ทั้งครอบครัวพูดคุยกันอยู่เป็เวลานาน หลี่เยว่ซินจึงพาพวกเขานำของไปเก็บไว้ในที่พัก เธอตั้งใจว่าจะให้พวกเขาพักที่บ้านของพวกเธอก่อน หลังพิธีแต่งงานจึงจะพาพวกเขาย้ายไปอยู่ร้านค้าที่ตนซื้อไว้ เธอ้าให้พวกเขาทำความคุ้นเคยกับเมืองนี้สักพักหนึ่ง
หลี่เยว่ซินพาครอบครัวไปทำความรู้จักกับคุณลุงโจวและคุณป้าหวัง โดยผู้าุโทั้งสี่คนพูดคุยถูกอัธยาศัยกันดี
“ผมต้องขอขอบคุณท่านผู้าุโทั้งสองที่ช่วยดูแลเยว่ซินด้วยนะครับ” พ่อหลี่กล่าวขอบคุณ
“อย่าได้กล่าวเกรงใจกันอย่างนั้นเลย พวกเราไม่ได้ช่วยอะไร เยว่ซินเป็เด็กดี เราเอ็นดูเธอเหมือนลูกหลานของเราเอง” ลุงโจวเอ่ยตอบ
“เฉินอวี้เปรียบได้กับลูกชายของเรา เมื่อเขามาบอกเราว่าจะแต่งงาน แล้วพาหนูเยว่ซินมาแนะนำให้เรารู้จัก ในคราวแรกเราก็ประทับใจในตัวเธอแล้ว เธออ่อนโยน มีมารยาท และเธอมีความกตัญญุู ฉันยังเคยบอกกับเฉินอวี้ว่าเขาโชคดีที่ได้มีโอกาสพบกับคนดีๆ อย่างหนูเยว่ซิน” ป้าหวังกล่าวด้วยความชื่นชม
“เป็โชคดีของเยว่ซินของเราเหมือนกันค่ะ เท่าที่ฉันเห็น เฉินอวี้ก็ดูเป็คนดีใช้ได้เลยล่ะค่ะ” แม่หลี่กล่าวชื่นชมอีกฝ่ายเช่นกัน เธอรู้สึกว่าจางเฉินอวี้ดูสุภาพ อีกเหตุผลสำคัญคือเขาคอยดูแลหลี่เยว่ซินอยู่ตลอด
“ผมได้ยินมาว่าหนูเยว่ซินซื้อร้านค้าไว้ให้พวกคุณอยู่อีกฟากหนึ่งของเมือง” ลุงโจวถามเื่ร้านค้าขึ้นมา
“เยว่ซินบอกผมแล้วล่ะครับ เธอบอกว่าอยากให้พวกเราทำการค้าขาย แต่ในรายละเอียดยังไม่ได้ปรึกษากันอย่างจริงจังครับ” พ่อหลี่พูดพลางถอนหายใจ “เธอวางแผนอนาคตไว้ให้พวกเราครับ แต่เื่การค้า พวกผมไม่เคยทำมาก่อน ยังไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไรเลยล่ะครับ”
“เยว่ซินบอกให้เราพักอยู่กับเขาที่นี่ก่อนค่ะ รอจนพิธีแต่งงานเสร็จเรียบร้อยแล้วค่อยย้ายไปทางโน้น เธอบอกว่าเราควรทำความคุ้นเคยกับเมืองนี้ก่อน” แม่หลี่พูดเสริม
“ฉันว่าไม่มีอะไรน่าเป็ห่วงหรอกค่ะ หนูเยว่ซินเป็คนเก่ง ดูอย่างร้านที่เธอตกแต่งออกมาสิคะ มันสวยงาม แลดูทันสมัยอย่างมาก เธอเคยเล่าให้ฉันฟังคร่าวๆ เื่ที่เธอจะเปิดร้านขายอาหารด้วยค่ะ เธอมีความคิดก้าวหน้าจริงๆ” ป้าหวังพูดเพื่อคลายความกังวลให้แก่สองสามีภรรยาหลี่
“พวกเราก็หวังว่าจะไม่เป็ภาระของเธอมากเกินไปครับ” พ่อหลี่อย่างไม่คลายกังวล
………………………………………….
