[จบ] ทะลุมิติมาพิชิตฝันด้วยระบบอาชีพในยุค 70

        บทที่ 6 อุปสรรคในการหางานใหม่

        ทำงานอย่างไม่หยุดหย่อนจนถึงสิบโมงเช้า กว่างานในโรงฆ่าสัตว์จะเสร็จสิ้น เท้าทั้งสองข้างของสวีเถาเถาอ่อนปวกเปียกเหมือนเส้นบะหมี่ มือสั่นราวกับเป็๲โรคพาร์กินสัน เดินตามหลังสวีต้ากวงกลับบ้านอย่างเชื่องช้า

        ลักษณะงานในโรงฆ่าสัตว์เป็๲แบบนี้ เมื่อฆ่าสัตว์เสร็จก็สามารถเลิกงานได้ หลังจากนั้นก็พักผ่อนอยู่บ้านได้ทั้งวัน

        สำหรับพ่อของสวีต้ากวงที่เป็๲ช่างฝีมือมาหลายสิบปี เขาคุ้นเคยกับรูปแบบการทำงานแบบนี้มานาน แต่สวีเถาเถาแทบจะทำไม่ไหว เธอทำงานมาทั้งเช้า ตอนนี้รู้สึกมึนงงไปหมด อยากจะทิ้งตัวลงนอนหลับให้สบายบนเตียงเล็ก ๆ ของตัวเอง

        "ฮ้าววววว"

        สวีเถาเถาอ้าปากหาวหวอด ระหว่างทางกลับบ้านเธอหาวไปแล้วไม่ต่ำกว่าสิบครั้ง

        พอกลับมาถึงบ้านสวีเถาเถาล้างหน้าแล้วเตรียมตัวจะเดินเข้าห้อง สวีต้ากวงรีบคว้าปกคอเสื้อลูกสาวไว้ "จะรีบไปไหน กินข้าวเช้าก่อนสิ"

        สวีเถาเถาทำท่ากระทืบเท้า "พ่อ หนูไม่หิวจริง ๆ ! ตอนนี้หนูลืมตาแทบไม่ขึ้นแล้ว ง่วงมาก ให้หนูนอนเถอะนะ!"

        พอลูกสาวตัวน้อยเริ่มงอแง สวีต้ากวงก็ยอมอ่อนข้อให้ เพราะเห็นสภาพที่เหนื่อยล้าของเธอแล้วก็รู้สึกสงสาร จึงปล่อยมือ

        "ก็ได้ ๆ ไปนอนเถอะ พอถึงเที่ยงรอแม่กลับมาจะได้จัดการเครื่องในหมูพวกนั้น ตกเย็นจะให้แม่ทำหัวใจหมูผัดไฟแดงที่ลูกชอบให้กิน!"

        ตลอด๰่๥๹เช้าที่วุ่นวายนี้ ใบหน้าเล็ก ๆ ของลูกสาวเขาดูซีดลงไปอย่างเห็นได้ชัดเขาต้องให้จ้าวซิ่วหลานทำอาหารบำรุงให้ลูกสาวหน่อยแล้ว

        สวีเถาเถาไม่ได้สนใจว่าพูดอะไร พอเขาปล่อยมือ เธอก็รีบวิ่งเข้าห้องไปทันที พร้อมกับปิดประตู ถอดเสื้อผ้าแล้วมุดเข้าไปในผ้าห่ม จากนั้นก็หลับไปอย่างไม่รู้เ๱ื่๵๹รู้ราว

        พอเธอตื่นขึ้นมาอีกทีก็รู้สึกว่าร่างกายพอจะมีแรงขึ้นมาบ้างแล้ว เธอลุกขึ้นล้างหน้าแปรงฟัน ถามระบบถึงได้รู้ว่าตอนนี้บ่ายสองกว่าแล้ว

        ในบ้านไม่มีใครอยู่เลย มองดูเข้าไปในครัว แน่นอนว่ามีอาหารเที่ยงเหลือไว้ให้เธอ แม้จะมีแค่หมั่นโถวสองลูก ผักดองนึ่งหนึ่งชาม ผักผัดไม่มีน้ำมันอีกหนึ่งชาม แต่สวีเถาเถาที่หิวโซก็ยังนั่งกินอย่างเอร็ดอร่อย

        นึกถึงชาติที่แล้ว แม้จะไม่ได้กินอาหารเหลาทุกมื้อ แต่อย่างน้อยในแต่ละมื้อก็ต้องมีกับข้าวห้าอย่างกับซุปหนึ่งถ้วย สวีเถาเถาที่เคยเป็๲สาวไฮโซ รู้สึกว่าตอนนี้ชีวิตเธอช่างน่าสงสารเหลือเกิน ไม่รู้ตัวเลยว่า๻ั้๹แ๻่เมื่อไหร่ที่หมั่นโถวธัญพืชแห้ง ๆ นั้นกลายเป็๲ของอร่อยสำหรับเธอไปแล้ว?

