ตอนที่19 เพื่อนร่วมทาง
สายลมพัดผ่านกลิ่นเนื้อย่างลอยฟุ้งทากีร่าเดินมาด้วยอาการเหนื่อยหอบ นั้งลงฝั่งตรงข้ามเคนจิด้วยสายตาที่โกธรเคืองเคนจิย่างเนื้อไม่สนใจเมื่อสุกได้ที่ก็ยื่นให้ทากีร่าหนึ่งชิ้นใหญ่กลิ่นที่หอมของมันทำให้ทากีร่าเผลอกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่อย่างลืมตัวแล้วคว้าเนื้อย่างมากัดกินอย่างมูมมาม
“อร่อย!!!”
“ไม่ต้องรีบร้อน เดียวติดคอตาย”
“อื้ม!!! ระดับทำอาหารคุณต้องสูงแน่ๆ เลย ถึงอร่อยขนาดนี้ นี้เนื้ออะไรหรอ ?”
“อ๊อค”
“ยี้!!! แหวะ!!!!!!”
ทากีร่ารีบเอามือล้วงคอตัวเองให้อ๊วกทันทีแต่มันคงสายไปแล้วเพราะไม่มีอะไรออกมาเลย เคนจิส่ายหน้าเบาๆ พร้อมเสียงหัวเราะที่อยู่ในลำคอเขาเปิดหน้ากากเพียงครึ่งหนึ่งแล้วเริ่มกินเนื้ออ๊อคทันที เมื่อกินอิ่มเคนจิก็สังเกตว่าไม่ได้ทักษะจากการกินเนื้ออ๊อคแต่ทักษะการทำอาหารของเคนจิก็สูงขึ้นไปอีกขั้น เคนจิเริ่มเก็ยสัมภาระแล้วเตรียมตัวเดินทาต่อทันทีเขาเหลือบมองทากีร่าแล้วค่อยๆเดินออกไป
เมื่อเห็นดังนั้นทากีร่าก็เดินตามไปทันทีครั้งนี้เคนจิไม่บินไปอย่างครั้งก่อนเขาค่อยๆเดินและสังเกตรอบๆอย่างถี่ถ้วนเนื่องจากใกล้กับที่อยู่ของบอสอ๊อคแล้วนั้นเองระหว่างทางก็พบเจออ๊อคเขาก็ลอบสังหารทันที และเขาก็ไม่ลืมที่เหลือไว้ให้ทากีร่าจู่โจมครั้งสุดท้าย
“ระดับฉันเพิ่มขึ้นแล้ว เป็ 170 แล้วขอบคุณคุณจริงๆ ถ้าไม่มากับคุณคงไม่ขึ้นไวแบบนี้ คุณได้ปีกัมาจากไหนหรอ แล้ว LV. ของคุณเท่าไรล่ะ”
เคนจิยังคงเดินต่อไปไม่หันมาตอบ การกระทำของเขาทำให้ทากีร่าฉุนเฉียวแต่ท่าทางตอนโกธรของเธอก็น่ารักซะจนเคนจิแอบยิ้มภายใต้หน้ากาก เมื่อเดินทางมาได้พักใหญ่เคนจิก็ยันฝ่ามือไปด้านหลังเพื่อเป็การหยุดให้ทากีร่าหยุดเคลื่อนไหวเมื่อมองไปทางด้านหน้าก็พบถ้ำและฝูงอ๊อคหลายร้อยตน
เหมือนมีจิตสังหารอยู่บริเวณด้านหลังเคนจิ เขาจึงหันกลับไปทันทีมันเป็จิตสังหารของทากีร่ามือของเคนจิที่ยันไปด้านหลังนั้นกำลังเกาะอยู่บนเนินอันนุ่มนิ่มบริเวณหน้าอกของเธอเคนจิขย้ำมือเบาๆ เส้นเืก็ผุดบนใบหน้าของทากีร่า มันบ่งบอกว่าเอกำลังโกธรเคนจิทากีร่าเงื้อมมือเตรียมจะตบเคนจิเขาได้ใช้เคลื่อนที่พริบตามาด้านหลังทากีร่าเอามือปิดปากไว้ทันที
“เบาก่อน ค่อยคุยกันที่หลังข้างหน้ามีอ๊อคอยู่เป็ฝูง อยากตายรึไง”
เมื่อพูดจบทากีร่าก็ใจเย็นขึ้นแล้วจ้องมองไปยังด้านหน้า ภาพที่เธอเห็นทำให้เธอเกิดอาการหวาดกลัวทันทีเมื่อสงบสติอารมณ์ได้แล้วเคนจิจึงเอามือออกจากปากของเธอ เวลาที่อยู่ได้หลังทากีร่ากลิ่มหอมจางๆจากตัวทากีร่าทำให้เคนจิใจหวั่นไหว เขาสะบัดหัวไล่ความคิดอกุศลออกไปแล้วสนใจไปยังกลุ่มอ๊อคเมื่อสังเกตดูพบว่าหัวหน้าของเหล่าอ๊อคนั้นไม่อยู่เขาจึงเริ่มวางแผนจัดการพวกลิ่วล่อทันที
เคนจิหยิบไม้เท้าเวทย์ออกมาจากช่องมิติเริ่มท่องคาถาเวทย์ดิน แล้วมาร์ดบนพื้นดินก่อนจะวิ่งไปทำบริเวณอื่นๆ อีกหลายสิบจุดจนล้อมรอบและครอบคลุมฝูงอ๊อคทั้งหมด
“คุณทำอะไร?”