ส่วนกลุ่มคนหนุ่มสาวก็ทำความคุ้นเคยสนิทสนมกันได้อย่างรวดเร็วเช่นกัน ต้องขอบคุณเด็กๆ ทั้งสามที่เป็คนสร้างบรรยากาศดีๆ ให้เกิดขึ้น
“พี่หยุน พี่เฉิน มีตรงไหนไม่สบายหรือเปล่าคะ” หวังเจียวมิ่งถามพวกเขา หลังจากที่เห็นพวกเขานั่งนิ่งไม่พูดไม่จา
“มิ่งมิ่ง ก็เพราะเธอไม่เปิดโอกาสให้พวกพี่เขาได้พูดบ้างเลยอย่างไรล่ะ พี่หยุน พี่เฉิน พี่พูดกับพวกเราได้อย่างสบายเลยครับ ไม่ต้องทำท่าทางเกรงใจอย่างนั้น” โจวเฟยหยางพูดกับสองหนุ่ม
“จะว่าไปแล้ว ลูกหลานบ้านหลี่หน้าตาดีกันทั้งบ้านเลยนะครับ ลุงหลี่กับป้าหลี่นี่โชคดีจริงๆ” โจวเฟยเทียนพูดขึ้นพร้อมแกล้งทำหน้าเซ็ง
“จริงค่ะ หน้าตาดีกันทั้งบ้าน ไม่เหมือนพี่เทียนกับพี่หยาง พี่หยางหน้าตาหล่อเหลาอยู่คนเดียว” หวังเจียวมิ่งหันไปทำหน้าทะเล้นใส่โจวเฟยเทียน เมื่อทุกคนได้ยินอย่างนั้นก็หัวเราะขึ้นมา ทำให้บรรยากาศที่บ้านดีขึ้นทันที
“มิ่งมิ่งครับ พวกพี่เป็ฝาแฝดกันนะครับ” โจวเฟยเทียนแสร้งทำหน้าน้อยใจ
“ทุกคนไม่ต้องเป็ห่วงพวกเราหรอกครับ เพียงแต่…พี่ยังไม่ค่อยคุ้นเคยกับทุกคนเท่านั้นครับ” หลี่หยุนตอบ
“ใช่ครับ ขอบคุณทุกคนที่เป็ห่วง พวกเราแค่ยังไม่คุ้ยเคยน่ะครับ” หลี่เฉินกล่าวเสริมพี่ชาย พวกเขายัง้าเวลาสำหรับปรับตัว แต่จากที่ดูแล้วพวกเขาสองพี่น้องคิดว่า คนกลุ่มนี้น่าคบหาจริงๆ คงใช้เวลาไม่นานก็คงสนิทสนมกันแล้ว
…………………………………………………….
หลี่เยว่ซินแต่งชุดเดรสยาวสีแดงลายดอกไม้แขนตุ๊กตา เธอแต่งหน้าอ่อนๆ ตามที่เธอถนัด แต่ก็ยังฉายความสดใสน่ารักออกมาให้เห็น เธอไม่อยากแต่งหน้าฉูดฉาดจนเกินไป
“เยว่ซิน วันนี้เธอสวยมากเลย” หลินเสี่ยวเหม่ยร้องทักด้วยความตะลึง
“พี่เยว่ซิน พี่สวยมากเลยค่ะ หนูล่ะอิจฉาพี่อวี้จริงๆ” หวังเจียวมิ่งแสร้งพูดล้อเลียน
“พวกเธอชมฉันมากเกินไปแล้ว” หลี่เยว่ซินตอบรับและยิ้มอย่างพึงพอใจ
หลี่เยว่ซินเดินออกมาจากห้องเมื่อใกล้ได้เวลาทำพิธี วันนี้เ้าบ่าวดูหล่อเหลา และเ้าสาวก็ดูสวยน่ารัก ทั้งคู่ดูเหมาะสมกันมาก ทุกคนมองคู่บ่าวสาวด้วยความชื่นชม ด้านพ่อหลี่และแม่หลี่น้ำตาคลอเบ้ายืนมองลูกสาวอย่างมีความสุข
เมื่อได้เวลาทั้งคู่ก็ทำพิธียกน้ำชาให้ลุงโจวและป้าหวังในฐานะผู้าุโฝ่ายเ้าบ่าว ทั้งสองท่านกล่าวคำอวยพรและมอบซองอั่งเปาให้แก่ทั้งคู่ เมื่อเสร็จพิธียกน้ำชาแล้ว คู่บ่าวสาวก็มานั่งทานบัวลอยด้วยกัน เพื่อเป็สัญลักษณ์ของความรักที่หวานชื่น หลังจากนั้นก็ทำพิธีส่งตัวบ่าวสาวเข้าห้องหอ
“เยว่ซินครับ วันนี้คุณสวยมาก” จางเฉินอวี้กล่าวชื่นชมเธอเมื่อพวกเขาอยู่กันตามลำพัง
“ขอบคุณค่ะเฉินอวี้ วันนี้คุณก็ดูหล่อมากเลยนะคะ” เธอกล่าวชมเขาโดยที่ไม่กล้าสบตา
“ผมเป็ผู้ชายที่โชคดีจริงๆ ครับที่ได้มาพบกับคุณ”
“เราต่างก็โชคดีที่ได้มาพบกันค่ะ”
“ผมสัญญาว่าผมจะทำให้ครอบครัวของเรามีแต่ความสุขครับ”
“ฉันก็สัญญาว่าจะทำให้ครอบครัวของเรามีแต่ความสุขเช่นกันค่ะ เราจะมีความสุขไปด้วยกันนะคะ”
ทั้งสองโอบกอดให้สัญญากันสักพักแล้วจึงเดินออกจากห้องหอ เพื่อไปร่วมงานเลี้ยงฉลองกับคนในครอบครัว
3K
![อันธพาลแห่งตระกูลเคานต์ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1778747351_39381022.webp)
