินลี่หลินทำหน้านึก ก่อนจะอธิบายคร่าวๆ ว่ามันคือการซื้อของให้สตรีของตนเอง หลักฐานที่บ่งชัดว่าหวังเฟยหรงเป็เช่นนั้นจริงก็คือข้าวของมากมายที่เสี่ยวจวงและบ่าวชายของอีกฝ่ายถือไว้จนเต็มสองมือ “อ้าปากสิเ้าคะ ข้าป้อน” ยื่นถังหูลู่ไปตรงหน้าผู้ที่เป็ฝ่ายจ่ายเบี้ย ^^ ความมีน้ำใจของเขาเป็เื่ที่นางควรตอบแทน อย่างน้อยๆ ก็ขอป้อนถังหูลู่หนึ่งลูกมันจะไปยากอะไร “หวานมากไหมเ้าคะ”
หวังเฟยหรงผู้เผลออ้าปากชิมถังหูลู่ที่อีกฝ่ายป้อนทั้งๆ ที่เขาไม่ค่อยชอบขนมหวานก็ออกอาการลืมตัวอีกครั้ง เขาตอบอย่างที่ใจคิดว่า “หวาน มาก” พร้อมกับมองสตรีร่างเล็กคาบถังหูลู่ชิ้นถัดจากเขาเข้าไปในปากจนเขาต้องลอบกลืนน้ำลายลงคอ ริมฝีปากเล็กแล่บลิ้นเลียกลีบปากตนเองอย่างเป็ธรรมชาติ แต่เขาผู้เป็คนมองนี่ล่ะที่มันผิดธรรมชาติ! ‘เขาคิดอยากจะชิมถังหูลู่ในปากของลี่หลิน...เขาคิดได้ยังไง’
“อ่า หวานจริงๆ เ้าค่ะ” หันหลังไปเรียกสาวใช้ของตนเองพร้อมกับร้องขอน้ำเปล่า หนึ่งถ้วยส่งให้บุรุษ อีกหนึ่งถ้วยเป็ของตนเอง ในระหว่างที่ยืนอยู่ข้างร้านขายขนมนั้น ดวงตากลมกลับมองเห็นสตรีที่ตนเองวาด! “พี่เฟยหรง ดูนั่นสิเ้าคะ” ชี้ไปยังจุดหมาย พร้อมกับหลบอยู่ด้านหลังบุรุษคนรัก?
เ้าของนามมองตามทิศทางและเห็นฉินอ้ายเดินกางร่มอยู่ ด้านหลังของอีกฝ่ายไม่มีสาวใช้คอยตามติด แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีบ่าวชายเดินตามแบบทิ้งระยะห่าง หวังเฟยหรงรีบดึงแขนเฉินลี่หลินเมื่อสตรีต้องสงสัยเดินมายังทิศที่พวกเขายืนอยู่ จากการคาดเดา ฉินอ้ายคงเดินเท้ามาจากจวนพระราชทานของโหยวซานซุนเป็แน่ แต่นางกำลังจะไปที่ไหน เหตุใดจึงดูเร่งรีบนัก “อย่าเสียงดังเล่า” เขาดึงแขนสตรีตัวน้อยพาเดินตามหลังไปอย่างแเี ทั้งระวังไม่ให้ผู้ต้องสงสัยเห็น ทั้งระวังบ่าวชายผู้นั้น ก่อนจะตัดสินใจโบกมือไล่บ่าวของตนเองและสาวใช้ของเฉินลี่หลินให้ไปอยู่ไกลๆ จวบจนตามติดไปถึงหอนางโลมเจี่ยเจีย หอขายเรือนร่างที่ในอดีตนั้นฉินอ้ายเคยทำงานขายบริการอยู่ ไม่เพียงอีกฝ่ายเดินเข้าไปด้านใน บ่าวชายผู้นั้นก็ยังเดินตามเข้าไปติดๆ จำได้ว่าโถงด้านล่างมีโต๊ะเก้าอี้รองรับลูกค้าสำหรับทานอาหารนับสิบโต๊ะ มีนางโลมนั่งประจำเก้าอี้ตามลำดับ เมื่อถูกเรียกตัวออกไป ลูกค้าต้องไปชำระเบี้ยให้กับนายหญิงเจี่ยเจียผู้เป็เ้าของหอนางโลม ราคาเหมาจ่ายรายครั้งไม่นับรวมเบี้ยหวัดส่วนตัวที่ลูกค้าจ่ายให้นางโลมแยกต่างหาก สตรีหนึ่งคนสามารถออกมานั่งรับลูกค้าได้เท่าที่ไหว ห้องหับหลับนอนมีเพียงพอต่อจำนวนลูกค้า สุราอาหารมีเตรียมพร้อม บนชั้นสองมีห้องนอนหลายขนาด มีพื้นที่สำหรับดื่มกินและร่วมรัก แน่นอนว่าราคาต่อห้องนั้นย่อมสูงขึ้นตามความสุขสบาย จะกล่าวว่าทำไมเขาถึงรู้ทุกซอกทุกมุม...คงเป็เื่ธรรมดา เพราะเขาก็แค่บุรุษที่ยังไม่มีฮูหยิน จะมาเที่ยวหอนางโลมบ้างก็มิใช่เื่แปลก
“เหตุใดฉินอ้ายจึงเข้าไปในหอนางโลมเล่าเ้าคะ”
1K