“เวทย์ง่ายๆ แต่ยากที่จะป้องกันขืนบุกเข้าไปโล่งๆ ไม่เตรียมแผนไว้ก่อนได้ตายกันพอดี จำนวนพวกมันเยอะเกินไปคงไม่ต่ำกว่า 500 แน่ๆ เมื่อเวทย์ทำงานจบ ถ้ามีเหลือรอดฝากเธอด้วยแล้วกัน”
“ได้ แล้วจะเริ่มตอนไหน”
“ตอนนี้!!! เวทย์ทำงาน กริมทรูป!!!!”
เมื่อพูดจบเคนจิผสานมือเข้ากับไม้เท้าเวทย์ จุดมาร์คที่มาร์คไว้เริ่มส่งแสงสีส้มพื้นดินสั่นไหวฝูงอ๊อคเริ่มแตกตื่น หนามแหลมแทงยอดออกจากพื้นดินเป็ทางยาวไปหาฝูงอ๊อคเป็ลัษณะวงกลมตามจุดที่เคนจิมาร์ค ยอดแต่ละยอดแหลมคมแทงทะลุผ่าร่างอ๊อคบางยอดก็มีศพอ๊อคคาอยู่ เวยท์ยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆ จนถึงจุดกึ่งกลางเมื่อเวทย์จบลงก็เหลือฝูงอ๊อค ไม่ถึงร้อยตัว ซึ่งแต่ละตัวก็ได้รับาเ็สาหัส
ทากีร่าที่รอโอกาสอยู่ก็พุ่งทะยานด้วยความเร็วกาต้า (อาวุธนักฆ่า) สีเงินส่องแสงแวววาว ทากีร่าพลิ้วไหว โฉบเฉี่ยวไปมาเืของอ๊อคก็สาดกระจายไปตามจังหวะของเธอ เคนจิมองด้วยความสนใจเหมือนกับว่าทากีร่ากำลังเต้นระบำท่ามกลางฝนเืบางจุดที่เธอไปหัวของอ๊อคปลิวว่อนไปทั่ว เืสาดกระเซ็น มันเป็ภาพที่งดงามในสายตาของเคนจิ
ระหว่างที่ทากีร่ากำลังร่ายรำกลางฝนเืของอ๊อคเคนจิก็ร่ายเวทย์ปรากฏลูกไฟสีดำ ค่อยโจมตีพวกอ๊อคที่จะเข้าทำร้ายเธอการประสานงานของทั้งสองนั้นยอดเยี่ยมและไร้ที่ติจนเวลาผ่านไปฝูงอ๊อคทั้งฝูงก็เริ่มล้มตายจนเกือบหมด เคนจิสะบัดไม้เท้าเวทย์หนึ่งครั้งเสาดินก็ทรุดหายไปเหลือเพียงของที่ดรอปจากพวกอ๊อค เท่านั้น ทั้ง 2คนก็เริ่มเก็บของทันที
“ระดับฉันเพิ่มอีกแล้ว 180 แน่ะ นี้มันเยี่ยมไปเลยแล้วองคุณล่ะ”
“ติ่ง!!! ระดับคุณเพิ่มขึ้น ระดับปัจจุบันของคุณ Lv.400กรุณาอัพ Ponit ด้วยค่ะ”
เสียงระบบที่ดังขึ้นทำให้เคนจิรู้สึกดี ซึ่งเขาคิดว่าจะอัพมันในทีหลังหลังจากกลับไปยังถ้ำของอลัน ทากีร่ากำลังดีใจโลดเต้นเก็บของที่ได้จากมอนเตอร์ อยู่นั้นเองเธอก็ได้กระทบเข้ากับสิ่งหนึ่งมันคือลูกเตะที่โผล่ออกมาแบบที่เธอไม่ทันตั้งตัว มันส่งทากีร่าปลิวไปตามแรงเตะกระแทกเข้ากับต้นไม้จนหักโค่นไปหลายสิบต้นเคนจิพุ่งทะยานไปหาทากีร่าทันที เมื่อเคนจิไปถึงทากีร่า เข่าทั้ง 2ข้างเคนจิทรุดลงไปกับพื้นทันที