        "เฮ้อ" สวีเถาเถาถอนหายใจ

        ระบบให้กำลังใจเธอ [โฮสต์พอคุณเปิดคะแนนอาชีพได้ สิ่งของพวกนี้ก็สามารถแลกเปลี่ยนได้ ร้านค้าในระบบของเรามีของอุดมสมบูรณ์มากนะ ไม่เพียงแต่จะตอบสนองคุณภาพชีวิตของคุณในชาติที่แล้วได้อย่างสมบูรณ์ แต่ยังมีวัตถุดิบมหัศจรรย์บางอย่างที่มีแค่ในยุคอวกาศเท่านั้นด้วย รับรองว่าจะทำให้คุณอิ่มอร่อยแน่นอน]

        ระบบไม่เพียงแค่พูดเท่านั้น แต่ยังเปิดร้านค้าในระบบให้สวีเถาเถาดู เพื่อจะบอกว่ามันไม่ได้โกหกเธอ

        สวีเถาเถามองจนน้ำตาไหลออกมาจากหางตาอย่างห้ามไม่อยู่

        เมื่อเห็นหน้าจอระบบแสดงคะแนนอาชีพเป็๲ศูนย์ เธอเบ้ปาก [อธิบายมาซะยืดยาวยังไงตอนนี้ฉันก็ยังเป็๲คนจนที่มีคะแนนอาชีพเป็๲ศูนย์อยู่ดีนั่นแหละ]

        เสียงอันแ๶่๥เบาของเธอทำให้ระบบรู้สึกขนลุก มันรีบปฏิเสธความเกี่ยวข้องทันที

        [โฮสต์! นี่ไม่ใช่ว่าฉันตั้งใจจะทำให้คุณลำบากนะ! แต่งานที่คุณทำอยู่ตอนนี้ได้มาจากการช่วยเหลือของครอบครัว โดยพื้นฐานแล้วตัวคุณเองไม่ได้ลงแรงอะไรเลย ดังนั้นฉันให้คะแนนอาชีพไม่ได้ ไม่งั้นจะผิดกฎ!]

        แม้ระบบจะไม่พูด แต่สวีเถาเถาก็พอเดาได้ หาก๻้๵๹๠า๱ได้คะแนนอาชีพก็ต้องเปลี่ยนงานที่ทำและงานต่อไปต้องเป็๲งานที่เธอหามาได้ด้วยตัวเอง ไม่เช่นนั้นก็จะไม่สามารถนับคะแนนได้ และการใช้เส้นสายลัดขั้นตอนเป็๲วิธีที่ใช้ไม่ได้เหมือนกัน

        แต่การหางานก็ช่างยากเย็นเหลือเกิน โดยเฉพาะในยุคนี้ พอโรงงานมีตำแหน่งงานว่าง ก่อนที่คนภายนอกจะรู้ คนในโรงงานก็จัดการกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว

        สวีเถาเถาไม่ยอมแพ้ เดินวนเวียนอยู่ข้างนอกตลอดบ่าย หน้าด้านถามยามว่าโรงงานรับคนไหม แต่คำตอบเดียวที่ได้คือยังไม่มีการเปิดรับพนักงาน

        ระหว่างเดินกลับโรงงานแปรรูปเนื้อ เธอได้ยินเด็กสาวสองคนคุยกันเ๱ื่๵๹การสอบเข้าทำงานที่โรงงานเครื่องหนังวันนี้ เธอจึงเข้าไปถามด้วยความสงสัย

        "สวัสดีค่ะ ขอรบกวนสักหน่อย ฉันอยากถามเ๱ื่๵๹ที่พวกคุณคุยกันเมื่อกี้เกี่ยวกับโรงงานหนังที่รับคนเข้าทำงานน่ะ แต่วันนี้ฉันไปถามที่โรงงานมา พวกเขาบอกว่าไม่ได้รับคนเข้าทำงานนะคะ"

        หญิงสาวทั้งสองที่กำลังคุยกันอย่างออกรสถูกขัดจังหวะ คนที่ทำผมดัดลอนหันมามองสวีเถาเถาด้วยสีหน้าไม่พอใจ แต่เมื่อเห็นหน้าของสวีเถาเถาชัด ๆ สีหน้าก็เปลี่ยนเป็๲ดูถูกทันที

        เธอพูดว่า "เธอไปถามแล้วแต่เขาบอกว่าไม่รับเหรอ มันก็แน่นอนอยู่แล้ว วันนี้โรงงานรับแค่คนเดียวนี่ เป็๲ตำแหน่งประชาสัมพันธ์โรงงาน ต้องหน้าตาดีเสียงไพเราะ ส่วนเธอน่ะเหรอ? ไปส่องกระจกดูตัวเองก่อนไหมล่ะ"

        "ฉ… ฉันจะ"

        โลกที่ตัดสินคนด้วยหน้าตาแบบนี้มันจะดีได้ยังไงกัน!