ทากีร่ามีสภาพแขน ขา หักบางข้างก็ขาดหาย เืออกเป็จำนวนมาก เธอกำลังจะตายเคนจิรีบหยิบยาฟื้นพลังแล้วเข้าไปโอบอุ้มทากีร่า เขาพยายามจะป้อนยาให้เธอแต่เหมือนจะไม่ทันการร่างจองทากีร่าเริ่มจางหาย เธอส่งยิ้มให้เคนจิ สบถออกมาเบาๆ
“ขอบคุณค่ะจอมปีศาจริชเตอร์ หากมีโอกาสสักครั้ง ขอเห็นหน้าคุณบ้างนะค่ะ”
ร่างของทากีร่าค่อยๆสลายแล้วปลิวไปตามสายลม เคนจิกำหมัดแน่นจนเส้นเืปูดพอง จิตสังหารรุนแรงจนเกิดรอยร้าวแตกระแนงบนพื้นดินภาพความทรงจำแสนสั้นวิ่งผ่านเมื่อเวลาที่อยู่ร่วมกัน แม้ว่าจะเป็เพียงแค่เวลาสั้นๆแต่เคนจิรู้สึกมีความสุขกับชั่วเวลาที่ผ่านมา
พื้นดินสั่นไหวตามจังหวะของการเดิน บอสอ๊อคเดินออกมาจากในป่ามันเหลือบมองบริเวณรอบๆ ที่บรรดาลูกสนุมของมันเคยรวมตัวกันอยู่ มันกำดาบแน่นขนัดเดินไปยังที่เคนจิอยู่ด้วยความโกธรเกรี้ยวหมายจะฆ่าเคนจิให้หายแค้น
เมื่อเดินมายังบริเวณที่เคนจิอยู่นั้นเองบอสอ๊อคก็เกิดอาการขนลุกชัน ผมสีขาวของมันเริ่มชี้ตั้งเหมือนกับกลัวอะไรบางอย่างร่างกายที่แข็งดุจเหล็กกล้าของมันเริ่มสั่นไหวเป็ระลอกๆ หยาดเหงื่อเริ่มรินไหลทั่วใบหน้าของมันบงบอกให้รู้ว่ามีอันตรายอยู่ข้างหน้า มันชะงักฝีเท้าค่อยๆก้าวถอยหลังแบบไม่ทันรู้ตัว เมื่อมีคนกำลังเดินขึ้นมาจากหลุมตรงหน้า
เคนจิค่อยๆเดินขึ้นมาเหนือปากหลุมอย่างช้าๆจิตสังหารที่รุนแรงของเขาทำให้แต่ละก้าวที่เขาย่างเดิน มีรอยแตกตามรอยเท้าจิตสังหารของเคนจิดุจดังสายฟ้าที่ฟาดฟันบริเวณที่เขาเดินผ่านรังสีการฆ่าฟันรุนแรงจนสามารถเห็นได้ด้วยตาเปล่า เป็เส้นสีดำฟาดฟันทั่วพื้นที่บอสอ๊อคเริ่มกดดันถอยห่างจากเคนจิ จับดาบคู่กายแน่นแต่ฟาดฟัน
เมื่อมันมองผ่านรูหน้ากากทำให้มันเห็นดวงตาที่แดงก่ำพร้อมจะกดกินมันทุกเมื่อ บอสอ๊อคตั้งสติกำดาบแน่น พุ่งทะยานขึ้นฟ้าด้วยร่างอันใหญ่โตฟาดดาบใหย่แหวกอากาศเข้าหาเคนจิทันที
“ตูม!!!!”
ฝุ่นฟุ้งกระจายเสียงดังสนั่น ภาพที่อยู่ตรงหน้าบอสอ๊อคนั้น มีแต่ความว่างเปล่าเมื่อรับรู้ถึงจิตสังหารที่อยู่ด้านหลังก็ตวัดดาบใหญ่ฟันกลับไปทันทีแต่ก็มีแต่เพียงความว่างเปล่าเท่านั้น เคนจิปรากฏตัวอีกครั้งด้านหน้าบอสอ๊อคห่างกันแค่ไม่กี่ก้าวเคนจิกำหมัดแน่นต่อยไปที่ท้องมันอย่างจัง จนบอสอ๊อคถอยหลังไป สองสามก้าว เมื่อตั้งหลักได้บอสอ๊อคเริ่มเข้าฟาดฟันอีกครั้งแต่ด้วยร่างกายที่ใหญ่โตของมันแม้ว่าแต่ละครั้งจะรุนแรงแต่ก็เชื่องช้า ซึ่งเคนจิก็หลบได้อย่างทันท่วงที
“เก่งแต่หลบหรือไงว่ะ!!!!”
บอสฟาดฟันจนพื้นที่ป่าโล่งเตียนเป็วงกว้าง มันกำลังเข้าโหมดคลั่งแล้วเคนจิะโหลบออกห่างจากบอสอ๊อคพอสมควรเขาสะบัดผ้าคลุมออกก็ปรากฏลูกบอลไฟสีดำใต้ผ้าคลุมแล้วยิงออกไปทันทีบอสอ๊อคใช้ดาบเล่มใหญ่บังการโจมตีพร้อมกับกระเด็ดไปข้างหลังเืไหลออกที่มุมปากมันเล็กน้อย ดาบใหญ่ควันลอยฟุ้งด้วยความร้อนจนแดงฉานมันยกดาบขึ้นชี้ฟ้าด้วยท่าจับสองมือฟาดฟันลงมาเกิดเป็พายุรุนแรง เข้าหาเคนจิด้วยความเร็วสูงพลังทำลายของมันรุนแรงกว่าบอสก๊อบลินน้องของมันหลายเท่าตัว
เคนจิร่ายเวทย์ดินเกิดเป็กำแพงหน้าอสูรขนาดใหญ่ พายุกระทบกำแพงอสูรอย่างรุนแรง ต้นไม้เศษหินปลิวว่อนกระจาย เสียงเสียดสีของการโจมตีดังจนแสบแก้วหูเมื่อสิ้นสุดการโจมตีบอสอ๊อคต้องเหลือบมองอย่างตกตลึงกำแพงหน้าอสูรตั้งตระหง่านไร้ซึ้งรอยขีดขวน เมื่อประตูทรุดหายไปเคนจิก็ไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว
เคนจิเคลื่อนที่พริบตามาโผล่ด้านหลังบอสอ๊อคเขาเตะเข้าที่ชายโครงของมันส่งให้มันปลิวกระเด็ดไปไกลเขาร่ายเวทย์ปรากฏศรสายฟ้าสีดำรายรอบตัวเคนจิเมื่อชี้ไปยังบอสอ๊อคมันก็พุ่งโจมตีทันที
“เปรี้ยงๆ ๆ !!!!!”
“อ๊ากก~~~~~~ก”
ศรสายฟ้าสีดำปักอยู่บนร่างกายของบอสอ๊อคเืมันเริ่มไหลนองพื้นร่างกายมันเริ่มชาไม่สามารถขยับได้ถนัดเพราะฤทธิ์ของสายฟ้าเคนจิเตรียมร่ายเวทย์ปลิดชีวิตมันทันที ในขณะที่กำลังร่ายเวทย์เพื่อสังหารบอสอ๊อคเคนจิรับรู้ได้ถึงจิตสังหารด้านข้างจึงยกเลิกการร่ายเวทย์แล้วเอาไม้เท้ามาตั้งกันด้านข้างทันทีด้วยความรวดเร็วปรากฏลูกตุ้มหนามแหลมขนาดใหญ่กระแทกเข้าส่งให้เคนจิกระเด็นไปชนกับก้อนหิน
“พี่ใหญ่พี่มาแล้ว ฆ่ามันพี่ ฆ่ามัน!!!!”
บอสโทรนสองหัวตัวใหญ่โผล่มาไม่ทันให้เคนจิได้ทันตั้งตัวพร้อมกับลูกสนุมโทรนของมันอีก หลายร้อยตัว พร้อมอาวุธครบมือพวกมันเริ่มล้อมเคนจิปิดทางหนีแล้วเดินเข้าหาเคนจิอย่างช้าๆ
“ฮ่าฮ่า ฮ่า วันนี้เ้าต้องตายเ้าผีดูดเื”
14K
![[มิตรภาพ] ข้าชอบร่ำสุรากับศิษย์พี่เฉินเมิ่ง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1724734388_71441466.webp)