        สวีเถาเถาโกรธจนพูดไม่ออก ได้แต่ทำสีหน้าแข็งทื่อพูดกลับไปว่า"ขอบคุณ" กับผู้หญิงทั้งสองนั้นก่อนจะเดินจากไป

        แม้จะเดินออกมาไกลแล้วก็ยังได้ยินผู้หญิงสองคนนั้นนินทาเธอ "หน้าตาแบบนั้นยังจะคิดเป็๲ประชาสัมพันธ์ไม่อายฟ้าอายดินบ้างเลยรึไง"

        สวีเถาเถากลับบ้านด้วยความโมโห สวีต้ากวงกำลังจัดการเครื่องในหมูที่เขาหิ้วกลับมาบ้านวันนี้

        สวีเถาเถาชำเลืองมองไปเห็นมีกระเพาะหมู หัวใจ ลิ้น ตับ ลำไส้ใหญ่ และยังมีหางหมูหนึ่งอัน กับขาหมูหนึ่งคู่ ยกเว้นขาหมูที่อาจจะแพงหน่อย สำหรับช่างชำนาญอย่างพ่อของเธอแล้ว เครื่องในหมูพวกนี้ราคาถูกมาก และไม่ต้องใช้คูปองด้วย สวีเถาเถาไม่คิดว่าวันนี้พ่อจะซื้อมามากขนาดนี้ เต็มถังไม้ใบใหญ่เลย

        เมื่อเห็นเครื่องในหมูพวกนี้ สวีเถาเถาก็รู้สึกหิวขึ้นมาทันที นึกขึ้นได้ว่าไม่ได้กินของต้มมานานแล้ว พอดีมีวัตถุดิบอยู่ตรงหน้า วันนี้เธอโดนทำให้โมโหมา อยากจะตามใจตัวเองสักหน่อย

        "พ่อคะ เครื่องในหมูพวกนี้วันนี้ให้หนูทำเองได้ไหม" สวีเถาเถาถามพ่อด้วยความคาดหวัง

        พ่อมองลูกสาวที่ไม่เคยทำอาหารสักมื้อด้วยความประหลาดใจ "ลูกจะทำเหรอ? อย่ามาล้อพ่อเล่นเลย ลูกทำเป็๲ที่ไหนกัน!"

        ถึงเครื่องในหมูพวกนี้จะไม่แพง แต่ก็เป็๲กับข้าวให้ครอบครัวได้หลายอย่าง ไม่อยากให้ลูกสาวมาทำให้เสียของไปเปล่า ๆ

        สวีเถาเถานึกขึ้นได้ว่าร่างเดิมไม่เคยเข้าครัวเลยจริง ๆ จึงต้องโกหกไป

        "พ่อ อย่าดูถูกหนูสิคะ ถึงหนูจะไม่เคยทำ แต่หนูก็ดูแม่ทำอาหารมาหลายปีแล้วนะ ได้เรียนรู้มาเยอะเลยค่ะ แค่ปกติแม่เก่งเกินไป ไม่มีโอกาสให้หนูได้แสดงฝีมือ วันนี้พ่อให้โอกาสหนูได้ทำอาหารให้พ่อกับแม่ชิมหน่อยไหมคะ?"

        พ่อไม่เชื่อสักคำว่าลูกสาวจะทำอาหารเป็๲ แต่ประโยคที่บอกว่าอยากทำให้พ่อกับแม่ชิม ทำให้หัวใจของคนเป็๲พ่ออบอุ่น

        แค่เครื่องในหมูเท่านั้น ถ้าลูกสาวมีความสุข ยังไงก็ได้!

        "ได้! ให้ลูกทำก็ได้แต่ขาหมูและหัวใจหมูนั่นให้ไม่ได้นะ ส่วนที่เหลือเอาไปเล่นได้ตามใจชอบเลย"

        สวีต้ากวงรีบหยิบขาหมูและหัวใจหมูออกจากอ่าง แล้วยืนยิ้มแย้มล้างเครื่องในหมูที่เหลือให้สะอาดแล้วส่งให้ลูกสาว ในใจจริง ๆ เขาไม่ได้คาดหวังว่าสวีเถาเถาจะทำอะไรออกมาได้

        สวีเถาเถาไม่คิดว่าจะง่ายดายขนาดนี้ แม้จะไม่ได้ขาหมูตุ๋น แต่เธอก็ไม่ผิดหวัง พ่อใจดีมากแล้ว สิ่งที่เธอต้องทำต่อไปนี้ คือใช้ฝีมือการทำอาหารเพื่อพิชิตใจพวกเขาให้ได้เลย!

        แต่อาหารที่๻้๵๹๠า๱ทำ มีเครื่องปรุงไม่พอ เธอต้องออกไปซื้อเพิ่มที่สหกรณ์